Se connecter"ฉันเป็นคนทำทำไมฉันจะไม่รู้""ชิ จงใจชัด ๆ เลย""เมื่อกี้ฉันห้ามแล้ว เธอจะกินเอง" ก็จริงเมื่อครู่เขาส่งสายตาให้ฉันตลอด ทว่าฉันเป็นคนรั้นจะกินเอง"เพื่อความสุขของลูกกับพี่ แม้เค็มฉันก็ยอม""เจ้าเล่ห์จริง ๆ" มือหนาขยี้หัวฉันด้วยความมันเขี้ยว แน่นอนว่าท่าทางฉันเมื่อกี้คือการออดอ้อนใส่เขาต่างหาก แต่ก็มี
"ผมคิดว่าเมื่อกี้เราทำเค้กช็อกโกแลตหน้านิ่ม""อันนี้มันเค้กช็อกโกแลตหน้าไหม้หนิครับ" ฉันถึงทำกับหลุดขำพรืดในตอนที่ลูกชายสองคนที่เพิ่งจะอาบน้ำเสร็จกำลังจดจ้องเค้กก้อนแรกของพวกเขาสีหน้าขมวด ก่อนที่จะปรายตาไปมองคนเป็นพ่อพร้อมกัน พี่สงครามจึงกระแอมคอนิดหน่อยราวกับกำลังคิดคำตอบ"พ่อว่า…เตาอบที่บ้านน่าจะม
ห้าปีผ่านไป"นี่มันอะไรกันเนี่ย!" ฉันได้แต่อ้าปากค้างแล้วเหลือบมองคนสามคนที่กำลังทำอะไรบางอย่าง ไล่มองสามร่างต่างขนาดทีละคนก่อนที่จะหยุดที่คนสุดท้ายที่ฉันคิดว่าเป็นตัวต้นเรื่อง"…" ไม่มีเสียงตอบรับจากใครสักคนที่อยู่ในครัว ตอนนี้ฉันกำลังเล็งผู้ชายสามคนที่กำลังพังห้องครัวของฉัน ไล่เรียงตั้งแต่หกขวบคาม
ท่อนเอ็นปูดนูนกำลังถูกฉันค่อย ๆ นั่งทับลงรูสวาท ความใหญ่โตเต็มที่กำลังทำให้กลีบดอกไม้ที่ฉ่ำเยิ้มแหวกออกจากกัน สุดท้ายมันก็เข้ามาในร่างกายของฉันสำเร็จ เอ็นร้อนแท่งใหญ่ทำให้ฉันต้องงอตัวไปข้างหน้า สอดประสานมือหนาของพี่สงครามแน่นเพื่อเป็นที่ยึดไม่ให้ฉันตกลงไปคอหักจากโต๊ะทำงานตัวสูง"ซี๊ดดด~" ร่างสูงคราง
"เป็นยังไงบ้างเหนื่อยไหม?" ร่างสูงเอ่ยถามในขณะที่ฉันเพิ่งกลับเข้ามา วันนี้ฉันเบบี้และแม่บ้านอีกสองคนพากันออกไปตามหาเนื้อผ้าหายากเพื่อมาตัดชุดคนสำคัญ ทั้งบ้านจึงเหลือแค่พี่สงครามคนเดียวที่เลี้ยงลูกเพราะป้าปิ่นลางาน แต่สิ่งที่เขาถามฉันว่าฉันควรเป็นคนถามเขามากกว่า เพราะใบหน้าคมดูเหนื่อยล้าต่างจากก่อนหน
ใช่…มันมาจากผมกับไอกวินที่ถอนหายใจออกมาพร้อมเพรียง เหมือนเพิ่งผ่านการสู้รบกับกองทัพข้าศึก ผมกับมันจึงมองหน้ากันอย่างโล่งใจ"งั้นผมไปนะครับนาย" กวินเอ่ย"มึงหยุด อยู่ในบ้านนี่แหละ ช่วยกูดูลูก""แต่นาย…" กวินมันเรียกผมเสียงเบาลง"มึงกล้าขัดคำสั่งกูเหรอวะ""อยู่ก็อยู่ครับนาย" คามิลที่เริ่มได้กินนมก็เริ
บทที่ 13ปึก!"อ๊ะ!" เรือนร่างเล็กถูกทิ้งลงบนเตียงนอนกว้างด้วยฝีมือของคนบ้าอำนาจ เขากระตุกยิ้มมุมปากด้วยความน่ากลัวก่อนที่จะไล่มองเรือนร่างของฉันตั้งแต่หัวจรดปลายเท้า"นายมันไอโรคจิต!" ฉันพ้นคำที่คิดว่าจะสะกิดหัวจิตหัวใจให้เขาเจ็บได้บ้าง แต่เปล่าเลย…รอยยิ้มพวกนั้นกลับโรคจิตขึ้นกว่าเดิม ราวกับเขาไม่ไ
บทที่ 10 น่าสมเพชสิ้นดี"นี่เงิน…ห้าหมื่นตามสัญญา" ฉันยื่นเงินให้คนตรงหน้าตามสัญญาที่เรานัดกันไว้ งวดนี้ฉันรอดมาได้อย่างหวุดหวิดสามารถจ่ายห้าหมื่นได้เต็มจำนวนเพราะได้ไอเสี่ยทิปหนักนั้นช่วยไว้"เก่งหนิ…" ชายชุดดำยืนนับเงินแล้วเงยหน้ามามองฉันพร้อมกับยกยิ้มมุมปาก"ฉันไปได้แล้วใช่ไหม งวดหน้าสิ้นเดือนหนึ
บทที่ 09 จนตรอก@Bar & Beer"แก้วตา…""…""แก้วตา!""หะ ห้ะ!?" เสียงที่เพิ่มขึ้นทำให้ฉันสะดุ้งหลุดออกจากห้วงภวังค์ของความคิดรีบหันไปหาคนที่เอ่ยเรียก จนเห็นว่าเป็นผู้จัดการร้านจึงรีบเดินเข้าไปหาทันที"เป็นอะไรวันนี้แกดูเหม่อ ๆ นะ""เปล่า ว่าแต่เจ๊เรียกฉันมีอะไร?""จะให้ไปดูแขกโต๊ะนั้นหน่อย แต่แกมัวแต
"ตามมาดี ๆ ถ้าไม่อยากให้ที่นี่วุ่นวาย" หนึ่งในสองคนเอ่ยเสียงเข้ม"พวกแกเป็นใคร?""อยากรู้ก็แค่เดินตามมา""ฉันจะแน่ใจได้ยังไงว่าพวกแกจะไม่ทำอะไรฉัน""เธอจะไม่เป็นอะไร แต่ถ้าไม่เดินตามมาน้องชายกับแม่ของเธอไม่แน่…" ฉันลอบกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ คงจะไม่ผิดตัวแน่เพราะเหมือนจะรู้ประวัติบ้านฉันหมดแล้ว"อืม…เ





![ไฟรักเพลิงสวาท [PWP] + [NC30+]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)

