สีสันของราคะ!

พายุอารมณ์แห่งวันวานอันบริสุทธิ์มอดดับลง แทนที่ด้วยความสับสนและเหนื่อยล้าของชีวิตนักศึกษาต่างถิ่น กลิ่นน้ำหอมราคาถูกในห้องพักแคบๆ คละคลุ้งไปกับไอร้อนจากเครื่องปรับอากาศตัวเก่าที่ส่งเสียงครางเครือ

ปึ้ง! ปึ้ง! ปึ้ง!

เสียงกำปั้นกระแทกไม้แผ่นบางของประตูหอพักดังสนั่นหวั่นไหว สะเทือนเข้ามาถึงโสตประสาทของน้ำค้างที่เพิ่งทิ้งร่างลงบนเตียงแข็งๆ เธอสะดุ้งตัวโยน ความเงียบสงบที่โหยหาถูกฉีกกระชากออกอย่างไม่ใยดี ร่างบางหยัดกายขึ้นด้วยอาการมึนเบลอ ก่อนจะลากเท้าไปที่ประตูอย่างเฉื่อยชา

“ทำไมมึงไม่ตอบกูวะ! เรียกอยู่หน้าหอตั้งนาน ต้องให้กูขึ้นมาตามถึงห้อง”

ทันทีที่สลักประตูดีดออก เสียงแหลมสูงของ ฟาง ก็พุ่งเข้าใส่หน้า น้ำค้างยืนกะพริบตาถี่ๆ มองเพื่อนสนิทร่วมคณะที่ยืนเท้าสะเอวหน้าบูดบึ้ง

“กูจะนอน... กูง่วง” น้ำค้างพึมพำตอบ เสียงของเธอแห้งผากไร้เรี่ยวแรงจะต่อความยาวสาวความยืด

“อะไรวะ! เพื่อนจะพาไปเลี้ยงแท้ๆ ดันมาเป็นยังงี้ มึงไม่ไปแล้วกูจะทำไง?”

“โธ่อีฟาง มึงก็ไปคนเดียวก็ได้นี่ไม่เห็นจะยากเลย” น้ำค้างถอนหายใจเฮือกใหญ่ มือบางเก้าหัวที่ฟูยุ่งพลางหมุนตัวจะกลับไปทิ้งตัวลงที่ฟูกนอนที่ยังเหลือไออุ่นอยู่

“เดี๋ยไอ้น้ำ! วันนี้มึงรับปากกูแล้ว ห้ามเบี้ยว” ฟางพุ่งเข้าคว้าหมับที่ต้นแขน ออกแรงดึงรั้งไว้สุดตัวราวกับกลัวเหยื่อจะหลุดมือ “มึงจะไปชุดนี้ หรือจะเปลี่ยนชุด?”

น้ำค้างเหลียวมองชุดลำลองยับย่นที่สวมอยู่ ก่อนจะถอนหายใจยาวเหยียดอย่างยอมจำนน “เออๆ... เดี๋ยวกูเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อน”

ฟางคลายมือออกพลางฉีกยิ้มกว้างอย่างผู้ชนะ เธอขยับไปลากเก้าอี้โต๊ะเขียนหนังสือตรงปลายเตียงออกมานั่งไขว้ห้าง เฝ้ามองแผ่นหลังของเพื่อนรักที่เริ่มถอดอาภรณ์ออกทีละชิ้นอย่างอารมณ์ดี

“มึงนี่แม่ง... โคตรซ่อนรูปเลยว่ะอีน้ำ” ฟางเปรยขึ้น สายตาซุกซนไล่สำรวจสัดส่วนที่ปรากฏแก่สายตา แสงไฟจากหลอดนีออนสีขาวจัดจ้าอาบไล้ผิวพรรณนวลลออที่ซ่อนอยู่ภายใต้ชุดนักศึกษาเฉิ่มๆ มาตลอดทั้งวัน

