ANMELDENTeilen
EP 3/1 ปมพิศวาส
Veröffentlichungsdatum:
16.05.2026 09:29:11..........
[3]
ปมพิศวาส
..........
พริ้มเพรายิ้มสวย ตาเริ่มหวาน รู้ตัวว่าไม่ค่อยถูกกับไวน์นักแต่ก็ยังชอบดื่ม เธอดื่มได้ทั้งคืน แต่ต้องค่อยๆ ละเลียด ไม่รีบ ไม่ผลีผลาม
“ฉันอยู่ที่ห้องอาหารของโรงแรม...”
“กับผู้ชายหรือยะ!”
“กับเจ้านายโว้ย! แค่นี้นะนังกิ๊บ ฉันว่าฉันเมาไวน์แล้วว่ะ อ้อ...ไม่ต้องโทรมาเบอร์นี้นะ เบอร์เจ้านาย กลับถึงบ้านจะชาร์ตแบต แกค่อยโทรมานะ แค่นี้แหละ”
“เฮ้ย! เดี๋ยวสินังพริ้ม เดี๋ยว!”
ตู๊ด...
พริ้มเพราตัดสายเพื่อนทิ้ง เพราะรู้นิสัยกมลศักดิ์ดี หากไม่รีบวางสาย คงได้ถูกซักจนขาวสะอาด “ขอบคุณนะคะ นี่มือถือคุณ” ว่าแล้วเอาโทรศัพท์เช็ดชายเสื้อยิกๆ ก่อนจะส่งให้เขา ส่งมันพร้อมกับรอยยิ้มสวย เอาให้สวยค้างคาในดวงตาเขาเลยล่ะ
มาร์คินรับโทรศัพท์คืนมาแบบยิ้มๆ ชักจะเลี่ยนรอยยิ้มหวานของพริ้มเพราเหมือนกัน
“อย่ายิ้มเหมือนอ่อย เดี๋ยวผมเข้าใจผิด”
“หึๆ บ้าสิ คุณเป็นเจ้านายฉันนะ” ว่าแล้วกระดกไวน์อีกแก้ว ไวน์อะไรดีอย่างนี้ กระดกเท่าไหร่ก็ไม่หมดสักที
“แต่ตอนนี้เลิกงานแล้ว คุณก็เป็นแค่ผู้หญิงคนหนึ่งที่บังเอิญเงินไม่พอจ่ายค่าอาหาร และผมเป็นเจ้าชายขี่ม้าขาวมาช่วย”
เขาว่าแล้วยิ้มทั้งตาทั้งปาก พริ้มเพราส่ายหน้ารัวๆ จะให้เขาเอาความดีความชอบเข้าตัวก็กระไรอยู่
“สวรรค์แค่เล่นตลกเท่านั้นเอง เอาล่ะ...ฉันว่าไวน์ของคุณมันชักจะยังไงยังไงแล้วนะ ฉันกำลังตาลายและเห็นคุณมีสองหัว” ว่าแล้วเริ่มกะพริบตาถี่ๆ แก้วไวน์ที่ถืออยู่ถูกปล่อยทิ้งเพราะไม่สามารถยกขึ้นมาจ่อที่ริมฝีปากได้อีก
“คุณเมาแล้วพริ้มเพรา”
“ฉันเปล่า...ฉัน...ไม่ได้... ใช่...ฉันเมา!”
เคล้ง!
สิ้นคำพูดของพริ้มเพรา ศีรษะทุยๆ ก็ได้ใช้โต๊ะอาหารต่างหมอน แก้วไวน์ที่ตั้งอยู่ร่วงลงพื้น มันแตกเป็นหลายเสี่ยง ดีที่บนโต๊ะไม่มีจานอาหาร ไม่เช่นนั้นสภาพของหล่อนคงดูไม่จืด
มาร์คินเลิกคิ้วสูงแล้วยิ้มเจ้าเล่ห์ เขาเรียกบริกรมาเคลียร์ค่าไวน์ พอเสร็จเรียบร้อยก็อุ้มพริ้มเพราออกมาจากที่นั่น ท่ามกลางสายตาสงสัยใคร่รู้ของใครหลายๆ คน
..........
