บทที่ 2 สอบปากคำพยานเพียงหนึ่งเดียว

ภายในห้องสี่เหลี่ยมสีเทาเข้ม มีโต๊ะสีดำตรงกลางห้องหนึ่งตัว และเก้าอี้สีดำเพียงตัวเดียวสำหรับผู้ถูกสอบสวน แสงไฟถูกจัดให้ไม่สว่างและไม่มืดจนเกินไป เพื่อให้เห็นสีหน้าท่าทางของผู้ถูกสอบสวนได้อย่างชัดเจน

กระจกสองด้านถูกติดไว้ ซึ่งให้เจ้าหน้าที่หรือผู้เชี่ยวชาญที่อยู่ในห้องข้างเคียงสามารถมองเห็นการสอบสวนได้ โดยที่ผู้ถูกสอบสวนมองไม่เห็น ซึ่งอีกด้านของกระจกนี้ เป็นห้องสำหรับบันทึกการสนทนาและการวิเคราะห์พฤติกรรมของผู้ถูกสอบสวน

ภายในห้องยังมีระบบกล้องวงจรปิด ระบบบันทึกเสียง และระบบเสียงที่ดี ช่วยเก็บเสียงไม่ให้เล็ดลอดออกไปภายนอก และป้องกันเสียงจากภายนอกเข้ามารบกวนสมาธิของคนภายในห้องด้วย

“นั่ง!!”

คำสั่งสั้น ๆ ของโทเบียสเอ่ยขึ้นด้วยเสียงเย็นยะเยือก เขาปรายตามองฟินลีย์ เพื่อเป็นการบอกกลาย ๆ ว่าให้นั่งลงที่เก้าอี้ ฟินลีย์ทำตามอย่างว่าง่าย โทเบียสค่อย ๆ ก้าวเท้า แล้วเอามือไพล่หลังเดินวนรอบโต๊ะ ก่อนที่จะหยุดอยู่ตรงหน้าฟินลีย์ แล้วเอามือเท้าโต๊ะ 

เขาช้อนสายตาคมขึ้นมาจ้องมองฟินลีย์ สายตาคมคู่นั้นยากที่จะคาดเดา จนคนตรงหน้าถึงกับกลืนน้ำลายก้อนใหญ่ลงคอ ราวกับว่าตัวเองเป็นคนทำผิดมหันต์ ทั้ง ๆ ที่เขาเป็นเพียงพยานผู้เห็นเหตุการณ์เท่านั้น

“วันนั้นนายไปทำอะไรที่นั่น?”

โทเบียสเอ่ยขึ้นโดยไม่แม้แต่จะกะพริบตา เขายังคงจ้องมองฟินลีย์ไม่ลดละ ราวกับว่ากำลังจะจับผิดอะไรบางอย่าง ใช่โทเบียสรู้สึกว่าพยานของเขาคนนี้ดูแปลก ๆ ด้วยสัญชาตญาณ มันทำให้เขาสัมผัสได้ถึงความผิดปกติของพยานคนสำคัญของคดีนี้ สิ่งที่ฟินลีย์พูดออกมานั้น ฟินลีย์ต้องพูดไม่หมดแน่นอน

“คุณถามผมแบบนี้มากี่รอบแล้วเนี่ย ผมก็บอกอยู่ว่าผมพาหมาผมไปเดินเล่นที่สวนสาธารณะทุกเช้า แล้วอยู่ ๆ วันนั้นหมาของผมมันก็วิ่งจนเชือกหลุดจากมือ”

“แล้วผมก็เลยวิ่งตามมันไปหลังตึกนั่น จนไปเจอผู้หญิงคนนั้น เธอ...เธอกำลังถูกใครก็ไม่รู้เอามือควักเข้าไปในท้อง แล้ว แล้ว....”

