น้ำค้างเปื้อนตัณหา! [NC-20+]

“นั่น! มันต้องอย่างนั้นสิ!”

เสียงทุ้มห้าวของเฮียตึ๋งที่นั่งจ้องตาเขม็งอยู่ข้างกายระเบิดหัวเราะร่วนพลางตบเข่าตัวเองฉาดใหญ่ ฝ่ามือหนาที่กระทบเนื้อกางเกงสแลกซ์ดังสะใจเมื่อเห็นน้ำค้างกระแทกแก้วเจียระไนที่มีเพียงก้อนน้ำแข็งเปล่ากลิ้งกระทบกันครูดคราดลงบนโต๊ะกระจกเตี้ยเบื้องหน้า เด็กสาวเชิดใบหน้าขึ้นเล็กน้อย นัยน์ตาคู่กลมโตที่เริ่มหยาดเยิ้มทอดมองสบตาชายหนุ่มใหญ่ แววตาของเธอส่องประกายวาวโรจน์สลัดความกลัวทิ้งไปจนสิ้น คล้ายจะประกาศกร้าวผ่านสายตาสั้น ๆ นั้นว่า เป็นไงล่ะ... แค่นี้ฉันก็ทำได้!

“โถ่... อย่างนี้เฮียก็เสียหายยับเยินเลยสิครับ”

เฮียตึ๋งแสร้งทำเป็นโอดครวญพลางกวาดสายตามองไปรอบห้องโถงเรียกเสียงฮาจากเพื่อนฝูง ก่อนที่มือหนาจะล้วงกระเป๋ากางเกงหยิบกระเป๋าเงินหนังแท้ใบหนาเตะตาออกมา เขาเปิดมันออกเชื่องช้า นิ้วหนากรีดแผ่นธนบัตรสลับไปมาอย่างจงใจ ก่อนจะหยิบแบงก์ห้าร้อยสีม่วงเอี่ยมอีกใบวางแหมะทับลงบนตำแหน่งเดิมบนโต๊ะกระจก

คราวนี้เฮียตึ๋งจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเด็กสาว แววตาคร้ามโลกฉายรังสีท้าทายอย่างปิดไม่มิด

“คราวนี้... สองแก้วติด แล้วหยิบเงินก้อนนี้ไปได้เลย!” เขาประกาศก้องน้ำเสียงฉะฉาน ทว่าสายตาแอบเบนไปพยักพะเยิดส่งสัญญาณให้คนอื่น ๆ ในห้องราวกับลากทุกคนมาเป็นพยานร่วมในเกมล่าเหยื่อ

“เอาเลยน้ำ! เอาเลย!”

เสียงกรีดกรายร้องเชียร์ของสาว ๆ ในชุดนุ่งน้อยห่มน้อยระเบิดขึ้นอีกระลอก ทว่าคราวนี้มวลความกดดันแปรเปลี่ยนเป็นความตื่นเต้นระทึกใจ หญิงสาวเหล่านั้นทยอยลุกจากโซฟาของตัวเอง คืบคลานเข้ามานั่งล้อมรอบตัวน้ำค้างจนกลิ่นน้ำหอมต่างกลิ่นบดเบียดอบอวลจนอากาศอับชื้น สัมผัสจากท่อนแขนและเนื้อหนังของพริตตี้สาวรุ่นพี่ที่เข้ามาประชิด ทำให้น้ำค้างรู้สึกราวกับตัวเองกำลังสวมมงกุฎกลายเป็นศูนย์กลางและคนสำคัญของวิมานแห่งนี้ไปโดยปริยาย

“เอาเลยน้ำหวาน! เอาให้เฮียแกหมดตัวไปเลย!” สาว ๆ ส่งเสียงเชียร์เซ็งแซ่กระตุ้นโสตประสาทอย่างสนุกสนาน

ในเวลานี้ มวลความร้อนจากแอลกอฮอล์แก้วแรกเริ่มแล่นริ้วขึ้นสู่ใบหน้าจนหน้าน้ำค้างร้อนผ่าวฉ่า แสบร้อนตั้งแต่ช่วงลำคอดิ่งลงไปในช่องท้อง ทว่าฤทธิ์เดชของมันกลับทำให้สมองของเธอมึนเบา ความหวาดกลัวและเส้นแบ่งศักดิ์ศรีที่เคยขีดไว้เริ่มเลือนรางจางหาย เธอกลับรู้สึกว่าโลกใบนี้ไม่มีอะไรน่ากลัวเลยสักนิด... 