เวลา 22:30 นาฬิกา
รองเท้าส้นสูงของ เฌอริณ รัชพงษ์ ดาราสาวดาวรุ่ง ถูกถอดไว้ในตู้เก็บรองเท้า เวลานี้ดึกมากแล้ว ไฟในห้องกว้างไม่ได้เปิด ประตูห้องฝั่งตรงข้ามห้องของเธอไม่มีแสงไฟลอดออกมา แสดงว่าคนในนั้นคงหลับไปแล้ว เธอไม่ได้ใส่ใจคนข้างในมากนัก แต่ตรงไปที่ตู้เย็น เปิดมันออกเพื่อจะพบว่ามีความห่วงใยอัดแน่นอยู่ในนั้น
กระดาษโพสต์อิทสีเหลืองมากกว่าหนึ่งแผ่นถูกแปะติดกับทุกกล่องทุกขวด ไม่ว่าจะเป็นกล่องอาหารแช่แข็งหรือแม้แต่ขวดนมและถ้วยโยเกิร์ต มีวันหมดอายุเขียนไว้ด้วยลายมือสุภาพเรียบร้อยยิ่งกว่าผู้หญิง เธอยิ้มให้มัน หันมองประตูห้อง บานนั้น อีกครั้งหนึ่ง
“ไม่ได้โง่ขนาดกินของหมดอายุซะหน่อย ไม่ต้องทำก็ได้มั้ง”
เธอเอ่ยแล้วหยิบโยเกิร์ตออกมาถ้วยหนึ่ง ดึงโพสต์อิทออก มันเขียนวันหมดอายุว่าเหลืออีกเจ็ดวันเป็นอย่างต่ำ เธอเดินไปที่ประตูบานนั้น เปิดมันออก คนที่อยู่บนเตียงขยับกายยุกยิก แลเห็นใบหน้าขาวรำไร เธอเดินเข้าไปหา นั่งลงข้างเขาแล้วจ้องมองใบหน้านั้น
“หลับเป็นเด็กเชียว” เอ่ยแล้วยิ้มเอ็นดู วางมือข้างหนึ่งบนกระหม่อมแล้วยีผมคนหลับเล่นเบาๆ
“อือ...พี่ริณ มาตั้งแต่เมื่อไหร่”
“เมื่อกี้ ฉันปลุกนายเหรอ”
คนหลับปรือตาขึ้นมอง ไม่ยอมเปิดไฟหัวเตียง คุยกันแบบนี้ก็เข้าใจ
“ตื่นแล้ว” เขาว่า
“งานใหม่เป็นยังไงบ้าง”
“ก็ดีครับ”
“ดีแล้วล่ะ นอนต่อเถอะ ฉันก็จะไปนอนเหมือนกัน”
คนบนเตียงรับคำท่ามกลางแสงสลัว มองเฌอริณก้าวตรงไปที่ประตู มองจนลับร่างของคนที่ตนเรียกว่า พี่ แล้วค่อยล้มกายลงนอนต่อ หล่อนก็เป็นของหล่อนอย่างนี้ กับเขาแล้วมักเย็นชาเสมอ แต่เขาไม่เคยโกรธเคือง แค่ยังได้เห็น ได้ยินเสียงลมหายใจของพี่ริณก็พอ
..........
รถคันหรูของบอสมาร์เข้าจอดในซองที่ลานจอดรถหลังใหญ่ ไฟในสวนอันกว้างขวางยังส่องกระจ่างไม่จางหาย เม็ดฝนหล่นร่วงโปรยปราย คล้ายจะช่วยผ่อนคลายความร้อนที่กำลังจะเกิดขึ้นในค่ำคืนนี้ พริ้มเพรายังครางอืออา หล่อนเมามากทั้งที่ดื่มไวน์ไปไม่กี่แก้ว หล่อนปรือตาขึ้นมองเมื่อรถจอดสนิท ก่อนจะหันไปมองรอบๆ แว่นสายตาอันหนาเตอะถูกเขาถอดเก็บไว้ในกระเป๋าเสื้อสูท
“บอสคะ!” เลขาขี้เมาเอ่ยเรียกเจ้านาย มีรอยยิ้มสมชื่อพริ้มเพรากระจ่างทั่วใบหน้า “ไหนล่ะเตียง เตียงอยู่ไหน เค้าจาเอา จาเอาๆๆ” คนสวยร้องขอ ทำหน้าเง้าเหมือนเด็กน้อย ทั้งดิ้นเร่าในชุดทำงานของสาวออฟฟิศ นี่เป็นเพราะไวน์อย่างนั้นหรือ
“หึๆๆ เธอนี่...เหลือเชื่อจริงๆ” พูดแล้วส่ายหัว เปิดประตูรถออกแล้วมาอุ้มเอาพริ้มเพราขึ้นสู่อ้อมแขน ไม่มีการขัดขืนให้วุ่นวาย บอกได้คำเดียวว่าตอนนี้หล่อนพร้อมมาก!
