ญาติมหาประลัย!!2

เธอเปิดรูปที่เธอเคยได้รับเหรียญจากกีฬายิงปืนให้อีกฝ่ายดู ส่วนชายหนุ่มอดแปลกใจไม่น้อย ตัวเล็กๆ แบบนี้อ่ะนะยิงแม่น!

“ฉันมาเอาเงิน ถ้าเมียแกรวยขนาดนั้น ก็จ่ายมาให้ครบๆ” เดิมทีนางคิดจะมาข่มหลานชาย แต่ไหงกลับมาให้นางหลานสะใภ้ข่มขู่เสียได้ ทวงเงินมันให้หมดเลยแล้วกันจะได้รู้ว่ามันมีดีแค่ปาก

“รอแปปค่ะ” คนตัวเล็กวิ่งขึ้นไปบนบ้านก่อนจะถือกระเป๋าสะพายใบนึงมา

“ยอดหนี้คุณน้าเท่าไหร่คะ” เธอถามพร้อมหยิบกระดาษมา1ใบ

“ห้าหมื่น ดอกเบี้ยอีกหนึ่งหมื่น” พูดจบก็เชิดหน้าขึ้น คนตัวเล็กกัดริมฝีปากแน่น เธอเจอคนแบบนี้มามาก และสาบานว่าต่อจากนี้เธอจะพยายามหลีกเลี่ยงคนพวกนี้ให้ได้

“ผู้ใหญ่บ้านอยู่ไกลมั๊ยคะ” เธอหันไปถามผู้เป็นสามีที่ตอนนี้นั่งหายใจด้วยความกลัดกลุ้ม เมื่อไหร่ญาติเขาพวกนี้จะหยุดสักที หนี้ห้าหมื่นนี้น้าของเขาอ้างว่ามาจากการค้ำประกันที่ดินให้ตา ซึ่งแม่รับปากว่าจะใช้หนี้ส่วนนี้ให้ แต่แม่เขาตายไปหลายปีแล้ว คนพวกนี้เพิ่งมาทวงเขาหลังจากที่เขากลับมาจัดการเรื่องที่ของแม่

วันนั้นป้าเขาบอกว่ารวมเงินค้ำประกันทั้งหมดห้าแสนบาท หากหามาคืนไม่ได้ภายใน2ปี จะจัดการยึดที่ดิน40ไร่นี้เสีย แต่ที่เขารู้มาคือมีนายทุนสนใจจะได้ที่ดินผืนนี้และให้ราคาสูงพอสมควร เมื่อเขาถามหาโฉนดก็ตอบเพียงว่าให้นำเงินจำนวนนี้มาคืนเสียก่อน โดยแบ่งให้ญาติคนละ1แสนบาท ตามคำกล่าวอ้าง แม่ผู้ใหญ่บ้านจะคัดค้านว่าเขาไม่ต้องจ่าย อย่างไรก็เป็นที่ดินของเขาโดยชอบธรรม แต่คนพวกนี้ก็ไม่ยอมออกไปจากที่ดินแม่เขาเสียที ปักหลักปลูกบ้านจะเอาให้ได้เชียว

“ไม่ไกลหรอก“ เขาก็อยากรู้ว่าเธอมีวิธีจัดการอย่างไร

”โทรตามทุกคนที่คุณเป็นหนี้มา“ เอาวะ เงินเก็บจากการทำงานเธอมีอยู่มากโข และเธอควรพาเขาออกจากสังคม ท๊อกซิกนี้เสียที หากข้างหน้าเลิกกันก็ถือว่าทำบุญ

“หน๊อยย จะใช้หนี้แค่หยิบมือต้องถึงบ้านผู้ใหญ่เชียวรึ มันจะเกินไปแล้ว” น้าที่โมโหจนแทบเต้นเร้าๆไม่ได้กลัวเรื่องอะไรเลย นอกจากกลัวความจะแตกเท่านั้น!!

“สบายใจทั้งสองฝ่ายไงคะ เชิญ” พูดจบก็เดินดุ่มๆไปที่รถยนต์ของเธอทันที

ครอบครัวป้า ลุง น้า ของเขายกกันมาทั้งครอบครัวที่บ้านผู้ใหญ่

“พราวกับพี่ดินจะใช้หนี้คืนทุกคน แต่ที่ให้มาที่นี่เพราะอยากให้ผู้ใหญ่เป็นพยาน แล้วก็ขอฉโนดที่ดินด้วยค่ะ” ร่างบางเขียนรายละเอียดให้แต่ละแผ่นก่อนยื่นเอกสารให้ผู้ใหญ่บ้าน

“เอ่อ คือป้าไม่ได้รีบใช้เงิน เราสองคนเอาไปลงทุนรอบใหม่ก่อนเถอะ โฉนดนี่ป้าก็เก็บไว้ให้ก่อนได้ แหม่นังรดามันอยากได้เงินคืนก็ให้มันไปคนเดียวเถอะ ป้าไม่รีบ“ พรรนีที่เป็นคนหาเมียให้แผ่นดิน และเป็นเพื่อนกับแม่เธอพูดพร้อมมองค้อนน้องสาวที่ทำเกือบเสียเรื่อง เธอจะเอาโฉนดที่ไหนมาคืนได้หล่ะ มันอยู่โรงจำนำโน้น

