ตอนที่ 7

พราวฟ้ามองกระจกเงาบานใหญ่ที่ฉายภาพสะท้อนของตัวเองเธอลูบไปบนแก้มเบาๆก่อนที่มือเรียวจะ ค่อยๆ แกะผ้าก๊อซที่แก้มซ้ายออกช้าๆ ปรากฏรอยแผลที่เคยอักเสบเป็นสีแดงก่ำตอนนี้มันดูแห้งลงเล็กน้อยด้วยอานุภาพของสายสิญจน์มงคล แต่ทว่ารอยขูดขีดที่ดูคล้ายกับตัวอักษรโบราณนั้นมันยังคงเด่นชัดไม่จาง พราวฟ้ารีบหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาแล้วกด ถ่ายรูปบาดแผลนั้นเอาไว้ แล้วกดส่งไลน์ไปหา ‘นิกส์’ เพื่อนสนิทตอนสมัยมหาวิทยาลัยที่เป็นถึงอาจารย์โบราณคดีและผู้ที่เชี่ยวชาญด้านอักษรศาสตร์โบราณ

พราวฟ้า:{ ‘นิกส์... แกช่วยดูให้ฉันหน่อยได้ไหมว่ารอยพวกนี้ มันคล้ายกับตัวอักษรโบราณชิ้นไหนที่แกรู้จักหรือเปล่า?’}

เวลาผ่านไปไม่ถึงสามนาทีหลังพราวฟ้ากดส่วข้อความ ปลายสายก็โทรสวนกลับเข้ามาทันทีด้วยน้ำเสียงที่ตื่นตระหนก

[“เฮ้ยพราว!.....นี่หน้าของแกไปโดนอะไรมาว่ะ? ทำไมมันเป็นแผลแบบนั้นได้ แล้วรอยนั่นมัน...”] น้ำเสียงของนิกส์ที่ปลายสายดูเคร่งเครียดขึ้นมาทันตา

“มันทำไมเหรอนิกส์? แกอ่านออกใช่ไหม..” พราวฟ้าถามขึ้นพลางบีบมือของตัวเองจนแน่น

{“พราว... รอยข่วนบนหน้าของแกมันไม่ใช่รอยเล็บธรรมดา

แล้วน่ะ แต่มันคือการจงใจขูดขีดให้เป็นอักษรไทยย่อในตอนสมัยอยุธยาตอนปลาย มันกับคล้ายอักษรที่ใช้ตราหน้าพวกนักโทษหรือพวกคนทรยศ”}

นิกส์เว้นจังหวะไปเล็กน้อย ก่อนที่จะเอ่ยคำแปลที่ทำให้พราวฟ้าเย็นวาบไปถึงขั้วหัวใจ

“มันอ่านว่า... ‘อีนังแพศยาใจทมิฬ’”

โทรศัพท์มือถือในมือแทบจะร่วงหลุดจากมือของพราวฟ้า คำแปลพวกนั้นมันได้ตอกย้ำว่าอดีตชาติอันดำมืดที่เธอจำไม่ได้อย่างโหดร้าย พราวฟ้ากล่าวขอบคุณเพื่อนสนิทสั้นๆ ก่อนที่เธอจะกดวางสาย ร่างบางระหงสั่นเทาไปด้วยความตื่นตระหนก

ในคืนนั้น พราวฟ้าที่นอนหลับไปด้วยความอ่อนล้า แต่ทว่าในความฝัน... เธอไม่ได้เดินละเมอลุกขึ้นมารำอีกต่อไป ด้วยอานุภาพของสายสิญจน์ของพระอาจารย์บุญส่งทำหน้าที่ปกป้องร่างเนื้อของเธอเอาไว้ แต่มันกลับเปิดทางให้ดวงจิตของเธอ ‘ดำดิ่งลึก’ ลงสู่อดีตชาติเพื่อรับรู้ความจริง

อื้ออึง....... เสียงระนาดเอกแว่วหวานดังกังวาน...

ภาพที่อยู่ตรงหน้าของพราวฟ้าแปรเปลี่ยนไปจากห้องนอนหรูหรา กลายเป็นโรงละครไม้สมัยโบราณที่จุดคบเพลิงจนสว่างไสวแทนเเสงไฟนีออน กลิ่นของดอกมะลิและแป้งร่ำโชยอบอวลไปทั่ว พราวฟ้าเธอมองเห็นตัวเอง... ภาพนั้นมันไม่ใช่พราวฟ้าที่เป็นดาราดังในชุดสไบสมัยใหม่ แต่มันกลับเป็นหญิงสาวในเครื่องแต่งกายชุดนางรำหลวงที่ปักดิ้นทองระยิบระยับ ใบหน้าสวยงดงามอย่างไร้ที่ติ แต่ทว่าแววตาของเธอกลับเต็มไปด้วยความทะนงตนและริษยา

เธอคนนั้น... มีชื่อในอดีตว่า ‘แม่หญิงพราวผกา’

พราวฟ้าที่อยู่ในร่างวิญญาณเธอเฝ้ามองภาพเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นตรงหน้าด้วยความอึดอัด แม่หญิงพราวผกากำลังยืนชี้หน้าด่าทอนางรำอีกคนหนึ่งที่คุกเข่าร้องไห้อยู่บนพื้น ไม้เรียวในมือของพราวผกาหวดลงบนหลังของนางรำผู้นั้นอย่างไร้ความปราณี

“มึงมันขี้ข้าปลายแถว! คิดจะมาแย่งบทนางเอกละครหลวงไปจากกูงั้นหรือ ‘อีพิกุล’!” เสียงของพราวผกาตวาดกร้าว

นางรำที่ชื่อพิกุลสะอื้นไห้จนตัวโยน ใบหน้าของหล่อนงดงามอ่อนหวานไม่แพ้กัน แต่บัดนี้เต็มไปด้วยคราบน้ำตา “พี่พราวผกา... ฉันมิเคยคิดแข่งบุญบารมีกับพี่เลย เจ้าคุณท่านเป็นผู้เลือกฉันเอง...”

