คำสัญญาที่คอยย้ำเตือน!

อากาศเย็นเยียบในลานจอดรถด้านนอกตัดกับความร้อนระอุภายในผับอย่างรุนแรง แสงไฟนีออนสีสลัวจากป้ายไฟกะพริบวิบวับสะท้อนลงบนร่างของน้ำค้างที่ยืนกอดอก ตัวสั่นสะท้านด้วยความโกรธปนความขวัญเสียที่ยังไม่จางหาย กลิ่นควันบุหรี่จางๆ และเสียงเบสที่ยังคงสั่นสะเทือนพื้นคอนกรีตอยู่ใต้ฝ่าเท้า ยิ่งทำให้น้ำค้างรู้สึกคลื่นไส้จนแทบจะทนไม่ไหว

“น้ำ... มึงโอเคมั้ย?”

ฟางวิ่งกระหืดกระหอบมาหยุดลงข้างกาย เสียงหอบหายใจของเพื่อนสนิทดังแทรกผ่านความเงียบของค่ำคืน แต่น้ำค้างกลับเบี่ยงตัวหนี ใบหน้าที่เคยนวลใสบัดนี้ซีดเผือด แววตาสั่นระริกด้วยแรงอารมณ์ที่พุ่งขึ้นมาจุกอยู่ที่ลำคอ

“กูไม่โอเค! มึงพากูมาทำบ้าอะไรที่นี่วะ... อีเหี้ย!” น้ำค้างระเบิดอารมณ์ออกมาอย่างเหลืออด คำผรุสวาทที่แทบไม่เคยหลุดจากปากถูกพ่นออกมาใส่หน้าเพื่อนรัก “มึงก็รู้ว่ากูไม่ชอบอะไรแบบนี้ มึงทำกับกูมากไปนะมึงทำกับกูมากไปจริงๆ!”

น้ำค้างชี้นิ้วสั่นเทาลงที่พื้น หัวใจเต้นรัวจนเจ็บหน้าอก “ที่กูยอมมากับมึง เพราะกูเห็นว่าเป็นมึง กูรับปากมึงตั้งหลายครั้ง แต่กูก็ไม่คิดว่ามึงจะทำกับกูแบบนี้... อีเหี้ยเอ๊ย!”

เธอก่นด่าอย่างเดือดดาล ปลายเสียงสั่นพร่าคล้ายคนกำลังจะร้องไห้แต่ถูกแทนที่ด้วยความโกรธแค้น ฟางเห็นท่าไม่ดีจึงรีบปรี่เข้าไปหา แววตาที่เคยโฉบเฉี่ยวเริ่มฉายแววสำนึกผิด

“กูขอโทษ... กูไม่คิดว่าพี่หนึ่งมันจะหน้าหม้อขนาดนี้ รับปากกูเป็นมั่นเป็นเหมาะแล้วว่าจะไม่ทำอะไรเกินเลย ไอ้เหี้ยหนึ่งนี่แม่ง...” ฟางบ่นอุบพลางขยับเข้าไปโอบไหล่เพื่อนเพื่อปลอบใจ สัมผัสที่คุ้นเคยทำให้กำแพงความโกรธของน้ำค้างสั่นคลอน แต่ความเจ็บช้ำยังคงอยู่

“กูจะกลับหอ มึงจะเข้าไปต่อข้างในก็ตามสบาย” น้ำค้างสะบัดไหล่พยายามผลักไสความห่วงใยนั้นออกไป

“โธ่... อีน้ำ! เจอมาขนาดนี้แล้ว มึงยังคิดว่ากูจะกล้ากลับเข้าไปอีกเหรอวะ?” ฟางร้องขึ้นด้วยท่าทีไม่พอใจตามเพื่อน น้ำเสียงติดจะงอนที่น้ำค้างมองเธอในแง่ร้ายเกินไป

“ไม่รู้ล่ะ... เมื่อกี้กูเห็นมึงกำลังเคลิ้มเลยนี่ บางทีมึงอาจจะอยากควบสองเลยก็ได้ ใครจะไปรู้” น้ำค้างประชดประชันอย่างเจ็บแสบ ก่อนจะหันหลังขยับตัวเดินดุ่มๆ ออกไปจากลานจอดรถอย่างไม่คิดจะเหลียวหลัง

“แล้วมึงจะไปไหน!” ฟางตะโกนไล่หลังอย่างตกใจ

“กูจะเดินกลับเอง มึงกลับเข้าไปเถอะ จะได้หายคัน!”

