แคร่ไม้ไผ่ใต้ต้นมะขาม!

ไอแดดรำไรยามเย็นสาดประกายส้มอมทอง อาบชโลมไปทั่วท้องทุ่งกว้างอันเงียบสงบ สายลมปลายฤดูพัดพากลิ่นไอโคลนจาง ๆ และกลิ่นยอดหญ้าอ่อนโชยมาแตะจมูกอย่างแผ่วเบา 

น้ำค้างในชุดเสื้อคอกระเช้าสีขาวหม่นและผ้าถุงลายพิกุลขยับตัวนั่งลงบนแคร่ไม้ไผ่ตัวเก่าใต้ร่มเงาครึ้มของต้นมะขามใหญ่ สองขากระดิกแกว่งไปมาตามจังหวะธรรมชาติ เสียงกระแสน้ำไหลเอื่อยเซาะแก่งหินในลำธารเบื้องหน้าดังซ่านเซาะสลับกับเสียงนกป่าร้องเจื้อยแจ้ว ขับกล่อมให้ช่วงเวลานี้ราวกับถูกหยุดนิ่งไว้ในความทรงจำ

สายตาของเธอทอดมองฝ่าไอแดดไปยังร่างสูงใหญ่ของชายหนุ่มที่กำลังเดินตรงเข้ามา เขาอยู่ในชุดเสื้อยืดสีขาวและกางเกงยีนส์ตามแบบฉบับของนักศึกษาที่ผ่านการใช้ชีวิตในเมืองใหญ่มาสักระยะ 

ทว่ากลิ่นอายความศิวิไลซ์เหล่านั้นกลับไม่ได้เปลี่ยนแปรเนื้อแท้ของชายที่ชื่อตะวันเลยสักนิด โดยเฉพาะรอยยิ้มซื่อที่ส่งมาให้แต่ไกล... รอยยิ้มพิมพ์ใจดวงเดิมที่เขาใช้มองเธอตั้งแต่วัยเยาว์ยามวิ่งเล่นอยู่กลางทุ่งแห่งนี้

“รอพี่นานไหม?”

น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นพร้อมกับเสียงฝีเท้าที่หยุดลงข้างแคร่ พี่ตะวันหย่อนตัวนั่งลงจนไม้ไผ่ลั่น เอี๊ยด รับน้ำหนัก กลิ่นสบู่จาง ๆ และไออุ่นจากผิวกายคร้ามแดดของเขาโชยเข้าแทนที่ลมทุ่ง 

มือหนาที่หยาบกร้านทว่านุ่มนวลอย่างประหลาดเอื้อมมาลูบเรือนผมของเธอแผ่วเบา ก่อนจะบรรจงเหน็บกลีบดอกพลับพลึงป่าสีขาวบริสุทธิ์เข้าที่ข้างใบหูของเธออย่างเชื่องช้า สัมผัสแผ่วเบาจากปลายนิ้วที่แตะโดนผิวเนื้อตรงผิวแก้ม ปลุกเร้ากระแสความอบอุ่นให้แล่นริ้วซึมลึกเข้าไปถึงก้นบึ้งของหัวใจ

ความผูกพันที่หล่อเลี้ยงกันมาเนิ่นนานทำให้อากาศรอบตัวอิ่มเอมไปด้วยความรู้สึกที่เหนือกว่าคนรักทั่วไป มันไม่มีความตื่นเต้นขัดเขินอย่างคนเพิ่งเริ่มเรียนรัก แต่กลับเป็นความห่วงใยอันบริสุทธิ์และอาวรณ์หากันดั่งลมหายใจ 

สายตาที่สองคู่สอดประสานกันนั้นกังวานไปด้วยความเชื่อมั่นที่ไม่มีวันสั่นคลอน ราวกับรากของต้นไม้ใหญ่ที่หยั่งลึกรวมเป็นเนื้อเดียวอยู่ใต้ผืนดินบ้านนา

“นานสิ! รอพี่ตั้งนาน...” น้ำค้างแกล้งเบะปากขยับตัวหนีอย่างเอาแต่ใจ ทว่าแววตากลับระยิบระยับด้วยความสุข