“อีตอแหล! มึงใช้หน้าตาซื่อๆ ของมึงอ่อยท่าน!” พราวผกาตาโตด้วยความคลั่งแค้น หล่อนหันไปคว้าคบเพลิงที่ตั้งอยู่ข้างผนังมา ถือมั่นไว้ในมือ “ในเมื่อมึงใช้หน้าตานี้แย่งทุกอย่างไปจากกู... กูจะทำให้มึงไม่มีหน้าไปเสนอให้ใครดูอีก!”

“ไม่นะพี่พราวผกา! อย่าทำฉันเลย! ฉันกราบล่ะ!” พิกุลพนมมือไหว้หัวซุกหัวซุน

ทว่าความริษยาได้บดบังจิตสำนึกของพราวผกาไปจนหมดสิ้น หล่อนสะบัดคบเพลิงลงไปที่ร่างของพิกุล ไฟลุกพรึบตะลุมพุกไปตามเสื้อผ้าและผ้าสไบโบราณ เสียงกรีดร้องด้วยความทุกข์ทรมานของพิกุลดังระงมเจาะลึกเข้าไปในจิตวิญญาณ พราวผกายังไม่สะใจ หล่อนใช้เศษไม้ติดไฟขูดขีดและกรีดลงบนใบหน้าของพิกุลอย่างบ้าคลั่ง ตราหน้าหญิงสาวผู้โชคร้ายให้ตายตกไปพร้อมกับเปลวเพลิงที่แผดเผาโรงละคร

“กูขอแช่งมึง... อีพราวผกา! เกิดอีกกี่ชาติกูจะตามจองล้างจองผลาญมึง! มึงทำหน้ากูพัง มึงทำกูตายคาชุดรำ... ชาติไหนมึงมีชื่อเสียง กูจะลากมึงลงนรกให้ย่อยยับยิ่งกว่ากู!!!”

“ไม่!!!”

พราวฟ้ากรีดร้องสุดเสียง สะดุ้งตื่นขึ้นมากลางดึก เหงื่อกาฬไหลท่วมตัวจนชุดนอนเปียกชุ่ม เธอนั่งหอบหายใจรัวสั่น ภาพความโหดร้ายในอดีตชาติที่เธอเป็นคนก่อยังคงติดตา มันชัดเจน เสียจนเธอปฏิเสธไม่ได้อีกต่อไปว่า... เธอคือคนผิด

กริ๊ก... กริ๊ก...

สายสิญจน์มงคลที่ข้อมือขวาของเธอจู่ๆ ก็ขาดผึ่งออกเองราวกับถูกใบมีดกรีด! พร้อมกันนั้น เสียงดนตรีไทยที่กระชั้นถี่โหยหวนก็ดังขึ้นรอบห้องนอนอีกครั้ง ลมพายุภายนอกพัดหน้าต่างไม้สักเปิดออกโครมใหญ่ ควันสีดำสนิทม้วนตัวพุ่งเข้ามาจากความมืด มันก่อตัวเป็นร่างของ ‘พิกุล’ วิญญาณสาวสไบไหม้เกรียม ใบหน้าเน่าเฟะกึ่งหนึ่งลอยเด่นอยู่เหนือเตียงนอน

“มึงเห็นแล้วใช่ไหม... อีพราวผกา! มึงจำความชั่วของมึงได้แล้วใช่ไหม!” เสียงหวีดร้องของผีพิกุลทรงพลังและเต็มไปด้วยความแค้นจนกระจกในห้องเริ่มร้าว

พราวฟ้าตัวสั่นเทา ทว่าในครั้งนี้ แววตาของเธอไม่มีเพียงความหวาดกลัว... แต่เต็มไปด้วยความสำนึกผิดลึกซึ้ง เธอก้าวลงจากเตียง คุกเข่าลงบนพื้นไม้ ก้มลงกราบวิญญาณพยาบาทตรงหน้าด้วยหัวใจที่ยอมจำนน

“ฉันขอโทษ... พิกุล ฉันขอโทษ...” พราวฟ้าร้องไห้สะอื้นจนตัวโยน “ฉันยอมรับกรรมทุกอย่าง... ยอมแล้ว”

วิญญาณของพิกุลแสยะยิ้มอัปลักษณ์ มือผอมแห้งเล็บยาวสีดำยื่นเข้ามาใกล้ใบหน้าของดาราสาว ชะตากรรมของพราวฟ้าในวัยใกล้ยี่สิบห้าปีกำลังดิ่งลงสู่จุดวิกฤตที่แลกด้วยชีวิต!