๒ มีใจให้กันหรือยัง (๓)

อัญชิสาพยายามทำตามคำสั่งของบุพการีทุกอย่างเพื่อจะได้เป็นลูกรักเหมือนน้องบ้าง แต่ไม่ว่าจะพยายามแค่ไหนกลับเหมือนว่าถูกผลักให้ห่างมากกว่าเดิม หล่อนจึงทำได้แค่ภาวนาให้ตัวเองได้รับความรักในสักวัน

            “พี่หนึ่งพอจะติวให้อรได้ไหมคะ อรไม่ค่อยเก่งวิชาคณิตเท่าไหร่ไม่รู้ว่าจะชอบติดหรือเปล่า พี่หนึ่งช่วยอรหน่อยนะคะ” เข้ามานั่งในห้องรับแขกก็ถูกขนาบข้างด้วยหญิงสาวที่พยายามจะตีสนิท ทั้งที่ใบหน้าของเขานิ่งเฉยแววตาไม่รับแขก แต่ก็ยังตอบไปตามมารยาท

            “ถ้าว่างนะครับ...” เจ้าของบ้านถึงกับนำน้ำมาเสิร์ฟเอง แต่เขากลับไม่เห็นหญิงสาวที่ตนมาส่งถึงบ้าน เธอไม่ได้ขึ้นไปชั้นบนแต่ได้ยินเสียงทำอาหารคาดว่าคงอยู่ในครัว ชายหนุ่มหยิบน้ำขึ้นจิบแก้กระหายแล้วตอบคำถามของคุณปวัต อนันต์เมษบ้าง

            ทราบว่าครอบครัวนี้ทำโรงงานผลิตของใช้ตามออเดอร์ ซึ่งส่วนมากก็เป็นโรงแรมหรือบริษัทห้างร้านที่มาสั่งทำ ทว่าโรงแรมของเขามีโรงงานที่ใช้งานอยู่แล้ว จึงไม่ได้สนใจจะร่วมงานกับท่านแต่คุณปวัตรก็ยังพยายามจะบอกว่าอยากร่วมงานจนนึกรำคาญ

            เขาอยากคุยกับอัญชิสามากกว่า...

            “ผมขอเข้าห้องน้ำหน่อยนะครับ” สบโอกาสที่ดื่มน้ำจนหมดแก้วแสร้งทำทีเหมือนต้องการปลดทุกข์ จึงไม่มีใครรั้งเขาเอาไว้

            “ทางนั้นเลยค่ะ” ผายมือไปยังห้องน้ำชั้นล่าง เขาจึงรีบลุกจากโซฟาแล้วเดินเข้าห้องน้ำทันที อรสินีเห็นอย่างนั้นก็ถูกมารดาสั่งให้ไปเปลี่ยนเสื้อผ้าจะได้ดูสวยกว่านี้ ไม่ใช่สวมชุดนักเรียนเหมือนเด็กกะโปโลมารับแขก เจ้าตัวรีบทำตามคำสั่งอย่างรวดเร็ว

            ร่างสูงมองไปยังเจ้าของบ้านที่ไม่ได้สนใจตน ก่อนเลือกย่องเสียงเบาเข้าไปในครัว พบคนที่กำลังทำอาหารอย่างตั้งใจจนไม่ได้ยินเสียงฝีเท้าของเขาด้วยซ้ำ ธนนท์ปภพจึงไปหยุดยืนข้างเธอทำให้ร่างบางหันมามอง พอเห็นว่าเป็นใครก็กลับไปตั้งใจทำอาหารเหมือนเดิม

            “ทำอะไรเหรอ” ไม่มีคำทักทายจากหล่อน

            ทำให้รู้ทันทีว่าโดนโกรธเข้าให้แล้ว เห็นอย่างนั้นก็ตัดสินใจชวนคุย “อาหารเย็นค่ะ” ตอบเสียงแข็งพร้อมกับอาการไม่สบอารมณ์ที่มองออกง่ายดาย เขาเห็นอย่างนั้นก็กลัวว่าเธอจะโกรธจนไม่ยอมพูดคุยกันโดยดี คิดจะจับแขนเรียวแต่รู้ว่าไม่ควร

            “โกรธพี่หรือเปล่า ทำไมทำหน้าบึ้งนักล่ะ” น้ำเสียงที่ถามอ่อนลงกว่าปกติ เธอพยายามไม่หันไปมองเขาแล้วเลือกจะทำอาหารอย่างเดียว ใบหน้าหวานเรียบสนิทต่างจากทุกครั้งที่มักจะยิ้มหวานให้กัน ทำให้เขาเริ่มทำตัวไม่ถูก