ท่าทางแสนงอนนั้นทำเอาพี่ตะวันอมยิ้มตาหยี แววตาเต็มไปด้วยความเอ็นดูและพร้อมจะยอมสยบให้เด็กสาวตรงหน้าทุกทาง 

“ก็ดอกพลับพลึงวันนี้มันยังไม่บานเต็มที่เลยน่ะสิ ส่วนดอกที่บานแล้วก็เริ่มจะโรย พี่มัวแต่เดินหาดอกที่สวยที่สุด... ดอกที่คู่ควรกับน้ำค้างของพี่อยู่ตั้งนาน เลยมาหาช้าไปหน่อย”

ถ้อยคำประจบเอาใจที่ซื่อตรงแต่อ่อนหวานโชยผ่านสายลม คล้ายจะเติมเต็มความหวานล้ำเข้าไปในจิตวิญญาณ 

พี่ตะวันขยับรอยยิ้มกว้างก้าวข้ามความเหนื่อยล้า ก่อนจะเอนหลังนอนราบลงบนแคร่ไม้ไผ่ตัวเก่า เอาแขนก่ายหน้าผากสายตาทอดมองผ่านพุ่มใบมะขามขึ้นไปยังท้องฟ้าที่เริ่มเปลี่ยนเป็นสีครามเข้ม

สายลมโชยอ่อยที่พัดผ่านพุ่มใบมะขามเริ่มลดความแรงลงจนเหลือเพียงความเงียบงัน 

เสียงน้ำเซาะแก่งหินในลำธารเบื้องหน้าไหลเอื่อยเฉื่อยราวกับจะช่วยตั้งใจฟังถ้อยคำสำคัญ พี่ตะวันชันกายลุกขึ้นนั่งบนแคร่ไม้ไผ่ เสียงไม้ลั่น เอี๊ยด เบา ๆ สอดรับกับความจริงจังที่แผ่ซ่านออกมาจากแววตาคร้ามแดดคู่เดิม

“อีกแค่สองปีพี่ก็จะจบแล้ว... ทำงานเก็บเงินสักพัก พี่จะมาขอน้ำกับน้านิดนะ”

น้ำเสียงของเขาแผ่วเบา สลัดภาพของนักศึกษาเมืองกรุงออกไปจนสิ้น เหลือเพียงชายหนุ่มบ้านป่าที่พร้อมจะแบกโลกทั้งใบเพื่อผู้หญิงที่เขาเฝ้าถนอม 

มือหนาเอื้อมออกไปชี้ตรงไปยังเนินดินราบเรียบฝั่งตรงข้าม ที่กว้างผืนใหญ่ที่ถูกล้อมกรอบด้วยต้นจามจุรีและมีสายน้ำจากลำธารโอบขนาบอย่างร่มรื่น แสงแดดอุ่น ๆ ลำสุดท้ายสาดจับผืนหญ้าตรงนั้นจนกลายเป็นสีทองอร่ามตา

“ที่ตรงนั้น... พี่จะขอซื้อต่อจากลุงชาติ พี่จะสร้างบ้านของเรา พี่จะสร้างบ้านให้น้ำอยู่... เหมือนที่เราเคยสัญญากันไว้”

ประโยคท้ายแผ่วเบาราวกับกระซิบ ทว่ามวลอากาศรอบตัวกลับหนักแน่นด้วยความมุ่งมั่นจริงจังอันมหาศาล กลิ่นหอมระรื่นของดอกพลับพลึงป่าที่เหน็บอยู่ข้างใบหูของน้ำค้างโชยกำจายเข้มข้นขึ้นตามแรงอารมณ์ที่พุ่งสูงในอก 

เด็กสาวทอดสายตามองตามปลายนิ้วของเขาออกไป ภาพเนินดินว่างเปล่าตรงหน้าพร่าเลือนไปด้วยหยาดน้ำตาแห่งความตื้นตันที่เริ่มรื้นขึ้นมาคลอเบ้า 

ทว่าในความพร่าเลือนนั้น เธอกลับเห็นภาพบ้านไม้หลังย่อมที่มีสวนดอกไม้และเสียงหัวใจสองดวงเต้นเคียงคู่กันอย่างชัดเจน