เสียงเชียร์ที่คุ้นหูของเพื่อนร่วมวงยิ่งปลุกเร้าให้ความประหม่าเปลี่ยนเป็นความสนุกสนาน เด็กสาวคลี่ยิ้มกว้างออกมาอย่างร่าเริง นึกสนุกในเกมที่เธอคิดว่ากำลังเป็นผู้คุม

เรียวนิ้วเล็กเอื้อมออกไปข้างหน้าอย่างใจกล้า คว้าหมับเข้าที่คอแก้วเหล้าซึ่งเฮียตึ๋งลงทุนจรดมือชงคั้นดีกรีด้วยตัวเองจนสีอำพันเข้มจัด น้ำค้างตวัดสายตาสบตาเฮียตึ๋งอย่างท้าทายไร้ซึ่งความเกรงกลัว ก่อนจะยกแก้วขึ้นจรดริมฝีปากอวบอิ่ม ตะแคงกรอกน้ำเปลี่ยนนิสัยไหลผ่านลำคออย่างรวดเร็วปานพายุพัด

ปัง!

แก้วแรกที่เหลือเพียงน้ำแข็งเปล่ากระแทกลงบนโต๊ะเสียงดังสนิท ไม่ปล่อยให้เว้นจังหวะหายใจ น้ำค้างคว้าแก้วใบที่สองที่ตั้งคู่กันขึ้นมากระดกฮวบตามไปติด ๆ ท่ามกลางเสียงหวีดร้องเชียร์กระหึ่มและเสียงตบมือพึงใจของคนทั้งห้องที่ดังสะเทือนโถงสลัว แอลกอฮอล์เข้มข้นบาดลึกซึมซาบเข้าสู่ทุกอณูความรู้สึกจนหัวใจเต้นระเบิดระรัว

ทันทีที่แก้วที่สองกระแทกลงโต๊ะ มือเรียวขยับตะปบหมับลงบนธนบัตรที่วางเด่นหราอยู่ตรงหน้าดัง ปั๊บ!

เด็กสาวรวบเงินสดห้าร้อยบาทใบใหม่เข้ากระเป๋ากางเกงยูนิฟอร์มขาสั้นทันควัน พร้อมกับขยับรอยยิ้มหยิ่งผยองที่มุมปาก ทอดสายตามองเฮียตึ๋งอย่างผู้ชนะในเกมเดิมพัน โดยที่เธอไม่ทันได้กลิ่นอายอันตรายจากรอยยิ้มเยียบเย็นของเฮียตึ๋งและพี่ติ๊กที่แอบสบตากันอีกครั้ง... 

เสียงเบสจากลำโพงขนาดยักษ์ยังคงแผดคำรามในจังหวะตึบ ๆ เท่าเดิม ทว่าสำหรับน้ำค้างในเวลานี้ อณูเสียงเหล่านั้นกลับแปรเปลี่ยนเป็นความหฤหรรษ์อันบ้าคลั่งที่สั่นสะเทือนลึกลงไปในทุกเส้นเลือด รสขมปร่าร้อนลุ่มของน้ำเปลี่ยนนิสัยไหลเวียนจนซึมลึกเข้าสู่สมอง ปลุกเร้าให้ร่างกายที่เคยแข็งทื่อราวกับก้อนหินเริ่มขยับไหว แผ่นหลังบางและสะโพกกลมกลึงโยกย้ายไปตามแรงขับของดนตรีอย่างลืมตัว เรียวขาที่เคยเบียดชิดรั้งกางเกงขาสั้นด้วยความระแวดระวัง บัดนี้ปล่อยเปลือยและเหวี่ยงขยับอย่างร่าเริง ทอดทิ้งปณิธานและเกราะป้องกันที่เคยตั้งมั่นไว้ทลายลงไม่เหลือชิ้นดี

