บทที่ 3 ชิงตัว

“แล้วนายรอดมาได้ยังไง?”

โทเบียสเอ่ยถามด้วยโทนเสียงราบเรียบ แต่แฝงไปด้วยพลังอำนาจบางอย่าง สายตาคมคู่นั้นของโทเบียสจ้องมองลึกลงไปในดวงตาของคนนัยน์ตาสีเทา ทำให้ฟินลีย์เหมือนต้องมนต์สะกด เขากลืนน้ำลายอึกใหญ่ลงคอ แต่ยังคงจ้องตาโทเบียสไม่กะพริบ

“ผม...ผม...”

“หืม?”

ฟินลีย์นิ่งงันไปครู่หนึ่ง เขากำลังเรียบเรียงความคิดว่าจะตอบคำถามของโทเบียสว่าอย่างไรดี เพราะตอนนี้เขารู้สึกกดดันจนแทบคิดอะไรไม่ออก ไม่ใช่เพราะว่าเขาทำผิด แต่สายตาของโทเบียสต่างหาก ที่ทำให้เขารู้สึกกดดันจนทำอะไรไม่ถูก

“เงียบทำไม...นายรอดมาได้ยังไง?”

เสียงเคร่งขรึมเอ่ยขึ้น โทเบียสถามย้ำอีกครั้ง เขาจ้องมองฟินลีย์ตาไม่กะพริบ พลางเปลี่ยนท่าเอามือกอดอกตัวเองไว้ แล้วเอียงศีรษะมองอีกฝ่ายด้วยแววตานิ่งเรียบแต่ดูกดดันในคราวเดียวกัน ภายในหัวของโทเบียสเต็มไปด้วยความสงสัย ว่าพยานคนนี้ของเขารอดมาจากเหตุการณ์ระทึกขวัญนั้นได้อย่างไรกัน

“ผมไม่มีอะไรจะคุยกับคุณแล้ว ผมบอกไปหมดแล้ว คุณจะถามซ้ำเพื่ออะไร!!”

“หรือนายกลัวว่าจะตอบไม่เหมือนเดิม?”

โทเบียสเอ่ยเสียงราบเรียบ พลางเลิกคิ้วขึ้นสูงจ้องมองฟินลีย์ด้วยสายตากวน ๆ มุมปากยกยิ้มขึ้นมาเล็กน้อย แต่มันไม่ได้ดูเป็นมิตรเอาเสียเลย มันเป็นรอยยิ้มที่หาความจริงใจไม่ได้เลยเสียด้วยซ้ำ

“ทำไมผมต้องกลัวว่าจะตอบไม่เหมือนเดิม เพราะผมไม่ได้พูดโกหก!!"

"วันนั้นผมหนีรอดออกมาได้เพราะหมาของผม มันวิ่งไปหาคนร้าย แล้วกระโจนเข้าใส่ไอ้หมอนั่น เจ้าไตเติลมันขย้ำไอ้สารเลวนั้น แต่.....”

ฟินลีย์หยุดพูดแล้วก้มหน้าลงต่ำ มือทั้งสองข้างจิกเข้าหากันจนเป็นรอยเล็บ ดวงตาของเขาค่อย ๆ แดงก่ำราวกับว่าตอนนี้กำลังจะร้องไห้

เขาค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นมามองโทเบียสด้วยแววตาหม่นหมอง สายตาที่แสนเจ็บปวดจ้องมองคนตรงหน้าไม่วางตา ที่โทเบียสจงใจยิงคำถามจี้ใจดำเขา ทำให้เขารู้สึกแย่ครั้งแล้วครั้งเล่า ทั้ง ๆ ที่คำตอบมันก็ไม่ต่างจากเดิม 

ฟินลีย์นั่งเหม่อลอย แล้วคิดวนไปวนมาอยู่อย่างนั้น “ฉันน่าจะอยู่ตรงนั้นกับแก ฉันไม่น่าทิ้งแกไว้ตรงนั้นเลย บางทีแกอาจจะรอด เราอาจจะได้กลับบ้านด้วยกัน” ความเจ็บปวดราวเข็มนับพันทิ่มแทงใจฟินลีย์ เมื่อนึกถึงช่วงเวลาสุดท้ายที่เขาได้อยู่กับสุนัขตัวโปรดของตัวเอง

“แต่เจ้าไตเติลโดนไอ้หมอนั่นยิง ผมได้ยินเสียงปืนดังติดต่อกันสามนัด ผมรู้...ผมรู้ว่ายังไงเจ้าไตเติลคงไม่รอดแน่ ๆ”

“ผมเลยพาตัวเองหนีตายออกมา ทิ้งเจ้าไตเติลไว้ลำพัง ใช่...ผมทิ้งมันไว้ตรงนั้น ผม...ผมทิ้งมัน...”

“.........”

“แล้วก็มาแจ้งตำรวจ คุณพอใจหรือยัง!!...คุณพอใจแล้วใช่ไหม!! อยากจะถามอะไรอีกไหม!!”

