ตอนที่ 5

ตื๊ด..ตื๊ด...

เสียงสัญญาณเตือนของเครื่องวัดชีพจรดังขึ้นมาเป็นจังหวะอย่างสม่ำเสมอ พร้อมกับกลิ่นน้ำยาทำความสะอาดและกลิ่นยาที่ฉุนจนขึ้นจมูกของโรงพยาบาลเอกชนชื่อดังของกรุงเทพฯที่ลอยมาแตะจมูก พราวฟ้าค่อยๆ ลืมตาขึ้นมาอย่างยากลำบาก เปลือกตาของเธอหนักอึ้งราวกับว่าถูกถ่วงด้วยก้อนหิน แสงไฟสีขาวนวลจากเพดานห้องพักฟื้นสว่างจ้าจนทำให้เธอต้องหยีตาเพื่อปรับแสงอยู่ครู่ใหญ่

ความรู้สึกแรกที่จู่โจมเข้ามาทันทีที่เธอตั้งสติได้คือ ความเจ็บปวด

มันไม่ใช่แค่เป็นอาการปวดเมื่อยธรรมดาๆ แต่มันทั้งเจ็บและระบมลึกเข้าไปถึงในกระดูกของเธอราวกับว่าร่างกายนี้ถูกบดขยี้ ข้อมือและข้อเท้าทั้งสองข้างก็เช่นเดียวกันมันระบมจนแทบระเบิดทุกครั้งที่ขยับเธอขยับแค่นิดเดียว และที่สำคัญคือ ความรู้สึกที่แสบร้อน

ตรงแก้มซ้ายมันเด่นชัดกว่าทุกส่วน

“พราว!..พราวฟื้นแล้วเหรอลูก!..”

เสียงอุทานด้วยความดีใจของพี่บีผู้จัดการสาวดังขึ้นพร้อมกับร่างท้วมที่รีบเดินเข้ามาเกาะขอบเตียง ใบหน้าของพี่บีตัวซีดเผือดและเต็มไปด้วยความเป็นห่วงปนวิตกกังวล ตาทั้งสองข้างของพี่บีบวมเป่งเหมือนกับว่าเธอพึ่งผ่านการร้องไห้มาอย่างหนัก

“พี่... พี่บีพราวเป็นอะไรไปคะ?” พราวฟ้าเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่แหบแห้งพร่าราวกับกระดาษทราย

“นี่จำอะไรไม่ได้เลยเหรอค่ะ?.."ผู้จัดการสาวถามขึ้นด้วยความตกใจเมื่อเห็นว่าดาราสาวที่เธอดูแลส่ายหน้า"

"หนูสลบลงไปกลางกองถ่ายเลยลูก แล้วอยู่ๆ หนูก็..หนู ก็ลุกขึ้นมารำ ท่าทางน่ากลัวมาก..แล้วหนูก็ล้มพับลงไปเลย พี่ตกใจแทบบ้า!” พี่บียกมือทาบอก

“คุณหมอบอกพี่ว่าหนูคงเพลียมาก ร่างกายก็เลยอักเสบแบบเฉียบพลันเหมือนไปออกกำลังกายหักโหมมา แถมนี่...”

พี่บีชี้มือที่สั่นๆจนเห็นได้ชัด ไปที่แก้มซ้ายของพราวฟ้า ซึ่งตอนนี้มีผ้าก๊อซสีขาวแปะทับไว้

“รอยแผลที่แก้มของหนู... หมอบอกว่ามันเหมือนกับรอยเล็บข่วนเข้าไปลึกมากจนเนื้อเปิด พี่ล้างเครื่องสำอางออกให้แล้ว ถึงเห็นว่าที่ข้อมือกับข้อเท้าของหนูก็มีแต่รอยเขียวช้ำเต็มไปหมดมันเหมือนกับว่าถูกใครจับมัดขึงไว้อย่างนั้นแหละ พราว... บอกพี่บีมาตรงๆ เถอะนะลูก หนูโดนใครทำร้ายมาหรือเปล่าคะ? หรือว่ามีพวกแฟนคลับโรคจิตคอยสะกดรอยตาม?..บอกพี่ได้น่ะ”