”เดี๋ยวค่อยคืนก็ได้ ผมเกรงใจคุณด้วย“ ชายหนุ่มกระซิบบอกคนตัวเล็ก

”อ่าวแบบนี้เราก็เสียดอกไปเรื่อยหน่ะสิคะ ชาติไหนมันจะหมด“ เธอมีความสงสัยว่าโฉนดอาจจะถูกจำนองไปแล้ว แบบนี้ต้องคาดคั้น คิดได้แบบนั้นเตรียมจะอ้าปากพูด

”ดอกเดิกอะไรกัน ป้าไม่คิดมานานแล้วมีแต่นังรดานี่แหละที่คิด“ อะไรยอมได้ก็ต้องยอมไปก่อน งานใหญ่รอเธออยู่

”เอ้าพี่!!“ คนเป็นน้องที่โดนสาดโคลนเตรียมเถียงแต่พี่ชายอีกคนดึงมือไว้ให้เงียบ

”เอาแบบนี้ดีมั๊ย เราสองคนเอาไปลงทุนรอบใหม่ก่อน รอบหน้าค่อยรวมมาคืนป้า เดี๋ยวป้าไปถ่ายโฉนดของตาคืน ป้าก็เอามาแลก เพื่อความสบายใจ“ คนเป็นสามีพยักหน้านิ่งๆก่อนที่จะแยกย้ายกันกลับ

”ต่อจากนี้ เราต้องช่วยกันทำไร่ให้มันได้ผลผลิตดีๆเลยนะ อ้อยเนี่ยก็ไม่ต้องเผา ตัดสดเลยสิฉันเสิร์ชกูเกิ้ลดูมันได้ราคาดีกว่า ญาติคุณเนี่ยหน้าเลือดสุดๆ“ ร่างบางบ่นพร้อมขับรถกลับบ้านไปด้วย ทั้งสองคนมาถึงก็จัดแจงปูที่นอนพร้อมนอนก่อนที่ชายหนุ่มจะขอตัวไปอาบน้ำ ส่วนเธอหยิบโน๊ตบุ๊คมาทำงานรีวิวสถานที่ต่างๆบนเว็บบล็อคของต่างประเทศ

เธอไม่เคยบอกกับใครว่าเธอทำงานอะไรถึงมีเงินเป็นกอบเป็นกำ ดีที่ตอนเด็กๆเธออยู่กับตายายและท่านส่งเธอเรียนอินเตอร์ เธอจึงเลือกเรียนการท่องเที่ยวภาคอินเตอร์ และยังมีอาจารย์แนะนำงานโปรโมทรูปท่องเที่ยบบนเว็บต่างประเทศ ส่วนคนไทยอาจจะไม่เข้าใจเท่าไหร่ เมื่อเห็นเธอแต่งตัววาบหวิวไปเที่ยวสถานที่ต่างๆก็คิดว่าเธอมีเสี่ยเลี้ยง ใครจะรู้ว่าเธอนั้นปากกัดตีนถีบมาตั้งแต่ตากับยายประสบอุบัติเหตุเสียชีวิตไปเมื่อ6ปีก่อน ในขณะที่เธอกำลังเรียนอยู่ชั้นมัธยมศึกษาปีที่6

ตอนนั้นเธอเคว้งคว้างจนพ่อเธอมารับไปอยู่ด้วย แต่เธอก็ทะเลาะกับแม่เลี้ยงจนต้องออกเที่ยวทุกคืนเพื่อไม่ต้องทนคำพูดจาถากถาง ส่วนแม่นั้นไม่เคยโทรถามสารทุกข์สุขดิบอะไรกับเธอสักอย่าง ญาติเธอเอาเฟสบุ๊คส่วนตัวที่เธอลงรูปเที่ยวให้ดูเพื่อยืนยันว่าเธอเป็นเด็กเสี่ย ถึงมีเงินเที่ยวมีเงินเรียน โดยหารู้ไม่ว่าทั้งหมดนั้นคืองานของเธอ และเธอก็ไม่คิดจะอธิบายให้ฟังจนมาถึงจุดแตกหัก จนเธอต้องระเห็จมาอยู่ที่นี่

”ทำไมยังไม่นอน“ เขาอาบน้ำเสร็จก็มุดมุ้งเข้ามาเจอเธอทำงานอยู่พอดี

”พรุ่งนี้ต้องไปจัดการเรื่องไฟแล้วแหละ ถ้าไม่มีที่ขาร์จโน๊ตบุ๊ค พราวทำงานไม่ได้“ เธอบอกพร้อมทำหน้ามุ่ย ก่อนจะปิดโน๊ตบุ๊คแล้วล้มตัวลงนอน

”เล่าเรื่องคุณให้พราวฟังหน่อยสิ“ เธออยากคุยกับเขามากกว่านี้ เขาเหมือนคนที่มีอะไรในใจตลอดเวลา

