ทางเลือกที่ไม่มีสิทธิ์เลือก!

สียงดนตรีจังหวะเนิบช้าที่เปิดคลอเบา ๆ ผสานไปกับแสงไฟสลัวสีส้มภายในร้านอาหารกึ่งผับ บ่งบอกว่าช่วงเวลาไนต์ไลฟ์อันคึกคักได้ผ่านพ้นไปนานแล้ว บรรยากาศรอบข้างที่เคยอบอวลด้วยกลิ่นแอลกอฮอล์และเสียงชนแก้วบัดนี้เงียบเหงาลงถนัดตา พนักงานเสิร์ฟสามสี่คนในชุดยูนิฟอร์มเริ่มจับกลุ่มยืนพิงเคาน์เตอร์ กระซิบกระซาบพูดคุยกันเพื่อผ่อนคลายกล้ามเนื้อที่ตึงเครียดจากการวิ่งวุ่นรับส่งออเดอร์ตลอดทั้งคืน

ที่โต๊ะไม้มุมมืดหลังร้าน ฟางกำลังก้มหน้าก้มตาใช้ช้อนสังกะสีตักข้าวผัดกะเพราเม็ดแข็ง ๆ เข้าปากอย่างหิวโซ อาหารมื้อดึกควบเช้ามืดก่อนเวลาเลิกงานคือสิ่งเดียวที่เยียวยาความโหยของคนกรำงานกลางคืนทุกคนในเวลานี้ กลิ่นพริกแก้งฉุน ๆ ลอยแตะจมูกพร้อมกับเสียงเคี้ยวข้าวเงียบ ๆ ท่ามกลางความล้า

“น้ำไม่มาทำงานเหรอวันนี้”

เสียงแหบเสน่ห์ที่คุ้นหูดังขึ้นจากทางด้านหลัง ทำลายความเงียบระหวางมื้ออาหาร และฉุดความสนใจของฟางให้ละจากจานข้าวตรงหน้า หล่อนกลืนข้าวคำโตลงคอพลางตอบกลับโดยไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมอง

“วันนี้น้ำไม่สบาย...”

ทว่า ทันทีที่คำพูดนั้นหลุดพ้นริมฝีปาก ปลายนิ้วที่จับด้ามช้อนพลันสั่นระริกชะงักกึกกลางอากาศ สมองกระตุกวาบเมื่อภาพรอยช้ำและดวงตาแตกสลายของเพื่อนรักในห้องเช่าเมื่อตอนบ่ายแล่นกลับเข้ามาทับทาบ ฟางดึงช้อนลงกระทบจานเสียงดัง เคร้ง! ก่อนจะตวัดสายตาคมกริบหันไปมองเจ้าของคำถามทันที

“ถามหามันทำไมเหรอพี่” ฟางเค้นเสียงต่ำ นัยน์ตาหรี่ลงด้วยความระแวดระวัง

“เปล่าหรอก... ก็แค่ไม่เห็นหน้ามาทำงาน ก็เลยอยากรู้เท่านั้เอง”

ติ๊ก สาวเชียร์เบียร์สุดเซ็กซี่ประจำร้านในชุดเดรสสั้นรัดรูปโชว์ส่วนเว้าส่วนโค้งเอ่ยตอบ หล่อนกำลังยกตะไบขึ้นมาแต่งเล็บมือทีละนิ้วอย่างใจเย็น ท่าทางเยือกเย็นและแววตาที่ว่างเปล่าของติ๊ก ยิ่งจุดชนวนความสงสัยในใจฟางให้ประทุเดือดขยายวงกว้าง

“อย่าให้ฟางรู้นะ... ว่าพี่ติ๊กชวนไอ้น้ำมันไปทำงานด้วยเมื่อวันก่อน” ฟางหยัดกายตรง กระแสเสียงทวีความหนักหน่วงและเอาเรื่องอย่างชัดเจน

“พี่ก็แค่เสนองานให้มันเท่านั้นเอง” ติ๊กละสายตาจากปลายเล็บ หันมาเหยียดยิ้มบางที่มุมปาก นัยน์ตาคู่นั้นไม่มีแววสะทกสะท้าน 

“ส่วนมันจะทำหรือไม่ทำ พี่ไปบังคับขู่เข็ญมันได้ที่ไหนล่ะ... ฟางก็รู้อยู่แล้วนี่ เหมือนฟางไง!”

