ตอนที่ 13

แผนการ ‘สืบจิต’ ดำเนินไปท่ามกลางความตึงเครียดในคืนวันโกน ภีมภูมิและพราวฟ้าพยายามถอดจิตจมดิ่งลงสู่มิติเงามืด ทว่าความแค้นอันลึกล้ำของพิกุลกลับสร้างหมอกควันดำอำพรางซ่อนศิราภรณ์ดิ้นทองไว้อย่างมิดชิด แม้ภีมภูมิจะพยายามใช้วิชาอาคมแกะรอยเพียงใด ก็พบเพียงความว่างเปล่าและความมืดมิด... พวกเขาคว้าน้ำเหลวและยังคง หามันไม่เจอ

ยิ่งเวลาเฉียดเข้าใกล้วันเกิดเบญจเพสเท่าไร รอยแผลบนแก้มของพราวฟ้าก็ยิ่งส่งเสียงเตือนระบมมากขึ้นเรื่อยๆ

จนกระทั่งวันต่อมา พราวฟ้ามีความจำเป็นต้องกลับมารับงานถ่ายทำละครพีเรียดฟอร์มยักษ์ ซึ่งใช้โลเคชันเป็น ‘ค่ายโบราณและเรือนไทยเก่าแก่’ ในจังหวัดพระนครศรีอยุธยา แม้ภีมภูมิจะคัดค้านด้วยความห่วงใย แต่กองถ่ายนี้ได้ลงทุนไปมหาศาลและเลื่อนคิวมาหลายครั้งจนไม่สามารถยื้อได้อีกแล้ว

ในเช้าวันถ่ายทำ ภีมภูมิอาสาขับรถหรูมาส่งพราวฟ้าด้วยตัวเองถึงหน้ากองถ่ายโบราณ เขาเดินไปส่งเธอถึงห้องแต่งตัว พร้อมกำชับและมอบผ้ายันต์และสวมวัตถุมงคลชิ้นสำคัญไว้ติดตัวเธอตลอดเวลา

“ผมอยากจะอยู่เฝ้าคุณทั้งวัน... แต่เช้านี้ผมมีประชุมบอร์ดบริหารนัดสำคัญมากเรื่องการควบรวมกิจการ” ภีมภูมิเอ่ยด้วยสีหน้าหนักใจ มือหนากุมมือสั่นเทาของดาราสาวไว้แน่น “ถ้านั่งประชุมเสร็จ ผมจะรีบดิ่งกลับมาทันที ถ้ามีอะไรแปลกๆ ให้กำผ้ายันต์นี้ไว้ แล้วโทรหาผมทันทีนะครับ”

“พราวดูแลตัวเองได้ค่ะ คุณภีมรีบไปประชุมเถอะค่ะ งานทางโน้นก็สำคัญมากเหมือนกัน” พราวฟ้าส่งยิ้มบางๆ ให้เพื่อให้อีกฝ่ายสบายใจ ทั้งที่ในใจรู้สึกหวั่นใจกับบรรยากาศวังเวงของสถานที่โบราณแห่งนี้อย่างบอกไม่ถูก

ช่วงบ่ายแก่ๆ บรรยากาศภายในกองถ่ายเริ่มเปลี่ยนไปอย่างน่าประหลาด ท้องฟ้าที่เคยแจ่มใสกลับถูกก้อนเมฆสีดำทะมึนกลืนกินอย่างรวดเร็ว ลมพายุหมุนกรรโชกแรงจนพร็อปถ่ายทำและไฟสปอตไลท์สั่นคลอน เสียงฟ้าผ่าลั่นเปรี้ยงปร้างสลับกับแสงฟ้าแลบวาบวับไปทั่วบริเวณ

และเมื่อถึงช่วง พักกอง...

ตึ่ง... โจ๊ะ... ตึ่ง... ตึ่ง...

จู่ๆ เสียงดนตรีปี่พาทย์และเสียงระนาดเอกก็ดังโหยหวนแว่วมาจากทาง ‘เรือนไม้โบราณ’ หลังใหญ่ที่ตั้งอยู่ด้านบนเนินเขาท้ายค่าย เสียงนั้นไม่ได้รับสัญญาณมาจากลำโพงกองถ่าย และไม่ใช่เสียงบันทึกเสียงใดๆ แต่มันดังกังวานก้องสะท้อนเข้ามาในแก้วหูของทุกคน!

“เสียงดนตรีไทยมาจากไหนน่ะ? ทีมเสียงเปิดซาวนด์เหรอ?” ผู้กำกับตะโกนถามผ่านไมค์

“เปล่าครับพี่! ไฟฝ่ายเสียงดับไปหมดแล้วครับ!” ทีมงานคนหนึ่งร้องตอบด้วยน้ำเสียงตื่นตระหนก

ทันใดนั้น ความสยองขวัญที่แท้จริงก็ปะทุขึ้น... หมอกควันสีดำสนิทพวยพุ่งลงมาจากเรือนไม้โบราณ ลมพัดพาเอากลิ่นสาบเน่าคล้ายซากศพโชยคละคลุ้ง ท่ามกลางแสงฟ้าแลบแป๊บปาบ ทุกคนในกองถ่าย ทั้งนักแสดง ทีมงาน ช่างแต่งหน้า และผู้กำกับ ต่างพากันเห็นเงาร่างสยดสยองของวิญญาณหญิงสาวสวมสไบขาดวิ่น ใบหน้าเน่าเฟะกึ่งหนึ่ง ลอยเด่นอยู่เหนือเรือนไม้!