“น่ารัก!” จู่ๆ แม่คนเมาก็เอ่ยขึ้น ยิ้มยั่วเย้า ตาหวานเยิ้ม
“ไม่ต้องมาพูดดี ยังไงวันนี้ก็โดนแน่ๆ”
“โอ๊ย...บอสขา...อยากได้อยากโดน...ไวๆ เลย ไวๆ” คนสวยเร่งเร้า พูดพลางยิ้มอย่างเห็นเป็นเรื่องสนุก
มาร์คินสมใจยิ่งนัก กะว่าจะไม่อะไรๆ กับพริ้มเพราอีกแล้วนะ แต่อย่างว่า เขาเป็นผู้ชาย หล่อนเป็นผู้หญิง โดนอ่อยซึ่งหน้าแล้วเขาจะปล่อยไปได้อย่างไร มนุษย์ผู้ชายนะครับ แถมไม่ใช่พระด้วย
“บอสขา...ร้อน!” เลขาขี้เมาบอกแล้วเริ่มถอดกระดุมเสื้อ นั่นทำให้มาร์คินต้องเร่งฝีเท้าก้าวเข้าบ้าน เวลานี้ไฟในห้องโถงเปิดไว้เพียงสลัว แสดงว่าอานุชคงเข้านอนแล้ว เขาอุ้มพริ้มเพราขึ้นชั้นสอง รองเท้าถูกถอดทิ้งราวกับเป็นของเกะกะ ส่วนพริ้มเพรานั่นหรือ สองแขนโอบรอบลำคอเขาแนบแน่น กระดุมเสื้อนั้นถูกปลดลงถึงสามเม็ด เผยเนินอกอวบใหญ่ให้เขาได้ยล และพอถึงหน้าห้องเขาบนชั้นสอง ร่างอรชรก็ถูกปล่อยลงจากอ้อมแขนตั้งแต่ยังไม่ทันได้เปิดประตู
Aktuellstes Kapitel
บ่วงราคะ EP 24/7 ส่งท้ายหัวใจรัก
พัชญะมุ่นคิ้ว “อ่า...บอสให้คุณพริ้มกลับมาทำงานเลขาอีกแล้วหรือครับ ดีจัง ผมจะได้เจอเพื่อนเก่าบ้าง” ไม่เอ่ยเปล่าๆ แต่เอื้อมมือไปแตะศอกพริ้มเพราราวกับคนคุ้นเคยมาร์คินเลิกคิ้วสูง มองมือของพัชญะอย่างเคืองใจ“ใครบอกว่าเธอจะมาทำงาน” พูดจบก็ดึงร่างเมียรักเข้ามาใกล้ “พริ้มเพราเป็นเมียผม และเป็นแม่ของลูกผมด้วย”“หา!?” พัชญะช็อกไปเกือบครึ่งนาที“ที่สำคัญคือเธอกำลังท้องอยู่ แฝดสามน่ะ ถ้าไม่จำเป็นก็อย่าแตะต้องเธอล่ะ เพราะผม...หวงมาก”“อ่า...ครับๆ”“ถ้าจะให้ดี ช่วยปฏิบัติต่อเธออย่างมีมารยาท เจอเธอคราวหน้า ก้มหัวให้เธอซะ เพราะเธอเป็นเจ้านาย เข้าใจนะ”“ครับ...บอส!”พริ้มเพรานึกสมเพชอดีตแฟน เธอไม่เคยเห็นเขาหงอได้มากเท่านี้ตั้งแต่เกิดมา“ไปกันเถอะ”“ขอเวลาแป๊บนะคะ” เธอร้องขอ มาร์คินเลยเข้าลิฟต์ไปก่อน เธออยากพูดอะไรกับพัชญะสักนิด เขาจะได้เข้าใจสักที “ขอบคุณนะพอร์ช”“หือ? อ้อ...ครับ...คุณพริ้ม”“ขอบคุณนะที่ทิ้งกันไป ไม่อย่างนั้นพริ้มคงไม่ได้เจอมาร์คิน เรามาจบเรื่องในอดีตกันตรงนี้เถอะนะ ขอบคุณอีกครั้ง...สำหรับทุกอย่าง”“อ่า...ครับ...ยินดีด้วยครับ คุณพริ้ม...”พริ้มเพรายิ้มให้อดีตแฟน สิ่งเดียวที่นับว่าเป็