น้ำค้างหันกลับมาสบสายตากับเจ้าของคำมั่นสัญญา แววตาของเธอเปี่ยมล้นไปด้วยความศรัทธาและเชื่อมั่นอย่างหมดหัวใจ 

ความรักที่เธอมีให้พี่ตะวันไม่ใช่แค่ความลุ่มหลงชั่วครู่ชั่วยาม แต่มันคือสายใยที่ฝังลึกซึ้งเข้าไปในจิตวิญญาณ เป็นความอบอุ่นเดียวที่เยียวยาและโอบอุ้มชีวิตของเด็กสาวบ้านนาคนนี้มาโดยตลอด

เธอเอื้อมมือสองข้างที่สั่นเทาเล็กน้อยไปกุมมือหนาของเขาไว้ บีบกระชับจนรับรู้ถึงกระแสไออุ่นที่หลอมรวมเป็นหนึ่งเดียว หยดน้ำตาแห่งความสุขร่วงเผาะลงบนหลังมือของชายหนุ่ม สัมผัสเปียกชื้นที่ละมุนละไมที่สุดแทนคำยืนยันอันยิ่งใหญ่

“น้ำจะรอวันนั้นค่ะ... ไม่ว่าจะนานแค่ไหน น้ำก็จะรอแค่พี่คนเดียว”

คำตอบรับนั้นแผ่วเบาแต่ก้องกังวานลึกเข้าไปในหัวใจของคนฟัง 

แสงสุดท้ายของพระอาทิตย์ลับขอบฟ้าไปแล้ว ทิ้งไว้เพียงความมืดมิดของราตรีทุ่งกว้าง ทว่าหัวใจของทั้งคู่กลับสว่างไสวและอบอุ่นอิ่มเอมอย่างที่สุด…

…กระแสความเงียบสงบโอบล้อมรอบตัวบ้านไม้หลังย่อม ทิ้งไว้เพียงเสียงนกเขาชวาคูเดิมที่ส่งเสียงคูขันแผ่วเบาจากกิ่งมะม่วงใหญ่ที่แผ่ร่มเงาครึ้ม แสงแดดจัดจ้านยามบ่ายสามส่องลอดซอกใบเป็นลำแสงสลัวตกลงบนพื้นดินแห้งผาก น้ำค้างทอดน่องกลับมาด้วยความรู้สึกโหวงเหงาในอก ลำคอยังคงขมปร่าด้วยก้อนความอาวรณ์ที่เพิ่งกลืนลงคอไปตอนส่งพี่ตะวันขึ้นรถทัวร์

“ไปส่งตะวันมาแล้วเหรอลูก?”

เสียงแหบแห้งทว่านุ่มนวลของหญิงวัยกลางคนดังขึ้นทำลายความเงียบ น้านิดเดินประคองกระบุงไม้ไผ่สานใบเก่าโอบอุ้มผักบุ้งจีนสีเขียวสดที่เพิ่งเด็ดมาใหม่ ๆ กลิ่นยางผักอันเป็นเอกลักษณ์ปนเปกับกลิ่นดินและไอแดดร้อนระอุโชยมาแตะจมูก น้ำค้างพยักหน้ารับเบา ๆ ก่อนจะรีบก้าวเข้าไปช่วยรับน้ำหนักกระบุงใบนั้นมาถือไว้

“เพิ่งขึ้นรถไปเมื่อบ่ายโมงนี่เองค่ะแม่”

เธอบรรจงวางกระบุงลงบนแคร่ไม้หน้าบ้าน สัมผัสความสากของเสี้ยนไม้ที่คุ้นเคยช่วยดึงสติให้กลับมาอยู่กับปัจจุบัน เด็กสาวทรุดตัวลงนั่ง พลางเอื้อมมือไปหยิบผักบุ้งทีละกำขยับแยกขนาด คัดใบเสีย และจัดเรียงโคนต้นให้เสมอกันอย่างเชื่องช้า นิ้วมือของเธอสัมผัสได้ถึงความเย็นและหยาดน้ำที่ยังเกาะอยู่ตามใบผัก ก่อนจะเอื้อมไปหยิบหนังยางสีแดงแกะดัง เปรี๊ยะ มัดโคนผักบุ้งแบ่งออกเป็นมัด ๆ เท่ากันอย่างคล่องแคล่วตามความเคยชินที่ทำมาตั้งแต่เด็ก