คำประชดประชันที่โยงเข้าหาตัวเองทำเอาฟางสะดุดกึก ก้อนเนื้อในอกซ้ายเต้นระรัวด้วยความโกรธแค้นจนเนื้อตัวเริ่มสั่น สองมือขยับกำหมัดแน่นบนโต๊ะอาหาร หล่อนจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของรุ่นพี่สาวเซ็กซี่อย่างไม่ลดละ รอยแผลและรอยกัดคุกคามบนผิวเนื้อของน้ำค้างในความทรงจำ บัดนี้มันปะติดปะต่อเข้ากับคำพูดของคนตรงหน้าอย่างพอดิบพอดี

“แสดงว่า... เรื่องที่ไอ้น้ำมันไม่สบายจนมาทำงานไม่ได้ขนาดนี้... มันเป็นเพราะฝีมือพี่จริง ๆ ใช่ไหม!” ฟางเค้นเสียงลอดไรฟัน จ้องตาขวางดั่งเสือร้ายที่พร้อมจะกระโจนเข้าขย้ำ

“อย่ามาปรักปรำพี่นะฟาง!”

ติ๊กตวาดเสียงแหลมขัดขึ้นทันควัน แววตาจิกขู่เริ่มฉายร่องรอยความหงุดหงิด หล่อนกระแทกตะไบเล็บลงบนโต๊ะเสียงดัง ปัง! ก่อนจะเชิดหน้าพ่นลมหายใจร้อนผ่าว ขยับปากพูดปัดความรับผิดชอบอย่างหน้าตาเฉย

“พี่ไม่ได้บังคับน้ำมันสักนิด... มันอยากทำของมันเอง! แล้วมันก็ได้เงินค่าจ้างไปตั้งเยอะตั้งแยะ ส่วนเรื่องอื่นหลังจากนั้นน่ะพี่ไม่รู้หรอก พี่ไม่ได้ไปนั่งอยู่ด้วยตลอดเวลานี่!”

ถ้อยคำเห็นแก่ตัวที่ลอยผ่านลมหายใจฉุนจัดของรุ่นพี่สาว ยิ่งขับเน้นให้ความเงียบหลังร้านทวีความอึดอัด ร้อนระอุประหนึ่งพายุร้ายที่กำลังตั้งเค้า รอวันระเบิดทำลายล้างความฟอนเฟะทั้งหมดให้พังพินาศในอีกไม่ช้า

บรรยากาศอึดอัดรอบโต๊ะอาหารพนักงานเริ่มแปรเปลี่ยนความร้อนรุ่มเป็นความเยียบเย็น ฟางก้มหน้าหลบสายตาที่จิกขู่ของรุ่นพี่สาว ขบเม้มริมฝีปากจนห่อเลือด ก่อนจะผ่อนลมหายใจยาว ข่มก้อนทิฐิที่จุกอยู่ในอกลงไป เธอเลื่อนมือที่สั่นเทาไปกุมขอบโต๊ะไม้ สลัดความกระด้างในน้ำเสียงออกจนหมด เหลือเพียงกระแสเสียงแผ่วเครือระคนอ้อนวอน

“ฟางขอร้องนะพี่ติ๊ก... อย่ายุ่งกับไอ้น้ำมันเลย มันหัวอ่อน... มันไม่ทันเล่ห์เหลี่ยมพี่หรอก”

