บทที่ 8

ทางด้านจิ่นไจ๋ที่ถูกเรียกตัวให้ขึ้นแสดงกะทันหัน ก็เกิดอาการประหม่าขึ้นทันใด เวทีนี้ทั้งแสงสีและขนาดยิ่งใหญ่เสียกว่าร้านน้ำชาเล็ก ๆ ของเธอ ผู้ชมเบื้องล่างต่างก็เป็นคนสำคัญในย่านนี้ทั้งสิ้น หากวันนี้เกิดข้อผิดพลาดเห็นทีฮวาอี้โหลวของเธอคงสิ้นชื่อ

“เสียงเพลงขึ้นแล้วแสดงเลยอย่าให้ผิดหวัง” ชายชุดดำสวมชุดสูทแบบฝรั่งกล่าวกับเขาก่อนขึ้นเวลา

“ค่ะ” บุปผาตัวน้อยพยักหน้าก่อนเดินกรีดกรายขึ้นไปบนเวที

“โฮ้ววว”

เสียงอุทานดังขึ้นเมื่อเรือนร่างอรชรก้าวขึ้นบนเวที จิ่นไจ๋ในหน้ากากของบุษบานั้นสวมชุดเสื้อแขนยาวแบบกว้าง กับกระโปรงสีสันสดใสผูกช่วงเอวด้วยผ้าสีเดียวกันดูมีทรวงทรง ดวงหน้าหวานโผล่พ้นผ้าคลุมแค่ครึ่งหน้าก็ทำเอาหลายคนตกตะลึง

“สวย ๆ อาตง อาบุดซาบาอีสวยมากจริง ๆ”

กิมเฮียงชื่นชมบุษบาคนงามไม่หยุดปาก เสียงปรบมือยังคงดังก้องแข่งกับเสียงเพลง ร่างน้อยที่เริ่มกรีดกรายอยู่บนเวทีนั้นงดงามราวกับเทพเซียนจิ้งจอก เย้ายวนแต่ก็มิอาจละสายตาได้

ทำได้เพียงดำดิ่งลงไปในห้วงเหวแห่งความสวยงามเท่านั้น

ในขณะที่ทุกคนกำลังอยู่ในภวังค์นั้น วาริทและรินลดาที่ได้รับสัญญาณจากมารดาจึงหาทางปลีกตัวออกไป

“อาม่า ผมขอตัวไปเข้าห้องน้ำสักครู่นะครับ” วาริทมองหน้าพี่สาวเหมือนส่งซิกกันกลาย ๆ

“เออ ๆ รีบไป อั๊วจะดูการซาแดง” หญิงชราโบกไม้โบกมืออย่างนึกรำคาญ สองพี่น้องที่เอาแต่นั่งตัวตรงเป็นหุ่นกระบอกทำเสียบรรยากาศไปหมด

จิ่นไจ๋ได้ยินคำชมจากหญิงชราก็หันมายิ้มหวานให้ ดูจากคนที่นั่งข้างกายของเธอแล้ว คาดว่าน่าจะเป็นอาม่าตระกูลตันผู้โด่งดังในย่านเยาวราช คนงามหันไปสบตากับเจ๊ซิ้มที่ยืนอยู่ตรงประตูทางเข้างานก่อนที่อีกฝ่ายจะพยักหน้าให้

‘ออกไปยืนซะไกลเชียว ไหนว่าอยากรู้จักเฮียตงไงจ๊ะ’

อาไจ๋ได้แต่คิดอยู่ในใจพลางส่งสายตาหวานกลับไปให้ อึดใจต่อมาเสียงดนตรีก็โหมดังกระหึ่มกึกก้องไปทั่วโถงแตกต่างจากร้านน้ำชาที่คุ้นเคย ร่างบอบบางกรีดกรายร่ายรำสุดความสามารถ ขึ้นเหยียบกลองอย่างแม่นยำทีละใบ สองแขนสะบัดโบกผ้าไปมา ชั่วครู่การแสดงก็จบลงพร้อมกับเสียงปรบมือ

แปะ แปะ

“อา สวยตรึงตาตรึงใจมากจริง ๆ ล่วย อั๊วไม่ได้ดูแบบนี้มานานเลี้ยว”

“ถ้าอาม่าชอบ ผมจะเชิญเธอมาแสดงอีกดีไหมครับ”

หยางตงถามพลางปรายตามองเจ้าของใบหน้างามที่ยืนหอบบนเวที เขาจำได้ดีว่านี่คือหญิงปากมากที่นินทาเขาตอนอยู่ร้านข้าวต้มเจ๊กโง้ว

ใบหน้าผ่องไร้เครื่องประทินที่เห็นก่อนหน้านี้ทำให้เขาลอบแอบมองอยู่หลายครั้งทีเดียว

แม้ใบหน้าของเธอจะสวมผ้าคลุมปกปิด แต่กลิ่นกายยามเคลื่อนไหวเขากลับจำได้ดี หากแต่ความรู้สึกคุ้นเคยนี้ประหลาดนักเหมือนเคยพบกันที่ไหนมาก่อน ไม่รู้ว่าเกี่ยวข้องกับคนที่เขาตามหาหรือไม่ แต่คนที่เขาตามหาเป็นบุปผา…ไม่น่าจะเป็นหญิงสาวดาวเด่นประจำเยาวราชไปได้

‘บุษบางั้นเหรอ...จบงานเลี้ยงแล้วค่อยส่งคนไปสืบให้กระจ่าง’

จิ่นไจ๋ค้อมตัวให้ผู้ชมแล้วเร่งฝีเท้าลงจากเวที กลัวว่าจะถูกเชิญลงเหมือนอย่างคนก่อนหน้า เขาเดินตามทางเดินแคบ ๆ ไปยังห้องน้ำที่อยู่ไม่ไกลจากบริเวณงานนัก

“เฮ้อ โล่งจังเลย...”