คำพ่นประชดประชันฉบับเพื่อนสนิทที่รู้ไส้รู้พุงกันดี ทำเอาฟางถึงกับสะอึก เธอรีบวิ่งตามไปคว้าแขนน้ำค้างไว้พลางบ่นพึมพำอย่างไม่สบอารมณ์

“อีบ้า! มึงจะงอนมากไปแล้วอีเวร... มานี่เลย กูก็จะกลับแล้วเหมือนกัน เสียอารมณ์ชิบหายวันนี้!” ฟางกระชากเสียงพลางจูงมือเพื่อนสาวให้เดินกลับไปที่รถมอเตอร์ไซค์คันโปรด

ท่ามกลางความมืดมิดของยามวิกาล ความผูกพันของเพื่อนรักเริ่มดึงรั้งอารมณ์ที่แตกกระเจิงให้กลับเข้าที่เข้าทาง แม้คืนนี้จะจบลงด้วยความขุ่นมัว…

บานประตูไม้เก่าครูดไปกับพื้นห้องเสียงดัง เอี๊ยด บาดลึกเข้าไปในความเงียบสงบที่น้ำค้างโหยหา ร่างสองสาวก้าวผ่านธรณีประตูเข้าไปในห้องพักแคบๆ ที่มีเพียงแสงนวลจากหลอดไฟทางเดินลอดเข้ามา น้ำค้างทิ้งกายลงบนเตียงนอนชั้นล่างอย่างเชื่องช้า สัมผัสจากฟูกแข็งๆ ไม่ได้ช่วยให้เธอรู้สึกมั่นคงขึ้นเลย ตรงกันข้าม หัวใจของเธอกลับเบาโหวงและสั่นไหวราวกับตะกอนดินที่ถูกกวนจนขุ่นคลั่กในสายน้ำ

ความเงียบเข้าปกคลุมห้องอย่างรวดเร็ว เป็นความเงียบที่หนักอึ้งและอึดอัด 

ฟางลอบมองแผ่นหลังของเพื่อนรักที่นั่งนิ่งงันดั่งรูปสลัก เธอไม่ได้เอ่ยปากซ้ำเติมหรือชวนคุย แต่กลับเลือกที่จะประคับประคองอารมณ์ที่แตกสลายของเพื่อนด้วยการนิ่งเฉย เธอเดินไปลากเก้าอี้ไม้หน้าโต๊ะอ่านหนังสือของตนออกมานั่งลง 

เสียงขาเก้าอี้ครูดไปกับพื้นดัง ครืด แผ่วเบา ฟางหย่อนตัวลงนั่งฝั่งตรงข้าม สายตาที่เฝ้ามองมาเต็มไปด้วยความอึดอัดและรู้สึกผิดไม่ต่างจากคนถูกกระทำ

“น้ำ... กูขอโทษมึงจริงๆ นะ” ฟางกระซิบเสียงแผ่ว ความเงียบในห้องทำให้คำขอโทษนั้นฟังกังวานและหนักอึ้งอย่างประหลาด

น้ำค้างไม่ได้ตอบ เธอเพียงแต่นั่งเหม่อลอย ปล่อยให้ภาพสัมผัสจาบจ้วงและกลิ่นน้ำหอมฉุนกริบที่ยังติดอยู่ที่ผิวเนื้อคอยหลอกหลอนจนนึกขยะแขยงตัวเอง มือที่สั่นเทาค่อยๆ เอื้อมไปหยิบสมุดบันทึกเล่มเก่าข้างหมอนขึ้นมา—สมุดที่เป็นดั่งที่พักพิงเดียวที่เหลืออยู่ในเมืองใหญ่แห่งนี้

เธอบรรจงพลิกเปิดหน้ากระดาษอย่างเชื่องช้า ราวกับกลัวว่าหากออกแรงมากกว่านี้ ความทรงจำที่บรรจุอยู่ข้างในจะบุบสลาย