บ่วงราคะ EP 24/6 ส่งท้ายหัวใจรัก
“ไปๆ หิวแล้ว ไปหาอะไรกินกัน ได้ยินว่ามื้อเช้ามีข้าวห่อใบบัว โอ๊ย...อยาก”“เออๆๆ ไปๆๆ” กุ้งนางเร่งเร้า จะซอยเท้าตามเพื่อนไปแต่ชายเสื้อถูกดึงยิกๆ “เร็วเข้านังกุ้ง พาผู้ชายแกมาด้วยสิยะ” กมลศักดิ์เร่งเร้ากุ้งนางนึกเคือง ผู้ชายของเธอเหรอ หึ! นังกิ๊บ! ฉันอยากจะฆ่าแกเพราะเรื่องนี่ล่ะ“น้องคะ ไปเร็วค่ะ ไปหาข้าวกินกัน”นะโมทำหน้ายู่ ดึงชายเสื้อพี่กุ้งเอาไว้“พี่กุ้ง...นะโมเหนื่อย เนี่ย...ปวดขา” เด็กน้อยบอก ก้มลงทุบขาสองสามทีกุ้งนางทำหน้าแหย คุกเข่าลงตรงหน้าหนูน้อย “คงจะไม่ได้ให้พี่...”“ฮึบ!”สิ้นเสียงฮึบ ความหนักก็ถาโถมเข้ามาที่แผ่นหลัง ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าอะไรอยู่บนนั้น ร่างกลมป้อมของเด็กชายนะโมนั่นเองกุ้งนางเม้มปากแน่นๆ แบกเจ้าหนูขึ้นหลัง แล้วเดินไปตามสะพานไม้ ทั้งหนักทั้งเหนื่อย แต่เธอก็ต้องทน ฉันจะฆ่าแก นังกิ๊บ! นังเพื่อนทรยศ!...........บริษัทมนวรรธน์กลิ่นกาแฟหอมฉุยลอยข้ามฝั่งมา พริ้มเพรายุติสองขาที่กำลังก้าวจะเข้าบริษัท เธอมองข้ามไป นึกถึงวันที่ต้องเร่งฝีเท้าไปซื้อกาแฟให้เจ้านายแล้วยิ้มหัวออกมา ราวกับว่าเรื่องเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวานนี้“เป็นอะไรฮึ” สามีคนดีถามไถ่ มือข้างหนึ่งยังประคอ
บ่วงราคะ EP 24/5 ส่งท้ายหัวใจรัก
เฌอริณมองสามีแล้วนึกขำ พอมองย้อนกลับไปในตอนนั้นเธอก็ช่างโง่งมที่คิดว่าตัวเองรักมาร์คิน บางทีนั่นอาจมิใช่ความรัก อาจเป็นเพียงความลุ่มหลง การห่วงหวงเช่นเด็กน้อยที่หวงของเล่น ทว่าเมื่อมาร์คินมีคนอื่น เธอกลับมิได้เจ็บมากมาย หัวใจกลับยอมรับในสิ่งที่เขาเลือก แต่พอคนอีกคนที่อยู่ข้างกายมาตลอด มาหายไป นั่นต่างหาก หัวใจถึงได้รู้ว่ารักเขามากกว่าที่ตัวเองจะคาดเดาเสียอีก“งอนเลย เดี๋ยวง้อเอง”“อา...รู้ทันอีกละ”“มีสามีเด็กกว่าก็ต้องฟิตทั้งร่างกายและสมอง ไม่งั้นตามนายไม่ทันหรอกน่า”“ตามอะไรกัน ผมนี่เป็นคนดีแล้วนะ เหล้ายาไม่แตะ งานเสี่ยงอันตรายก็เลิกสนิท แถมยังรักเมียกับลูกม๊ากมาก สามีอย่างนี้หาได้ที่ไหนอีก”“ไม่รู้สิ วันดีคืนดีฉันอาจจะเดินชนกับกิ๊กเก่าของนายก็ได้ ใครจะรู้”“โห...