บทที่ 5

งานวันเกิดเฮียตงจัดขึ้นที่โรงภาพยนตร์เฉลิมบุรี จิ่นไจ๋มากับหงส์ พี่สาวคู่ใจ ซึ่งวันนี้ทำหน้าที่เป็นพี่เลี้ยงช่วยแต่งหน้า แต่งตัวในห้องรับรองของนักแสดง ทั้งสองสงบปากสงบคำกว่าที่เคยเป็นจนเจ๊ซิ้มหรี่ตามองด้วยความสงสัย

“พวกลื้อไปทำอะไรมา ทำไมพากันนั่งหัวหดเป็นเต่าแบบนี้”

“แหม เจ๊ก็ว่าไป พวกอั๊วจะไปทำอะไรได้ วัน ๆ อยู่แต่ในร้านน้ำชาเนี่ย” หงส์เงยหน้าตอบแต่ท่าทางของเธอดูมีพิรุธ

“ฮึ อั๊วไม่ถามลื้อแล้ว” เจ๊ซิ้มหันไปอีกทางมองเจ้าของร่างอรชรอ้อนแอ้นในชุดระบำเจ็ดจาน[1]ที่นั่งก้มหน้าไม่สบตา

“ว่ายังไงอาไจ๋ ลื้อก็ทำตัวเหลวไหลไปอีกคนงั้นรึ?”

“เปล่านะจ๊ะ คือที่จริง...” บุษบาคนงามถูกเค้นถาม ก็ลากเสียงยืดยาวก่อนจะอ้อมแอ้มตอบ

“สองสามวันก่อนพวกเรานินทาเฮียตงระยะเผาขนที่ร้านเจ๊กโง้ว...เลยกลัวอีจับได้จ้ะ”

สาวใหญ่มองเด็กทั้งสองคนด้วยท่าทางตกตะลึงพรึงเพริด อยากจะล้มครืนลงไปเสียงตรงนั้น เรื่องค่าเช่าร้านยังเจรจาไม่รู้ความ พวกตัวปัญหาก็สร้างเรื่องให้เธอต้องปวดหัวเพิ่มอีกแล้ว!

“โอ๊ย พวกลื้อนี่มันจริง ๆ เลย! งั้นวันนี้จะต้องแสดงให้สุดฝีมือเชียวนาอาไจ๋ ไม่อย่างงั้นเจ๊จะหักเงินเดือนพวกลื้อสองคนมาจ่ายค่าเช่าเลยคอยดู!”

“โธ่เจ๊...ใครจะไปรู้ว่าคนอย่างเฮียตงจะไปนั่งกินข้าวร้านข้าวต้มธรรมดา ๆ กันล่ะ” หงส์โวยวาย

“ไจ๋รู้แล้วจ้ะ เจ๊ออกไปสังสรรค์เถอะ มีคนใหญ่คนโตในงานตั้งมาก คงมีสักคนที่เขาพอจะช่วยพูดกับเฮียตงได้นะจ๊ะ” จิ่นไจ๋หว่านล้อม เพราะตอนนี้เขาเองก็ต้องการสมาธิในการรวบรวมสติก่อนขึ้นแสดง

“ก็ได้ ฮึ่ย!”

เจ๊ซิ้มจัดใบหน้าที่กระฟัดกระเฟียดอยู่ให้คงที่ ก่อนเดินออกข้างนอกด้วยท่าทางสง่างาม ยิ่งใกล้โถงจัดงานเสียงพูดคุยเซ็งแซ่ก็ดังเข้ามาในโสตประสาท กลิ่นหอมของอาหารนานาชนิดทำสาวใหญ่ถึงกับต้องกลืนน้ำลายอึกหนึ่ง

เธอสวมชุดกี่เพ้าตัวเก่งพร้อมกับผ้าคลุมไหล่ปักดิ้นทองลายดอกโบตั๋นที่อาไจ๋เคยปักให้ตอนเด็ก ๆ สายตาของสาวใหญ่สอดส่องภายในงาน เพราะเป้าหมายของเธอในวันนี้คือการเข้าถึงตัวเฮียตง