คำวอนขออันสั่นเครือนั้นส่งผลให้ใบหน้าเฉี่ยวคมของสาวรุ่นพี่ค่อย ๆ คลายความบึ้งตึง ริมฝีปากที่เคลือบลิปสติกสีแดงสดเหยียดยิ้มกว้างอย่างผู้มีชัย ติ๊กเอนแผ่นหลังพิงพนักเก้าอี้ ทอดสายตามองฟางราวกับมองลูกไก่ในกำมือ

“ฟาง... ไอ้น้ำมันไม่ใช่เด็ก ๆ แล้วนะ เรียนมหาวิทยาลัยปีสองแล้ว เรื่องแบบนี้พี่ว่ามันคิดของมันเองได้” ติ๊กพ่นลมหายใจออกจมูก หัวเราะหึในลำคอเบา ๆ ก่อนจะยกมือขึ้นกอดอก ขยับเอ่ยคำพูดถัดมาด้วยน้ำเสียงของคนที่รู้ดีว่าตนเองถือไพ่เหนือกว่าในทุกประตู 

“พี่ไม่ยุ่งกับมันก็ได้... แต่ถ้าวันไหนไอ้น้ำมันมันเดินมาหาพี่เอง ถึงตอนนั้นพี่ก็ช่วยไม่ได้นะ”

“วันนั้น... คงไม่มีวันมาถึงหรอก” ฟางพึมพำกระซิบตอบกับตัวเอง น้ำเสียงแหบแห้งราวกระดาษทราย

“มันก็ไม่แน่นะมึง... เงินแสนหาง่ายใช้คล่องแบบนั้นน่ะ ใครลองได้จับสักครั้ง... ก็ติดใจจนหน้ามืดทั้งนั้นแหละ”

ติ๊กทิ้งท้ายพร้อมรอยยิ้มหยัน หยาดสายตาสมเพชทอดมองลงมาจนฟางรู้สึกร้อนผ่าวไปทั้งใบหน้าและโหนกแก้ม 

ก้อนเนื้อในอกซ้ายบีบรัดระเบิดพล่านดั่งภูเขาไฟที่พร้อมปะทุ เธอจ้องมองริมฝีปากสีสดที่กำลังแย้มยิ้มหน้าตาเฉยนั้นด้วยความขยะแขยง ปลายนิ้วหยาบจากการกรำงานหนักจิกเกร็งเข้าหากันจนเล็บแทบฝังเนื้อ—ในหัวใจเต็มไปด้วยความรู้สึกที่อยากจะลุกขึ้นไปตบปากเน่า ๆ นั้นให้สะบั้นสักฉาดใหญ่เพื่อดับความอัปยศ

เสียงกรีดตะไบเล็บที่ดังขึ้นอีกครั้ง ดึงจิตวิญญาณของฟางให้ดิ่งวูบย้อนกลับไปสู่อดีตอันมืดมน…

ภาพในค่ำคืนที่แสนสิ้นหวังเมื่อปีก่อนแล่นกลับเข้ามาฉายซ้ำดั่งม้วนฟิล์มเก่า ในวันที่เธอหมดหนทาง กลิ่นเหล้าฉุนกึกและเงินปึกหนาที่ผู้หญิงตรงหน้าโยนลงบนโต๊ะยั่วยวนตา 

ข้อเสนอ ‘งานเอนเตอร์เทนข้ามคืน’ ที่ติ๊กใช้คารมคมคายล่อลวงหว่านล้อมละมุนละม่อมจนเธอแทบจะกระโจนเข้าตะครุบไว้โดยไม่คิดชีวิต—มันอาจจะละม้ายคล้ายคลึงกับหลุมพรางดักสัตว์ที่น้ำค้างเพิ่งสะดุดล้มลงไปเมื่อค่ำคืนมรณะเหมือนที่เธอเคยโดนเป็นแน่แท้