ซองพลาสติกใสที่บรรจุดอกพลับพลึงป่าแห้งกรอบถูกหยิบขึ้นมาวางไว้ในอุ้งมือ แสงไฟรำไรในห้องตกกระทบกลีบดอกไม้สีขาวหม่นที่เคยเบ่งบานบริสุทธิ์ท้าแสงตะวัน ทว่าบัดนี้มันกลับเปราะบางและซีดจางไปตามวันเวลา

ภาพดอกไม้ในมือเริ่มพร่าเลือนด้วยหยาดน้ำตาที่รื้นขึ้นมาคลอเบ้า ความรู้สึกผิดแล่นริ้วขึ้นมาจุกที่ลำคอ... รอยราคีที่เพิ่งเผชิญมาเมื่อครู่ช่างดูโสโครกเหลือเกินเมื่อวางเทียบกับความขาวสะอาดของดอกไม้ดอกนี้

“ขอโทษนะ...” น้ำค้างพึมพำออกมาเบาๆ กับดอกไม้ในมือ

คำขอโทษนั้นไม่ได้หมายถึงดอกไม้แห้ง แต่มันสื่อไปถึงเจ้าของดอกไม้และคำสัญญาในวัยเยาว์ที่เธอรู้สึกเหมือนกำลังทรยศมันลงทีละน้อย ความร้อนผ่าวที่โหนกแก้มในตอนนี้ไม่ใช่เพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์ที่หลงเหลือ แต่เป็นเพราะความละอายใจที่กัดกินลึกลงไปในจิตวิญญาณ

เธอก้มหน้าลงจนหยดน้ำตาร่วงเผาะลงบนซองพลาสติก น้ำค้างรีบใช้นิ้วปาดมันออกอย่างแผ่วเบาที่สุด ราวกับกลัวว่าความโศกเศร้าของเธอจะซึมลึกเข้าไปทำลายความบริสุทธิ์สุดท้ายที่ยังหลงเหลืออยู่ให้มัวหมองลงไปมากกว่าเดิม

ฟางที่นั่งมองอยู่นอกวงโคจรได้รับรู้ถึงมวลความเจ็บปวดนั้นผ่านแผ่นหลังที่สั่นเทาของเพื่อน 

เธอพรูลมหายใจออกมาแผ่วเบาด้วยความรู้สึกเข้าใจในความรู้สึกของเพื่อน เธอรู้ดีว่าดอกไม้แห้งในมือนั้นคือ "หัวใจ" ที่น้ำค้างเฝ้าถนอมยิ่งกว่าชีวิต และความอัปยศที่เจอมาในค่ำคืนนี้... มันกำลังบั่นทอนความภาคภูมิใจเพียงหนึ่งเดียวของดอกพลับพลึงป่าดอกนี้ไปอย่างไม่มีวันเรียกคืนได้อีกเลย

ฟางขยับตัวลุกขึ้นจากเก้าอี้ด้วยความรู้สึกที่หนักอึ้ง ความเงียบภายในห้องเริ่มกัดกินความรู้สึกจนเธอทนเฉยต่อไปไม่ไหว เธอค่อยๆ ก้าวเท้าอย่างแผ่วเบาเข้าไปหาร่างที่สั่นเทาบนเตียง ก่อนจะทรุดตัวลงนั่งข้างหลังน้ำค้างอย่างระมัดระวัง

แขนทั้งสองข้างของฟางเอื้อมไปโอบกอดเพื่อนรักไว้จากด้านหลังอย่างทะนุถนอม เธอซบใบหน้าลงกับลาดไหล่ที่ลู่ตกลงของน้ำค้าง สัมผัสได้ถึงไออุ่นปนแรงสั่นสะท้อนจากร่างกายของคนในอ้อมกอด กลิ่นแชมพูอ่อนๆ ของน้ำค้างที่เคยคุ้นเคย บัดนี้ดูเหมือนจะอบอวลไปด้วยมวลความเศร้าที่มองไม่เห็น

ความเงียบเข้าครอบงำห้องพักอยู่ชั่วครู่ มีเพียงเสียงลมหายใจที่ติดขัดของน้ำค้างและเสียงเข็มนาฬิกาที่เดินวนเวียนไปตามหน้าที่ ฟางกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้นอีกนิด ราวกับจะช่วยแบกรับความเจ็บปวดนั้นไว้กึ่งหนึ่ง ก่อนจะทำลายความเงียบขึ้นด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนและจริงใจที่สุดเท่าที่น้ำค้างเคยได้ยิน

