๓ ผลประโยชน์ (๑)

๓

ผลประโยชน์

            ใบหน้าหวานเงยขึ้นมองชื่อร้านอาหารพร้อมกับพรูลมหายใจด้วยความหนักอก ไม่คิดว่าตัวเองจะต้องมาเจอสถานการณ์เช่นนี้อีกครั้ง ทราบดีว่ามารดาต้องการอะไรโดยใช้หน้าตาของหล่อนเป็นตัวล่อให้ผู้อื่นเข้ามาติดกับ

            ทั้งที่ไม่เคยบอกรักเลยสักครั้งแต่ก็ขอให้หล่อนทำตามคำสั่งได้ไม่หยุดสักที ปากอวบอิ่มเม้มเข้าหากันแน่นอยากหันหลังเดินหนีออกไปจากตรงนี้

            หลายต่อหลายครั้งที่ถูกชักชวนให้ไปรับประทานอาหารกับผู้ชายที่สนใจในตัวหล่อน โดยที่ตนก็ไม่สามารถปฏิเสธได้เพราะครอบครัวเห็นดีเห็นงามไปหมดเสียทุกอย่าง ผู้ชายเหล่านั้นแสดงออกถึงความสนใจที่มีต่อเธออย่างชัดเจน จนไม่รู้ว่าตัวเองควรทำอย่างไรเพื่อหลีกหนีจากสถานการณ์อันน่าอึดอัด

            ทำได้เพียงปล่อยให้มันจบลงในแต่ละครั้ง โดยที่เธอก็ทำได้แค่ทนอย่างเดียว จำต้องเป็นลูกสาวแสนดีที่ทำตามคำสั่งของบุพการี แม้ว่าในใจของตนจะไม่ต้องการให้มันเป็นเช่นนั้นก็ตาม

            นึกอยากใช้ชีวิตธรรมดากับครอบครัวเหมือนวัยรุ่นทั่วไป ทว่าหล่อนไม่ได้รับสิทธิ์นั้นเพราะตัวเองคือคนนอกที่พยายามทำตัวให้กลมกลืน หวังว่าความดีที่ทำอาจสัมฤทธิ์ผลแล้วพวกท่านจะมอบความรักให้กันบ้าง

            ขาเรียวก้าวเข้ามาในร้านอาหารจีนที่มีความเป็นส่วนตัว สวมเดรสสีหวานยาวเพียงเข่าตามที่คุณภัตติมาเป็นคนเลือกให้สวม ผมยาวดัดเป็นลอนใบหน้าถูกแต่งแต้มบางเบา สวยหวานจนชายหลายคนในร้านต่างหันมามองด้วยความสนใจ แต่หล่อนไม่ได้มองใครนอกจากเดินเข้าไปทักทายเพื่อนของบิดาที่นั่งคอยอยู่มุมห้อง

            แววตาที่อีกฝ่ายมองกันช่างน่าขนลุกเสียเหลือเกิน แต่หล่อนก็พยายามเก็บซ่อนอาการรังเกียจเอาไว้สุดความสามารถ เลือกจะแย้มยิ้มให้คนที่พบหน้ากันบ่อยครั้งในช่วงหลัง ท่านเป็นเจ้าของโรงแรมและกำลังจะสร้างผลิตภัณฑ์ทำความสะอาดผิวเป็นแบรนด์ตัวเองโดยเฉพาะ จึงเข้ามาพูดคุยกับบิดาของหล่อนบ่อยครั้งแต่ยังไม่เห็นตกลงกันได้สักที

            สูดลมหายใจเข้าปอดแล้วยกมือขึ้นไหว้อย่างนอบน้อม “สวัสดีค่ะอาธีระ” ทักทายเขาเสียงเรียบแต่คนฟังกลับรู้สึกว่าช่างไพเราะเสียเหลือเกิน ชายวัยกลางคนรีบลุกจากเก้าอี้แล้วเดินตรงมาหาหล่อน จนอัญชิสาผงะถอยหลังไปสองสามก้าว เธอพยายามจะไม่แสดงอาการรังเกียจออกมามากนัก

            อย่างไรคนตรงหน้าก็มีผลประโยชน์กับครอบครัวของตน รักษามิตรเอาไว้ดีกว่าสร้างศัตรู

            “หนูอัญ...มานั่งข้างอาสิ” เลื่อนเก้าอี้ข้างตนให้หญิงสาว ผายมือเชื้อเชิญจนเธอต้องรีบส่ายหน้า ตัดสินใจนั่งลงฝั่งตรงข้ามเพื่อที่อย่างน้อยจะได้ไม่ต้องใกล้กันจนเกินไป พาลจะรับประทานอาหารไม่ลงเสียเปล่า

