๒๑ ซาตานกลับใจ (๑)

๒๑

ซาตานกลับใจ

            ณ ห้องพักระดับวีไอพีของโรงพยาบาลเอกชนชื่อดัง หนุ่มร่างสูงนอนนิ่งอยู่บนเตียงพร้อมกับข้อเท้าที่ถูกพันด้วยเฝือกอ่อนเอาไว้ คุณแม่ลูกสองนั่งเฝ้าอยู่ข้างเตียงไม่ห่างไปไหน ดวงตากลมมองเขานิ่งแล้วย้อนคิดถึงเหตุการณ์ชวนตกใจที่เพิ่งผ่านมาเมื่อไม่นาน

            ความจริงก็ไม่อยากเชื่อเหมือนกันว่าตัวเองจะมาถึงจุดนี้ได้

            ช่วงเวลาที่กำลังจะเข้าไปในที่พักกลับโดนปิดปากจากทางด้านหลัง แล้วเอามีดจี้เอวให้ทำตามคำสั่ง สุดท้ายหล่อนก็ต้องเดินตามอีกฝ่ายเพื่อไปยังห้องรถยนต์ที่จอดเตรียมเอาไว้ ขึ้นข้างหลังก่อนนั่งไปตามทางที่ไม่คุ้นเคย มายังบ้านร้างไม่มีคนอยู่โดยไม่อาจเอ่ยค้านได้เพราะถูกปิดปากไว้

            ไม่คุ้นหน้าคนที่พามาขังแต่เมื่อได้พูดคุยก็รู้ว่าเป็นน้องสาวที่ไม่เจอกันนาน นึกสงสัยว่าอีกฝ่ายทำแบบนี้ไปเพื่ออะไร จนได้ทราบว่าอรสินีโกรธแค้นที่หล่อนมีชีวิตแสนสุข ต่างจากตัวเองที่ลำบากเป็นกระสอบทรายให้เสี่ยตัณหากลับซ้อมเพื่อแลกกับเงิน

            เธออยากพูดกับน้องสาวก็ไม่สามารถเปล่งคำใดออกมาได้เพราะถูกปิดปากไว้

            โชคดีที่ธนนท์ปภพมาช่วยเอาไว้ แต่นึกไม่ถึงว่าน้องสาวจะกล้าชักปืนออกมายิง จนชายหนุ่มต้องรีบเข้าไปขวางจนล้มลงกับพื้นแล้วขาพลิกลุกไม่ได้ต้องให้คนมาช่วยพยุง ตัวเธอสั่นด้วยความกลัวแล้วร้องไห้กอดเขาไม่ห่าง แค่คิดว่าร่างหนาอาจโดนยิงก็ไม่เป็นอันทำอะไรแล้ว

            ยังดีที่เราทั้งคู่ต่างปลอดภัย...

            “พี่หนึ่ง พี่หนึ่งฟื้นแล้ว!” นั่งอยู่ข้างเตียงพักใหญ่เพื่อเฝ้าคนที่นอนหลับจากฤทธิ์ยา พอเขาลืมตาตื่นเธอก็ยิ้มกว้างแล้วจับมือหนาเอาไว้ เขาเห็นอย่างนั้นก็ยันกายลุกนั่งแล้วสำรวจไปตามร่างกายของเธอว่ามีส่วนไหนได้รับบาดเจ็บหรือเปล่า

            “อัญปลอดภัยไหม” พอหญิงสาวย้ำอย่างนั้นเขาก็ยิ้มออกทันที ซ่อนแววตาร้ายกาจเอาไว้ภายใต้ดวงหน้ายิ้มแย้ม โกรธอรสินีจนอยากฆ่าให้ตายด้วยซ้ำแต่ก็ยังเลือกจะไม่เอ่ยถึง เพราะอย่างไรก็ต้องคิดบัญชีอยู่แล้ว

            แต่ไม่รู้ว่าควรทำตามกฎหมายหรือกฎของเขาดี เข้ามายุ่งกับผู้หญิงของตนแล้วหมายจะเอาชีวิต อย่างไรก็ปล่อยไว้ไม่ได้...