แต่ทันใดนั้นเอง!

จู่ ๆ ก็มีมือที่มองไม่เห็นมาอุดปากจนหายใจแทบไม่ออก เขาพยายามตะเกียกตะกายเอาตัวรอด แต่เรี่ยวแรงของมือปริศนากลับทำให้จิ่นไจ๋ไร้ซึ่งหนทางตอบสนอง

สุดท้ายก็สลบไปในที่สุด!

ทางด้านตันหยางตงเริ่มเบื่อหน่ายแล้ว เขาก็เร่งเตรียมตัวพาอาม่ากลับ หญิงชราคาดคั้นว่าเขาต้องกินหมี่อายุยืนก่อนจึงจะกลับได้ แต่มีสิ่งหนึ่งที่ชายหนุ่มแปลกใจก็คือคนเข็นรถบะหมี่กลับเป็นน้องสาวต่างแม่

“ทำไมต้องให้เธอเข็นมา” เขาหรี่ตามองอย่างจับผิด

“โธ่เฮีย รินก็แค่มีน้ำใจ” หญิงสาวแสร้งทำหน้าน้อยใจ

“อีกอย่างบะหมี่นี่ อาม่าก็เป็นคนทำเองกับมือต่อให้เฮียไม่ชอบรินยังไง บะหมี่ก็ไม่เกี่ยว”

หยางตงจับตะเกียบเขี่ยหาสิ่งผิดปกติในชาม มือหนาเขี่ยไปมาอยู่นาน ความหงุดหงิดก่อตัวขึ้นในใจ

ก่อนตัดสินใจตักเข้าปากอย่างรวดเร็ว เพราะไม่อยากเสียเวลาอยู่ที่นี่นาน

“อาหร่อยไหมอาตง ม่าทำสุดฝีมือเลยนา” เสียงหญิงชรากล่าวอย่างภาคภูมิใจ ตันหยางตงพยักหน้าหงึก ๆ ขณะสูดเส้นหมี่เข้าเต็มปากเต็มคำ พยายามกินให้ไวที่สุด

“พี่ฮั่น เหมยไปเข้าห้องน้ำก่อนนะ” เหมยฮัวสะกิดบอกพี่ชาย

“ให้พี่ไปเป็นเพื่อนไหม”

“ไม่เป็นไรค่ะ ไปครู่เดียว”

วาริทที่เห็นว่าเหมยฮัวออกไปแล้ว เขาก็ส่งซิกให้ลูกน้องตามออกไป

ผ่านไปครู่หนึ่งพี่ชายต่างแม่ก็เริ่มหน้านิ่วคิ้วขมวด เป็นผลพวงจากยาน้ำกำลังเสือโคร่งที่แม่ของเขาเคยใช้กับพ่อสมัยยังสาว มาเฟียหนุ่มที่เก่งกาจกำลังเหงื่อแตกพลั่ก ไม่น่าเชื่อว่าตันหยางตงผู้นี้จะตกหลุมพรางใครได้โดยง่าย

เฮียตงลอบมองสองพี่น้องสลับกันไปมา เขาเริ่มรู้ตัวว่าตนถูกวางยา ใบหน้าหล่อเหลาขบกรามแน่นอย่างอดกลั้น ก่อนลุกขึ้นประคองอาม่า

“อาม่ากลับบ้านก่อนนะครับ อย่าดื้อ” กิมเฮียงได้ยินคำว่าอย่าดื้อก็รู้ได้ทันทีว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากล

“ไอ้หยา อั๊วต้องกลับบ้านเลี้ยว ไป...พวกลื้อไปส่งอั๊วก่องถึงเวลานอนเลี้ยว”

“เฮียไม่สบายตรงไหนหรือเปล่า หรือว่าบะหมี่ร้อนไป” วาริทเข้ามาถามพี่ชาย ท่าทางจงใจของเขาทำให้อีกฝ่ายค้อนขวับเป็นวงโต

“มึงไม่ต้องยุ่ง” เขาหันไปทางลูกน้องคนสนิทให้พาตัวเขาออกไปจากที่นี่โดยเร็ว ดวงตาคมวาวด้วยแรงโกรธ หากไม่ไว้หน้าอาม่าแล้วล่ะก็ ไอ้เด็กเมื่อวานซืนนี่ไม่มีทางได้ยืนยิ้มอยู่ตรงนี้อย่างแน่นอน!

“หึ กูนึกว่าจะแน่” วาริทมองตามเจ้าของงานเดินออกไปโดยไม่ลาแขกเหรื่อ รินทร์ลดาจึงขยับเข้ามาหาพี่ชายพลางถามว่า

“แล้วเอาไงต่ออ่ะพี่ริท”

“ส่งคนตามไปถ่ายภาพมันส่งให้อาม่า ขืนเราไปตามจับเหมือนในละครคงถูกจับได้ว่าเป็นคนทำ”

“ฉลาดที่สุด” สองพี่น้องกระหยิ่มยิ้มย่องลำพองใจ

แม้วาริทจะนึกเสียดายลูกสาวคนใหญ่คนโตอย่างเหมยฮัวที่จะต้องตกเป็นของพี่ชาย ทั้งที่เขาหมายตาหมายใจมาเนิ่นนานว่าอยากเป็นเขยบ้านแซ่สวี เห็นทีต้องยอมรับชะตากรรมเมื่อเกิดมาเป็นหลานชังของอาม่าจึงไม่มีสิทธิ์เลือกแม้กระทั่งคู่ครอง

‘คอยดูเถอะ สักวันกูจะเป็นคนโปรดของทุกคนแทนมึง ไอ้ตง!’