            ไม่เคยต้องง้อใครมาก่อน จึงไม่รู้ว่ามันต้องทำอย่างไร

            “มีอะไรให้โกรธด้วยเหรอคะ” ถามกลับเสียงแข็ง เขาจึงรู้ในทันทีว่าต้องทำอะไรสักอย่างเพื่อให้เธอหายโกรธแล้วกลับมาเป็นปกติโดยเร็วที่สุด

            ต้องแข่งกับเวลาเพราะไม่รู้อรสินีจะเข้ามาตามเมื่อไหร่

            “ขอโทษที่ไม่ได้บอก พี่แค่คิดว่ามันไม่ได้สำคัญเท่าไหร่ อย่าโกรธกันเลยนะ...” รู้ดีว่าเธอโกรธเรื่องที่เขาปิดบังฐานะของตัวเอง จึงเลือกจะเป็นฝ่ายเอ่ยขอโทษพร้อมขยับเข้าไปใกล้หล่อน แต่เหมือนว่าร่างบางจะไม่ยอมรับฟัง เธอทำเพียงไล่เขาออกห่างเพื่อจะได้ทำอาหารต่อ ไม่อย่างนั้นสมาธิคงกระเจิงกันพอดี

            “ออกไปข้างนอกเถอะค่ะ อาหารเสร็จแล้ว” พูดจบก็เดินไปหยิบจานโดยปล่อยให้ชายหนุ่มมองตามก่อนถอนหายใจที่ไม่มีสิ่งใดเป็นดั่งใจเลย

            สุดท้ายก็ต้องเดินออกมารอที่ห้องรับแขก คุยกับบิดาของหล่อนโดยมีอรสินีนั่งขนาบข้าง ถึงเวลาอาหารก็ย้ายมายังห้องทานข้าวซึ่งเธอนั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม กินข้าวไม่พูดจนขณะที่เขาก็ถูกน้องสาวเธอตักอาหารใส่จานจนกินไม่ทันต้องบอกให้พอก่อน

            อาหารฝีมือของหล่อนอร่อย แต่เหมือนว่าแม่ครัวเงียบเกินไปทั้งยังไม่มองหน้าเขา ทำให้ชายหนุ่มยิ่งกระวนกระวายมากกว่าเดิม

            หันมาด่ากันยังดีซะกว่าเงียบแบบนี้...

            กินข้าวจนอิ่มก็ตามด้วยของหวาน ก่อนที่อัญชิสาจะเป็นคนเก็บกวาดทุกอย่างทั้งยังล้างจานชามจึงหมดโอกาสจะออกมาร่ำลาเขา ถึงแม้ว่าร่างสูงจะชะเง้อมองเธอเท่าไหร่ สุดท้ายก็ต้องโบกมือลากับอรสินีที่เดินมาส่งถึงหน้าบ้าน

            “ไว้มากินข้าวที่บ้านบ่อยๆ นะคะพี่หนึ่ง”

            “ครับ”  ไม่รู้ว่าจะตอบอย่างไรจึงทำเพียงแค่รับคำแล้วขึ้นรถขับออกจากบ้านของเธออย่างรวดเร็ว แต่ไม่วายทิ้งสายตาเพื่อมองหาคนที่ตัวเองอยากเจอ แต่ดูเหมือนว่าหล่อนจะไม่ต้องการพบเขาเท่าไหร่ สุดท้ายชายหนุ่มทำได้เพียงแค่ถอดใจ

            ไว้พรุ่งนี้ค่อยไปหาที่ห้องจัดเลี้ยงก็ได้ หญิงสาวยังคงทำงานอยู่ที่เดิมไม่หนีหายไปไหนหรอก

            รถคันหรูแล่นลับไปแล้ว รอยยิ้มของอรสินีจึงลดลงก่อนเดินเข้าไปในบ้าน พบว่าพี่สาวเพิ่งล้างจานชามเสร็จก็ตรงเข้าไปถามไถ่เสียงแข็ง ไม่มีความเคารพเลยสักนิด ถูกเลี้ยงตามใจมาแต่เด็กจึงมองพี่สาวเป็นเหมือนคนรับใช้มากกว่าคนในครอบครัว

            ซึ่งเรื่องนี้ก็เป็นแผลใจของหญิงสาวพอสมควร เมื่อก่อนเธอตั้งคำถามหลายต่อหลายครั้ง จนทราบความจริงว่าตนเป็นคนนอกจึงไม่คิดจะถามอีก เลือกจะทำทุกอย่างให้เป็นที่รัก นั่นคือทำตามคำสั่งของบุพการีทุกอย่าง

            ถึงแม้ว่าตนจะไม่เต็มใจก็ตาม...