            “ค่ะ ปลอดภัย อัญสบายดี...พี่เจ็บตรงไหนหรือเปล่า ดื่มน้ำหน่อยไหม” เพิ่งสังเกตว่าคำเรียกขานก็เปลี่ยนไป ปากหยักยกยิ้มพึงพอใจแต่ไม่ยอมท้วงกลัวหญิงสาวจะกลับมาใช้สรรพนามห่างเหินเหมือนเดิม หล่อนดูจะเต็มใจบริการเขาเป็นอย่างมาก ตนเห็นดังนั้นก็มองด้วยแววตาเอ็นดูสุดซึ้ง มีความสุขอย่างมากจนไม่ยิ้มไม่หุบ

            “ครับ”

            อ้าปากเพื่องับหลอดแล้วดูดน้ำด้วยความกระหาย ไม่มีอาการเจ็บปวดเลยแม้แต่น้อย หัวใจเปี่ยมด้วยความสุขอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เหมือนว่าแผนทั้งหมดที่เขาวางไว้จะสู้การถูกลักพาตัวเพียงครั้งเดียวไม่ได้เลย

            หล่อนยอมยกโทษให้แล้วหรือเปล่า...

            คิดในใจแต่ก็ไม่กล้าเอ่ยถามออกมา

            “พี่ไม่ได้ถูกยิงพี่แค่ล้มแล้วข้อเท้าเคล็ด...ไม่ได้บอกคนอื่นใช่ไหม” พูดแล้วก็นึกอายกับความซุ่มซ่ามของตัวเอง กระโดดไปผลักอรสินีเพื่อวิถีกระสุนจะได้พ้นจากภรรยา แต่ไม่คิดว่าขาจะพันกันแล้วล้มจนข้อเท้าเคล็ดต้องใส่เฝือกนอนโรงพยาบาล นึกอับอายจนไม่กล้าบอกคนอื่น

            นักมวยที่ชกเวทีสากลนับไม่ถ้วน เป็นแชมป์ถึงสองสมัยกลับต้องมาบาดเจ็บเพราะล้ม...รู้ถึงไหนอายถึงนั่น

            “ไม่ได้บอกค่ะ” ส่ายหน้าแล้วเก็บแก้วไว้ที่โต๊ะข้างหัวเตียง

            ห้องพักของเขาค่อนข้างกว้าง มีส่วนสำหรับญาติของผู้ป่วยที่เป็นเตียงกว้างนอนพักผ่อนได้สบาย แต่เธอไม่ได้เข้าไปพักเพราะต้องการดูให้แน่ใจว่าเขาหายเป็นปกติแล้วหรือเปล่า

            “เจตน์มาหรือยัง” ถามถึงคนสนิทของตัวเอง แล้วหล่อนก็พยักหน้าพร้อมอธิบายว่าเจตน์หายไปไหน

            “ค่ะ คุณเจตน์ไปจัดการเรื่องอรที่โรงพัก” เขาไม่แปลกใจเท่าไหร่เพราะเจตน์ทำงานได้ดี ความจริงก็อยากจัดการเองแต่เพราะหล่อนเป็นผู้หญิงทางเลือกเดียวคือให้เป็นไปตามกฎหมายดีกว่า กระนั้นเขาก็ยังไม่ชอบใจอยู่ดีที่ภรรยาต้องถูกจับตัวไป

            ไหนจะเรื่องเมื่อสิบเอ็ดปีก่อนที่หล่อนโดนหลอกไปข่มขืนอีก ถ้าวันนั้นวินธาไม่เมาแล้วทำสำเร็จ ไม่รู้ว่าจะเป็นแผลใจของอัญชิสาไปอีกนานแค่ไหน ความแค้นนี้เขายังไม่ได้สะสางด้วยซ้ำ จึงถามเพื่อให้เธอเป็นคนตัดสินใจ