“น้ำ... ถ้ากูเป็นพี่ตะวัน กูจะรักมึงให้สุดชีวิตเลยนะ”

ฟางเว้นจังหวะพลางสูดลมหายใจเข้าลึก “และกูก็คิดว่า... พี่เขาก็คงรู้เหมือนที่กูรู้ ว่ามึงรักเขามากขนาดไหน”

คำพูดแผ่วเบาที่พ่นผ่านริมฝีปากของเพื่อนสนิทเหมือนกระแสขั้วลบที่เข้ามาปะทะกับความเย็นเยียบในใจน้ำค้าง มันไม่ใช่แค่คำปลอบใจตามมารยาท แต่น้ำค้างสัมผัสได้ถึงความหนักแน่นในถ้อยคำนั้น—ความรู้สึกที่ฟางรับรู้ได้จริงๆ ว่าผู้หญิงตัวเล็กๆ คนนี้กำลังแบกรับความรักที่ยิ่งใหญ่เกินตัวเอาไว้เพียงลำพัง

บรรยากาศในห้องพักที่เคยหนาวเหน็บด้วยรอยร้าวเริ่มจางคลายลง แทนที่ด้วยไอร้อนจางๆ จากอ้อมกอดที่ฟางมอบให้ น้ำค้างรู้สึกได้ถึงแรงกระชับที่หัวไหล่ซึ่งแฝงความรู้สึกผิดไว้อย่างท่วมท้น กลิ่นน้ำหอมราคาแพงที่ฟางฉีดไปเมื่อหัวค่ำเริ่มจางลง เหลือเพียงกลิ่นอายของความเศร้าและความเป็นจริงที่น่าอดสู

“กูสัญญานะน้ำ...” เสียงของฟางสั่นพร่าอยู่ข้างหู ลมหายใจอุ่นรดรินลงบนลาดไหล่ “ต่อไปนี้กูจะไม่ทำให้มึงต้องรู้สึกผิดแบบนี้อีก กูขอโทษมึงจริงๆ... กูแค่อยากให้มึงได้ลองมีชีวิตที่มีสีสันเหมือนคนอื่นเขาบ้างก็เท่านั้นเอง”

ถ้อยคำสารภาพผิดที่หลุดออกมาอย่างจริงใจทำให้น้ำค้างชะงักไปครู่หนึ่ง ความโกรธขึงที่เคยพุ่งพล่านเริ่มมอดดับลง เหลือเพียงความอ่อนล้าที่เกาะกินใจ เธอค่อยๆ เอี้ยวตัวกลับไปหาเพื่อนรักที่ยังซบหน้าลงกับไหล่ของเธอ

น้ำค้างยกมือน้อยๆ ขึ้นมาวางทับลงบนมือของฟางที่โอบกระชับเธออยู่ สัมผัสจากปลายนิ้วที่เย็นเยียบของเธอกับความอุ่นจากฝ่ามือของเพื่อนสอดประสานกันเป็นการตอบรับสัญญานั้นโดยไม่ต้องมีคำพูดใดๆ

เธอยกมือที่ยังเย็นเฉียบขึ้นมาวางทับลงบนหลังมือของฟางที่โอบไหล่เธออยู่ สัมผัสแผ่วเบานั้นคือการรับรู้และให้อภัยที่ลึกซึ้งเกินกว่าคำพูด 

แววตาของน้ำค้างที่เคยแข็งกร้าวค่อยๆ อ่อนลงเหมือนดอกไม้ที่ได้รับน้ำค้างยามเช้า แม้จะยังบอบช้ำ แต่เธอก็รู้ดีว่าเธอยังมีอ้อมกอดนี้ที่พร้อมจะแตกสลายไปพร้อมๆ กับเธอ 

“เออ... กูรู้” น้ำค้างพึมพำตอบรับเบาๆ ในลำคอ

ท่ามกลางความมืดมิดและรอยร้าวในใจ ความผูกพันของเพื่อนรักได้กลายเป็นกาวใจชั้นดีที่ช่วยสมานเศษเสี้ยวของหัวใจที่แตกกระจาย ให้กลับมารวมกันได้อีกครั้ง... แม้มันอาจจะไม่สมบูรณ์เหมือนเดิมก็ตาม