LOGINShare
บทที่ 277
Latest chapter
บ่วงเสน่หา... ประธานบำบัดรัก บทที่ 312
สายโทรศัพท์ของฉินเยว่เชาโทรเข้ามาอีกครั้ง“เกิดอะไรขึ้นวะเนี่ย? คืนนี้ฉันฉลองกลับมาโสดสนิททั้งที ทำไมนายไม่มา? หรือว่าไม่เห็นฉันเป็นเพื่อนแล้ว?”เดิมทีซางเลี่ยรุ่ยตั้งใจจะตอบกลับไปว่า ต่อให้เทวดาฟ้าดินที่ไหนมาหาคืนนี้ก็ไม่มีประโยชน์ทั้งนั้น เขาก็อยากจะเดตกับเวินหร่านเท่านั้นแต่พอได้ยินประโยคแรกของอีกฝ่ายเข้า เขาก็อดชะงักไปไม่ได้ “เมื่อกี้นายบอกว่าอะไรนะ กลับมาโสด?”ฉินเยว่เชาเอ่ยอวดความดีความชอบด้วยความลำพองใจ “ในที่สุดวันนี้กูก็หย่ากับเวินฉีสำเร็จแล้วโวย!”ตอนนี้เขาเป็นหนุ่มโสดขนานแท้อย่างเต็มตัวแล้วซางเลี่ยรุ่ยได้ยินดังนั้นก็พลอยดีใจขึ้นมาทันที “นายหย่าแล้วงั้นเหรอ?”ฉินเยว่เชา “ใช่สิ ศาลเพิ่งพิพากษาตัดสินวันนี้เลย! เห้ยพวก ฉันได้รับอิสรภาพคืนกลับมาแล้ว! คืนนี้จะมาฉลองให้ฉันหน่อยไหม?”ซางเลี่ยรุ่ยตอบกลับโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย “ไม่ไป!”ฉินเยว่เชาแทบจะโมโหจนสำลักลมหายใจ“นายทำแบบนี้กับเพื่อนเนี่ยนะ? เรื่องใหญ่สำคัญขนาดที่ฉันกลับมาโสดทั้งทียังจะไม่มาอีกเหรอ?”ซางเลี่ยรุ่ยส่งเสียงฮึดฮัดในลำคอ “นายน่ะกลับมาโสดแล้ว แต่ฉันกำลังจะพ้นจากความโสดแล้วต่างหาก อย่ามาขัดจังหวะความสุขของ
บ่วงเสน่หา... ประธานบำบัดรัก บทที่ 311
เวินหร่าน “...”แม้ภายนอกเธอจะไม่ได้เอ่ยอะไรออกมาแต่ภายในใจกลับอดไม่ได้ที่จะนึกสงสัยไม่ใช่จริง ๆ น่ะเหรอ?หากไม่ใช่จริง ๆ ทำไมฟู่ตานฉิงถึงได้มาที่ห้องทำงานประธานของเขาครั้งแล้วครั้งเล่าแถมมักจะอ้างตัวว่าตนเป็นคู่หมั้นของเขาต่อหน้าคนนอกอยู่เสมอเล่า?เวินหร่าน “ถึงยังไงไม่ว่ากำไลหยกวงนี้จะเป็นสมบัติประจำตระกูลของคุณหรือไม่ ฉันก็รับไว้ไม่ได้ค่ะ”น้ำเสียงของเธอฟังดูมีความดื้อรั้นเป็นพิเศษใบหน้าหล่อเหลาของซางเลี่ยรุ่ยหมองลงเล็กน้อย “ทำไม?”ในเมื่อเธอดูไม่เต็มใจที่จะรับความหวังดีจากเขาขนาดนี้ แล้วเหตุใดถึงยอมมีอะไรกับเขาในคืนนี้ล่ะ?เวินหร่าน “ฉันไม่ชอบรับของจากผู้ชายไปเรื่อยค่ะ”โดยเฉพาะเมื่อคืนนี้เธอยังคิดจะมีอะไรกับเขาเสียด้วยหากรับกำไลหยกวงนี้มา เวินหร่านมักจะมีความรู้สึกคล้ายกับว่าเธอกำลังขายตัวอย่างไรอย่างนั้นแต่หากไม่รับ อย่างมากพวกเขาก็แค่ช่วยแก้ความต้องการทางกายให้แก่กันต่างฝ่ายต่างก็ได้สิ่งที่ต้องการก็เท่านั้นซางเลี่ยรุ่ยเลิกคิ้วขึ้น “คุณไม่ควรรับของจากผู้ชายคนอื่นไปเรื่อยจริง ๆ นั่นแหละ ยกเว้นผมที่เป็นข้อยกเว้น”ในใจของเขา ตอนนี้เขากลายเป็นผู้ชายของเธอไปแล้ว