“สะโพกมึงนะ... โคตรสวย ใหญ่ ผาย งอนจนกูอิจฉาเลยว่ะ! เอ็กซ์ชะมัด” เพื่อนสาวรุกต่อด้วยถ้อยคำแก่นเซี้ยวตามประสา

น้ำค้างไม่ได้มีท่าทีขัดเขิน เธอหยิบเสื้อผ้าชุดใหม่ขึ้นมาพลางตวัดสายตามองเพื่อนอย่างล้อเลียน “ไม่ได้ใหญ่แค่สะโพกโว้ย... อย่างอื่นกูก็ใหญ่”

“เออ กูก็เห็นแล้ว! แม่ง... ฝ่ามือปิดไม่มิดเลยนะมึง” ฟางระเบิดเสียงหัวเราะคิกคักพลางทำท่าทำทางประกอบอย่างนึกสนุก

น้ำค้างสลัดความง่วงทิ้งไป บรรจงลากหวีผ่านเส้นผมยาวสลวยจนเข้าที่ ก่อนจะวางหวีลงบนโต๊ะเสียงดัง แต็ก เธอหันมาจ้องหน้าเพื่อนสนิทด้วยแววตาที่เริ่มมีความกรุ่นโกรธปนขี้เล่น

“ไปได้รึยัง?”

“ไปสิ!”

ฟางลุกพรวดขึ้นทันที สองสาวเดินออกจากห้องพักมุ่งหน้าสู่แสงสีที่รออยู่เบื้องหน้า 

รถมอเตอร์ไซค์สกูปี้ไอสีเปลือกมังคุดพ่นควันจางๆ ออกมา ก่อนจะดับเครื่องจอดสนิทลงในซองแคบๆ ของลานจอดรถ กลิ่นน้ำมันเครื่องจางๆ และไอร้อนจากท่อไอเสียลอยวนอยู่รอบตัวน้ำค้าง ขณะที่เธอก้าวขาลงจากรถ ความเงียบของลานจอดถูกรบกวนด้วยเสียงเบสทุ้มต่ำที่สั่นสะเทือนออกมาจากตัวอาคารเบื้องหน้า แม้มันจะแผ่วเบา แต่น้ำค้างกลับรู้สึกได้ถึงแรงสั่นที่สะท้อนผ่านพื้นรองเท้าผ้าใบขึ้นมาถึงกลางอก

สองเด็กสาวจูงมือกันเดินมุ่งหน้าไปยังประตูหนาหนักผืนใหญ่ ฟางกระชับมือนางเอกไว้แน่นราวกับกลัวความลังเลจะดึงเหนี่ยวน้ำค้างไว้

ครืด...

ทันทีที่บานประตูถูกผลักเปิดออก โลกทั้งใบที่น้ำค้างเคยรู้จักก็ถูกฉีกกระชากหายไปในพริบตา

คลื่นความร้อนระอุที่หอมอบอวลด้วยกลิ่นน้ำหอมราคาแพงผสมปนเปกับกลิ่นแอลกอฮอล์ฉุนกริบพุ่งเข้าปะทะใบหน้า แสงไฟนีออนสลัวรางถูกขยี้ด้วยแสงเลเซอร์สีเขียวและแดงที่กวาดผ่านมวลอากาศคาวคลุ้งไปมาอย่างบ้าคลั่ง 

ภายในนั้นไม่มีทางแยกของกลางวันหรือกลางคืน มีเพียงจังหวะดนตรีสดที่กระหน่ำรัวจนโสตประสาทพร่าเลือน เสียงกลองชุดดังกึกก้องสอดประสานกับเสียงกีตาร์ไฟฟ้าที่แผดกร้าว บีบคั้นให้อะดรีนาลีนในกายพุ่งพล่านอย่างไม่อาจขัดขืน

บนเวทีเตี้ยๆ นักร้องนำกำลังโยกย้ายส่ายสะโพกไปตามท่วงทำนองที่รุ่มร้อน หยาดเหงื่อที่พราวอยู่บนผิวเนื้อสะท้อนแสงไฟวับววามดูยั่วยวน ฝูงชนเบื้องล่างเบียดเสียดเยียดยัดจนแทบไม่มีอากาศหายใจ 