ฟินลีย์ตะเบ็งเสียงอย่างดังออกมาจากลำคอของเขา ตอนนี้เขาควบคุมอารมณ์ตัวเองไม่อยู่ น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้ มันไหลพรากอาบแก้มอย่างห้ามไม่ได้ เมื่อเขานึกถึงสุนัขพันธุ์บลูด็อกสีน้ำตาลคู่ใจ ที่เขาเลี้ยงมันมาตั้งแต่ยังเล็ก ๆ

มันเอาชีวิตของมันเข้าแลกเพื่อช่วยชีวิตเขา ฟินลีย์รีบยกหลังมือข้างขวาปาดน้ำตาออกจากแก้มตัวเอง แล้วรีบก้มหน้าหลุดต่ำไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมามองโทเบียสและเซบาสเตียนเลยด้วยซ้ำ

"ถ้านายไม่รู้จักคนร้ายจริง แล้วทำไมคนร้ายถึงตั้งใจที่จะฆ่านายตอนนั้น? หรือว่านายมีเรื่องอะไรที่ปิดบังอยู่...มันถึงอยากจะฆ่าปิดปากนาย"

แม้ว่าจะเห็นฟินลีย์ร้องไห้เสียใจ แต่โทเบียสก็ไม่ได้สนใจความรู้สึกของฟินลีย์สักนิดเดียว เขายังคงตั้งคำถามใส่ฟินลีย์ต่อไม่ยอมหยุด เซบาสเตียนที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ฟินลีย์ถึงกับยกมือขึ้นมาลูบหน้าตัวเอง แล้วถอนหายใจเฮือกใหญ่ เพราะโทเบียสสอบปากคำฟินลีย์ไปตั้งสี่รอบแล้ว ครั้งนี้เป็นครั้งที่ห้า แต่คำตอบของฟินลีย์ก็ยังคงเหมือนเดิม

“ผมบอกทุกอย่างกับคุณไปหมดแล้ว แต่ถ้าคุณรู้จริง ๆ ว่าเกิดอะไรขึ้น คุณอาจจะอยากล้มเลิกคดีนี้เสียตั้งแต่ตอนนี้เลยก็ได้”

“เพราะความจริงที่คุณกำลังตามหา...อาจเป็นสิ่งที่คุณไม่อยากรู้ก็ได้ ไปตายซะไอ้คนเฮงซวย!!”

น้ำเสียงเขากระแทกแดกดัน อีกทั้งยังฟังแล้วเหมือนสั่นเครือเจือไปด้วยความเจ็บปวด แสดงถึงความไม่พอใจอย่างเห็นได้ชัด ฟินลีย์ไม่ได้ปกปิดความรู้สึกที่แท้จริงของตัวเองเลย เขาคิดอย่างไรก็พูดออกมาอย่างนั้น

คนตัวสูง 183 เซนติเมตร ลุกพรวดขึ้นยืนเต็มความสูง แล้วรีบสืบเท้าก้าวเดินออกจากห้องสอบสวนทันที ด้วยอารมณ์ที่ฉุนเฉียวโกรธจัด พลางนึกในใจทำไมโทเบียสต้องถามจี้ถึงเรื่องนั้นว่าเขารอดมาได้อย่างไร รู้ทั้งรู้ว่าเขารู้สึกแย่แค่ไหน เวลาที่เขาพูดถึงสุนัขตัวโปรดของตัวเอง

“หยุดเดี๋ยวนี้นะ!!...ฉันยังสอบสวนไม่เสร็จเลย นายยังไปไหนไม่ได้ทั้งนั้น!!" 

"มาคุยกันให้รู้เรื่องก่อน ที่นายพูดหมายความว่ายังไงฉันไม่เข้าใจ”

โทเบียสตะโกนไล่ตามหลังชายหนุ่ม แต่ฟินลีย์ไม่มีทีท่าว่าจะหยุดเดินแต่อย่างใด เขาเลยวิ่งตามฟินลีย์ไปติด ๆ

“กูว่างานนี้ตีกันยับ”

เซบาสเตียนบ่นพึมพำคนเดียวพลางส่ายศีรษะไปมา ใบหน้าแสดงถึงความเอือมระอากับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น เขาคิดว่าคดีนี้ไม่จบง่าย ๆ แน่ ถ้าขืนสองคนนี้ยังตีกันอยู่อย่างนี้

เพราะฟินลีย์กับโทเบียสไม่เคยญาติดีกันเลยแม้แต่ครั้งเดียว ตั้งแต่สอบปากคำมา อาจเป็นเพราะว่าสัญชาตญาณของโทเบียส มันรับรู้ถึงความผิดปกติบางอย่างในตัวฟินลีย์ 

ใช่...โทเบียสรู้ว่ามันมีบางอย่างผิดปกติ แต่เขาต้องรู้ให้ได้ว่าอะไรที่ฟินลีย์ซ่อนเอาไว้

โทเบียสวิ่งตามฟินลีย์มาถึงหน้าสำนักงานใหญ่ของเอฟบีไอ สายตาคมเหลือบไปเห็นความผิดปกติ เขาสังเกตเห็นชายชุดดำใส่หมวกไหมพรม และมีแมสสีดำปิดปากเอาไว้ กำลังเดินลงจากรถตู้คันสีดำ มันสาวเท้ามุ่งตรงไปหาฟินลีย์ ที่กำลังเปิดประตูรถของตัวเองอยู่

มือข้างขวาของชายชุดดำมีผ้าสีขาว มันเอามาปิดที่จมูกของฟินลีย์ “กลิ่นอะไร? ทำไมมัน...” ไม่ทันที่ฟินลีย์จะได้คิดอะไรมากไปกว่านี้ เพียงไม่กี่วินาทีฟินลีย์ก็หมดสติ แล้วถูกอุ้มตัวขึ้นไปบนรถตู้อย่างไว

โทเบียสที่เห็นเหตุการณ์รีบวิ่งไปที่รถตัวเอง เพื่อที่จะขับตามรถคันนั้นไปให้ไวที่สุดเท่าที่จะทำได้ เพราะพยานคนสำคัญของเขากำลังตกอยู่ในอันตรายแล้ว

“แม่งเอ๊ย!!...ติดซิวะไอ้ลูกพ่อ อย่ามางอแงตอนนี้สิวะ”