ร้ายกาจ เอาเรื่องเก่ามาพูดทำไมเนี่ย ตัวเองนั่นแหละบอกให้ผมทำอะไรก็ได้ตามแต่ใจ”“นั่นเป็นสิ่งเดียวที่ฉันทำพลาดล่ะ ตอนนี้ฉันสำนึกแล้ว และนาย...อย่าได้คิดทำตัวอย่างนั้นอีก ไม่อย่างนั้นละก็...” เธอหรี่ตามองสามีวัยละอ่อน ก่อนจะเบนสายตาไปยังเจ้าตัวจ้ำม่ำให้อ้อมแขนเขาคชากอดรัดลูกแน่นขึ้นอีก “อย่าแม้แต่จะคิดนะ ถ้าพี่เอาลูกไปละก็..
บ่วงราคะ EP 24/4 ส่งท้ายหัวใจรัก
“ไม่เอาไม่พูดแล้ว พูดทีไรพาเข้าเรื่องนี้ทุกที”“ก็พี่ชอบนี่นา หรือพริ้มไม่ชอบ” เขาถาม หล่อนถลึงตาใส่ เห็นหล่อนทำตาโตอย่างนั้นแล้วนึกเอ็นดู “เมียพี่นี่น่ารักจริง”“ไม่ต้องมาชม คนหื่น” ปากว่าแต่มีรอยยิ้มงามวูบหนึ่งที่รอยยิ้มของพริ้มเพราชวนให้มาร์คินหวนคิดถึงอดีตภรรยา รอยยิ้มของปาลิดาก็เคยสดใสอย่างนี้“เป็นอะไรคะ”“ปะ...เปล่าๆ ไม่ได้เป็นอะไร” ตอบอย่างนั้นแต่เปลี่ยนจากโอบกอดร่างงามมาจับมือหล่อนแล้วออกเดินไปด้วยกันพริ้มเพราลอบมองเขา มีไม่กี่เรื่องที่พอเขานึกถึงแล้วจะเงียบขรึมลงไปได้“คิดถึงคุณปาลิดาหรือคะ”เขาพยักหน้าอย่างไม่คิดปิดบัง พริ้มเพราจะดึงมือออกจากมือเขา ทว่ามันกลับถูกกุมไว้แน่นกว่าเดิม“แค่นึกถึง แค่นึกเท่านั้น” เอ่ยกันไว้ด้วยไม่อยากให้แม่คนงามงอนอีก พอรู้ว่าเขารัก หล่อนก็ขี้งอนนักเชียว แต่เขาก็ชอบล่ะ พอหล่อนงอนเขาก็ง้อ ง้อไม่ฟังก็ไปจบลงที่เตียงทุกที“ไม่ได้ว่าอะไรนี่คะ”“ไม่ได้ว่า แต่ไม่ชอบใจ พี่รู้”“ป่านนี้เธอคงมีความสุขอยู่บนนั้น และอาจมองเราอยู่ พี่อยากบอกให้เธอรู้ว่าพี่ขอโทษสำหรับทุกอย่าง ไม่รู้ว่าเธอจะได้ยินไหม”พริ้มเพราไหวไหล่ จะรู้หรือไม่รู้ก็ช่างสิ“อยากบอกอะไรปาลิด
บ่วงราคะ EP 24/3 ส่งท้ายหัวใจรัก
“ถ้าจะมาถามแค่นี้ก็กลับไปเถอะ ฉันไม่ว่างรับแขก” บอกเขาแล้วแอบปาดน้ำตา ในลำคอขมปร่าริม ฝีปากเริ่มสั่นระริก“พี่...ไม่คิดจะบอกผมเหรอ เรื่องลูก” ถามแล้วขยับเข้าไปหา มิได้นั่งลงข้างๆ แต่เลื่อนลงข้างล่าง ไปนั่งคุกเข่าแทบเท้าหล่อน จับมือบางมากุมไว้ มือเล็กเรียวยิ่งผอมบางกว่าเดิม“คิดสิ อยากบอกจะตาย...