๒๐ ไม่ยอมเสียเธอ (๔)

ตกดึกก็เข้ามานอนในห้องรับแขกเพราะขอแยกห้องกับเขาจนกว่าจะแต่งงาน คุณอวัชไม่ขัดทำให้ลูกชายขัดใจเป็นอย่างมาก จำต้องแยกห้องกับภรรยาจนนอนไม่หลับ ต้องมาเคาะห้องเธอกลางดึกแล้วหญิงสาวก็เปิดออกมาดู

            “นอนได้ไหม” แค่เปิดประตูออกมาก็เจอเขายืนทำตาปริบแล้วถามเหมือนเหงา รู้ทันทีว่าจุดประสงค์ของชายหนุ่มคืออะไร แต่เธอก็ยังอยากจะแกล้งเขา

            “นอนได้ค่ะ”

            “ให้พี่นอนเป็นเพื่อนไหม” จะเดินเข้ามาแต่ถูกเธอดันเอาไว้ก่อน

            “ไม่ค่ะ” ส่ายหน้าทันที

            “แต่พี่อยากนอนด้วยนี่น่า นอนคนเดียวมันเหงา...ขอพี่นอนด้วยคนนะครับ” เขาอ้อนหล่อนเหมือนเด็กทำให้ยิ่งเอ็นดูชายหนุ่มมากกว่าเดิม เขาอาจจะชินเพราะเรานอนด้วยกันมาหลายสัปดาห์ แม้ว่าอีกฝ่ายจะนอนที่พื้นก็ตาม

            “ไม่ค่ะ คุณรีบไปนอนได้แล้วพรุ่งนี้ต้องตื่นเช้าไปใส่บาตรอีก” รีบดันคนตัวสูงให้กลับไปนอนห้อง แต่เหมือนเขาจะไม่ยอม

            พรุ่งนี้คุณอวัชจะพาไปทำบุญที่วัดใกล้บ้านเพื่อต้อนรับสะใภ้และหลานชาย ไปกันทั้งครอบครัวโดยคีตภัทรจะรีบขับรถมาจากเมืองหลวงเพื่อร่วมทำบุญเช่นเดียวกัน แม้ว่าธนนท์ปภพจะไม่ได้ชวนก็ตาม

            “ขอรางวัลก่อนไปนอนหน่อยสิ แค่หอมแก้มก็ได้พอให้พี่ฝันดี...นะครับ” เขาอ้อนเสียงหวานแล้วทำตาปริบ หล่อนเห็นอย่างนั้นก็นึกใจอ่อน แต่ยังไว้ท่าทีไม่ยอมโอนอ่อนให้เขา

            “ไม่...” เธอปฏิเสธแต่ก็ไม่ทันเพราะร่างหนาโน้มลงมาหอมแก้มเธอพอดี

            จุ๊บ

            “ฝันดีนะอัญ”

            เหมือนว่าเขารู้แต่แรกเรื่องที่จะถูกเธอปฏิเสธ จึงไม่ได้เซ้าซี้ให้มากความ แต่เลือกจะหอมแก้มหญิงสาวพร้อมกับบอกราตรีสวัสดิ์ค่อยเข้าห้องของตัวเอง

            แค่นี้ก็มีความสุขแล้ว...

           

            ถึงเวลาที่เขาต้องกลับไปทำงานก็ยังให้คนของตัวเองคอยเฝ้าดูแลเธอ ชายหนุ่มเร่งทำงานแล้วลาเพิ่มหนึ่งสัปดาห์เพื่อมาช่วยอัญชิสาทำงาน บอกให้หล่อนเลิกทำก็ไม่เป็นผลรั้นจะทำต่อจนสุดท้ายก็ต้องยอมตามใจเหมือนเดิม

            เธอคิดว่าตัวเองแข็งแกร่งพอจะไม่ต้องหยุดงาน ตอนที่ท้องลูกชายคนแรกก็ทำงานจนถึงวันคลอดด้วยซ้ำ ท้องสองก็คงไม่มีอะไรต่างมากนัก แต่เขายิ่งเป็นห่วงเพราะช่วงนี้หล่อนเดินบ่อย ยังดีที่หมอบอกว่าสุขภาพของคุณแม่และเด็กในครรภ์แข็งแรง ไม่อย่างนั้นคงให้เธอหยุดงานแล้วพักอยู่บ้านอย่างเดียว

            “ไหวไหม” ตรงเข้ามาถามเมื่อเห็นเธอนวดตามขา จนต้องรีบเข้ามาประคองรวดเร็วแล้วสั่งทางสายตาให้คนอื่นมาทำส้มตำแทน