เสียงสอยผักบุ้งสลับกับเสียงขยับกายของน้านิดที่เดินมาทรุดนั่งลงข้าง ๆ บนแคร่ มือนุ่มที่ผ่านการตรากตรำจนสากระคายเอื้อมมาช่วยหยิบจับผักบุ้งมัดเข้าด้วยกันอย่างไร้รอยต่อ ความอบอุ่นจากผิวกายของแม่ที่เบียดชิดเข้ามาทำให้น้ำค้างชะงักมือค้าง

เธอเหลือบมองท่อนแขนผอมบางและหยาดเหงื่อที่ผุดซึมตามไรผมขาวโพลนของแม่ หัวใจของเด็กสาวบีบรัดแน่นด้วยความสงสาร ภาพกล่องโฟมเปล่าในมหาวิทยาลัยและภาพโลกแสงสีในผับที่เธอเพิ่งเผชิญมาเมื่อคืนหลั่งไหลเข้ามาในหัวสมอง มันเรียกร้องให้เธอกล้าที่จะก้าวข้ามปราการบางอย่าง

น้ำค้างวางผักบุ้งในมือลง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตากับผู้เป็นแม่ แววตาของเธอสั่นไหวทว่าแฝงด้วยความหนักแน่นอย่างที่สุด

“แม่... เดือนนี้แม่ไม่ต้องส่งเงินให้น้ำแล้วนะ”

มือที่กำลังมัดผักบุ้งของน้านิดชะงักลงทันควัน ความเงียบรอบตัวดูจะหนักอึ้งขึ้นมาในพริบตา น้ำค้างเอื้อมมือไปกุมมือที่หยาบกร้านของแม่ไว้ สัมผัสถึงข้อต่อกระดูกที่ปูดโปนจากการทำงานหนักเพื่อส่งเสียความฝันของเธอ

“น้ำได้งานทำหลังเลิกเรียนแล้วค่ะแม่... พอจะมีเงินใช้บ้างแล้ว” น้ำค้างพยายามบังคับน้ำเสียงไม่ให้สั่นเครือ เลือกรักษาใบหน้าให้อิ่มเอมไปด้วยรอยยิ้มเพื่อให้แม่คลายกังวล 

“ถ้าแม่เหนื่อย... แม่หยุดพักผ่อนบ้างก็ได้นะจ๊ะ ไม่ต้องคอยห่วง คอยกังวลเรื่องค่าใช้จ่ายของน้ำอีกแล้วนะแม่”

ประโยคท้ายแฝงไปด้วยความเว้าวอนและรักใคร่อย่างท่วมท้น หยาดเหงื่อซึมชื้นที่ขมับของแม่กลั่นตัวหยดลงบนหลังมือของน้ำค้าง ราวกับคำขอบคุณที่แสนเงียบงันจากหัวใจของคนเป็นแม่ที่ได้รับรู้ว่า ลูกนกตัวน้อยที่ฟูมฟักมาด้วยความยากลำบาก บัดนี้เริ่มสยายปีกพึ่งพาตัวเองได้แล้ว…

สายตาของน้านิดที่ทอดมองมาบัดนี้เปลี่ยนเป็นนิ่งสนิท มือที่เคยแคล่วคล่องในการมัดผักบุ้งวางลงบนตักอย่างเชื่องช้า ความเงียบงันแผ่กระจายออกมารอบแคร่ไม้ไผ่จนเสียงลมพัดใบมะม่วงหน้าร้านดูจะดังขึ้นกว่าเก่า แม่เอียงหน้าเล็กน้อย แววตาที่เคยอ่อนโยนฉายร่องรอยของความเคลือบแคลง คล้ายพยายามจะส่องมองลึกลงไปให้ถึงห้องหัวใจของลูกสาว

“งานอะไร... ทำหลังเลิกเรียน?”