แต่นาย...ไม่อยู่ฟังนี่นา ครั้งสุดท้ายที่ไปหา นายเดินหนีก่อนที่ฉันจะได้พูดอะไรด้วยซ้ำ” กระบอกตาของคชาเริ่มร้อนผ่าว จำได้ดีถึงวันที่เฌอริณไปหาเขาที่ร้านอาหาร ถ้าหล่อนไปหาเขาตอนนั้น แสดงว่าตอนที่ไป ท้องของหล่อนคงเนินนูนบ้างแล้ว และเขาโง่เอง ที่มัวแต่อคติ จนไม่ได้รู้เรื่องอะไรเลย“ผมขอโทษ ผมไม่รู้เลยว่าพี่...” น้ำตาหยดหนึ่งร่วงรินลงบนตัก เอื้อมมือไปหาเจ้าหนูอีกครั้ง แตะต้องสัมผัสฝ่าเท้าเด็กน้อยอย่างทะนุถนอม “ให้ตายเถอะ พี่รู้หรือเปล่าว่าผมช็อกแค่ไหนตอนที่รู้ว่าเรามีลูกด้วยกัน ผม...” คำพูดทั้งหลายมันอัดแน่นอยู่ในอก พูดออกมาไม่ได้เพราะลำคอตีบตันไปหมด “ไม่ใช่ว่าจะมาพาเขาไปใช่ไหม อย่าพรากลูกไปจากฉันนะ ไม่มีลูกแล้วฉันจะอยู่ยังไง”เป็นครั้งแรกที่คชาได้เห็นแววตาอย่างนั้นของเฌอริณ แม่สาวสมัยใหม่ที่ไม่เคย
บ่วงราคะ EP 24/2 ส่งท้ายหัวใจรัก
“ขอให้หายนะ ขอให้ไข้ลดทีเถอะ” ภาวนาอย่างนั้นแต่ไม่อาจกลับไปนอนที่เตียง ห้องที่ยังไม่ได้เก็บกวาดรกเรื้อไปด้วยเสื้อผ้าข้าวของ ทั้งผ้าอ้อมเด็กทั้งกล่องอาหารสำเร็จรูปบนโต๊ะ เธอกัดฟันเก็บของไปเรื่อยๆ ศีรษะยังปวดอยู่ตุบๆ เมื่อเก็บของไปได้ครึ่งทาง อาการง่วงก็ถามหา เธอส่ายหน้าแรงๆ ในตอนยัดผ้าอ้อมสำเร็จรูปที่ใช้แล้วลงในถุงดำ แลเห็นชิณอยู่บนเตียง ขาของเด็กน้อยเริ่มถีบอากาศรัวๆ ราวกับคนที่ตื่นอยู่“โอ...ไม่นะ ชิณ...ชู่ว์...ชู่ว์...หลับอีกนิดนะคนดี ไม่ตื่นนะลูกนะ” เอ่ยปลอบอย่างนั้นแต่ไม่ทันให้ได้ปีนขึ้นเตียง ร่างของเธอทรุดลงตรงนั้น หายใจหอบถี่ก่อนที่ทุกสิ่งจะเลือนหาย ไม่นะ...เธอจะหลับตอนนี้ไม่ได้ ชิณ...ชิณ...ชิณ....“อุแว้...”เสียงเด็กน้อยร้องจ้าเมื่อไขว่คว้าหามารดาแล้วไม่เจอ น้ำตาหยดเล็กรินไหลจากดวงตาเล็กเรียว ปากสีแดงสดอ้ากว้าง ตะเบ็งเสียงร้องอย่างเช่นทุกคราว ผิดก็แต่คราวนี้ อ้อมแขนของมารดามิได้โอบกอดเขาไว้เช่นเดิม...........ติ๊ดๆ ติ๊ดๆ ติ๊ดๆฟึ่บ!ประตูที่เป็นระบบล็อกอัตโนมัติเด้งออกจากตัวล็อก เมื่อรหัสผ่านถูกกด เสียงพ่นลมหายใจแรงๆ ดังขึ้นก่อนที่ปลายเท้าจะก้าวเข้าไปภายใน วินาทีแรกที่เข้ามาย
บ่วงราคะ EP 22/1 สามีมาแล้ว