            “ไหวค่ะ แค่ท้องไม่ได้ป่วยอย่าทำหน้าเหมือนฉันเป็นโรคร้ายแรงสิ” หันมองร่างสูงแล้วก็ส่ายหน้าระอาปนเอ็นดูความขี้กลัวของเขา ที่ดูจะมากกว่าหล่อนผู้ซึ่งเป็นคนท้องเองเสียอีก

            “พี่เป็นห่วงนี่น่า...” เอ่ยเสียงอ่อน เธอได้ยินอย่างนั้นก็อมยิ้มมีความสุข

            “ไปพักบนห้องหน่อยไหม ตรงนี้พี่จะดูแลเอง”

            “ก็ได้ค่ะ” ยอมแต่โดยดีเพราะรู้ว่าตอนนี้ตัวเองคงยืนต่อไม่ไหว ค่อยเดินไปยังหอพักตามลำพังโดยไม่รู้ว่ามีสายตาอาฆาตคู่หนึ่งมองตามตลอดเวลา เขายิ้มให้เธอแล้วทำหน้าที่แทนหมดทุกอย่าง ผ่านไปเกือบสามสิบนาทีจึงให้พนักงานคนอื่นเป็นผู้ดูแลแทน ส่วนตนก็เดินไปหาภรรยาเพื่อถามไถ่ว่าเป็นอย่างไรบ้าง

            แต่เมื่อมาถึงห้องกลับพบว่าข้างนอกล็อค แสดงว่าหล่อนไม่ได้เข้ามาพัก คิ้วหนาขมวดเข้าหากันทันที ความกลัววิ่งพล่านในอกก่อนไขกุญแจเข้ามาข้างใน พบว่าทุกอย่างยังเหมือนเมื่อเช้าแสดงว่าเธอไม่ได้เข้ามาในห้อง

            แล้วอย่างนั้นหญิงสาวไปอยู่ที่ไหน...

            ติ้ง...

            ไม่ปล่อยให้สงสัยนาน เสียงข้อความก็ดังขึ้นจึงรีบหยิบมาอ่าน เป็นข้อความจากโทรศัพท์ของหล่อน แต่เนื้อหาข้างในทำให้เขาโกรธจนตัวสั่นแล้วยังกลัวจับใจเมื่อเห็นภาพของภรรยาถูกจับมัดติดกับเสาซึ่งสถานที่ค่อนข้างมืดพอสมควร

            ‘ถ้าไม่อยากให้เมียตายมาที่นี่คนเดียว แจ้งตำรวจเมื่อไหร่อีนี่กับเด็กในท้องตายทันที’

            ไม่รู้ว่าใครส่งมาแล้วคนที่ทำเรื่องทั้งหมดต้องการอะไร แต่เขาไม่มีเวลาคิดมากนัก เลือกจะรวบรวมคนของตัวเองแล้วสั่งเสียงการบางอย่าง พยายามมีสติและสมาธิไม่วอกแวกไปกับสิ่งรอบข้าง จากนั้นจึงได้เดินไปยังรถยนต์ของตัวเองที่จอดหน้าร้าน ขับออกไปอย่างรวดเร็วพร้อมมองแผนที่ตลอดเวลา

            ในใจภาวนาให้เธอกับลูกในท้องปลอดภัย...

            เขามาถึงบ้านร้างในแผนที่ เปิดประตูที่มีแต่ฝุ่นออกมาแล้วตะโกนเรียกหญิงสาวเสียงดัง ชั้นล่างไม่มีจึงขึ้นไปชั้นสอง มีประตูสองบานเขาเลือกจะเปิดบานที่ใกล้กลับพบเพียงความว่างเปล่า จึงได้เปิดอีกบ้านพร้อมตะโกนเรียกหญิงสาวโดยไม่เกรงกลัวใครทั้งนั้น

            “อัญ! อัญอยู่ไหน...อัญ!!” เปิดประตูบานที่สองก่อนพบร่างบางถูกมัดมือมัดเท้านั่งติดเสา เห็นเช่นนั้นก็รีบตรงเข้าไปเพื่อช่วยเธอ แต่กลายเป็นว่าถูกตีที่แผ่นหลังจนทรุดลงกับพื้น เขาโดนโจมตีไม่ทันให้ตั้งตัวด้วยซ้ำ

            ปัก

            ไม่ได้หมดสติเพียงแค่เจ็บเมื่อถูกตีจากด้านหลัง ซึ่งคนตีคงอ่อนประสบการณ์จึงไม่รู้ว่าไม่ถูดจุดสำคัญ เขาสามารถทนต่อความเจ็บได้แต่ก็แสร้งทำเป็นอ่อนแอเพื่อให้อีกฝ่ายตายใจ ค่อยเงยขึ้นมองคนที่กล้าลักพาตัวภรรยาของตน