พราวฟ้านิ่งเงียบไป ก่อนที่น้ำตาเม็ดโตจะไหลรินตรงทางหางตาช้าๆ เธอไม่รู้ว่าจะบอกพี่บีได้อย่างไรว่าคน..หรือ ‘สิ่งที่’ ทำร้ายเธอนั้นมัน ไม่ใช่มนุษย์ และไม่มีใครมองเห็นได้นอกจากตัวเธอเอง

“พราว... พราว..ไม่รู้ค่ะพี่บี” พราวฟ้าเลือกที่จะปิดปากเงียบ เพราะว่าเธอรู้ดีว่าพูดอะไรออกไปตอนนี้ก็คงไม่มีใครเชื่อ และมันอาจจะทำให้ทุกคนคิดว่าเธอเป็นบ้าก็ได้

“เอาเถอะๆ..ถ้าหนูไม่อยากพูดก็ไม่เป็นไรพักผ่อนไปก่อน ส่วนเรื่องงานโฆษณาและงานอื่นๆ พี่ช่วยคุยกับทางผู้ใหญ่ให้แล้ว ดีที่เขาคุยง่ายและเข้าใจเลยยอมเลื่อนถ่ายเซตของหนูออกไปก่อนสองสัปดาห์ แต่หนูก็ต้องรีบรักษาตัวให้หายไวๆนะลูก หน้าตาและผิวพรรณของหนูคือเงินคือทองทั่งนั้นนะคะ” พี่บีตบหลังมือของเธอเบาๆ ก่อนที่เธอจะขอตัวออกไปคุยโทรศัพท์ข้างนอกกับนักข่าวที่เริ่มรุมโทรมาถามเรื่องอาการป่วยของดาราสาว

เมื่อได้อยู่คนเดียวในห้องพักฟื้นอันเงียบสงัด พราวฟ้าค่อยๆ พยุงตัวเองลุกขึ้นนั่งอย่างลำบาก เธอเอื้อมมือไปหยิบกระจกบานเล็กออกมาจากกระเป๋าถือแบรนดังที่วางอยู่ข้างเตียงมาเปิดดู นิ้วเรียวสั่นเทาเล็กน้อยในขณะที่เธอค่อยๆ แกะขอบผ้าก๊อซที่แก้มซ้ายออกทีละน้อยเพื่อส่องดูแผล

พราวฟ้าลมหายใจสะดุดไปด้วยความช็อก...

รอยเล็บข่วนสามรอยบนแก้มมันไม่ได้เริ่มสมานตัว แต่มันกลับอักเสบเป็นเริ่มเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำ คล้ายกับผิวหนังที่กำลังไหม้เกรียม และเมื่อพราวฟ้าเพ่งมองดูดีๆ รอยแผลนั้นมันไม่ได้เรียงตัวกันอย่างสะเปะสะปะ แต่มันเริ่มปรากฏสัณฐานอย่างเด่นชัดขึ้นเรื่อยๆ จนดูคล้ายกับเป็นตัวอักษรไทยโบราณที่ถูกขูดขีดลงไปบนผิวเนื้อบนใบหน้าของเธอ

มันไม่ใช่แค่รอยข่วนธรรมดา... แต่มันคือการตีตราของความแค้น

แต่แล้วแสงไฟในห้องพักฟื้นก็เริ่มกระพริบวูบวาบและดับลงชั่วไปขณะหนึ่ง พร้อมกันนั้นก็มีเสียงดนตรีปี่พาทย์ที่ฟังดูโหยหวนแว่วดังเข้ามาในห้องของพราวฟ้าเสียงนั่นมันมาจากช่องแอร์ที่เย็นเฉียบ พราวฟ้าสะดุ้งเฮือกอย่างหวาดกลัว เธอรีบแปะผ้าก๊อซกลับที่เดิมอย่างลนลานแล้วซุกตัวลงไปใต้ผ้าห่ม ผิวหนังทั่วร่างลุกซู่ด้วยความหนาวสะท้าน