น้ำเสียงของแม่ราบเรียบ แต่กลับมีกระแสความเฉียบขาดคุกคามค้างอยู่ในมวลอากาศ น้ำค้างรู้สึกได้ถึงก้อนหนามเล็ก ๆ ที่แล่นขึ้นมาจุกอยู่ที่ลำคอ เธอรีบหลบสายตาคมกริบคู่นั้น ก้มลงมองยอดผักบุ้งจีนในกระบุงพลางพยายามปรับสีหน้าให้เป็นปกติที่สุด กลืนก้อนความจริงครึ่งหนึ่งที่น่ากลัวเก็บไว้ในอก

“ไม่มีอะไรน่าห่วงหรอกค่ะแม่... ก็แค่งานเด็กเสิร์ฟในร้านอาหารธรรมดา ๆ นี่เอง” น้ำค้างเลือกที่จะบิดเบือนภาพความโกลาหล แสงสีแฟลช และฝ่ามือหยาบโลนของแขกในผับเมื่อคืนให้เหลือเพียงภาพพนักงานยกถาดอาหารในร้านติดแอร์ธรรมดา เพื่อสกัดกั้นไม่ให้คนเป็นแม่ต้องนอนคิดมากจนล้มป่วย

เธอกระเถิบกายเข้าไปชิดแม่มากขึ้นจนไหล่เบียดกัน สองมือเรียวเอื้อมไปเกาะกุมท่อนแขนผอมเกร็งของแม่ไว้เบา ๆ สัมผัสได้ถึงเนื้อหนังที่เริ่มเหี่ยวหย่นตามกาลเวลาและอาการสั่นระริกน้อย ๆ จากความเหนื่อยล้าสะสม

“น้ำอยากให้แม่ได้พักบ้าง... ช่วงนี้เห็นแม่ไอ้บ่อย ๆ แถมยังเจ็บออด ๆ แอด ๆ อยู่เรื่อย” น้ำค้างพึมพำกระซิบ ความเป็นห่วงอันบริสุทธิ์ท่วมท้นขึ้นมาในดวงตาจนรื้นน้ำตา

เมื่อแม่ยังคงนิ่งเงียบ แววตาเต็มไปด้วยความกังวลในอนาคตของลูกสาว น้ำค้างจึงสูดลมหายใจเรียกความเข้มแข็งซุกใบหน้าลงกับลาดไหล่ของแม่ กลิ่นน้ำมันมวยจาง ๆ ปนกลิ่นแป้งเย็นที่แม่ชอบทาโชยเข้าแตะจมูก มันเป็นกลิ่นของความอบอุ่นและหยาดเหงื่อที่ปกป้องเธอมาตลอดชีวิต

“ตั้งแต่พ่อไม่อยู่... น้ำเห็นแม่ไม่ได้หยุดพักเอาเสียเลย” น้ำเสียงของเธอเริ่มสั่นเครือแต่แฝงด้วยความมุ่งมั่น หนักแน่นขึ้นตามแรงอารมณ์ที่เอ่อล้น 

“น้ำโตแล้วนะแม่... น้ำอยากเห็นแม่ได้นั่งพักผ่อนอยู่บ้านเฉย ๆ บ้าง คอยดูเถอะ น้ำช่วยเหลือตัวเองได้แล้วจริง ๆ นะคะ”

คำพูดที่พรั่งพรูออกมาจากหัวใจของลูกสาวเปรียบเสมือนน้ำเย็นที่ชโลมลงบนแผ่นอกที่แห้งผากของคนเป็นแม่ น้านิดทอดสายตามองดูเด็กสาวที่บัดนี้แววตาฉายความกร้าวแกร่งสู้ชีวิตคล้ายใครบางคนที่ล่วงลับไปแล้ว 

มือสากระคายของแม่ค่อย ๆ ยกขึ้นลูบแผ่นหลังของน้ำค้างอย่างแผ่วเบา เกิดเป็นความเงียบที่แสนอบอุ่นอิ่มเอมใจ ท่ามกลางแดดบ่ายที่เริ่มคล้อยต่ำลง..

