เปิดประตูสู่โลกมืด!

ครืด... ครืด... ครืด...

แรงสั่นสะเทือนจากโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะไม้หัวเตียงส่งเสียงครางครืดคราดน่ารำคาญ มันปลุกให้เปลือกตาที่เคลือบด้วยคราบมาสคาร่าเลอะเลือนของติ๊กค่อย ๆ เผยอขึ้นอย่างยากลำบาก แสงแดดสายของวันใหม่สาดส่องลอดบานเกล็ดเข้ามาแยงตาจนเธอต้องนิ่วหน้าด้วยความไม่สบอารมณ์ หญิงสาวส่งเสียงจิ๊ปากในลำคอพลางวาดลำแขนเรียวไปตามพื้นผิวโต๊ะอย่างงัวเงีย ปลายนิ้วปัดป่ายคว้าสะเปะสะปะไปโดนฝาขวดน้ำหอมและแผงยาก่อนจะตะครุบวัตถุสี่เหลี่ยมด้ามเย็นเฉียบขึ้นมาได้ เธอพลิกกายหงาย พยายามหยีตาเพ่งมองหน้าจอที่สว่างวาบเพื่อปรับโฟกัสสายตาอันพร่าเบลอ

‘น้ำค้าง’

ทันทีที่ตัวอักษรบนหน้าจอปรากฏสู่สายตา ร่องรอยความง่วงงุนและอาการหงุดหงิดเมื่อครู่พลันมลายหายไปเป็นปลิดทิ้ง คิ้วที่ขมวดมุ่นคลายออก นัยน์ตาคู่เฉี่ยวเบิกกว้างฉายแววยินดีปรีดาขึ้นมาครามครัน ผิวแก้มสลัดความอิดโรยแปรเปลี่ยนเป็นความตื่นตัวราวกับเพิ่งได้รับแจ้งข่าวดีที่สุดในชีวิต ติ๊กรีบสไลด์หน้าจอรับสาย ขยับกายลุกขึ้นนั่งพิงหัวเตียงพลางกรอกน้ำเสียงหวานหยดย้อยลงไปในสายทันที

“ว่าไงจ๊ะน้องน้ำ...”

ริมฝีปากสีซีดแย้มยิ้มกว้าง ติ๊กจงใจปรับโทนเสียงให้ละมุนละม่อมคล้ายพี่สาวผู้ใจดี ทว่าดวงตากลับวาวโรจน์ด้วยความกระหาย หล่อนนิ่งเงียบ กดโทรศัพท์แนบชิดใบหูจนแทบไม่ได้ยินเสียงรอบข้าง เงี่ยหูฟังกระแสเสียงแหบพร่าและสั่นเครือของปลายสายอย่างตั้งใจ ซึมซับเอาความจนตรอกของอีกฝ่ายมาแปรเปลี่ยนเป็นโอกาสทอง

“...ได้สิจ๊ะ สำหรับน้ำน่ะ พี่จัดให้ได้อยู่แล้ว...”

ติ๊กเคาะปลายนิ้วลงบนหน้าขาเป็นจังหวะตามความรู้สึกกระหยิ่มยิ้มย่องในอก รอยยิ้มบนใบหน้ายิ่งขยายกว้างเมื่อรับรู้ว่าเหยื่อตัวน้อยกำลังเดินกลับมาติดกับดักด้วยตัวเอง

“...อยากได้งานแบบไหนล่ะจ๊ะ...” หล่อนทอดเสียงนุ่ม แสร้งทำเป็นหยิบยื่นสิทธิ์ในการเลือกให้เพื่อสร้างความตายใจ “...ได้สิ! สวย ๆ สด ๆ อย่างน้ำนี่เลือกได้ตามใจชอบเลยแหละจ๊ะ...”