ร่างกายนับร้อยโยกคลึงเข้าหากันราวกับถูกร้อยรัดด้วยมนต์สะกด ความเย็นเยียบของเครื่องดื่มในแก้วทรงสูงที่พนักงานยกผ่านหน้าไป ตัดกับไอร้อนจากลมหายใจและผิวเนื้อที่สัมผัสกันในมวลมหาชน

น้ำค้างเบิกตากว้าง หัวใจเต้นรัวผิดจังหวะเมื่อเห็นภาพเริงระบำที่เต็มไปด้วยตัณหาและกิเลสลอยละล่องอยู่ในอากาศ ทุกย่างก้าวที่เดินลึกเข้าไป 

ความขี้อายที่เคยสวมใส่มาตลอดชีวิตเริ่มถูกทำลายลงด้วยเสียงหัวเราะที่บาดหูและเสียงชนแก้วดัง เคร้ง ที่ย้ำเตือนว่า... ณ ที่แห่งนี้ ความบริสุทธิ์นวลตาของดอกพลับพลึงป่ากำลังจะถูกแสงสีโหมกระหน่ำจนมอดไหม้ไปทีละน้อย

"น้ำ! ทางนี้!"

เสียงฟางตะโกนก้องสู้กับเสียงเพลงที่กำลังไต่ระดับความมันส์ขึ้นสู่จุดสูงสุด บรรยากาศรอบตัวเริ่มหนักหน่วงและรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ

ท่ามกลางความโกลาหลของเสียงเพลงและแสงไฟที่กวาดแกว่ง ฟางจูงมือน้ำค้างฝ่าฝูงชนที่กำลังโยกย้ายร่างกายไปตามจังหวะเบสหนักๆ มุ่งตรงไปยังโต๊ะวีไอพีมุมด้านในที่ค่อนข้างเป็นส่วนตัว กลิ่นเหล้านอกราคาแพงที่ผสมกับกลิ่นบุหรี่จางๆ ลอยมาชนจมูกทันทีที่ก้าวเข้าสู่เขตโซนนั้น

ที่โต๊ะมีชายหนุ่มสองคนนั่งรออยู่ก่อนแล้ว ทันทีที่เห็นฟางพา "แขกพิเศษ" มาถึง พวกเขาก็ลุกขึ้นต้อนรับด้วยรอยยิ้มที่ดูสุภาพแต่แฝงไปด้วยประกายตาบางอย่างที่ทำให้น้ำค้างรู้สึกประหม่า

“มาแล้วเหรอจ๊ะสองสาว” ชายหนุ่มร่างสันทัดที่ชื่อ อู๊ด เอ่ยทักทายเสียงใส พลางขยับแก้วเครื่องดื่มในมือที่มีน้ำแข็งกระทบกันดัง เคร้ง อย่างอารมณ์ดี

“น้ำ... นี่พี่อู๊ด ส่วนข้างๆ นั่นพี่หนึ่ง เพื่อนที่กูรู้จักเอง พี่เขาใจดีมากเลยนะมึง” 

ฟางแนะนำพลางดันหลังน้ำค้างให้เข้าไปนั่งข้าง หนึ่ง ชายหนุ่มที่ดูภูมิฐานที่สุดในกลุ่ม เขาอยู่ในเสื้อเชิ้ตแบรนด์เนมเนื้อดีที่รีดเรียบกริบ กลิ่นน้ำหอมแนววู้ดดี้ที่โชยมาจากตัวเขาดูสะอาดสะอ้านและให้ความรู้สึกถึงความร่ำรวยอย่างบอกไม่ถูก

“สวัสดีครับน้องน้ำค้าง... ชื่อเพราะจังเลยนะครับ” หนึ่งเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำนุ่มนวลที่แทบจะถูกกลืนไปกับเสียงดนตรี 