แสงแดดยามบ่ายคล้อยเปลี่ยนเป็นสีส้มละมุน สาดส่องลอดพุ่มใบมะม่วงหน้าร้านลงมากระทบแคร่ไม้ไผ่ ความร้อนระอุเริ่มเจือจางลง เหลือเพียงสายลมเอื่อยที่พัดพาความเย็นมาช่วยคลายความเหนื่อยล้า

น้ำค้างผละใบหน้าออกจากไหล่ของแม่ ขยับตัวลงจากแคร่ไปคุกเข่าลงบนพื้นดินเบื้องหน้า มือนุ่มเอื้อมไปกุมเท้าที่สากระคายและบวมเป่งจากการยืนแช่น้ำในแปลงผักของแม่ขึ้นมาวางบนตักของเธออย่างไม่นึกรังเกียจ น้ำค้างใช้ฝ่ามือบีบนวดปลีน่องและข้อเท้าของแม่เบา ๆ สลับกับเค้นคลึงตามจุดที่แม่มักจะบ่นว่าปวดรวดร้าวอยู่เป็นประจำ

“น้ำนวดให้นะแม่...” น้ำค้างพึมพำกระซิบ สายตาจับจ้องอยู่กับเรียวขาที่ผอมแห้งของแม่ด้วยความปวดใจ

น้านิดสะดุ้งเล็กน้อย พยายามจะชักขาหนี “อะไรกันน่ะเรา... วันนี้มาแปลก เกิดอะไรขึ้นหรือเปล่า..”

“นั่งเฉย ๆ เลยค่ะแม่ น้ำแค่อยากทำให้น่ะ”

น้ำค้างเงยหน้าขึ้นส่งยิ้มหวาน แววตาเต็มไปด้วยความดื้อดึงชวนเอ็นดูจนคนเป็นแม่ต้องยอมนั่งนิ่ง ๆ น้ำค้างบีบนวดอย่างทะนุถนอม ราวกับกลัวว่าหากออกแรงมากเกินไปท่อนแขนท่อนขาที่เปราะบางของแม่จะแตกหัก ก่อนที่เธอจะเอื้อมมือไปหยิบกระติกน้ำแข็งใบเก่าที่ตั้งอยู่ข้างแคร่ รินน้ำฝนลอยดอกมะลิเย็นฉ่ำใส่ขันอะลูมิเนียมจนมีหยดน้ำเกาะพราว ยื่นส่งให้ถึงมือแม่

“ดื่มน้ำเย็น ๆ ก่อนจ้ะแม่ จะได้ชื่นใจ”

“ดูทำเข้า…” ผู้เป็นแม่ขมวดคิ้วเล็กน้อยแต่ก็อมยิ้มออกมาอย่างพอใจ น้านิดรับขันน้ำไปดื่มพลางทอดสายตามองดูความเอาใจใส่ของลูกสาวด้วยความตื้นตันในอก ก่อนที่น้ำค้างจะขยับลุกขึ้นมานั่งเคียงข้างบนแคร่ตามเดิม

มือเรียวหยิบผ้าเช็ดหน้าผืนยับในกระเป๋าออกมา บรรจงซับหยาดเหงื่อที่ซึมตามร่องแก้มและริ้วรอยบนหน้าผากของแม่ใช้อย่างเบามือ...

กลิ่นแป้งเด็กอ่อน ๆ จากผ้าเช็ดหน้าผสมปนเปกับกลิ่นยางผักบุ้งจีนสีเขียวสดในกระบุง เกิดเป็นไออุ่นของความรักที่ตลบอบอวลไปทั่วชานเรือน

“มันเกิดอะไรขึ้นกับลูกสาวฉันวะวันนี้…” น้านิดเอ่ยขึ้นพลางมองหน้าลูกสาวดวยแววตาที่เปี่ยมสุข

ไม่มีคำว่ารักหลุดออกจากปากของเด็กสาว มีเพียงแววตาที่เต็มไปด้วยความเทิดทูนและสองมือที่คอยประคบประคองไม่ห่าง ราวกับเธอกำลังประกาศกร้าวกับโชคชะตาว่า นับจากนี้เป็นต้นไป ลูกนกตัวนี้พร้อมแล้วที่จะเป็นร่มเงาบังแดดฝนให้แม่ได้พักผ่อนอย่างมีความสุขเสียที..