ปลายสายคงจะตอบกลับมาด้วยความร้อนรนและบีบคั้น จนทำให้ติ๊กต้องเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย แววตาลิงโลดพุ่งทะยานขึ้นสู่จุดสูงสุด

“...เร็วที่สุดเลยเหรอ! อึม... เดี๋ยวพี่ขอดูตารางงานลูกค้าแป๊บหนึ่งนะ...” ติ๊กแสร้งทอดจังหวะให้ดูมีชั้นเชิง ทว่านิ้วมือกลับจิกเกร็งเข้าหาฝ่ามือด้วยความตื่นเต้นสะใจ “...งั้นคืนพรุ่งนี้เลยเป็นไงล่ะจ๊ะ? จ้า... เรื่องค่าตัวเดี๋ยวพรุ่งนี้เจอกันแล้วค่อยคุยรายละเอียดนะจ๊ะ... จ้า... แล้วเจอกันจ๊ะ...”

นิ้วเรียวกดตัดสายทิ้ง ฉับพลันนั้น ความเงียบภายในห้องนอนพลันถูกแทนที่ด้วยเสียงหัวใจที่เต้นรัวกระชั้นด้วยความสะใจ ติ๊กเลื่อนโทรศัพท์ลงมา ถือค้างไว้ในระดับสายตาพลางจ้องมองหน้าจอที่ดับมืดลงด้วยแววตาของผู้ชนะที่ถือไพ่เหนือกว่าทุกประตู

“หึ... สด ๆ ซิง ๆ แบบนี้ คงขายได้อีกนาน”

กระแสเสียงเหี้ยมเกรียมระคนดูแคลนหลุดลอดผ่านรอยยิ้มหยันที่มุมปาก ติ๊กโยนโทรศัพท์ทิ้งลงบนฟูกหนาอย่างไม่แยแส ก่อนจะเอนหลังนอนราบ หัวเราะร่วนในลำคอเบา ๆ ด้วยความอิ่มเอมใจ สัมผัสอุ่นวาบแล่นพล่านไปทั่วเรือนร่างราวกับมองเห็นปึกเงินมหาศาลกำลังลอยมาตรงหน้า หล่อนตระหนักดีในวินาทีนี้ว่า โชคลาภก้อนโตและเหยื่ออันโอชะกำลังวิ่งเข้าชนเธออย่างจัง โดยที่เพื่อนรักของน้ำค้างอย่างฟาง... ไม่มีวันตามมาขัดขวางได้อีกต่อไป…

…บรรยากาศภายในห้องเช่าแคบ ๆ อบอวลไปด้วยระลอกความกดดันจนชวนอึดอัด แสงแดดสลัวที่ลอดผ่านรอยแยกของผ้าม่านทอดทับลงบนเตียงนอนหลังเล็ก ฟางขยับกายเข้าประชิด รั้งดึงฝ่ามือน้อยที่เย็นเฉียบและสั่นเทาของน้ำค้างมาวางไว้บนตัก สองมือเรียวเล็กของเธอเอื้อมกุมกระชับมือนั้นไว้แน่น บีบเน้นน้ำหนักลงไปซ้ำ ๆ ราวกับกำลังส่งผ่านเรี่ยวแรงทั้งหมดที่มีเพื่อฉุดรั้งให้เพื่อนรักเปลี่ยนใจจากเส้นทางสายมรณะ

“มึงคิดดีแล้วเหรอน้ำ...”

กระแสเสียงของฟางสั่นเครือ ทว่าจริงจังลึกซึ้ง นัยน์ตาคู่นั้นสะท้อนความห่วงใยจนเอ่อล้น

“กูตัดสินใจแล้วฟาง...” น้ำค้างตวัดสายตากลับมาสบตาเพื่อน นัยน์ตาคู่กลมที่เคยสลดลึกบัดนี้กลับวาวโรจน์ไปด้วยความเด็ดเดี่ยวอย่างน่าใจหาย เธอกลืนก้อนความขมขื่นลงคอพลางเอ่ยย้ำกระชับคำ “กูต้องผ่านเรื่องหนี้ของโรงพยาบาลนี้ไปให้ได้ก่อน อย่างอื่น... ค่อยว่ากันอีกที”

“มัน... มันไม่มีวิธีอื่นแล้วจริง ๆ เหรอวะมึง...”