“มีแต่ต้องทำความรู้จักกับเฮียตงให้ได้เท่านั้น อั๊วถึงจะสบายใจเรื่องค่าเช่าที่ไปสักเปราะนึงได้” หญิงสูงวัยหยิบถ้วยเหล้าจากถาดบริกร แล้วยืนมองอยู่มุมหนึ่งด้วยความสนใจ

“เหล้าเหมาไถ? ดื่มหมดถ้วยนี่ก็หัวทิ่มกันพอดี” กลิ่นสุราแรงแสบร้อนแค่จิบเล็ก ๆ ก็ทำแสบไปตามลำคอ “ของแพงขนาดนี้ยังกล้าเอามาแจกแขกเหรื่อในงาน ต้องรวยขนาดไหนกันนา”

หญิงสูงวัยมองเหล้าในมือ พลางสำรวจแขกคนอื่น ๆ ทุกคนล้วนมีหน้าตาทางสังคมนักการเมือง ดารานักแสดงที่ได้เห็นตามจอตู้สีขาวดำกลับเดินกันให้ควั่ก ไม่แปลกที่คุณ ๆ ตระกูลตันจะทุ่มเทขนาดนี้

“มองหาใครอยู่เหรอครับ” เสียงคุ้นหูดังข้างกายทำเจ๊ซิ้มสะดุ้ง ครั้นหันไปข้างกายก็พบคุณฮั่นยืนอยู่

“อุ๊ย ตกใจหมดเลยค่าคุณฮั่น” สาวใหญ่เอามือทาบอกพลางมองไปกลางโถงอีกครา “เจ๊มองหาเฮียตงค่ะ อยากทำความรู้จัก…แต่คิดว่าคงไม่มีโอกาสง่าย ๆ แน่”

“เฮียตงหรือครับ มานั่นแล้วไงครับ” ฮั่นชี้ไปที่ประตูทางเข้า เห็นชายหนุ่มในรูปร่างสูงโปร่งใบหน้าหล่อเหลาได้รูป กลิ่นอายความน่าเกรงขามแผ่กระจายออกมา ร่างกำยำสวมชุดสูทสีดำสนิท วงแขนกำลังประคองหญิงชราผมดำแซมขาวท่าทางทะมัดทะแมงเดินเข้ามาในห้องจัดเลี้ยง

“คุณผู้หญิงท่านนั้นใครเหรอคะ”

“อาม่ากิมเฮียงครับ เป็นอาม่าของเฮียตง รู้สึกว่าตระกูลตันจะให้ความสำคัญกับหลานชายคนนี้มากเป็นพิเศษ สมบัติทั้งหมดล้วนตกเป็นของเขา”

“อ๋อ งั้นที่มีข่าวแว่วมาว่าเฮียตงไม่ถูกกับพ่อก็เป็นเรื่องจริงงั้นเหรอคะเนี่ย”

เจ๊ซิ้มจำเจ๊กิมเฮียงแทบไม่ได้ สมัยยังสาวผู้คนในเยาวราชนั้นต่างก็รู้จักเธอ ความกว้างขวางและอิทธิพลของกิมเฮียงในสมัยนั้นเป็นที่เลื่องลือในเยาวราช

เพียงแต่หลายปีมานี้เฮียตงควบคุมกิจการทั้งหมดด้วยตัวเอง หญิงชราก็หายหน้าหายตาขลุกอยู่ในร้านทองเสียเป็นส่วนใหญ่ ถ้าพบกันข้างนอกจริง ๆ คงจำไม่ได้

“ครับ ดูตรงนั้น” คุณฮั่นชี้ไปยังกลุ่มนักการเมืองใหญ่ที่กำลังนั่งรวมตัวกันอยู่ด้านหน้าเวที

“นั่นคุณชัยทัต รัตนศิริ พ่อของเฮียตง ที่ตอนนี้เป็น สส.เขตปทุมวัน เขามีเส้นสายในแวดวงธุรกิจคบค้าสมาคมกับกลุ่มเจ้าสัวและนายทุนใหญ่จำนวนมาก ไม่ค่อยสนคนทำมาค้าขายระดับล่างอย่างเฮียตง”

