๓ ผลประโยชน์ (๒)

เขาชอบผู้หญิงผิวขาวแล้วที่คบมาส่วนใหญ่ก็ขาวทั้งนั้น...

            “แต่ผู้หญิงที่มึงชอบนี่ขาวทั้งนั้นเลยนะ”

            “มึงรู้เหรอกูชอบแบบไหน” เพื่อนซี้สบตาเป็นอันรู้กัน พอดีกับที่อาหารทยอยมาเสิร์ฟจึงหันไปสนใจมื้อเที่ยงแล้วหยิบตะเกียบพร้อมสำหรับรับประทานอาหาร ไตรเตชินกินด้วยความอร่อยแล้วพูดคุยกับคนที่ไม่ได้เจอกันนานนม

            “ไม่รู้ เห็นควงแต่แหม่มนี่หว่า ไปอยู่ลอนดอนเป็นไงบ้างล่ะ เรียนก็เรียนเล่นก็เล่นเต็มที่เชียวนะมึง” ทราบข่าวจากเพื่อนอีกคนเพราะเห็นธนนท์ปภพควงสาวต่างชาติเข้าห้อง ซึ่งเป็นเรื่องปกติสำหรับพวกเขา หากไม่มีพันธะก็ยังสามารถสนุกสนานได้

            อายุเท่านี้จะรีบมีแฟนไปไหน ไตรเตชินเองก็ครองโสดมาหลายปีแล้ว ส่วนใหญ่แค่คุยหรือตกลงขึ้นเตียงเท่านั้น

            “ธรรมดาป่ะวะ คนเราก็ต้องผ่อนคลายบ้าง” ไหวไหล่เล็กน้อยแล้วเริ่มรับประทานอาหารเช่นเดียวกัน พวกเขาคุยกันอย่างออกรสไม่สนใจสิ่งรอบข้าง ทำให้หนุ่มนักบริหารไม่เห็นว่ามีคนรู้จักนั่งทานข้าวอยู่ในร้านเดียวกัน

            “ตรวจโรคบ้าง”

            “กูป้องกันตลอด แล้วก็ตรวจสุขภาพประจำตรวจโรคทุกอย่าง...มึงอ่ะตรวจบ้าง” นึกหมั่นไส้ใตรเตชินจึงได้บอกคนที่ควงหญิงบ่อยไม่ต่างกัน เหมือนเก็บกดจากตอนเรียนมัธยมศึกษาที่เป็นชายล้วนแถมยังอยู่โรงเรียนประจำอีกต่างหาก

            พอออกสู่โลกภายนอกทำให้พวกเขาค่อนข้างเปิดตัวเปิดใจพอสมควร...

            “กูไม่เคยครับ บริสุทธิ์ผุดผ่อง...” ยังพยายามจะแย้งทั้งที่ความจริงตรงกันข้ามอย่างสิ้นเชิง ธนนท์ปภพส่ายหน้าระอากลั้วเสียงหัวเราะในลำคอ

            “หึ ใครเชื่อก็ออกลูกเป็นควายล่ะ” ก่อนบทสนทนาจะเปลี่ยนเป็นเรื่องในอดีตที่หวนคิดถึงบ่อยครั้งก็ยังมีความสุขเสมอ สายตาของหนุ่มไร่เหลือบมองคู่ชายหญิงที่เดินออกจากร้าน อดไม่ได้ที่จะสะกิดเพื่อนเพราะฝ่ายหญิงสาวเด่นมาแต่ไกล ทำให้เขาต้องหันไปมองก่อนชะงักเมื่อเธอคือคนที่ตนคุ้นเคยเป็นอย่างดี

            “คนนั้นแฟนกันเหรอวะ เสียดายผู้หญิงอย่างสวย” ท่าทีใกล้ชิดเพราะฝ่ายชายเข้ามาโอบไหล่หล่อนแล้วเดินออกจากร้านด้วยกันทำให้คิดไปในทางนั้น ปากหยักเม้มเข้าหากันแน่นกับความคิดที่เริ่มฟุ้งซ่านจนอยากเดินออกไปถามให้รู้แล้วรู้รอด

            แต่ดูแล้วอาจจะเป็นคนรู้จักก็ได้...คงไม่ใช่อย่างที่เพื่อนเขาคิดหรอก

            การไปรับประทานอาหารกับเพื่อนของพ่อจบลงแล้วพร้อมกับความรู้สึกขยะแขยงตัวเองที่ติดกลับมาด้วย เธอต้องอาบน้ำหลายรอบกว่าจะขจัดความรู้สึกเหล่านั้นออกไปจนหมดได้ ตัดสินใจไม่ไปทำงานเพราะไม่พร้อมเจอกับบุคคลที่เป็นถึงผู้บริหารระดับสูง เหมือนว่าเขาจะอยู่ไกลเกินกว่าจะเอื้อมถึง