            “พี่อัญ ไปรู้จักตอนไหนทำไมไม่เห็นบอกอรเลย แอบเก็บเงียบไว้คนเดียวคิดว่าอรจะแย่งเหรอ” เข้ามาถามเสียงแข็งใบหน้าบึ้งตึง มองหน้าพี่สาวแล้วก็นึกน้อยใจที่ไม่สวยเท่าอีกฝ่าย ผู้ชายที่เข้ามาต่างก็ใช้หล่อนเป็นสะพานเพื่อเข้าหาอัญชิสาทั้งนั้น

            ธนนท์ปภพก็เข้าหาพี่สาวหล่อนเช่นเดียวกัน มองตาก็รู้ว่าเขาไม่ได้คิดแค่พี่น้อง ยิ่งทำให้เธอนึกอิจฉาคนตรงหน้ามากกว่าเดิม

            “เปล่า พี่ก็เพิ่งรู้จักกับพี่หนึ่งไม่นาน...” พยายามตอบอย่างเป็นกลาง ไม่อยากหาเหาใส่หัวให้ตัวเองเพราะรู้ดีว่าน้องสาวต้องการอะไร

            “เหอะ มีพี่อัต พี่เจมแล้วยังมาพี่หนึ่ง หลายใจจริงเลยนะพี่สาว” มือบางกำเข้าหากันแน่น พยายามผ่อนลมหายใจออกอย่างเชื่องช้า

            “พี่เปล่า อย่าใส่ร้ายกันได้ไหม” เธอเป็นพี่และอายุมากกว่าจึงต้องควบคุมอารมณ์ไม่ให้สติแตก โดยเฉพาะกับน้องสาวที่พ่อแม่ตามใจทุกอย่าง ไม่ว่าจะถูกหรือผิดก็เข้าข้างน้องจนเธอกลายเป็นคนผิดอยู่ร่ำไป

            “ใส่ร้ายอะไรก็เห็นอยู่ตำตา จะปฏิเสธเพื่ออะไร” เริ่มก้าวเข้ามาใกล้เหมือนต้องการจะหาเรื่อง เธอจึงก้าวถอยจนหลังชิดกับเคาท์เตอร์ครัว และก่อนที่จะมีเรื่องเกิดขึ้นคุณภัตติมา อนันต์เมษก็เดินเข้ามาขัดเสียก่อน

            “อัญ มากับแม่หน่อย”

            “ค่ะ” จูงมือบางออกจากห้องครัว ทำให้ลูกสาวที่กำลังจะหาเรื่องพี่มีท่าทีฮึดฮัดอย่างเห็นได้ชัด แต่ก็เลือกจะยอมปล่อยไปก่อน

            เรื่องของธนนท์ปภพเพิ่งเริ่มต้นขึ้น เธอไม่มีทางยอมแพ้เป็นอันขาด!

            “พรุ่งนี้ไปกินข้าวกับคุณอาธีระหน่อยนะ พ่อจะคุยเรื่องงานกับเขาน่ะ” เดินมาที่ห้องรับแขกแล้วเริ่มพูดเรื่องสำคัญกับลูกสาว เหมือนเป็นเรื่องปกติที่ตนต้องไปรับประทานอาหารกับผู้ชายที่มารดาเลือก โดยที่ไม่สนใจว่าหล่อนเต็มใจหรือเปล่า

            “แต่อัญ...” คิดจะปฏิเสธกลับถูกท่านจ้องนิ่งแล้วเกลี่ยกล่อมแกมบังคับ ซึ่งเธอไม่อาจปฏิเสธได้เลย

            “ไปเถอะ ค่อยกลับพร้อมพ่อ”

            “ค่ะ”

            ปากอวบอิ่มเม้มเข้าหากันแน่น ไม่ได้พูดอะไรอีกนอกจากเดินขึ้นชั้นสองเพื่อพักผ่อน นั่งลงบนเตียงก็ปล่อยน้ำตาให้ไหลด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจในชะตาชีวิตของตัวเอง

            แค่อยากได้ความรักจากคนในครอบครัว...มันยากมากเลยเหรอ