“ผี! ผีหลอก!”

“ตัวอะไรวะน่ะ! กรี๊ดดด!”

เสียงร้องกรีดกวนด้วยความตกใจกลัวดังระงมไปทั่วกองถ่าย ทุกคนสติแตกแตกตื่น วิ่งหนีตายกันวุ่นวาย ทว่าบางสิ่งกลับดึงดูดสายตาของพวกเขาให้มองขึ้นไปบนเรือนไม้โบราณ... ผู้กำกับและทีมงานต่างพากันวิ่งแตกตื่นขึ้นไปที่ชั้นบนของเรือนไม้ และภาพที่ปรากฏตรงหน้าก็ทำให้ทุกคนต้องตะลึงงันจนขนหัวลุกชัน

ท่ามกลางสายฝนที่เริ่มกระหน่ำซัดสาดและลมพายุที่พัดแรงจนเสาเรือนลั่นเอี๊ยดอ๊าด...

ที่ระเบียงไม้นอกเรือน ร่างของ พราวฟ้า ในชุดไทยโบราณสำหรับถ่ายทำ กำลังเยื้องกรายร่ายรำอยู่ตามจังหวะดนตรีผีสางนั้น! ดวงตาของเธอลืมกว้างแต่ไร้แววตา คล้ายคนถูกควบคุมจิตวิญญาณ แขนเรียวทั้งสองข้างถูกกลุ่มควันสีดำกระชากให้หักข้อจีบและตั้งวงรำอย่างรุนแรงจนกระดูกลั่นกรอบแกรบ เลือดสดๆ เริ่มซึมออกมาจากรอยแผลบนแก้มทั้งสองข้าง ไหลอาบลงมาตัดกับเครื่องสำอาง!

“น้องพราว! หยุดรำลูก! ช่วยน้องเร็ว!” พี่บีร้องไห้โฮ พยายามจะวิ่งเข้าไปช่วย แต่กลับถูกกำแพงลมดำมืดกระแทกจนล้มลง ทุกคนทำได้เพียงยืนมองดาราสาวถูกบังคับรำกลางพายุฝนด้วยความสยองขวัญทำอะไรไม่ได้!

ณ ห้องประชุมบอร์ดบริหาร ตึกสูงใจกลางเมือง...

ภีมภูมินั่งประธานหัวโต๊ะ ท่ามกลางเหล่าผู้ถือหุ้นและกรรมการบริหารที่กำลังนำเสนอข้อมูลการควบรวมกิจการระดับแสนล้าน การประชุมกำลังดำเนินไปถึงช่วงสำคัญที่สุด

กริ๊ง...

จู่ๆ พระขรรค์เงินโบราณเล่มเล็กที่ภีมภูมิพกติดตัวไว้ในเสื้อสูทก็สั่นสะเทือนอย่างรุนแรง พร้อมกับสายสิญจน์ประคำที่ข้อมือของเขาขาดผึ่งออกเอง! หัวใจของภีมภูมิหล่นวูบลงไปถึงตาตุ่ม ความรู้สึกเย็นยะเยือกและลางสังหรณ์ร้ายแรงจู่โจมเข้ากลางอกจนเขารู้สึกหายใจไม่ออก

ภาพใบหน้าของพราวฟ้าที่กำลังร้องไห้ด้วยความเจ็บปวดลอยวาบเข้ามาในความคิด

“คุณภีมครับ? รายงานส่วนนี้...” กรรมการท่านหนึ่งกำลังจะเอ่ยถาม

“ยกเลิกการประชุม!”

ภีมภูมิผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เสียงเข้มตวาดตัดบทจนทุกคนในห้องประชุมช็อกตาค้าง ชายหนุ่มไม่สนใจสายตาตกตะลึงของบอร์ดบริหาร เขากระชากเสื้อสูทขึ้นมาสวม คว้ากระเป๋าและวัตถุมงคล แล้ววิ่งออกจากห้องประชุมไปโดยไม่เหลียวหลัง!

“คุณภีม! จะไปไหนครับ! การประชุมยังไม่เสร็จนะคุณภีม!” เสียงเลขาฯ ตะโกนไล่หลัง

ภีมภูมิไม่ฟังเสียงใครทั้งนั้น เขายืนกดลิฟต์ด้วยมือที่สั่นเทา จิตใจเต็มไปด้วยความร้อนรุ่มและหวั่นเกรง เขาปล่อยให้เธอเผชิญหน้ากับพิกุลตามลำพังไม่ได้อีกแล้ว...

ประธานหนุ่มมุ่งตรงไปยังรถยนต์ส่วนตัว กดคันเร่งมิดไมล์ พุ่งทะยานออกจากตึก มุ่งหน้าสู่จังหวัดพระนครศรีอยุธยาอย่างบ้าคลั่ง เพื่อกลับไปช่วยหญิงสาวอันเป็นที่รักก่อนที่ทุกอย่างจะสายเกินไป!