มวลอากาศสลัวโทนส้มอมแดงที่เคยชวนอึดอัด พลันแปรเปลี่ยนเป็นความอบอุ่นละมุนละไมอย่างน่าประหลาด น้ำค้างกวาดสายตาฉ่ำปรือมองไปรอบห้อง ความหวาดระแวงในนัยน์ตากลายเป็นความรักใคร่เสน่หา ใบหน้าของพริตตี้สาวและชายหนุ่มใหญ่รอบกายช่างดูน่ารัก เป็นมิตร และแสนดีจนเธออยากจะโผเข้ากอดพวกเธอด้วยความสนิทใจอย่างที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อนในชีวิต มันคือความสุขสมอารมณ์หมายที่เอ่อล้นจนสมองเบาหวิว ราวกับกำลังลอยล่องอยู่บนปุยเมฆในวิมานที่ไร้ซึ่งความทุกข์ใด ๆ

“พอแล้วนะน้ำ... ไม่ต้องดื่มเพิ่มแล้วล่ะจ้ะ”

เสียงของพี่ติ๊กดังแทรกฝ่าความครื้นเครงขึ้นมาแผ่วเบา หล่อนเอ่ยปากเตือนท่ามกลางจังหวะที่น้ำค้างกำลังวาดลวดลายโยกย้ายส่ายสะโพกอย่างสนุกสนานไปกับแสงสี

“ไม่เป็นไรหรอกค่า... พี่ติ๊กที่รักของน้ำ... น้ำไม่เป็นไรเลย วันนี้น้ำมีความสุขที่สุดในโลกเลย!” น้ำค้างส่งเสียงหวานยานคางละล่ำละลักตอบ ใบหน้าสวยแดงซ่านตวัดกลับมามองรุ่นพี่สาวด้วยแววตาเชื่อมปรอย โดยไม่ทันสังเกตเห็นสายตาคมกริบของอีกฝ่ายที่จ้องเขม็งมองตรงมาอย่างไม่วางตา

“ดูสิ... ตาฉ่ำเยิ้มเชียว คงได้ที่เต็มทีแล้วล่ะค่ะ” พี่ติ๊กเบนหน้าหันไปพึมพำกับเฮียตึ๋งด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา มุมปากเคลือบลิปสติกสีสดขยับยกยิ้มอย่างมีความหมายลึกซึ้ง ก่อนที่หล่อนจะขยับกายเนื้อนุ่มเบียดกระแซะเข้าชิดสีข้างของชายหนุ่มใหญ่วัยกลางคน เอียงคอกระซิบประชิดรูหูด้วยน้ำเสียงเยือกเย็นแผ่วเบา

“ห้าหมื่นนะพี่... รับรองว่าซิง เลือดซิบแน่”

คำการันตีสินค้าชิ้นงามหลุดออกจากปากพร้อมรอยยิ้มเยือกเย็นของแม่ค้ามนุษย์

“เออน่า... เดี๋ยวโอนให้เลยถ้าเป็นอย่างที่ว่าจริง ๆ” เฮียตึ๋งกระซิบตอบ น้ำเสียงสั่นพร่าด้วยความกระหายอยาก นัยน์ตาเรียวเล็กจ้องเขม็งไปยังร่างบางของน้ำค้างที่กำลังร่ายรำโยกย้ายอยู่เบื้องหน้าอย่างมาดมั่น ฉับพลัน ชายหนุ่มใหญ่ก็ขยับกายรุกคืบ เอื้อมลำแขนหยาบใหญ่หนาเตอะสอดเข้าโอบหมับที่เอวคอดกิ่วของเด็กสาว ออกแรงรวบดึงร่างของเธอเข้ามาแนบชิดสีข้างของเขาอย่างง่ายดาย

ทว่า... ร่างกายของน้ำค้างกลับไม่ได้ขัดขืนหรือแข็งทืนเหมือนคราแรก ฤทธิ์น้ำเมาและสมองที่หมุนคว้างบงการให้เธอโอนอ่อนผ่อนตามแต่โดยดี แผ่นหลังบางเอนซบเข้าหาแผงอกอุ่นหนาของชายวัยกลางคน ราวกับสัญชาตญาณส่วนลึกที่มึนเบากำลังโหยหาการบดเบียดสัมผัสจากฝ่ามือร้อนผ่าวคู่นั้น โดยที่ลูกนกปีกบางตัวนี้ไม่มีวันรู้เลยว่า รอยยิ้มแห่งความสุขสมบนใบหน้าของเธอในเวลานี้ คือสัญลักษณ์ของการติดกับดัก และตกลงสู่หุบเหวแห่งตัณหาที่มีค่าตัวเพียงห้าหมื่นบาทในคืนเดือนดับอย่างสมบูรณ์แบบ

“เหล้า... ขอน้ำดื่มเหล้าอีกแก้วสิคะ...”