            พอเห็นหน้าก็ไม่แปลกใจเท่าไหร่ แต่ไม่คิดว่าจะเจอเธออีกเพราะหญิงสาวหายไปนับสิบปี บทจะโผล่มาก็ไม่บอกกล่าวกันสักนิด แววตาเต็มไปด้วยความแค้นจนเขาสัมผัสได้

            “เจอกันอีกจนได้นะคะพี่หนึ่ง...ยังจำอรได้หรือเปล่า” หล่อนเปลี่ยนจากเด็กหญิงวัยสดใสกลายเป็นคนที่มีแววหม่นหมองในดวงตา ทั้งจมูกและใบหน้าก็เปลี่ยนไปค่อนข้างเยอะ ถ้าเห็นข้างนอกก็คงจำไม่ได้ แต่เมื่ออีกฝ่ายแนะนำตัวว่าเป็นใครก็ทราบในทันที

            “อร...” เขาพึมพำเรียกชื่อเสียงเบา ยังคงนั่งอยู่อย่างนั้นไม่ยอมลุกเพื่อดูว่าอีกฝ่ายมีจุดประสงค์อะไรกันแน่

            “ในขณะที่อรต้องทุกข์ทรมานแต่ทำไมพี่กับมันถึงมีความสุข! ทำไมคะ! มีความสุขได้ยังไง ถามว่ามีความสุขกันได้ยังไง!” ร้องโวยวายแล้วทิ้งไม้ลงบนพื้น เลือกจะหยิบปืนมาแทนแล้วจ่อไปยังคนท้องก่อนจะเลื่อนมาหาเขา

            ดวงตาสั่นไหวเต็มไปด้วยภาพที่ตัวเองโดนคนรักทำร้ายซ้ำแล้วซ้ำเล่า ถูกพ่อแม่ฝากไว้กับป้าที่เลี้ยงแบบทิ้งขว้าง มหาวิทยาลัยที่ใฝ่ฝันก็สอบไม่ติด คิดรวยทางลัดด้วยการเกาะติดผู้ชายฐานะดีก็โดนเขี่ยทิ้งแล้วมาเจอกับเสี่ยตัณหากลับที่มักจะซ้อมเธอเสมอ

            คิดแล้วก็นึกโกรธแค้นกับชะตาชีวิตของตัวเอง แล้วชิงชังพี่สาวต่างสายเลือดที่ได้รับทุกอย่าง...

            ไม่ยุติธรรมเลยสักนิด!

            “ต้องการอะไร ฉันต้องทำอะไรถึงจะยอมปล่อยอัญ” ค่อยหยัดกายลุกยิน เขามั่นใจว่าตัวเองสามารถจัดการทุกอย่างได้เพราะตอนนี้คนของตนได้ล้อมบ้านไว้หมดแล้ว อย่างไรหล่อนก็ไม่มีทางหนีอื่น

            “ไม่ปล่อย อรจะฆ่ามัน...ฆ่าคนที่มันขัดขวางความสุขของอร ถ้าพี่ไม่เจอมันก็ต้องรักอร พี่รักอรไม่ใช่เหรอ พี่ยังบอกว่าจะแต่งงานกับอร เรารักกัน!” โวยวายเสียงดังไม่ยอมรับความจริงทั้งที่เขาบอกชัดเจนว่าเห็นเธอเป็นเพียงแค่หมากในเกม

            ไม่เคยรักหญิงสาวเลยสักครั้ง...

            “เพราะแก แกคนเดียวอีอัญ อย่าอยู่ให้รกโลกเลยลงนรกไปเถอะ!” ปืนที่เคยจ่อมายังเขาเปลี่ยนไปที่หญิงสาว ดวงตาคมเบิกกว้างด้วยความตกใจ รู้แน่ชัดแล้วว่าหล่อนคงตัดสินใจเหนี่ยวไกอย่างแน่นอน จึงรีบตะโกนห้ามเสียงหลง

            “อย่า!”

            ปัง!

            แต่ดูเหมือนจะไม่ทัน...

            “ม่ายยยยยย!”

            กระสุนนัดนั้นพุ่งออกมาด้วยความเร็วพร้อมกับเสียงร้องห้ามที่ดังไปทั่วห้อง ตามมาด้วยคนของร่างสูงที่เข้ามาจับผู้ก่อเหตุเอาไว้...