ตอนที่ 5: ทัณฑ์ทรมานแสนหวานและการปลดปล่อย

ตอนที่ 5: ทัณฑ์ทรมานแสนหวานและการปลดปล่อย

เข็มวินาทีบนหน้าปัดนาฬิกาเรือนหรูที่ข้อมือแกร่งขยับเดินไปอย่างเชื่องช้า ทว่าสำหรับพิมพ์ลดาแล้ว ทุกวินาทีที่ผ่านไปมันคือการถูกทรมานด้วยความเสียวซ่านที่แสนสาหัส หญิงสาวนั่งเกร็งอยู่บนตักกว้างของท่านประธานวัยสี่สิบห้า มือที่สั่นเทาประคองแฟ้มรายงานเอาไว้ในระดับสายตาเพื่อบดบังหน้าอกอวบอิ่มที่กระดุมเสื้อเชิ้ตถูกปลดออกจนหมด เสียงหวานสั่นพร่าพยายามสะกดกลั้นอารมณ์เพื่ออ่านวาระการประชุมให้จบตามคำสั่ง ทว่าความใหญ่โตที่สอดแทรกและเสียดสีอยู่ภายในร่องสวาทของเธอมันกลับไม่ยอมหยุดนิ่ง

ธนินทร์เอนหลังพิงพนักเก้าอี้หนังอย่างสบายอารมณ์ นัยน์ตาสีรัตติกาลจ้องมองใบหน้าแดงซ่านของเลขาฯ คนสวยด้วยความพึงพอใจ มือหนาข้างหนึ่งวางแหมะอยู่บนสะโพกผาย คอยออกแรงกดบังคับให้ร่างอรชรขยับขึ้นลงเป็นจังหวะเนิบนาบ กลั่นแกล้งให้ท่อนเอ็นร้อนระอุที่ฝังลึกอยู่ภายในได้บดเบียดกับผนังเนื้อนุ่มซ้ำแล้วซ้ำเล่า

"วาระที่สี่... อ๊ะ... เรื่องการประเมินราคาที่ดิน... อื๊อ..."

พิมพ์ลดาหลุดเสียงครางออกมาอย่างกลั้นไม่อยู่เมื่อคนใต้ร่างจงใจสวนสะโพกขึ้นมากระแทกจุดกระสันของเธออย่างจัง หญิงสาวกัดริมฝีปากล่างจนห้อเลือด นอกเหนือจากความเสียวซ่านที่แทบจะทำให้สมองขาวโพลนแล้ว ตอนนี้เธอกำลังเผชิญกับความทรมานอีกรูปแบบหนึ่ง... แรงกดทับจากขนาดที่ใหญ่โตของเขาที่กระแทกเข้ามาโดนกระเพาะปัสสาวะซ้ำๆ ทำให้เธอรู้สึกปวดหน่วงที่ท้องน้อยจนแทบจะทนไม่ไหว

"คุณธนินทร์คะ... พิมพ์... พิมพ์อ่านต่อไม่ไหวแล้ว" เธอละล่ำละลักบอก แฟ้มเอกสารในมือร่วงหล่นลงไปกองบนโต๊ะทำงาน สองมือบางเลื่อนมาเกาะเกี่ยวลาดไหล่กว้างของเขาเอาไว้แน่นเพื่อหาที่ยึดเหนี่ยว

"ทำไม เสียงหมดแล้วเหรอ" เขายกยิ้มมุมปาก นิ้วสากเกลี่ยปอยผมที่ปรกหน้าผากมนออกให้อย่างย่ามใจ

"พิมพ์ปวด... พิมพ์ปวดปัสสาวะค่ะ... ขอพิมพ์ไปเข้าห้องน้ำนะคะ" ดวงตากลมโตช้อนขึ้นมองเขาอย่างเว้าวอน น้ำตาแห่งความอึดอัดรื้นขึ้นมาคลอเบ้า เธอปวดจนท้องน้อยเกร็งไปหมด ถ้าเขายังขืนกระแทกเข้ามาอีกแค่ครั้งเดียว เธอต้องปล่อยมันราดออกมาบนตักเขาแน่ๆ

"ปวดก็ไปสิ... ใครห้ามล่ะ"

สิ้นคำอนุญาตที่แสนง่ายดาย พิมพ์ลดาก็เตรียมจะขยับตัวลุกขึ้น แต่ยังไม่ทันที่ช่องทางรักจะหลุดพ้นจากพันธนาการ ฝ่ามือใหญ่ก็สอดเข้าใต้ข้อพับเข่าของเธอทั้งสองข้าง แล้วหยัดกายลุกขึ้นยืนเต็มความสูงอย่างกะทันหัน!

"ว้าย! คุณธนินทร์!"