คำว่า ระดับล่าง สะกิดใจคนฟังเข้าอย่างจัง เจ๊ซิ้มยกเหล้าขึ้นมาจิบ แต่ความแสบสันไม่ได้บรรเทาให้เธอรู้สึกดีขึ้น หมายความว่าการเข้าหากลุ่มคนเหล่านี้ หากไม่มีประโยชน์มากพอก็หมดหนทางเจรจา…

ฉับพลันสายตาของเธอก็หันไปจับจ้องชายคนหนึ่ง

รูปร่างหน้าตาคล้ายกับพ่อของอาไจ๋ไม่มีผิด…

ยังไม่ทันมองให้ชัดถนัดตา เสียงหวานใสก็ดังขึ้นขัดจังหวะ จนเจ๊ซิ้มต้องหันไปมองเจ้าของร่างบางผิวขาวผ่อง

“พี่ฮั่น มาทำอะไรตรงนี้คะ"

ดวงหน้าเรียวเล็กรูปไข่แต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางสีชมพูอ่อน ริมฝีปากบางกระจับดูละม้ายคล้ายคุณฮั่นอยู่หลายส่วน

“เหมยฮัว พี่นึกว่าจะลงมาพรุ่งนี้เสียอีก แต่งตัวนานปานนั้นใครจะรอไหว”

“แล้วนั่นใครคะ คงไม่ใช่แม่นางรำที่พี่ไปเกลือกกลั้วอยู่ที่ร้านน้ำชาบ่อย ๆ ใช่ไหม”

หญิงสาวเขย่าแขนพี่ชายพลางมองเจ๊ซิ้มด้วยใบหน้ายิ้มกรุ้มกริ่ม ทว่าคนฟังกลับไม่ได้รู้สึกดีเท่าไหร่นัก เพราะคำพูดคำจาแฝงไปด้วยการดูถูกดูแคลนอยู่เนือง ๆ

“ไม่ใช่ นี่เจ๊ซิ้มเจ้าของร้านต่างหาก ทักทายผู้ใหญ่สิ”

“สวัสดีค่ะ เหมยขอตัวพี่ชายก่อนนะคะเถ้าแก่เนี้ย”

“ค่า” เจ๊ซิ้มยิ้มให้บาง ๆ

เธอเคยได้ยินเรื่องเล่าเกี่ยวกับน้องสาวคุณฮั่นมาบ้างว่าเป็นสาวสมัยใหม่ กำลังเรียนอยู่ชั้นปีที่สาม วิทยาลัยบริหารธุรกิจอัสสัมชัญ อีกทั้งยังเป็นว่าที่คู่หมั้นของเฮียตง ทั้งสองครอบครัวต่างเป็น สส.ร่วมพรรค จึงผูกสัมพันธ์ปากเปล่า คิดหมั้นหมายด้วยการเกี่ยวดองเพื่อผลประโยชน์ทางการเมือง

“เฮ้อ ออกไปสูดอากาศหน่อยดีกว่า อาไจ๋ขึ้นแสดงแล้วค่อยกลับมา” หญิงสูงวัยพึมพำกับตัวเอง

เจ๊ซิ้มจับชายกระโปรงกี่เพ้าให้เข้าที่ ก้าวขาเดินออกไปทางประตูด้านข้าง แต่ยังไม่วายหันกลับไปมองชายวัยกลางคนที่ดึงดูดสายตาเธอไว้ก่อนหน้า หากแต่คนในงานนั้นเยอะเสียจนไม่อาจรับรู้ได้ว่าใครเป็นใคร

[1] ระบำเจ็ดจาน หรือ ฉีผานอู่ (七盘舞) คือการร่ายรำโบราณที่ถือกำเนิดในสมัยราชวงศ์ฮั่น มีลักษณะผสมผสานระหว่างการรำและการแสดงกายกรรม ผู้ร่ายรำจะทรงตัวและเคลื่อนไหวอยู่บนถาดหรือกลองซ้อนสูงทีละชั้น จังหวะและความสูงจะเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ จนกลายเป็นการแสดงโชว์ความอาจหาญและฝีมืออันประณีต