ปีนี้เธอกำลังจะอายุครบยี่สิบห้าปีพอดีในอีกไม่ถึงสองเดือนข้างหน้า และทุกวันทุกวินาทีที่ขยับเข้าใกล้วันเบญจเพส สิ่งลี้ลับสายนี้ก็ยิ่งเริ่มทวีความรุนแรงมากขึ้นทุกวันและแสดงตัวชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ ราวกับว่าเวลากำลังนับถอยหลัง... และเป้าหมายของมันคือชีวิตของเธอ

สามวันต่อมา พราวฟ้าดื้อดึงที่จะออกจากโรงพยาบาลแม้ว่าร่างกายของเธอจะยังไม่หายดีอย่างเต็มร้อย แต่เธอก็ปฏิเสธที่จะไปพักที่คอนโดหรูใจกลางเมืองตามที่พี่บีอ้อนวอน แต่เธอกลับเลือกที่จะเดินทางไปยัง ‘วัดศรีสะอาด’ วัดเก่าแก่ริมแม่น้ำที่ตั้งอยู่ในจังหวัดพระนครศรีอยุธยา ตามคำแนะนำที่คนเก่าคนแก่ที่เคยรู้จัก กันเพื่อไปหาทางแก้ไขในสิ่งที่เธอพบเจอและเป็นอยู่

ร่างบางระหงที่อยู่ในชุดเสื้อเชิ้ตแขนยาวสีขาวและกางเกงขายาวมิดชิด พราวฟ้าสวมแว่นกันแดดสีดำและหมวกปีกกว้างเพื่อปกปิดใบหน้าของเธอ ก่อนจะก้าวเข้าไปในเขตวัดที่เก่าแกอันร่มรื่น แต่ทว่าความเย็นของต้นไม้ใหญ่ในวัดมันกลับไม่ได้ทำให้พราวฟ้ารู้สึกปลอดภัยเลยสักนิด พราวฟ้ายังคงรู้สึกเหมือนกับว่ามีสายตาที่เคียดแค้นคอนจับจ้องตามหลังของเธอมาทุกย่างก้าว

“มาหาอาตมา... เพราะเรื่องในอดีตใช่ไหมโยม”

เสียงทุ้มต่ำแต่ทว่ากับเต็มเปี่ยมด้วยความเมตตาของ ‘พระอาจารย์บุญส่ง’ พระเกจิอาจารย์ผู้เชี่ยวชาญทางด้านจิตตภาวนาเอ่ยทักขึ้นมาทันทีที่พราวฟ้าก้าวขาขึ้นมาบนศาลาไม้เก่าแก่ โดยที่เธอยังไม่ทันได้เอ่ยปากเล่าอะไรเลย

พราวฟ้าเดินเข้ามาทรุดตัวลงกราบพระอาจารย์สามครั้งด้วยความรู้สึกที่เหมือนคนกำลังจะจมน้ำแล้วเจอขอนไม้ที่ลอยมา

“พระอาจารย์รู้... รู้ได้ยังไงคะ” เธอกราบเรียนถาม และถอดแว่นกันแดดออกเผยให้เห็นดวงตาที่อิดโรยและผ้าก๊อซบนใบหน้า

พระอาจารย์บุญส่งมองดาราสาวด้วยสายาที่สงบนิ่ง แต่กลับแฝงไปด้วยความเวทนา “เงาดำมืดเคียดแค้นที่ตามติดหลังของโยมมามันใหญ่โตนัก และมันยังผูกจิตพยาบาทอาฆาตโยมแม้จะข้ามภพข้ามชาติก็ตาม โดยที่ไม่ยอมไปเวียนว่ายตายเกิด และยิ่งโยมเข้าใกล้วัยเบญจเพสเข้าไปเท่าไหร่ ธาตุในตัวยิ่งอ่อนแรงลงมาก แรงกรรมเก่าก็ยิ่งจำแลงกายมาทำร้ายโยมได้ง่ายขึ้น”

“พราว..พราวไม่รู้ว่าไปทำอะไรให้เขาคะพระอาจารย์? พราวจำอะไรไม่ได้เลย และชาตินี้พราวก็ไม่เคยทำร้ายใคร ไม่เคยรู้จักกับผู้หญิงคนนั้นเลย!” พราวฟ้าเริ่มร้องไห้ออกมาอย่างอัดอั้น ความเข้มแข็งที่เธอพยายามสร้างขึ้นมาตลอดหลายวันพังทะลายลง