เขาขยับตัวเข้ามาใกล้จนน้ำค้างสัมผัสได้ถึงไออุ่นจากร่างกายของเขา มือหนาของเขาบรรจงรินเหล้าสีน้ำผึ้งลงในแก้วเจียระไนอย่างพิถีพิถัน ก่อนจะยื่นมาตรงหน้าเธอด้วยท่าทางเอาใจที่ทำให้ปฏิเสธได้ยาก

น้ำค้างนั่งตัวลีบ ความเย็นเยียบจากแก้วเหล้าที่ส่งมาถึงมือตัดกับไอร้อนที่เริ่มพุ่งขึ้นสู่โหนกแก้ม เธอพยายามมองหาฟางเพื่อขอความช่วยเหลือ หวังว่าเพื่อนสนิทจะเป็นปราการกั้นกลางให้เธอ ทว่าฟางกลับขยับไปนั่งเบียดเสียดหัวเราะต่อกระซิกอยู่กับอู๊ดเสียอย่างนั้น

“ลองดูสิครับ ตัวนี้ไม่แรง... พี่คัดมาให้น้องน้ำโดยเฉพาะเลยนะ” หนึ่งกระซิบข้างหู ลมหายใจอุ่นๆ ของเขาปัดผ่านลำคอขาวเนียนจนน้ำค้างขนลุกซู่ เขาไม่ได้เพียงแค่คุย แต่แขนแข็งแรงข้างหนึ่งของเขากลับเริ่มพาดลงบนพนักพิงโซฟาข้างหลังเธอ ค่อยๆ โอบล้อมพื้นที่รอบตัวเธอจนน้ำค้างรู้สึกเหมือนถูกกักขังอยู่ในกรงล้อมที่หอมหวนและอันตราย

ยิ่งดนตรีไต่ระดับความเร้าอารมณ์ขึ้นหนักหน่วง หนึ่งก็ยิ่งขยับเข้าใกล้จนต้นขาของเขาสัมผัสกับกระโปรงสอบของเธออย่างจงใจ มือของเขาแสร้งเอื้อมมาหยิบถั่วบนโต๊ะแต่กลับจงใจให้ปลายนิ้วเฉียดผ่านหน้าขาที่สั่นระริกของน้ำค้าง

เธอหันไปสบตากับฟางอีกครั้งด้วยแววตาอ้อนวอน แต่ฟางกลับทำเพียงชูแก้วขึ้นแล้วส่งสายตาเป็นนัยว่า ‘เต็มที่เลยมึง’ พร้อมกับรอยยิ้มที่เหมือนจะช่วยผลักไสให้น้ำค้างจมดิ่งลงสู่ความแนบชิดที่หนึ่งหยิบยื่นให้

หัวใจของน้ำค้างเต้นระรัวราวกับจังหวะกลองกระเดื่องบนเวที ความอึดอัดเริ่มเปลี่ยนเป็นความหวาดหวั่นผสมไปกับความมึนงงจากฤทธิ์แอลกอฮอล์ที่เริ่มซึมลึก 

เธอสัมผัสได้ถึงสายตาของหนึ่งที่จ้องมองมายังลำคอและเนินอกของเธออย่างจาบจ้วง ราวกับเขากำลังประเมินราคาดอกไม้ป่าดอกนี้ในใจ โดยที่กำแพงป้องกันเดียวที่เธอเคยมี... บัดนี้ได้พังทลายลงด้วยน้ำมือของเพื่อนรักที่เธอไว้ใจที่สุดในชีวิตไปเสียแล้ว

แสงสีม่วงแดงที่กวาดผ่านมวลอากาศเริ่มพร่าเลือนในคลองจักษุของน้ำค้าง ฤทธิ์แอลกอฮอล์รสหวานปนปร่าที่พยายามจิบตามคำรบเร้าเริ่มออกฤทธิ์บีบขมับ ความมึนงงที่จู่โจมทำให้น้ำค้างต้องนั่งนิ่ง คอตกน้อยๆ อย่างพ่ายแพ้ต่อสิ่งมึนเมาที่ไม่คุ้นชิน