บ่วงเสน่หา... ประธานบำบัดรัก บทที่ 310
บรรยากาศภายในห้องทำงานคุกรุ่นไปด้วยความเร่าร้อนผิดกับภายนอกที่กั้นไว้ด้วยผนังเพียงแผ่นเดียว ฟู่ตานฉิงยังคงเอ่ยปากเค้นถามถึงตารางเดินทางของประธานจากไป๋หลินไม่เลิกราอย่างไรเสียอีกฝ่ายก็เป็นถึงคุณหนูตระกูลฟู่ ไป๋หลินจึงไม่กล้าเอ่ยปากหักหน้าหรือทำให้ขุ่นเคืองโชคดีที่ต่อมาเจียงฮ่าวเดินทางมาถึงได้ทันท่วงที เอ่ยปากเกลี้ยกล่อมพูดจาหว่านล้อมอยู่พักใหญ่ จึงสามารถพาตัวฟู่ตานฉิงกลับไปได้สำเร็จยามได้ยินว่าด้านนอกไร้ซึ่งเสียงของฟู่ตานฉิงแล้ว เวินหร่านถึงได้ถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอกอย่างแท้จริงซางเลี่ยรุ่ยทำท่าจะรุกรานสานต่อ ทว่าเวินหร่านกลับออกแรงดันตัวเขาออกสุดกำลัง“พอได้แล้วมั้งคะ?”หากขืนยังปล่อยให้เขาบดจูบอยู่เช่นนี้ต่อไป ตัวเธอคงได้มอดไหม้ไปก่อนแน่ ๆ อีกอย่าง กลางวันแสก ๆ แบบนี้จะมาทำเรื่องอย่างว่ากับเขาในห้องทำงานไม่ได้เด็ดขาด“ไม่พอหรอก จูบเท่าไหร่ก็ไม่เคยพอ!”ซางเลี่ยรุ่ยยื่นมือมาบีบปลายคางของเธอไว้แน่น สายตาคมกริบจับจ้องตรึงดวงตาของเธอเอาไว้ไม่วางตาเอ่ยจบก็ทำท่าจะโน้มตัวลงมาบดจูบอีกรอบทว่าเวินหร่านกลับเอียงหน้าหลบ ไปอย่างไรก็ไม่ยินยอมให้เขาบดจูบอีกแล้ว“อยากจะจูบ ก็ไว้
บ่วงเสน่หา... ประธานบำบัดรัก บทที่ 309
เวินหร่านไม่เข้าใจเลยสักนิด มันก็แค่กำไลวงเดียวไม่ใช่เหรอ?ต่อให้จะเป็นสมบัติประจำตระกูลซางจริง แต่ฟู่ตานฉิงจำเป็นต้องเก็บมาใส่ใจขนาดนั้นเชียวหรือว่าซางเลี่ยรุ่ยจะมอบมันให้ใคร?ตระกูลซางออกจะร่ำรวยและมีหน้ามีตาใหญ่โต ถึงจะเป็นสมบัติประจำตระกูล ก็คงไม่ถึงขั้นตระหนี่ถี่เหนียวจนไม่กล้ามอบให้คนอื่นหรอกมั้งขณะกำลังครุ่นคิด น้ำเสียงทุ้มต่ำทรงเสน่ห์พลันดังขึ้นมาจากทางด้านหลังของเธอ “มาได้ยังไง?”เวินหร่านหมุนตัวกลับไปมองด้วยความประหลาดใจ เห็นซางเลี่ยรุ่ยกำลังก้าวเท้าเข้ามาในห้องทำงานประธานพอดี“ฉันเอากำไลมาคืนให้คุณค่ะ...”ในใจของเธอนึกฉงนสงสัยเมื่อครู่นี้เขาไม่ได้เดินสวนกับฟู่ตานฉิงตรงหน้าประตูห้องหรอกหรือ?“ของที่ผมให้ไปแล้ว ไม่เคยมีคำว่ารับคืน!”ซางเลี่ยรุ่ยเดินเข้ามาหยุดอยู่ตรงหน้าเธอ ก่อนจะเอ่ยปากด้วยน้ำเสียงเผด็จการทว่าซ่อนความอ่อนโยนเอาไว้ภายใน“แต่ว่า... อื้อ...”เวินหร่านกำลังจะเอ่ยปากแย้ง ทว่าริมฝีปากสีแดงระเรื่อกลับถูกริมฝีปากอันร้อนผ่าวของเขาปิดสนิทลงเสียก่อนกว่าเธอจะทันรู้สึกตัว ลิ้นอันทรงพลังเผด็จการของเขาก็ดุนเปิดไรฟัน แล้วแทรกซึมเข้ามาสัมผัสความหวานล้ำภายในช่องป