            “ไม่เป็นไรค่ะ อัญนั่งตรงนี้ดีกว่า...พ่อกำลังมาค่ะ” คนถูกหักหน้าค่อนข้างเสียหน้าอย่างเห็นได้ชัด เดินกลับมานั่งที่เดิมซึ่งอยาตรงข้ามมองเห็นใบหน้าสวยหวานได้ชัด จึงไม่ปกปิดความรู้สึกว่าต้องการหล่อนมากแค่ไหน สายตาที่มองหวานเยิ้มไม่ใช่อาที่กำลังมองหลาน ทำให้เธอยิ่งสะอิดสะเอียนจนไม่อยากมองหน้าด้วยซ้ำ

            เหลือบมองไปยังประตูร้านหวังว่าบิดาจะเดินเข้ามา กลับพบคำตอบที่น่าตกใจแต่ก็ไม่แปลกใจในคราวเดียวกัน

            “ไม่มาแล้ว พ่อเขาติดธุระเลยให้อากินข้าวกับหนูอัญ นี่อาสั่งมาเต็มโต๊ะเลยนะไม่รู้ว่าหนูอัญชอบเมนูไหนเป็นพิเศษ กินเลยสิ” มือบางกำกระโปรงตัวเองแน่นเพื่อข่มอารมณ์ไม่ให้พังโต๊ะอาหาร เธอเกลียดทุกสิ่งที่บีบบังคับให้ตนต้องมาอยู่ในจุดนี้

            อาหารหรูหราเต็มโต๊ะแต่เธอกลับไม่มีความอยากแม้แต่น้อย ดวงตาร้อนผ่าวคล้ายว่าจะร้องไห้จนต้องบอกตัวเองให้กลั้นเอาไว้ เธอจะไม่มีทางร้องไห้ในตอนนี้เป็นอันขาด จึงรีบยิ้มรับเหมือนไม่รู้สึกรู้สาอะไร

            แม้ว่าในใจจะเจ็บปวดที่ถูกบิดาทิ้งไว้ให้อยู่กับเพื่อนของท่าน ที่เจตนาค่อนข้างชัดเจนว่าไม่ได้เห็นหล่อนเป็นหลาน

            “ขอบคุณค่ะ” อาหารถูกคีบใส่จานของเธอ โดยที่หญิงสาวก็ทำอะไรไม่ได้มากนัก นอกจากคีบอาหารเข้าปากแล้วรีบทำให้มื้อนี้จบลงอย่างรวดเร็ว แต่ดูเหมือนว่าคนฝั่งตรงข้ามจะยังไม่ยอมจบ ชวนหล่อนคุยด้วยเรื่องน่าคลื่นไส้จนหญิงสาวแสร้งยิ้มกลบเกลื่อนความรังเกียจที่มีต่อคุณอา

            “หนูอัญนับวันยิ่งสวย มีแฟนหรือยัง”

            “ยังค่ะ อัญยังเด็กคิดเรื่องเรียนมากกว่า” เธอย้ำคำว่าเด็กให้เขาได้ทราบ อายุห่างกันสองรอบไม่คิดว่าอีกฝ่ายยังจะคิดอกุศลกับตน

            ที่สำคัญคือคนตรงหน้ามีครอบครัวแล้ว!

            ยิ่งนึกก็สะอิดสะเอียนชายคนนี้มากกว่าเดิม จนอยากรีบจบบทสนทนาก่อนออกไปจากตรงนี้ให้เร็วที่สุด

            “เหรอ...ถ้าคิดเรื่องมีแฟนวันไหนบอกอาได้นะ เดี๋ยวอาจะช่วยหาเอง” สายตาที่มองหวานยิ่งกว่าน้ำผึ้งเดือนห้าแต่เธอก็ไม่ได้คล้อยตามเลยสักนิด ยิ่งทำให้นึกรังเกียจชายวัยกลางคนมากกว่าเดิม รับประทานอาหารอย่างไม่รู้รสเลือกจะถามคำตอบคำไปอย่างนั้น

            “ค่ะ”

            เธอรับประทานอาหารไม่ลงจึงดื่มน้ำเปล่าสลับกับคีบผักเข้าปาก ไม่กล้าขอตัวไปห้องน้ำนึกกลัวว่าจะถูกใส่ยาพิสดารลงไปในแก้ว คุณอาคนนี้ทำได้หมดทุกอย่างเพื่อความต้องการของตัวเอง หล่อนจึงต้องปกป้องตัวเองสุดความสามารถ