น้ำเสียงหวานหยาดเยิ้มยานคางเอ่ยออดอ้อน น้ำค้างเอี้ยวตัวบิดกายเข้าหาแผงอกกว้างของชายวัยกลางคนอย่างลืมตัว ศีรษะเล็กเอนซบลงบนท่อนแขนล่ำสันที่โอบรัดรอบกาย เปลือกตาคู่สวยปิดพริ้มลงพลางโยกศีรษะขยับไหวไปตามจังหวะดนตรีแผ่วเบา รอยยิ้มละไมระบายเต็มวงหน้าแดงซ่านด้วยความลุ่มหลงมึนเมาอันแสนสุข ราวกับความทุกข์และใบแจ้งหนี้ทั้งหมดถูกลบเลือนหายไปในสายลม

“พอแล้วพี่ตึ๋ง ไม่ต้องให้เหล้าแล้ว... เอาน้ำเปล่าให้น้องมันดื่มแทน อย่าให้ขาดน้ำเด็ดขาด” พี่ติ๊กที่นั่งสังเกตการณ์อยู่ฝั่งตรงข้ามเอ่ยปากสั่งเสียงเรียบ สายตาคมกริบกวาดมองอาการตาเยิ้มลอยของรุ่นน้องอย่างรู้ดีว่าสารเคมีในน้ำเมาขวดนั้นกำลังออกฤทธิ์เต็มที่

“เออน่า... เฮียรู้ดีน่า…”

เฮียตึ๋งรับคำในลำคอ น้ำเสียงทุ้มพร่าสั่นระริกด้วยความกระหายขีดสุด เขาขยับวงแขนหนากระชับร่างบางที่นุ่มนิ่มไร้กระดูกเข้ามาแนบชิดอกอย่างสมใจอยาก 

กลิ่นแป้งเด็กสะอาดสะอ้านที่ผสมปนเปกับกลิ่นไอความร้อนของผิวสาวปลุกเร้าสัญชาตญาณดิบให้ประทุขึ้น ใบหน้าคร้ามโลกก้มลงระดมซุกไซ้ฝังจมูกลงบนพวงแก้มเนียนใส ลากไล้ต่ำลงไปยังซอกคอขาวผ่องอย่างหื่นกระหาย หนวดสากระคายผิวบดเบียดเนื้อนุ่มจนเกิดเสียงสูดดมโชยกลิ่นไอราคะหนาแน่น

“อื้ออ... เฮียขา... จะทำอะไรน้ำ... อุ้ย... อา...”

เสียงครางเครือแผ่วเบาหลุดลอดจากริมฝีปากอวบอิ่มที่เผยอออก น้ำค้างไม่ได้ขยับกายหนี ทว่าเธอกลับบิดเร้ากายซุกเข้าหา สัมผัสอุ่นเหนียวและเปียกชื้นจากริมฝีปากหนาหยาบของชายแปลกหน้า รวมถึงฝ่ามือสากใหญ่ที่เริ่มลูบไล้คืบคลานแฝงสอดเข้าไปใต้ชายเสื้อยูนิฟอร์มพนักงาน ปลุกเร้ากระแสความเสียวซ่านให้แล่นพล่านสับเปลี่ยนระลอกคลื่นในสมอง สมองที่เบาหวิวสั่งการให้เธอรู้สึกฟินและสุขสมเสียเต็มประดา 

สัมผัสกระด้างที่คุกคามสรีระกลับกลายเป็นความซาบซ่านชวนฝันจนเนื้อตัวรุ่มร้อนระทวย ยินยอมปล่อยตัวปล่อยใจให้แมงมุมตัวใหญ่ฟอนเฟ้นล่วงเกินเนื้อตัวทีละเซนติเมตร ท่ามกลางแสงไฟสีส้มอมแดงที่สลัวรางและหมุนวนคว้างลงสู่ก้นบึ้งของราตรีอันมืดมิด