”ผมหรอก็…พ่อเป็นคนฮ่องกง แม่เป็นคนไทยที่ไปเรียนต่อที่โน้น แล้วแม่ก็ถูกญาติแอนตี้เพราะได้ผัวรวย จนวันนึงแม่ตรวจเจอว่าเป็นมะเร็ง พ่อผมจึงส่งต่อกิจการให้เพื่อน แล้วกลับมาใช้ชีวิตที่เมืองไทย ผมกับน้องสาวก็ย้ายกับมาด้วย“ เขานอนหนุนแขนพร้อมนึกถึงครอบครัวของเขาที่ตอนนี้หนีเขาไปเที่ยวหมดแล้ว

”อ่าวแล้วตอนนี้น้องสาวคุณอยู่ไหนหล่ะ ไปเรียนหรอ“ คิดถูกแล้วที่เธอตัดสินใจถาม

”ไปเที่ยวหน่ะ คุณหล่ะไม่เห็นเล่าให้ผมฟัง“ เขาไม่อยากเล่าอะไรไปมากกว่านี้ เพราะทุกครั้งที่พูดถึงเขาก็คิดถึง…คิดถึงมากๆ

”อื้มม ก็เป็นเด็กบ้านแตก ตายายเลี้ยงมา แล้วตายายก็ตาย ทิ้งฉันไว้ให้เจอกับคนประสาทแดก แค่นี้แหละ ฮ่า ฮ่า“ เธอพูดจบก็หัวเราะเรื่องของเธอไม่มีอะไรที่น่าจดจำสักนิด

”แล้วทำไมโฉนดแม่คุณถึงไปอยู่กับพวกเขาหล่ะ อ่อไม่สิ คุณอายุเท่าไหร่จริงๆฉันควรเรียกคุณว่าพี่สิ“ เธอว่าเรียกคุณมันดูห่างเหินไป ลุกเธออาจจะดูแซ่บๆ แต่เธอก็เป็นคนมีมารยาทกับคนที่ควรมี

“ตาผมเป็นคนเอาที่ดินของตาไปจำนอง แต่แม่ถูกญาติๆกดดันให้ช่วยไถ่ถอนออกเพราะมีเงินที่สุดในบรรดาพี่น้อง แม่ก็รับปากทุกคนจึงเอาโฉนดตาออกมา แล้วเอาโฉนดแม่ไปไว้แทน แต่แม่ผมเสียก่อน เลยไม่ทันได้ใช้หนี้ให้ อันนี้ตามที่เขาเล่ามา จริงๆผมใช้ชีวิตที่เชียงรายเป็นส่วนใหญ่เพราะพ่อผมซื้อที่ๆนั่นไว้ แต่เพราะป้าติดต่อให้ผมกลับมาใช้หนี้ในส่วนของแม่ มันจะหมดเวลาจำนองที่ต้องถูกยึด ผมเลยต้องกลับมาใช้หนี้เพราะผมไม่มีเงิน” เขาพูดเรื่องจริง โดยเว้นช่วงที่เขาไปเรียนต่อต่างประเทศ และรับช่วงต่อกิจการสีเทาของพ่อทั้งหมด เขาไม่รู้ว่าเธอมาดีหรือมาร้าย ไม่รู้ว่าเธอเป็นพวกของใคร เขาไม่จำเป็นต้องบอกเธอทุกอย่าง

“แล้วถ้าพี่หาเงินใช้ไม่ทันหล่ะ” เธอถามเพราะอยากรู้หากพืชผลปีนี้ไม่ดี ที่คงจะโดนยึดแล้วเขาจะทำอย่างไร

“ถ้าเป็นพราว พราวจะปล่อยค่ะ อะไรที่สุดมือพราว พราวจะไม่รั้ง ถ้าพราวสู้จนสุดแล้ว พราวจะไม่ดึงให้มือพราวเจ็บ” เธอเป็นคนแบบนี้ เป็นคนไม่ยึดติด คนทุกคนเกิดมาคนเดียว ตายก็ตายคนเดียวได้เธอไม่รู้ว่าความอบอุ่นในครอบครัวคืออะไร และเธอเป็นพวกไม่แคร์คน!!

“แต่พี่คงไม่ปล่อย ของๆแม่ ก็คือของๆแม่ คนอื่นไม่มีสิทธิ์” เขากัดกรามในความมืด ที่เขาอดทนอยู่ทุกวันนี้เพื่อรอให้คนพวกนั้นบีบเขาให้จมไปเรื่อยๆ เขารู้ว่าพวกนั้นทำอะไรกับโฉนดแม่เขา จริงๆเขาไม่ต้องรอก็ได้ จะจัดการตอนนี้เลยก็ได้

แต่เขาแค่แปลกใจว่าเหตุใด ป้าที่ไม่เคยใยดีว่าเขาจะอยู่หรือตาย ทำไมถึงจัดการยัดเหยียดลูกสาวเพื่อนให้เขาจนเกินงาม ถึงขนาดที่ว่าจะยกหนี้สินให้ทั้งหมด มันต้องมีอะไรมากกว่านั้น และพริบพราวคือตัวแปล