            อีกฝากของร้านอาหารมีชายหนุ่มสองคนเพิ่งเดินเข้ามานั่งได้ไม่นาน ความหล่อเหลากินกันไม่ขาดจะต่างก็คือเสื้อผ้าที่สวมใส่ ขณะที่ชายผิวเข้มหน้าตาคมคายสวมเสื้อเชิ้ตทับด้วยสูทเนื้อดี ต่างจากอีกคนที่ใส่เพียงเสื้อยืดแล้วทับด้วยเสื้อเชิ้ตลายสก็อตสีเข้ม หน้าตาหล่อกินกันไม่ลงขนาดความสูงก็เหลื่อมล้ำเพียงแค่เล็กน้อยเท่านั้น

            “ไม่เจอกันนานเลยนะมึง เป็นไงบ้าง” นั่งลงที่โต๊ะอาหารแล้วสั่งกับข้าวสี่ถึงห้าอย่างมารับประทาน ก่อนหนุ่มชาวไร่จะเป็นฝ่ายถามเพื่อนนักบริหารที่ไม่ค่อยได้เจอกันบ่อย เลี้ยงต้อนรับธนนท์ปภพกลับจากต่างประเทศตนก็ไม่ได้ไปเพราะติดงาน จึงนัดมาเลี้ยงในวันว่าง

            ไตรเตชิน บวรกานต์เดชคือเพื่อนสนิทที่รู้จักกันตั้งแต่เรียนมัธยมศึกษาตอนต้น เพิ่งได้แยกย้ายสมัยเรียนมหาวิทยาลัยเพราะเจ้าตัวเลือกเรียนคณะเกษตรศาสตร์จะได้มาสานต่อกิจการไร่องุ่นและผลิตไวน์ของครอบครัว เข้าเมืองแต่ละทีใช้เวลาขับรถชั่วโมงครึ่งจึงต้องโอกาสสำคัญเท่านั้นถึงเข้ามา

            อย่างเช่นวันนี้ที่เขามาส่งไวน์ให้โรงแรมนครเฟื่องรัตน์แล้วได้พบกับเพื่อนสนิทจึงชวนกันออกมารับประทานอาหารข้างนอก เลือกร้านอาหารจีนที่นึกอยากรับประทาน ก่อนสั่งทุกอย่างตามความหิวแล้วรอเสิร์ฟจึงเริ่มพูดคุยกัน

            “สบายดี มึงล่ะ”

            “ตามที่เห็น กุก็ทำงานไร่ช่วยพ่อคล้ำขึ้นโคตรเยอะ” พูดแล้วก็ก้มดูสีผิวของตัวเอง ทำเอาธนนท์ปภพถึงกับแสยะยิ้มพลางส่ายหน้าระอา แต่เดิมไตรเตชินก็ไม่ใช่คนขาวอยู่แล้ว เจอกันตอนเรียนมัธยมผิวก็สีเข้มมาโดยตลอด เขาจึงอดไม่ได้ที่จะบอกให้คนตรงหน้ายอมรับความจริง

            “มึงดำอยู่แล้ว”

            “คล้ำเว้ย แต่กูก็ขาวกว่ามึงก็แล้วกัน คนบ้าอะไรดำอยู่แล้วยังจะไปอาบแดดทุกวันหยุดอีก” เรื่องนี้หนุ่มนักบริหารไม่อาจเถียงได้เลย ผิวที่เคยขาวตอนเด็กก็คล้ำขึ้นสมัยเรียนมัธยมศึกษาเพราะเล่นกีฬากลางแจ้ง ยิ่งไปเรียนต่างประเทศก็ทำให้คล้ำขึ้นกว่าเดิมเมื่อใช้วันหยุดไปอาบแดดจนผิวเกือบไหม้ กลับบ้านมาวันแรกพ่อกับแม่จำลูกชายตัวเองแทบไม่ได้ด้วยซ้ำ ตอนนี้สีผิวก็เริ่มสว่างขึ้นเล็กน้อยแต่ก็ยังคล้ำเหมือนเดิม

            “กูชอบสีผิวเข้มๆ ไม่ชอบขาวมันดูป่วย” คนฟังเบะปากแล้วรีบโต้กลับอย่างรู้ทัน เป็นเพื่อนกันมายี่สิบกว่าปีทำไมจะไม่รู้รสนิยมของอีกฝ่าย เจ้าตัวได้ยินอย่างนั้นก็อดไม่ได้ที่จะเถียง แม้ว่าความจริงจะเป็นอย่างที่เพื่อนเอ่ยมาก็ตาม