ฟินลีย์ทำท่าทางพะอืดพะอมเหมือนจะอาเจียนออกมา เขารีบยกมือขึ้นมาปิดที่ปากของตัวเองทันที “ให้ตายสิแค่คิดถึงภาพนั้นฉันก็อยากจะอาเจียนแล้ว” เขาพยายามกลั้นมันเอาไว้ จนเซบาสเตียนต้องรีบไปหยิบถังขยะ ที่มีถุงพลาสติกหุ้มอยู่อีกชั้นมาให้เขาทันที

แค่ฟินลีย์นึกถึงภาพนั้น ตอนที่เครื่องในของเธอถูกควักออกมา เลือดสีสดไหลนองเต็มพื้น เขาก็อยากจะอาเจียนแล้ว ภาพนั้นยังติดตาฟินลีย์อยู่เลย

“รูปร่างหน้าตามันเป็นยังไง?”

“ตัวสูง ๆ ประมาณคุณ ผมสีดำยุ่งเหยิงอย่างกับคนไม่ได้สระผมมาเป็นปี”

เขาชี้นิ้วไปที่เซบาสเตียน เพื่อให้โทเบียสดูว่าความสูงของคนร้ายสูงประมาณเซบาสเตียน เสียงพูดเขาเบาลงจนแทบจะไม่ได้ยิน ฟินลีย์ยู่หัวคิ้วเข้าหากัน พลางทำท่าทางราวกับว่ากำลังนึกอะไรบางอย่างอยู่

“ผมว่าหน้าไอ้หมอนั่นมันเหมือน เหมือน เอ่อ...”

ฟินลีย์หยุดพูดไปชั่วขณะ เขาเม้มริมฝีปากเข้าหากันเป็นเส้นตรง สายตาหลุบต่ำหลบตาโทเบียส จนอีกฝ่ายสังเกตได้ “ถ้ามันไม่ใช่ล่ะ? ถ้าฉันพูดผิด...พวกเขาจะหาว่าฉันปั้นเรื่องไหม?” สมองของเขามันฉุกคิด ว่าสิ่งที่จะเอ่ยต่อจากนี้ มันจะส่งผลดีหรือร้ายกับเขากันแน่

พูดไปเซบาสเตียนและโทเบียสจะเชื่อไหม ฟินลีย์ไม่รู้ว่าควรจะพูดออกไปดีไหม ว่าคนที่เขาเห็นเหมือนใคร แต่บางทีมันอาจจะไม่ใช่ เพราะเวลานั้นมันยังเช้าตรู่อยู่เลย แล้วเขาก็ไม่ได้อยู่ใกล้มากพอที่จะเห็นหน้ามันได้ชัดเจนขนาดนั้น

“เหมือนใคร?”

น้ำเสียงเข้มเค้นเสียงเหี้ยมคาดคั้นรอคำตอบ เมื่อพยานคนสำคัญเพียงคนเดียวอ้ำอึ้งไม่พูดออกมาสักที โทเบียสเอามือเท้าโต๊ะแล้วยื่นใบหน้าเข้าไปใกล้ ๆ ฟินลีย์ สายตาคมจ้องมองลึกลงไปในดวงตาของคนนัยน์ตาสีเทา

ความนิ่งเฉย เย็นชา สายตาที่แน่วแน่ แต่มันช่างกดดันจนอีกฝ่ายอดเกรงกลัวไม่ได้ “ทำไมชอบใช้สายตาแบบนั้นกับฉันนะให้ตายสิ!!” ฟินลีย์คิดในใจแต่ไม่พูดอะไรออกไป เขาจำใจต้องพูดในสิ่งที่เขาคิด

“ไม่รู้ผมคิดไปเองหรือเปล่านะ แต่ไอ้หมอนั้นมันเหมือนคนในรูป รูปที่โต๊ะทำงานของคุณ ผู้ชายที่ถ่ายรูปกับพวกคุณสองคนน่ะ”

“แต่อาจจะแค่เหมือน อาจจะไม่ใช่ก็ได้นะ เพราะตอนนั้นผมไม่ได้อยู่ใกล้จนเห็นหน้ามันชัดมากขนาดนั้น”

โทเบียสและเซบาสเตียนหันหน้ามามองกันอย่างไว เมื่อได้ยินคำตอบของฟินลีย์ ที่ไม่เคยบอกกับพวกเขามาก่อนเลย

“เป็นไปไม่ได้!!”

