๒๑ ซาตานกลับใจ (๒)

“อัญเห็นว่ายังไง จะให้กฎหมายจัดการหรือว่าให้พี่เป็นคนจัดการ” น้ำเสียงกับแววตาของเขาเด็ดขาดจนเธอนึกกังวลแทนน้องสาว แม้ว่าจะถูกอีกฝ่ายเกลียดแต่ก็เติบโตมาด้วยกัน จึงเลือกจะถามถึงวิธีของเขาแล้วชายหนุ่มก็บอกไปตามตรง

            “พี่จะทำยังไง”

            “พี่ไม่ชอบความยุ่งยาก พี่คงส่งเขาไปอยู่เกาะสักแห่งแล้วทำงานในเกาะไม่ให้ออกมาข้างนอกอีก มันอาจจะดูโหดร้ายแต่พี่ถนัดแบบนี้มากกว่า กฎหมายมันยาวนานน่ารำคาญเกินไป...แต่พี่ให้อัญตัดสินใจ” เพิ่งรู้ว่าเขามีโหมดโหดเหมือนกัน ตนลอบกลืนน้ำลายลงคอด้วยความกลัว ไม่รู้ว่าวันหนึ่งหากเรามีเรื่องเข้าใจผิดแล้วเลิกรากันไป

            เขาจะทำแบบนี้กับเธอหรือเปล่า...

            แต่เชื่อว่าชายหนุ่มไม่ใช่คนแบบนั้น เธอเห็นความอ่อนโยนในตัวเขาแล้วตนก็เชื่อมั่นในเรื่องของเราพอสมควร จึงตัดสินใจเลือกในให้เป็นไปตามวิถีของกฎหมาย ผิดอย่างไรก็ให้ศาลตัดสินซึ่งแน่นอนว่ามันคงกินเวลายาวนานพอสมควรอย่างที่เขากล่าว

            ชายหนุ่มคิดไว้แล้วว่าความผิดมีเท่าไหร่เขาจะเอาให้หนัก หล่อนจะไม่ได้ออกมาเห็นเดือนเห็นตะวันอีกนานเลยล่ะ

            ทำกับเขาไม่เท่าไหร่ แต่มาทำกับผู้หญิงที่เขารักเนี่ยสิ...ไม่มีทางที่ชายหนุ่มจะปล่อยไปอย่างแน่นอน

            “ดำเนินการตามกฎหมายเถอะค่ะ ผิดถูกว่าไปตามนั้น” จับมือหนาเอาไว้แล้วพยักหน้าให้เขา ตัดสินใจเด็ดขาดโดยที่ธนนท์ปภพก็เลือกจะตามใจหล่อน ทำไปตามกฎหมายก็ดีเหมือนกัน หากเอาตามที่เขาต้องการก็ลำบากไปทำบุญไถ่บาปอีก

            ทุกวันนี้บาปก็มีมากจนกลัวว่าถ้าตายไปจะพลัดพรากจากคนที่รัก

            แน่นอนว่าอัญชิสาต้องได้ขึ้นสวรรค์อย่างไม่ต้องสงสัย ส่วนเขาคงตกนรกแบบไม่ต้องคิดให้มากความเลย

            “งั้นพี่ก็จะเอาโทษสูงสุดคงไม่ว่ากันใช่ไหม”

            “ค่ะ” พยักหน้าตามใจชายหนุ่ม

            คุยเรื่องอรสินีจบเขาก็ทำตัวเหี่ยวเป็นผักเฉาทันที เอนกายมาพิงไหล่บางแม้จะไม่ถนัดก็อยากทำเพราะต้องการอ้อนเธอ เหมือนว่าเหตุการณ์ครั้งนี้จะทำให้เราคืนดีกันโดยไม่ต้องเอ่ยปากให้มากความ เขามองเธอแล้วทำหน้าเศร้าจนหญิงสาวต้องถามเพราะเป็นห่วง

            ตอนล้มลงไปนอกจากขาที่เจ็บยังมีแขนที่กระแทกพื้นอีก แต่หมอบอกว่าแขนไม่เป็นอะไรมากไม่ต้องใส่เฝือกก็ได้ ชายหนุ่มจึงมีเพียงขาที่ต้องสวมเฝือกสีขาวอ่อนเอาไว้

            “เจ็บตรงไหนไหมคะ” ถามด้วยความเป็นห่วง เขาก็แสร้งทำเสียงอ่อนหวานให้เธอทันที

            “เจ็บแขน...” บีบเสียงเล็กจนคนมองนึกสงสัยว่าเจ็บจริงหรือเปล่า แต่ยังไม่ทันที่หล่อนจะได้เอ่ยปากเขาก็รีบอ้อนแล้วโอบรอบเอวบางพลางดึงให้เธอขึ้นมานั่งบนเตียงด้วยกัน ถึงปากจะขออนุญาตแต่การกระทำก็เกินเลยไปแล้ว

            “ขอกอดหน่อยได้ไหม”

            “ไม่ดีมั้งคะ” พยายามขืนตัวเอาไว้แต่เขาก็ยังคงกอดเธอแน่นเหมือนเดิม

            กลายเป็นว่าอัญชิสาต้องขยับให้เขาได้กอดตัวเองถนัด ความโกรธที่เคยมีหายไปเพียงพริบตา ยังจำวินาทีที่อรสินีลั่นไกใส่หล่อนได้อยู่เลย ถ้าไม่ได้เขาช่วยเอาไว้ป่านนี้เราคงไม่ได้อยู่ด้วยกันแบบนี้ เตือนสติให้รู้ว่าชีวิตมันสั้นแค่ไหน

            ทำอะไรได้ก็รีบทำ...อยากบอกรักก็ควรรีบบอกตอนนี้

            มีความสุขให้เต็มที่เพราะไม่แน่ว่าวันนี้อาจเป็นวันสุดท้ายของชีวิตก็ได้

            “พี่เกือบไม่ได้กลับมากอดอัญแล้วนะ ช่วยตามใจพี่หน่อยไม่ได้เหรอครับ ให้พี่ได้กอดอัญเถอะนะครับ” ลูกอ้อนของเขายิ่งกว่าพระเอกลิเกเสียอีก ไม่คิดว่าคนตัวโตจะเก่งในเรื่องนี้ด้วย เธอแอบยิ้มขำแล้วเอนกายพิงอกกว้าง พยายามระวังไม่ให้โดนข้อเท้าของชายหนุ่ม

            “ค่ะ”

            กลายเป็นว่าพวกเรากอดกันอยู่บนเตียงของห้องผู้ป่วย ความเงียบสงบทำให้เขาอยากอยู่แบบนี้ไปอีกแสนนาน ก่อนจะนึกบางอย่างขึ้นมาได้จึงเรียกหล่อน อยากถามให้แน่ใจว่าตอนนี้เรื่องระหว่างเราอยู่ในขั้นไหน เหมือนได้ย้อนเวลากลับไปเป็นชายหนุ่มอีกครั้ง

            ตอนที่เขาตกหลุมรักเธอหมดหัวใจ...

            “อัญ...”

            “คะ” ตอบรับเสียงหวาน

            “ให้โอกาสพี่หรือยัง หายโกรธพี่ได้หรือเปล่า” เขายังคงอ้อนแล้วเธอก็เปล่งเสียงหัวเราะในลำคอ เลือกจะดึงแขนเขาให้โอบกระชับเอวหล่อนแน่นขึ้น อยากอยู่ใกล้ชายหนุ่มเมื่อย้อนกลับไปคิดถึงเหตุการณ์ที่เกิดกับเราสองคนก็เกิดความกลัวในใจ