หนึ่งลอบสังเกตใบหน้าเนียนละเอียดที่เริ่มซับสีระเรื่อ แววตาของเขาที่เคยดูสุภาพบัดนี้แปรเปลี่ยนเป็นความหิวกระหายที่ยากจะปิดบัง เขาค่อยๆ ขยับปลายนิ้วสากไล้ไปตามท่อนแขนเรียวบาง สัมผัสถึงความนุ่มละมุนและอาการสะดุ้งน้อยๆ ของเด็กสาวที่พยายามจะหดตัวหนีแต่ก็ไร้เรี่ยวแรง เขาประหลาดใจนัก... เพราะในขณะที่ฟางนั้นแพรวพราวไปด้วยจริตมารยาฉบับนักเที่ยวตัวยง แต่น้ำค้างกลับดูเปราะบางและใสซื่อเสียจนเขาเริ่ม "ทน" ต่อไปไม่ไหว

กลิ่นน้ำหอมแนวไม้ป่าของเขาเริ่มเข้มข้นขึ้นเมื่อเขาโน้มตัวเข้าหา จนกระทั่งหนึ่งตัดสินใจรวบเอวบางเข้ามากอดกระชับแน่น แผ่นหลังของน้ำค้างถูกบีบให้ปะทะกับแผงอกหนาของเขาจนรับรู้ได้ถึงจังหวะหัวใจที่เต็นถี่รัวด้วยความกามารมณ์

“พี่... พี่จะทำอะไร!”

น้ำค้างอุทานเสียงหลง ความตระหนกที่พุ่งขึ้นมาทำให้อะดรีนาลีนหลั่งรัดจนเธอลืมความมึนงงไปชั่วขณะ ร่างบางทะลึ่งพรวดลุกขึ้นยืนหันมาจ้องหน้าเขาด้วยแววตาตื่นตระหนกเหมือนกวางที่เพิ่งรู้ตัวว่าถูกนายพรานต้อนเข้ามุมอับ

จังหวะนั้นเอง ฟางที่กำลังนัวเนียอยู่กับอู๊ดจนแทบจะกลืนเป็นเนื้อเดียวก็สะดุ้งโหยง เธอรีบผละตัวออกมาแล้วพุ่งเข้ามายืนขวางกั้นระหว่างน้ำค้างกับหนึ่งทันที

“พี่หนึ่ง! พี่สัญญากับฟางแล้วไงว่าพี่จะไม่ทำแบบนี้!” ฟางแหวใส่ด้วยน้ำเสียงกราดเกรี้ยว ดวงตาของเธอฉายแววไม่พอใจที่แขกของเธอ "ล้ำเส้น" ข้อตกลงที่เคยคุยกันไว้

“กลับเถอะฟาง... ฮึก... กูอยากกลับ กูกลัว” น้ำค้างเสียงสั่นเครือ หยาดน้ำใสๆ เริ่มรื้นขึ้นมาคลอเบ้า ความอบอุ่นที่เคยมีในความทรงจำเรื่อง 'สัญญา' ของใครบางคนถูกภาพตรงหน้าฉีกกระชากจนยับเยิน เธอไม่รอฟังคำตอบจากใครทั้งสิ้น ร่างบางรีบหันหลังเดินกึ่งวิ่งฝ่ามวลมหาชนออกไปสู่ประตูทางออกอย่างลนลาน

ฟางหันไปตวัดสายตาเขียวปัดใส่หนึ่งอย่างเสียอารมณ์ คล้ายคนเพิ่งหลุดจากภวังค์ความสนุกที่ถูกทำลายลงด้วยความหุนหันของฝ่ายชาย

 เธอฮึดฮัดใส่หนึ่งและอู๊ดครั้งสุดท้าย ก่อนจะรีบซอยเท้าเดินตามหลังเพื่อนรักออกมาติดๆ ทิ้งให้ชายหนุ่มทั้งสองนั่งมองตามด้วยความเสียดายในเหยื่ออันโอชะที่เพิ่งหลุดมือไปในเงามืดของแสงสีหน้าผับแห่งนั้น