ฟางครางออกมาแผ่วเบาราวกับคนหมดหวัง ขอบตาคู่สวยร้อนผ่าวและแดงก่ำ ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความทุกข์ตรมดั่งคนกำลังจะร้องไห้ ความเจ็บปวดบีบรัดก้อนเนื้อในอกซ้ายจนเธอแทบอยากจะล้มพับลงตรงนั้น เจ็บแทบตายที่ต้องยืนมองเพื่อนรักเดินเข้าสู่กองไฟโดยที่เธอไม่สามารถหยิบยื่นเงินแสนไปช่วยดับความเดือดร้อนได้เลย

“แล้วมันมีทางอื่นอีกมั้ยล่ะ... ทางที่จะหาเงินสามแสนได้ภายในเวลาไม่กี่วันแบบนี้” น้ำค้างแค่นยิ้มหยันให้โชคชะตา หยาดน้ำตาอุ่นร้อนรื้นขึ้นมาคลอเคลียหน่วยตาอีกครั้ง แต่เธอกลับฝืนไม่ยอมให้มันไหลร่วงลงมา “ตอนนี้... กูมีแค่มึงนะฟาง กูขอถามมึงอย่างเดียว...”

น้ำค้างจิกปลายนิ้วเข้ากับหลังมือของเพื่อนสนิท แววตาแปรเปลี่ยนเป็นความเว้าวอนและขอความเห็นใจอย่างถึงที่สุด

“มีวิธีไหนบ้างไหม... ที่จะทำให้กูไม่ต้องรู้สึกเหี้ยอะไรเลย ตอนที่ต้องทำงานแบบนั้น... มีไหมฟาง”

คำถามอันซื่อตรงทว่ากรีดลึกทำเอาฟางตัวแข็งทื่อราวกับถูกสาป ความเจ็บปวดแล่นริ้วขึ้นมาจุกอยู่ที่ลำคอจนเธออยากจะกรีดร้องออกมาให้ลั่นห้อง ภาพบาดแผลและความทุกข์ทรมานในอดีตของตัวเองโหมกระพือขึ้นมาจนเนื้อตัวสั่นเทิ้ม เธอสบตาเพื่อนรักด้วยความรู้สึกแหลกสลาย ก่อนจะค่อย ๆ ก้มหน้าลงต่ำ หลบเลี่ยงสายตาคู่ใสซ่อนความจริงอันโหดร้าย ขยับริมฝีปากกระซิบตอบเสียงแผ่วเบาจนแทบเป็นเสียงกระเส่าในลำคอ

“คนอื่นกูไม่รู้... แต่สำหรับกู ตอนนั้นกูเลือกที่จะประชดตัวเองให้มันเป็นแบบนั้นไปเลย... ปล่อยใจให้มันพัง ๆ ไป จะได้ผ่านไปเร็ว ๆ”

“มึง... มึงหมายความว่ายังไง” น้ำค้างขมวดคิ้ว เอ่ยถามด้วยความไม่เข้าใจในคำแนะนำอันกำกวมนั้น

“กูจะกินเหล้าให้เมา... เมาจนไม่มีสติ” ฟางเค้นคำพูดออกมาอย่างยากลำบาก ลมหายใจหอบถี่ขึ้นเรื่อย ๆ ยามเมื่อต้องขุดคุ้ยความละลายใจมาแนะแนวเพื่อน “ถ้าพวกมันส่งยาอะไรมาให้ กูจะเสพเข้าไปให้ร่าน ให้สมองมันตื้อจนเลิกคิดมาก ปล่อยเนื้อปล่อยตัวให้มันเป็นไปตามเกมนรกนั่น... เพราะยังไง... ยังไงมึงก็ต้องเจอกับเรื่องระยำแบบนั้นอยู่แล้ว เสพให้มันลืมตัวตนไปซะ... มันจะได้ผ่านไปไวที่สุด”