บ่วงเสน่หา... ประธานบำบัดรัก บทที่ 308
กำไลหยกเนื้อดีมูลค่ามหาศาลวงหนึ่งเพียงแค่มองดูเนื้อสัมผัสและสีสันของกำไลวงนี้ ก็รู้ได้ทันทีว่ามูลค่าของมันไม่ธรรมดาอย่างแน่นอนเวินหร่านถึงกับไม่กล้าหยิบมันออกมาจากกล่องด้วยเกรงว่าจะทำของเสียหายเธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายรูปไว้ แล้วส่งข้อความไปหาซางเลี่ยรุ่ย【หมายความว่ายังไงคะ?】อยู่ดี ๆ ทำไมเขาถึงส่งกำไลหยกที่มีมูลค่าสูงลิ่วขนาดนี้มาให้เธอ?ซางเลี่ยรุ่ย【ให้คุณ!】เวินหร่าน【ไม่มีความดีความชอบจะรับของขวัญได้ยังไง พรุ่งนี้ฉันจะเอาไปคืนให้นะคะ!】ซางเลี่ยรุ่ยไม่ได้ส่งข้อความตอบกลับเธออีกเวินหร่านคิดไปเองว่าเขาตอบรับตกลงแล้วเช้าวันถัดมาในการทำงานเธอเคาะประตูห้องทำงานประธานกลับพบว่าซางเลี่ยรุ่ยไม่ได้นั่งอยู่ข้างในนั้นเวินหร่านวางกล่องที่บรรจุกำไลหยกเนื้อดีลง แล้วเตรียมจะหมุนตัวเดินออกจากห้องไปใครจะไปคาดคิด พอเอื้อมมือเปิดประตูห้องทำงานประธานออก ก็ชนเข้ากับฟู่ตานฉิงเข้าอย่างจัง“เวินหร่าน บังเอิญจังเลยนะ เธอเองก็อยู่ที่นี่ด้วยเหรอ?”ยามฟู่ตานฉิงเห็นเธอ ก็แย้มยิ้มทักทายด้วยความแปลกใจทันทีนับตั้งแต่เวินหร่านมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งร่วมเตียงกับซางเลี่ยรุ่ย เธอกับฟู่ตานฉิงก็แ
บ่วงเสน่หา... ประธานบำบัดรัก บทที่ 307
บริกรเอ่ยตอบกลับมาว่าเป็นสุภาพบุรุษนามสกุลเจียงท่านหนึ่งหลีลี่โพล่งขึ้นมาทันควัน “ชื่อเจียงฮ่าวใช่ไหมคะ?”บริกรนึกทบทวนชั่วครู่ “รู้สึกว่าลายเซ็นในใบเสร็จจะเป็นชื่อนี้นะครับ”หลีลี่รีบส่งสายตาสื่อความหมายให้เวินหร่านทันที “ฉันบอกแล้วใช่ไหมว่าเจียงฮ่าวต้องมีใจให้แก? ดูท่าเมื่อกี้เขาคงอยู่แถว ๆ นี้ แถมยังช่วยจ่ายค่าอาหารให้เรียบร้อยแล้วด้วย”เวินหร่าน “...”ในใจของเธออดสงสัยขึ้นมาไม่ได้เป็นเจียงฮ่าวที่ช่วยพวกเธอจ่ายเงินจริง ๆ อย่างนั้นหรือ?ทำไมในหัวของเธอถึงกลับนึกถึงใบหน้าของอีกคนหนึ่งขึ้นมาแทนเสียอย่างนั้น?“คนที่ช่วยพวกเราจ่ายเงิน ตอนนี้เขาอยู่ที่ไหนเหรอคะ?” เวินหร่านเอ่ยถามขึ้นมาฉับพลันบริกรตอบ “อยู่ที่ห้องส่วนตัววีไอพีชั้นบนครับ”เวินหร่านรีบผุดลุกขึ้นยืน แล้ววิ่งตรงไปยังชั้นบนทันทีบอกไม่ถูกเหมือนกันว่าเพราะเหตุใดบางทีอาจเพียงเพื่อพิสูจน์ข้อสันนิษฐานลึก ๆ ในใจของตัวเองให้กระจ่างชัดเท่านั้น“หร่านหร่าน แกจะไปหาเจียงฮ่าวเพื่อขอบคุณเขาต่อหน้าเหรอ?” หลีลี่รีบก้าวเท้าตามมาพลางเอ่ยถาม“อืม” เวินหร่านตอบรับเบา ๆ คำหนึ่งด้วยสีหน้าราบเรียบยามเดินมาถึงหน้าประตูห้องส่วนตั