มวลความร้อนจากน้ำเปลี่ยนนิสัยแล่นพล่านสับเปลี่ยนระบบประสาทรับรู้ไปจนสิ้น ความละอายและปราการศักดิ์ศรีที่เคยโอบล้อมพังทลายลงไม่เหลือชิ้นดี น้ำค้างขยับกายเนื้อนุ่มเอนซบเบียดกระแซะเข้าหาอ้อมกอดกว้างของชายวัยกลางคนอย่างเปิดเผย แผ่นหลังบางแนบชิดไปกับแผงอกอุ่นหนาโหยหาไออุ่นและการปรนเปรอจากคนเจนโลกอย่างลืมตัว

“อื้อออ... เฮียขา... อือออ...”

เสียงหวานหยาดเยิ้มครางแผ่วผ่าวหลุดลอดจากเรียวปากอวบอิ่มที่เผยอออก สองตาคู่สวยปิดพริ้มสลับลืมขึ้นมาอย่างฉ่ำปรือไร้สติ ยามเมื่อสันจมูกโด่งคร้ามโลกของเฮียตึ๋งกดฝังไซ้ลากเลื่อนไปตามผิวเนื้อเนียนละเอียดตรงซอกคอขาวผ่อง 

ไรหนวดสากระคายทิ่มแทงบดเบียดจนผิวสาวขึ้นรอยแดงเป็นปื้น กลิ่นบุหรี่ต่างประเทศและกลิ่นไอราคะหนาแน่นที่โชยฟุ้งระคนกัน ยิ่งกระตุ้นกระแสความเสียวซ่านสยิวให้แล่นพล่านไปทั่วสรรพางค์กายจนร่างบางสั่นเทิ้มระทวยรุ่มร้อนเหมือนไฟสุม

“ซี้ดด... เฮียขา... อูยยย...”

เสียงสะอื้นเครือด้วยความกระสันรัญจวนดังสอดประสานแทรกฝ่าเสียงดนตรีบีตหนักอย่างไม่ขาดสาย หัวใจในอกซ้ายเต้นรัวกระชั้นโครมครามยามเมื่อความคุกคามขยับรุกคืบเข้าสู่เนื้อใน 

ลำแขนแกร่งของชายหนุ่มใหญ่กอดรัดหมับรั้งร่างของเธอให้แทบจมหายเข้าไปในมลทิน ก่อนที่ฝ่ามือหยาบใหญ่และร้อนผ่าวคู่นั้นจะเลิกเปิดเผยเจตนาละโมบ บดเบียดฝ่ามือขยำลงบนความนุ่มหยุ่นสล้างทั้งสองข้างอย่างย่ามใจ ทลายความเกรงใจรอบข้างไปจนหมดสิ้น

“อูยยย ซี้ดดด ทำอาราย… อูยยย ซี้ดดด…” น้ำค้างครางแผ่วอย่างซ่านสยิว

แรงบีบคลึงหนักสลับเบาปลุกสัญชาตญาณดิบให้ตื่นเพลิดเพลิน น้ำค้างบิดเร้ากายแอ่นอกรับสัมผัสกระด้างนั้นด้วยความมึนเมาอันแสนสุข 

นิ้วหนาสากของเฮียตึ๋งขยับรั้งชายเสื้อยืดตัวสั้นสีขาวสะอาดตาของเธอให้เลิกสูงขึ้นจนเห็นหน้าท้องแบนราบ ก่อนจะสอดฝ่ามืออุ่นเหนียวรุกคืบเข้าไปใต้ร่มผ้า สัมผัสโดยตรงกับเนื้อหนังมังสาที่ร้อนฉ่า บีบขยำทรวงอกนุ่มแน่นอย่างหนักหน่วงรุนแรงตามอารมณ์ราคะที่จุดระเบิดจนเดือดพล่าน ท่ามกลางวิมานลวงสลัวรางที่หมุนคว้างดิ่งลงสู่ความมืดมิดโดยสมบูรณ์