“เป็นไปไม่ได้!!”

ทั้งสองผสานเสียงพร้อมกันเหมือนกับว่านัดกันพูดประโยคนี้ โทเบียสและเซบาสเตียนเอ่ยค้านเสียงแข็ง เพราะว่าสิ่งที่ฟินลีย์บอกไม่มีทางเป็นไปได้แน่นอน มันไม่มีทางเป็นไปได้ร้อยเปอร์เซ็นต์

เซบาสเตียนเดินวนไป วนมาอยู่ข้างหลังฟินลีย์ สายตาของเขาเหมือนกำลังครุ่นคิดอะไรอยู่บางอย่าง พลางส่ายหัวไปมา คิ้วหนาขมวดเข้ากันเป็นปม “มันจะเป็นไปได้ยังไง? ...ไม่มีทางเป็นไปได้แน่นอน!!” ความคิดฟุ้งซ่านตีกันไปมาในหัวเซบาสเตียน มันไม่แพ้โทเบียสเลยที่คิดเช่นนั้นเหมือนกัน

“ไม่มีทางเป็นคนในรูปแน่นอนล้านเปอร์เซ็นต์ นายกำลังเล่านิทานหลอกเด็กอยู่เหรอฟินลีย์”

เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้น เขากดเสียงลงเพื่อให้อีกฝ่ายรู้สึกยำเกรง น้ำเสียงที่เอ่ยออกมามันชวนให้คนฟังหนาวเหน็บเหมือนกับถูกแช่ในถังน้ำแข็ง

“ผมไม่ได้ปั้นเรื่องโกหกมาหลอกคุณสักหน่อย กะแล้วว่าพูดไปคุณก็ไม่เชื่อ”

ฟินลีย์ส่ายหัวไปมา เมื่อสิ่งที่คาดการณ์เอาไว้มันไม่ผิดจากที่เขาคิดเลยแม้แต่นิดเดียว รู้อย่างนี้เขาไม่พูดออกไปแบบนั้นก็ดีแล้ว ฟินลีย์นึกขำตัวเองที่ตัดสินใจผิด บอกสิ่งที่คิดให้พวกเขาทั้งสองฟัง

“แล้วหมานายล่ะ...ตอนนั้นมันอยู่ตรงไหน? นายวิ่งตามมันไป แล้วคนร้ายมันไม่เห็นนายกับหมาของนายเหรอ?”

โทเบียสเปลี่ยนคำถาม เขาเอานิ้วเคาะเบา ๆ ที่โต๊ะ พลางจ้องมองดูฟินลีย์ด้วยแววตาเรียบเฉย เหมือนกำลังอ่านใจเขาอยู่ ว่าตอนนี้ฟินลีย์กำลังคิดอะไร แล้วสิ่งที่ฟินลีย์พูดคือความจริงหรือเปล่า

“เห็นสิ!! ทำไมจะไม่เห็นล่ะ...คุณดูนี่!!”

ฟินลีย์เอ่ยเสียงแข็งพลางถลกแขนเสื้อให้โทเบียสดู มันเป็นรอยแผลเหมือนถูกยิง แต่มันแค่เฉียดผิวไปนิดนึง เขาเกือบเอาชีวิตไม่รอดจากเหตุการณ์บ้า ๆ นั่น

“มันยิงผม...แบบนี้คุณว่ามันเห็นไหมล่ะ? ผมเกือบเอาชีวิตไม่รอด”

“แล้วนายรอดมาได้ยังไง?”

โทเบียสเอ่ยถามด้วยโทนเสียงราบเรียบ แต่แฝงไปด้วยพลังอำนาจบางอย่าง สายตาคมคู่นั้นของโทเบียสจ้องมองลึกลงไปในดวงตาของคนนัยน์ตาสีเทา ทำให้ฟินลีย์เหมือนต้องมนต์สะกด เขากลืนน้ำลายอึกใหญ่ลงคอ แต่ยังคงจ้องตาโทเบียสไม่กะพริบ

“ผม...ผม...”

“หืม?”