หญิงสาวหวีดร้องเสียงหลง สัญชาตญาณเอาตัวรอดทำให้สองแขนเรียวตวัดกอดรอบลำคอแกร่งแน่น ขาทั้งสองข้างตวัดรัดรอบเอวสอบของเขาโดยอัตโนมัติ ร่างของเธอลอยหวือขึ้นจากพื้น แผ่นหลังบางสัมผัสกับความเย็นเยียบของอากาศในห้องทำงาน แต่สิ่งที่ทำให้เธอแทบจะขาดใจตายคือแรงโน้มถ่วงที่ดึงสะโพกของเธอให้ตกลงมา บังคับให้แก่นกายลำใหญ่ที่ยังคงสอดใส่คาอยู่ ทะลวงลึกเข้ามาในร่องสวาทรวดเดียวจนสุดโคน!

"อ๊าาาา! ลึก... มันลึกเกินไปแล้ว!"

พิมพ์ลดาเชิดหน้าขึ้นครางกระเส่า ร่างกายกระตุกเกร็งรับความจุกเสียดที่พุ่งทะยานจนถึงขีดสุด ปลายยอดที่แข็งขืนกระแทกชนเข้ากับปากมดลูกอย่างจัง ความเสียวซ่านที่ถูกเติมเต็มอย่างกะทันหันตีรวนขึ้นมาจนมดลูกสาวตอดรัดท่อนเอ็นของเขาตุบๆ

ธนินทร์ซี๊ดปากด้วยความเสียวซ่าน เขาช้อนอุ้มร่างอรชรเอาไว้ด้วยสองแขนที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อ ก่อนจะเริ่มก้าวเดินตรงไปยังประตูห้องน้ำส่วนตัวที่ซ่อนอยู่หลังชั้นหนังสือ ทว่าทุกย่างก้าวที่เขากระแทกส้นเท้าลงบนพื้น มันกลับส่งผลให้แก่นกายที่ฝังลึกอยู่ภายในตัวเธอกระแทกกระทั้นเข้าออกตามจังหวะการเดิน

"อ๊ะ... อ๊า... อย่าเดินแรงค่ะ... พิมพ์... พิมพ์จะทนไม่ไหวแล้ว"

เลขาฯ สาวครวญครางไม่ได้ศัพท์ ใบหน้าหวานซบลงบนลาดไหล่กว้าง หอบหายใจรวยริน น้ำตาเม็ดใสไหลกลิ้งลงมาตามหางตา ทุกครั้งที่เขาก้าวเดิน ความใหญ่โตที่เสียดสีอยู่ภายในมันไปกระตุ้นจุดเสียวพร้อมกับกดทับกระเพาะปัสสาวะของเธออย่างรุนแรง ความทรมานแสนหวานนี้ทำให้พิมพ์ลดาใกล้จะถึงฝั่งฝันอีกรอบทั้งที่เพิ่งเสร็จสมไปไม่นาน

"ทนไม่ไหวก็ปล่อยออกมาเลยพิมพ์... ฉันอยากรู้เหมือนกันว่าน้ำของเธอจะหวานสักแค่ไหน"

ชายวัยสี่สิบห้ากระซิบชิดใบหูด้วยถ้อยคำหยาบโลนที่ปลุกเร้าอารมณ์ดิบ เขาตั้งใจก้าวเท้าให้หนักขึ้น แกล้งกระแทกกระทั้นความเป็นชายสวนขึ้นไปหาคนที่อยู่ในอ้อมแขนจนพิมพ์ลดาบิดเร่า ร่างบางสั่นสะท้านราวกับลูกนกตกน้ำ เล็บจิกทึ้งลงบนเสื้อสูทของเขาเพื่อระบายความเสียว

เมื่อประตูห้องน้ำผู้บริหารสุดหรูถูกเปิดออก ธนินทร์ไม่ปล่อยให้เธอได้พักหายใจ เขาอุ้มร่างบางตรงดิ่งไปยังโถชักโครกอัตโนมัติ ชายหนุ่มจับร่างของพิมพ์ลดาให้หันหน้าเข้าหาผนังชักโครก โดยที่ท่อนแขนแกร่งยังคงอุ้มช้อนรั้งสะโพกผายเอาไว้ไม่ให้ร่วงหล่น ขาทั้งสองข้างของเธอแยกกว้างลอยอยู่กลางอากาศ มือเล็กต้องเอื้อมไปยันผนังหินอ่อนเย็นเฉียบเบื้องหน้าเพื่อพยุงตัว

"ฉี่สิพิมพ์... ปล่อยมันออกมาพร้อมกับความเสียวที่ฉันกำลังจะให้เธอ"

สิ้นคำรามต่ำในลำคอ ธนินทร์ก็ไม่รั้งรออีกต่อไป เขาถอนแก่นกายออกจนเกือบสุดหลอด ก่อนจะกระแทกสวนกลับเข้าไปอย่างดุดัน รุนแรง และรัวเร็วแบบไม่ยั้ง!