ฟางพูดจบก็เบือนหน้าหนี หยาดน้ำตาตกลงกระทบหลังมือจนอุ่นวาบ เธอไม่อยากป้อนชุดความคิดฟอนเฟะแบบนี้ให้เพื่อนเลย แต่มันคือปราการด่านสุดท้ายที่จะช่วยเซฟไม่ให้จิตวิญญาณของน้ำค้างต้องแหลกสลายคาเตียงเหมือนที่เธอเคยเจอ

“ขอบใจมากมึง... กูจะจำไว้”

น้ำค้างบอกขอบใจเพื่อนรักเสียงแผ่ว พลันนั้น เธอก็โผเข้าสวมกอดร่างของฟางเอาไว้แน่นหนา ซุกใบหน้าลงกับลาดไหล่ที่คุ้นเคย แขนทั้งสองข้างรัดตรึงดั่งการร่ำลากันครั้งสุดท้ายก่อนจะก้าวขาเข้าสู่สนามรบอันคละคลุ้งด้วยคาวราคะ ฟางสะอื้นไห้โฮ ขยับแขนกอดตอบร่างของเพื่อนสนิทแน่นแทบหลอมรวมเป็นเนื้อเดียวกัน

ฉับพลันนั้น บรรยากาศรอบกายในห้องเช่าแคบ ๆ พลันดิ่งลึกสู่ความเงียบสงัดชวนวังเวง แสงบ่ายเริ่มเคลื่อนคล้อยแปรเปลี่ยนเป็นความมืดสลัวลวง ไร้ซึ่งกังวานเสียงปลอบประโลมใด ๆ มีเพียงเสียงตึกตักจากก้อนเนื้อในอกซ้ายของเด็กสาวทั้งสองดวงที่ยังคงเต้นกระชั้นรัว สอดประสานสะท้อนก้องท่ามกลางความหดหู่... ราวกับเป็นสิ่งเดียวที่คอยย้ำเตือนให้พวกเธอรู้ว่า ไม่ว่าจะต้องแปดเปื้อนมลทินหรือแหลกสลายเพียงใด ชีวิตบัดซบนี้... ก็ยังคงต้องดิ้นรนต่อสู้ต่อไปในวันพรุ่งนี้

ติ๊ง!

กังวานสั้นห้วนจากหน้าจอโทรศัพท์มือถือที่สว่างวาบขึ้นมาบนฟูกนอน ทำลายความเงียบงันและฉุดรั้งเด็กสาวทั้งสองให้ผละออกจากอ้อมกอดช้า ๆ น้ำค้างสูดลมหายใจเข้าลึกจนอกสั่น กระพริบตาไล่หยาดน้ำตาที่ยังเกาะพราวบนแพขนตา ก่อนจะเอื้อมมืออันสั่นเทาไปหยิบสมาร์ตโฟนขึ้นมาพลิกดู ข้อความสั้น ๆ บนหน้าจอปะทะสายตาจนนัยน์ตาคู่กลมโตเบิกกว้างขึ้นระลอกหนึ่ง

“มาแล้ว...”

น้ำค้างเค้นเสียงบอกเล่าแผ่วเบาจนแทบกลืนหายไปในลำคอ เธอเงยหน้าขึ้นสบตาฟางที่กำลังจ้องมองมาด้วยความวิตกอยู่ก่อนแล้ว เด็กสาวลุกขยับตัวก้าวลงจากเตียง สองเท้าที่เปลือยเปล่าเหยียบลงบนพื้นปูนเย็นเฉียบมุ่งตรงไปยังริมหน้าต่างห้องเช่า มือบางเอื้อมไปจับขอบผ้าม่านผืนเก่า ขยับรูดแง้มออกเพียงเล็กน้อยพอให้แสงแดดสลัวภายนอกสาดตัดผ่านใบหน้า ก่อนจะชะโงกหน้ามองลงไปยังถนนคอนกรีตเบื้องล่างหน้าหอพัก

