ตอนที่6

“ชาตินี้โยมจำอะไรไม่ได้... แต่ว่ากระแสจิตแห่งความแค้นของเขาไม่เคยลืม” พระอาจารย์หลับตาลงนั่งนิ่งระลึกจิตอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่ท่านจะลืมตาขึ้น “ในอดีตชาตินั้น... โยมเคยเป็นนางละครหลวงผู้ที่มีชื่อเสียงอย่ทงมาก และเป็นที่โปรดปรานจนทำให้เกิดความทะนงตน และได้ลงมือทำการกระทำอันโหดร้ายยิ่ง โยมตัดสินใจที่จะทำลายชีวิตและใบหน้าของนางรำอีกคน ด้วยความอิจฉาริษยา จนหล่อนต้องตายตกลงไปพร้อมความทุกข์ทรมานในชุดรำ”

คำบอกเล่าของพระอาจารย์มันคล้ายกับสายฟ้า ที่ผ่าลงมากลางใจของพราวฟ้าอย่างแรง ภาพสะท้อนของวิญญาณร้ายที่กรีดร้องว่า ‘ทุกรอยแผลที่มึงฝากไว้ในชาติตอนโน้น กูจะกรีดคืนบนหน้ามึงในชาตินี้!’ ลอยวาบผ่านเข้ามาในสมองของเธออย่างชัดเจน

“แล้ว... แล้วพราวต้องทำยังไงคะหลวงพ่อ ถ้าพราวทำบุญอุทิศส่วนบุญส่วนกุศลให้เขาๆจะยอมอโหสิกรรมให้ไหมคะ?” เธอกราบพระอาจารย์ถามด้วยความหวัง

พระอาจารย์บุญส่งมองใบหน้าของพราวฟ้าก่อนจะส่ายหน้าช้าๆ “จิตที่ผูกไปด้วยความอาฆาตและความแค้นมันไม่ได้แก้ได้ง่ายๆด้วยการ

กรวดน้ำธรรมดาหรอกนะโยมพราวฟ้า บ่วงกรรมนี้มันผูกด้วยเงื่อนตาย ฝ่ายนั้นเขาไม่ได้ต้องการบุญ... เขาต้องการ ‘ชีวิต’ และ ต้องการ‘ความย่อยยับ’ ของโยมให้สาสมกับที่เขาเคยพบเจอ”

“พระอาจารย์คะ... ได้โปรดช่วยพราวด้วยเถอะค่ะ พราวไม่อยากตาย” ดาราสาวก้มลงกราบแทบเท้าพระอาจารย์ ร่างกายของเธอสั่นสะท้านด้วยความกลัวตาย

“อาตมาช่วยโยมได้เพียงแค่ให้เครื่องมงคลที่ช่วยประวิงเวลาเอาไว้ชั่วคราวเท่านั้น”

พระอาจารย์ส่งสายสิญจน์ที่ลงอาคมเส้นหนึ่งให้กัยพราวฟ้า

“โยมจงผูกสิ่งนี้เอาไว้ที่ข้อมือห้ามถอดออกเด็ดขาด มันจะช่วยบังตาและป้องกันไม่ให้วิญญาณดวงนั้นเข้าไกล้โยมและเข้ามาควบคุมร่างของโยมได้ชั่วคราว... แต่จำไว้เถิดหนา เงื่อนกรรมนี้ โยมต้องเป็นคนไปแก้ด้วยตัวเองที่ ‘จุดเริ่มต้น’ ของมัน”

“จุดเริ่มต้น... ที่ไหนหรือคะ?”

“เรือนไทยโบราณที่ๆโยมอาศัยอยู่ในตอนนี้อย่างไรเล่า... ที่นั่นก็คือสถานที่ที่โยมและเขาเคยร่วมผูกกรรมกันเอาไว้ในอดีตชาติ”

คำตอบของพระอาจารย์บุญส่ง ทำให้พราวฟ้ารู้สึกเย็นวาบไปถึงขั้วหัวใจ บ้านเรือนไทยที่เธอคิดว่าเป็นที่พักผ่อนอันแสนสวยงามและเงียบสงบ แต่แท้จริงแล้วมันคือโรงละครแห่งความตายที่เตรียมเอาไว้ให้เธอ... และเป็นกรงขังลึกลับที่เจ้ากรรมนายเวรกำลังรอคอยเวลา เวลาที่จะลากตัวเธอลงไปชดใช้กรรมอย่างโหดเหี้ยมที่สุด!