ผู้หญิงคนนี้... มีวิธีเชือดเฉือนกลืนกินความบริสุทธิ์ของเด็กสาวบ้านนาได้อย่างแยบยลและเลือดเย็น จนแม้แต่คนใจแข็งอย่างเธอ ก็เคยพลาดท่าหลงกลมาแล้วครั้งหนึ่ง 

บาดแผลจากค่ำคืนนั้นเยียวยายากลำบากและเจ็บปวดระบมจนฝังลึกเป็นตราบาป ฟางเลือกหันหลังให้เส้นทางสายโลกีย์นั้นอย่างเด็ดขาด แต่มันก็ต้องแลกมาด้วยสายตารังเกียจเหยียดหยามจากสังคมรอบข้าง เพื่อนผู้หญิงทุกคนในมหาวิทยาลัยต่างตีตัวออกห่าง เบือนหน้าหนีและพ่นคำนินทาไล่หลังราวกับเธอเป็นสิ่งปฏิกูล

...ยกเว้นเพียงคนเดียว

'น้ำค้าง' คือมนุษย์เพียงคนเดียวที่ยังคงยื่นมืออันอบอุ่นมาโอบกอดเธอในวันพายุซัดสาด ดวงตาคู่กลมโตใสซื่อคู่นั้นไม่เคยฉายแววดูแคลน และยังคงเรียกเธอว่า "เพื่อนรัก" อย่างเต็มปากเต็มคำเสมอมา 

ความจริงใจเดียวดายท่ามกลางเมืองกว้างใหญ่ชิ้นนี้ คือสายใยหนาแน่นที่ผูกมัดหัวใจของฟางให้รักและพร้อมจะเอาชีวิตเข้าแลกเพื่อปกป้องหยาดน้ำค้างดวงนี้

ฟางตวัดสายตาขวางกลับมาจ้องหน้าติ๊กที่ยังคงฮัมเพลงอย่างไม่ทุกข์ร้อน แววตาของเด็กสาวในชุดเด็กเสิร์ฟบัดนี้ไร้ซึ่งความตื่นกลัว มันแปรเปลี่ยนเป็นความนิ่งสงบที่แฝงเค้าลางของความบ้าคลั่ง... หากผู้หญิงคนนี้คิดจะลากเพื่อนรักของเธอลงนรกไปอีกคน เธอก็พร้อมจะเผาพลาญนรกขุมนี้ให้พินาศไปด้วยมือของตนเองเช่นกัน…

…ความเงียบเยือกเย็นภายในห้องกระจกสี่เหลี่ยมของฝ่ายกฎหมายโรงพยาบาล บีบรัดบรรยากาศรอบตัวจนแทบหายใจไม่ทั่วท้อง แสงไฟนีออนสีขาวสาดกระทบปึกเอกสารหนาเตอะบนโต๊ะจนดูขาวโพลนแสบตา น้ำค้างนั่งคู้ไหล่ ก้มหน้าลงต่ำจนปลายจมูกแทบชิดแผ่นกระดาษ ลมหายใจที่ทอดถอนออกมาแต่ละครั้งแผ่วเบาและสั่นเครือ สองมืออันบอบบางวางประสานกันอยู่บนตัก จิกเกร็งเข้าหากันจนปลายนิ้วซีดขาว

หยาดน้ำตาอุ่นร้อนรื้นขึ้นมาคลอเคลียดวงตา ก่อนจะบดบังทัศนียภาพตรงหน้าจนเบลอพร่า ตัวเลขกลม ๆ ในเนื้อความเอกสารที่ระบุจำนวนภาระรับสภาพหนี้เด่นหรา—สามแสนบาท—ตัวเลขเหล่านั้นสะท้อนผ่านม่านน้ำตาขยายใหญ่ราวกับอสุรกายที่จะเข้ามากลืนกินชีวิต เงื่อนไขเวลากระชั้นชิดที่ขีดเส้นตายไว้เพียงเจ็ดวันสลักแน่นอยู่ในเนื้อความ หากพ้นกำหนดนี้ไป หมายศาลและคดีความฟ้องร้องจะถูกส่งตรงถึงมือเธอทันที