ท่ามกลางรถมอเตอร์ไซค์ยับยู่ยี่และขยะริมทาง... รถยนต์บีเอ็มดับเบิลยูสีดำคันหรูหราจอดนิ่งสนิทอยู่ริมขอบทาง ผิวนอกที่เงาวับของมันสะท้อนแสงแดดวิบวับดูแปลกแยกและทรงพลัง กระจกติดฟิล์มมืดทึบปิดกั้นโลกภายนอก ตัวรถสตาร์ทเครื่องยนต์ทิ้งไว้จนมีไอความร้อนลอยจาง ๆ และเสียงครางกระหึ่มทุ้มต่ำของท่อไอเสียคละคลุ้งควันจางเตะเข้าจมูก แม้จะอยู่บนชั้นสูงแต่กลับรู้สึกได้ถึงแรงกดดันมหาศาลที่จอดนิ่งราวกับสัตว์ร้ายกำลังนอนหมอบคอยเหยื่อ

“กู... กูต้องไปแล้วว่ะ”

น้ำค้างปล่อยผ้าม่านให้ตกลงมาบดบังทัศนียภาพดังเดิม เธอบิดกายหันกลับมาประจันหน้ากับเพื่อนรัก แววตาคู่กลมโตไหวระริกด้วยความตระหนกที่พุ่งขึ้นมาจับจิต ลมหายใจเริ่มหอบกระชั้นเมื่อเผชิญหน้ากับความจริงที่หลีกเลี่ยงไม่ได้

“อีน้ำ!”

ฟางโพล่งร้องเสียงหลง ร่างกายขยับหยัดกายลุกขึ้นจากเตียงทันควัน สองเท้าก้าวถลันเข้าหาในจังหวะเดียวกับที่น้ำค้างหมุนตัวไปจับลูกบิดประตูห้องเช่าและเปิดอ้าออก ความเย็นจากโถงทางเดินภายนอกพุ่งสวนเข้ามาปะทะ ผสมปนเปกับกลิ่นอายความอึดอัด ฟางเอื้อมคว้าข้อมือของเพื่อนรักไว้ได้ทันท่วงที เค้นกระแสเสียงสั่นเครือหนาหนักทว่าเฉียบขาดรุกเร้าเข้าไปในโสตประสาท

“อย่าปิดมือถือนะน้ำ!... สัญญากับกูได้ไหม? มีอะไร... มีอะไรเหี้ย ๆ เกิดขึ้น มึงต้องโทรหากูทันทีนะมึง!”

คำสั่งเสียระคนวอนขอที่ระเบิดออกมาจากก้อนเนื้อในอกซ้ายของฟาง ทำเอาน้ำค้างชะงักกึก ความกลัวและความโดดเดี่ยวที่กำลังกัดกินจิตใจทำให้เธอไม่อาจก้าวขาออกจากห้องได้ในวินาทีนั้น เด็กสาวหันกลับมาและโผขยับกายเข้าสวมกอดร่างของฟางเอาไว้แน่นหนาอีกครั้ง...  

วงแขนเล็กโอบรัดแผ่นหลังของกันและกันจนเนื้อตัวแทบหลอมรวม ฝังใบหน้าลงกับซอกคออบอุ่น สูดกลิ่นอายความเป็นเพื่อนแท้สิ่งสุดท้ายในชีวิตเข้าสู่ปอดราวกับต้องการเก็บซับสัมผัสนี้ไว้เป็นเกราะป้องกันจิตวิญญาณ... ก่อนที่เธอจะยอมปล่อยมือ ตัดใจหันหลัง แล้วก้าวเท้าเดินออกสู่ความมืดมิดภายนอกห้องเช่าอย่างไม่มีสิทธิ์หวนกลับ