พราวฟ้าประคองสายสิญจน์เส้นบางจากมือของพระอาจารย์บุญส่งมาผูกเอาไว้ที่ข้อมือขวาอย่างทะนุถนอม ทันทีที่ปมผ้าถูกผูกติดกัน ความอุ่นวาบสายหนึ่งก็พลันแล่นพล่านจากข้อมือของเธอเข้าสู่หัวใจอย่างรวดเร็ว และอาการปวดระบมที่ฝังลึกอยู่ในกระดูกของเธอก็คล้ายกัยว่ามันจะทุเลาเบาบางลงไปอย่างน่าอัศจรรย์ พราวฟ้ากราบลาพระอาจารย์ด้วยหัวใจที่ยังคงหนักอึ้งไม่หาย คำเตือนของท่านที่ว่า “ที่นั่นมันคือสถานที่ที่โยมและเขาเคยร่วมผูกกรรมกันเอาไว้” ยังคงดังก้องอยู่ในหูและมันก็ตามหลอกหลอนเธออยู่ตลอด

ตลอดการเดินทางกลับกรุงเทพฯ พราวฟ้าเอาแต่นั่งเหม่อสายตาของเธอมองออกไปนอกหน้าต่างรถตู้ ท้องฟ้าภายนอกยังคงมืดครึ้มด้วยเมฆฝนไม่ต่างจากจิตใจของเธอ

“พราว...พราว เป็นอะไรหรือเปล่าลูก? ตั้งแต่หนูออกจากวัดมาหน้าตาก็ดูเครียดๆนะ”

พี่บีที่นั่งอยู่ข้างๆ เอ่ยถามขึ้นด้วยความอดเป็นห่วงไม่ได้ มือท้วมๆของเธอเอื้อมมาลูบแขนพราวฟ้าเบาๆ

“แต่ถ้าหนูยังไม่สบายใจ เรื่องเรือนไทยหลังนั้นอยู่... พี่ว่าเราย้ายออกก่อนดีไหมคะ? ไปนอนที่คอนโดพี่ก่อนก็ได้น่ะ”

พราวฟ้าหันมาส่งยิ้มบางๆ ให้กับผู้จัดการส่วนตัว

“ไม่เป็นไรค่ะพี่บี... พราวต้องกลับไปที่นั่นค่ะจริงๆค่ะ”

เธอรู้ดีว่า ถึงจะหนีไปที่ไหนก็คงหนีไม่พ้นหรอก ในเมื่อจุดเริ่มต้นของเรื่องราวและจุดจบของบ่วงกรรมนี้ของเธอมันผูกติดอยู่กับบ้านเรือนไทยหลังนั้น การเผชิญหน้ากับมันอาจเป็นทางรอดเดียวที่เธอมีก็ได้

รถตู้คันหรูแล่นเข้ามาจอดนิ่งสนิทเพื่อส่งดาราสาวที่หน้าประตูรั้วเหล็กดัดของเรือนไทยหมู่ในเวลาพลบค่ำ พราวฟ้าปฏิเสธไม่ให้พี่บีเข้ามาส่งเธอที่ด้านใน เธออยากอยู่คนเดียวเพื่อรวบรวมสติ ทันทีที่ขายาวก้าวพ้นรั้วบ้าน ลมราตรีที่เย็นเยือกก็พัดกรรโชกเข้าใส่ร่างของพราวฟ้าจนเส้นผมยาวสลวยของเธอปลิวไสวตามแรงลม เสียงใบไม้เสียดสีกันฟังดูแล้วมันคล้ายกับเสียงกระซิบกระซาบของสิ่งลี้ลับ จนเธอขนลุก

พราวฟ้าเดินขึ้นบันไดเรือนไม้สักทองโบราณทีละขั้นอย่างระแวดระวัง ความเงียบเชียบของตัวบ้านในเวลานี้มันชวนให้เธอรู้สึกหวาดหวั่น พราวฟ้ารีบตรงเข้าไปในห้องนอนทันที ก่อนที่เธอจะล็อกประตูหน้าต่างอย่างหนาแน่น พอทำอะไรเสร็จเธอก็ถอนหายใจอย่างโล่งอกก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งที่โต๊ะเครื่องแป้ง

+++++