ก้อนสะอื้นแล่นขึ้นมาจุกอยู่ที่ลำคอ น้ำค้างกลืนก้อนความขมปร่าลงไปอย่างยากลำบาก สายตากระตุกมองนาฬิกาเรือนใหญ่บนผนังห้องกระจก 

เสียงเดินของเข็มวินาทีดัง แกรก... แกรก... ย้ำเตือนเวลาที่เหลือน้อยเต็มที อีกเพียงไม่ถึงสองชั่วโมงข้างหน้า ร่างของแม่ที่กำลังนอนรอคอยความหวังอยู่ในห้องฉุกเฉินจะต้องได้รับการผ่าตัดเร่งด่วนเพิ่มเติม หากเธอไม่ยินยอมแบกรับตัวเลขมหาศาลนี้ การเคลื่อนย้ายและสิทธิ์ในการรักษาจะถูกระงับลงทันที

ปลายนิ้วเนียนละเอียดเอื้อมไปหยิบปากกาลูกลื่นด้ามเย็นเฉียบขึ้นมาถือไว้ แรงกดดันมหาศาลบีบบังคับให้มือของเธอสั่นเทาจนแทบควบคุมทิศทางไม่ได้ 

น้ำค้างหลับตาลงแน่นจนหยาดน้ำตาเม็ดโตไหลร่วงกระทบลงบนแผ่นกระดาษซึมเป็นวงกว้าง ก่อนจะลืมตาขึ้นแล้วตัดสินใจจรดปลายปากกา ตวัดลงชื่อเซ็นรับสภาพหนี้ก้อนโตนั้นด้วยความจำนนต่อโชคชะตา เสียงหัวปากกาบดครูดกับเนื้อกระดาษดังแผ่วเบาทว่าบาดลึกเข้าไปในความรู้สึกดั่งเสียงโซ่ตรวนที่ลากจูงเธอลงสู่นรก

เจ้าหน้าที่ฝ่ายกฎหมายเอื้อมฝ่ามือดึงปึกเอกสารเหล่านั้นกลับไป กลิ่นกระดาษและหมึกพิมพ์โชยฟุ้งระคนความอึดอัด ชายวัยกลางคนพลิกหน้ากระดาษตรวจสอบความเรียบร้อยด้วยสีหน้าเรียบเฉย แววตาหลังกรอบแว่นหนาเตอะนิ่งสนิทราวกับมองก้อนหินริมทาง ก่อนจะใช้นิ้วหัวแม่มือกรีดแยกกระดาษแผ่นสำเนาส่งคืนกลับมาให้เธอ

“เรียบร้อยครับ ตอนนี้คนไข้สามารถเคลื่อนย้ายได้แล้วครับ”

น้ำเสียงที่เปล่งออกมานั้นราบเรียบ ไร้ซึ่งโทนเสียงของความยินดียินร้ายหรือความเห็นอกเห็นใจประหนึ่งคนไร้ชีวิตจิตใจ 

คำพูดทางราชการเหล่านั้นลอยผ่านอากาศเย็นเยือกของห้องกระจก ดิ่งตรงเข้าทุบทำลายหัวใจของเด็กสาวจนแหลกลาญ 

น้ำค้างเอื้อมมืออันไร้เรี่ยวแรงรับแผ่นกระดาษสำเนาสภาพหนี้มาตระกองกอดไว้แนบอก ราวกับตระหนักดีว่าเงาตัณหาและหลุมพรางมืดมิดของเงินแสนที่เพิ่งผ่านมาเมื่อค่ำคืนก่อน... กำลังอ้าแขนรอรับเธอกลับไปจมดิ่งอีกครั้งอย่างไม่อาจหลีกเลี่ยงได้อีกแล้ว…