......[22]สามีมาแล้ว......บ้านหลังใหม่ของสามสาวบ้านชั้นเดียวสีขาวหลังคาสีเขียว มีมะพร้าวน้ำหอมปลูกไว้ตามแนวรั้ว รายล้อมด้วยต้นไม้เล็กใหญ่เต็มบริเวณ ดูร่มรื่นราวกับมิใช่บ้านที่สร้างอยู่กลางเมืองกรุงฯ เวลานี้สามสาวนั่งอยู่ที่โถงเล็กๆ กลางบ้าน พริ้มเพราเอนกายลงนอน มีมือถือเครื่องหนึ่งจ่อใกล้ใบหน้
บ่วงราคะ EP 21/6 รู้ว่ารักเมื่อสายไป
มาร์คินพ่นลมร้อนๆ ออกจากปาก ก็จริงในสิ่งที่ศรุตพูดมา แต่ว่า...“ในตอนนี้ที่เรื่องราวทุกอย่างคลี่คลาย คุณนุชเองก็คงอยากมีความสุขเหมือนคนอื่นๆ ให้ฉันได้ดูแลเธอเถอะนะ เธอเองก็เจ็บปวดมาไม่น้อย แค่ความสุขเล็กๆ นายให้เธอไม่ได้เหรอ”เหมือนมีค้อนหินมาทุบก้อนแข็งๆ ในอกให้แตกออก ทำไมถึงพูดแบบนั้นล่ะ พูดอย่าง
บ่วงราคะ EP 21/5 รู้ว่ารักเมื่อสายไป
“ไม่ว่าค่ะ พริ้มบอกเขาแล้ว ขอให้หาเลขาคนใหม่ได้ไวๆ นะคะ”“อือๆ ไม่ต้องห่วงน่า ขอโทษนะเมื่อกี้”“ไม่ใช่ความผิดอานุชนี่คะ พริ้มไม่รู้หรอกนะว่าความสัมพันธ์ของอานุชกับคุณศรุตเป็นแบบไหน แต่พริ้มเชื่ออย่างหนึ่ง เชื่อว่าความรักมันเลือกไม่ได้ เราไม่รู้หรอกว่าควรรักหรือไม่ควรรักใคร พอมันรัก ก็สุดจะหักห้ามใจ
บ่วงราคะ EP 21/4 รู้ว่ารักเมื่อสายไป
“พริ้ม...เป็นอะไรหรือเปล่า”“อ่า...ไม่เป็นไรค่ะ ฉันแค่...เหม็นกลิ่นไหม้น่ะ อุ้บ!” ตอบแล้วพะอืดพะอม แลหาที่ทางสำรอง กะว่าจะอดทนให้ถึงที่สุด แต่ก็อดไม่ไหว“ไปห้องน้ำก่อนเถอะ มาทางนี้มา”แล้วมาร์คินก็พาพริ้มเพราไปอาเจียนในห้องน้ำ หล่อนโก่งคออยู่หลายนาที เสียงอาเจียนที่มาเป็นระลอกๆ ทำเอาเขาตื่นตระหนกไม
Das könnte dir auch gefallen
CLOSE FRIEND เพื่อนเล่นไม่เล่นเพื่อน
ACHICHI93.5K Aufrufeรวมเรื่องแซ่บ (5) NC20+
Beefy Cat122.1K Aufrufeเล่ห์รักพายุร้าย(20+)
Re-match I รีแมทช์80.6K Aufrufeท่านประธานของสามโอรสแห่งสวรรค์พาตัวกลับบ้าน
เจียงจื่อหยา144.5K Aufrufeรักต้องห้ามกับเพื่อนสนิทของพ่อฉัน
Michelle Chiemela39 Aufrufeหย่ารัก สามีไร้หัวใจ
Little_nem393 Aufrufeเกิดใหม่ครั้งนี้ฉันขอร้าย , แค่รักไร้ค่า
ลลินญา177 Aufrufeเกียร์รักลูกคลื่น
Moondaytime 252 Aufrufe