"อ๊า! อ๊า! อ๊า! คุณธนินทร์... พิมพ์เสียว... ไม่ไหว... กรี๊ดดดด!"

เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังก้องสะท้อนไปทั่วห้องน้ำหรูหราแข่งกับเสียงครวญครางแทบขาดใจของพิมพ์ลดา ชายวัยกลางคนสาดซัดจังหวะรักเข้าใส่ร่างที่ลอยอยู่กลางอากาศราวกับพายุคลั่ง เขาซอยสะโพกถี่รัวจนร่างอรชรหัวสั่นหัวคลอน หน้าอกอวบอิ่มที่หลุดรุ่ยจากเสื้อเชิ้ตกระเพื่อมไหวอย่างรุนแรง

แรงกระแทกที่โหมกระหน่ำเข้ามาไม่ยั้งบดขยี้จุดกระสันของเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนสมองของพิมพ์ลดาขาวโพลน ความปวดปัสสาวะที่อัดอั้นมานานถูกแทนที่ด้วยความเสียวซ่านระดับที่อธิบายเป็นคำพูดไม่ได้ มันรุนแรง ร้อนรุ่ม และบ้าคลั่งจนทะลุขีดจำกัดที่ร่างกายของมนุษย์จะรับไหว

"ตอดฉันแรงๆ พิมพ์... อ่าส์... ดี... แบบนั้นแหละ!"

ธนินทร์รวบเอวบางไว้แน่น ล็อกเป้าหมายให้รับแรงกระแทกของเขาได้ถนัดถนี่ขึ้น เขาสับเอวรัวเร็วในจังหวะสุดท้าย ความเป็นชายขยายตัวเกร็งจนถึงขีดสุด

ในเสี้ยววินาทีนั้นเองที่พิมพ์ลดาไม่อาจทนรับความทรมานแสนหวานนี้ได้อีกต่อไป ร่างบอบบางกระตุกเกร็งอย่างรุนแรง นัยน์ตากลมโตเหลือกขึ้นด้านบนจนเห็นตาขาว สติสัมปชัญญะหลุดลอยไปในอากาศ

"กรี๊ดดดดดดดดด!"

เธอหวีดร้องสุดเสียง พร้อมกับการปลดปล่อยที่พังทลายลงมาทุกทำนบ หยาดน้ำใสจากความสุขสมทะลักล้นออกมาอาบชโลมแก่นกายร้อนจัด ในจังหวะเดียวกันนั้นเอง ความอัดอั้นจากกระเพาะปัสสาวะก็ถูกปลดปล่อยออกมาพร้อมกัน สายน้ำอุ่นจัดพวยพุ่งออกมาจากช่องทางเบื้องหน้า ไหลรดลงไปในโถชักโครกผสมผสานกับน้ำรักของเขาที่เพิ่งฉีดพ่นเข้าไปในกายเธออย่างบ้าคลั่ง

มันคือความรู้สึกสุดยอดที่พิมพ์ลดาไม่เคยพานพบมาก่อนในชีวิต อาการตาลอยและการกระตุกเกร็งของกล้ามเนื้อทุกสัดส่วนบ่งบอกว่าเธอไปถึงจุดสุดยอดที่รุนแรงที่สุดเท่าที่ผู้หญิงคนหนึ่งจะรู้สึกได้ ร่างกายของเธออ่อนปวกเปียกไร้เรี่ยวแรงราวกับตุ๊กตายัดนุ่น หากไม่ได้วงแขนแกร่งของธนินทร์กอดรัดเอาไว้ เธอคงทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นหินอ่อนอย่างแน่นอน

ธนินทร์หอบหายใจหนักหน่วง ซบหน้าลงกับแผ่นหลังบางที่เปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อ เขากดแช่แก่นกายที่ยังคงสั่นกระตุกเอาไว้ภายใน ปล่อยให้ผนังเนื้อนุ่มของเธอรีดเร้นน้ำกามทุกหยาดหยดของเขาจนหมดสิ้น ชายผู้ทรงอำนาจยกยิ้มมุมปากอย่างพึงพอใจเมื่อเห็นสภาพของเลขาฯ ส่วนตัวที่สิ้นฤทธิ์คามือ สติสัมปชัญญะของเธอหลุดลอยไปไกลจนไม่อาจประคองศีรษะตัวเองได้

เขาจูบซับลงบนหัวไหล่เนียนที่กำลังสั่นสะท้านเบาๆ สัมผัสได้ถึงกลิ่นอายแห่งความพ่ายแพ้และยอมจำนนอย่างราบคาบ... เธอเป็นของเขาแล้วอย่างสมบูรณ์แบบ ทั้งร่างกาย จิตวิญญาณ และสัญชาตญาณที่ถูกเขาปลุกปั่นจนไม่อาจกลับไปเป็นลูกสะใภ้ที่แสนดีคนเดิมได้อีกตลอดกาล