บ่วงเสน่หา... ประธานบำบัดรัก บทที่ 2
เวินหร่านเดินออกจากห้องตรวจ รับยา แล้วรีบเดินออกจากโรงพยาบาลไปพอนึกถึงภาพในห้องตรวจเมื่อครู่ ที่ถูกหมอผู้ชายคนหนึ่งสั่งให้ถอดกางเกง เพื่อตรวจให้เธอเธอก็อดไม่ได้ที่จะหน้าแดงก่ำไปถึงใบหูถ้าเรื่องนี้แพร่งพรายออกไป เธอคงไม่มีหน้าไปพบใครแน่ ๆวันหลังเธอต้องหาหมอผู้หญิงเท่านั้น จะไม่ยอมให้ผู้ชายแปล
บ่วงเสน่หา... ประธานบำบัดรัก บทที่ 1
“ถอดออกแล้วนอนลงไปครับ!”ตามมาด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำและเย็นชาของชายหนุ่มหัวใจของเวินหร่านกระตุกวูบเธอไม่รู้เลยว่าตัวเองไปติดโรคที่น่าอับอายจนพูดไม่ออกแบบนี้มาตั้งแต่เมื่อไหร่พออาการกำเริบก็จะรู้สึกต้องการอย่างมากจนถึงขั้นไม่เลือกเวลาและสถานที่ ทำให้ชีวิตและหน้าที่การงานได้รับผลกระทบอย่างหนัก
บ่วงเสน่หา... ประธานบำบัดรัก บทที่ 7
เห็นได้ชัดว่าเขาคาดไม่ถึงว่าจะเป็นสถานการณ์แบบนี้แต่ต่างก็เป็นผู้ใหญ่กันแล้ว เรื่องบางอย่างสามารถเข้าใจได้โดยไม่ต้องพูดออกมานอกจากนี้ เขายังรู้ว่าเวินหร่านเป็นโรคนั้น“ท่าน... ท่านประธานคะ...”เวินหร่านพลันตัวแข็งทื่อ สมองเหมือนเครื่องจักรที่หยุดทำงานเสียงจากปลายสาย ทำไมฟังแล้วเหมือนบอสใหญ่ส
บ่วงเสน่หา... ประธานบำบัดรัก บทที่ 6
เวินหร่านเปลือกตากระตุกเขา...เลื่อนตำแหน่งให้เธอเป็นผู้ช่วยเลยเนี่ยนะ?คงไม่ใช่ความหวังดีที่ประสงค์ร้ายหรอกนะ?“ประธานซางคะ ฉันไม่เคยทำงานผู้ช่วยมาก่อน เกรงว่ายากจะรับตำแหน่งนี้...” การตอบสนองตามสัญชาตญาณของเวินหร่านคือการปฏิเสธตอนนี้ในหัวเธอมีแต่ความคิดอยากขึ้นเตียงกับเขาถ้าเลื่อนตำแหน่งขึ้
You may also like
คุณหมอสุดปัง! หย่าก่อนไม่รอแล้วนะ
หลิวหลีเสวียเสวี่ย722.4K viewsสัญญารักผูกหัวใจท่านประธานปากแข็ง
ธารดารา372.6K viewsเศรษฐีสาวขอเอาคืน
เกาลัดไม่หวาน81.1K viewsนับเวลาสามสิบวัน ฉันจะเป็นอิสระ
อิงเซี่ย70.3K viewsถักทอรักด้วยหัวใจ
Statice(สแตติส)81 viewsร้าวสัมพันธ์
ลายมะลิ59 viewsคลั่งรักถลำลึก
นามปากกา โฉมงามสุดสวย46 viewsเมื่อรักกลายเป็นคำตัดสิน
สายธารลับ125 views