            อีกทั้งมีน้องสาวที่พยายามเข้ามาพูดเพื่อแย่งธนนท์ปภพจนเธอถอดใจ เรื่องของเรามันดูยากไปหมดจนเหมือนจะเป็นไปไม่ได้ ทางที่ดีคือไม่ควรเริ่มต้นหล่อนจึงไม่อยากเจอหน้าเขาอีก แต่การจะให้ลาออกจากงานที่เป็นรายได้อีกช่องทางก็ดูไม่เข้าท่าเท่าไหร่

            คิดไม่ตกว่าจะเอาอย่างไรกับชีวิตต่อจากนี้ เหมือนมันมืดแปดด้านจนสุดท้ายก็เลือกจะนอนหลับเพื่อให้ลืมทุกอย่าง

            ก่อนตื่นมาแล้วพบความจริงว่าสุดท้ายก็ต้องเผชิญหน้ากับมันอยู่ดี โดยเฉพาะเมื่อถูกผู้เป็นพ่อไหว้วานบางสิ่งที่หล่อนไม่เต็มใจทำเลยสักนิด

            “ช่วยพ่อหน่อยเถอะนะ เอาเรื่องนี้ไปคุยกับคุณหนึ่งเผื่อเขาจะช่วยเราบ้าง แค่ให้เขาเปลี่ยนมาใช้โรงงานที่บ้านของเราลูกทำได้ใช่ไหม” บ้านของเธอทำโรงงานของใช้ในโรงแรมซึ่งตอนนี้อยู่ในช่วงวิกฤตพอสมควร พนักงานลาออกไปกว่าครึ่งเพราะไม่สามารถจ่ายเงินเดือนได้ตามกำหนด กินระยะเวลามากว่าสองเดือนคนที่เหลือจึงไม่ทน พยายามกดดันผู้บริหารแต่คุณปวัตรก็หมดหนทางจะแก้ไขเพราะตอนนี้ก็กู้ธนาคารจนไม่มีเงินจ่ายคืน

            ถ้าปล่อยให้เป็นแบบนี้ต่อไปทุกอย่างคงพังทลาย ซึ่งท่านไม่อยากให้วันนั้นมาถึงจึงพยายามหาทางเอาตัวรอดสุดความสามารถ ใช้ความสวยของลูกสาวคนโตให้เป็นประโยชน์ด้วยการพาไปพูดคุยกับบรรดาชายหนุ่มที่ค่อนข้างมีฐานะ

            เพื่อนของท่านก็เป็นหนึ่งในตัวเลือก แต่เหมือนว่ายังไม่เข้าตาเท่าไหร่ ตอนนี้มีอีกหนึ่งคนเข้ามาที่นอกจากจะฐานะดีแล้วยังมีอำนาจบารมีอีกต่างหาก ถ้าได้ดองกันก็ไม่ต้องพบความลำบาก จึงคาดหวังเป็นอย่างยิ่งให้ได้ดองกับธนนท์ปภพ

            “แต่พ่อคะ...” คิดจะหลีกหนีให้ห่างจากเขาแต่เหมือนไม่มีสิ่งใดเป็นใจเลย บิดาเป็นฝ่ายเอ่ยปากขอให้หล่อนช่วยพูดกับเขาเรื่องโรงงานแต่ตนก็ไม่อยากเข้าไปแทรกแซงการทำงานของอีกฝ่าย จึงค่อนข้างหนักใจพอสมควร

            คิดจะปฏิเสธแต่ดูเหมือนว่าท่านจะไม่รับฟังกันบ้างเลย

            “ช่วยพ่อหน่อยเถอะนะ” การอ้อนวอนของท่านทำให้เธอไม่สามารถเอ่ยคำใดออกไปได้นอกจากตอบตกลง เพราะความจริงก็อยากช่วยให้สถานการณ์ทางบ้านดีขึ้นเหมือนกัน หล่อนไม่อยากให้มันย่ำแย่มากไปกว่านี้แล้ว

            “อัญจะพยายามค่ะ”

            สุดท้ายก็เป็นหล่อนเหมือนเดิมที่ต้องช่วย ถึงไม่อยากให้ความสัมพันธ์ของเรามีเรื่องธุรกิจมาเกี่ยวข้อง แต่ก็หลีกเลี่ยงไม่ได้ หลังเลิกเรียนก็ต้องมาทำงานพาร์ทไทม์เรียกสมาธิให้ตัวเองเพื่องานจะได้ไม่เสียหาย หลังการแสดงเสร็จสิ้นก็มาเปลี่ยนเสื้อผ้าหลังเวทีพร้อมกับเดินมานั่งเหม่อลอยอยู่ตรงสวนของโรงแรม

            คิดไม่ตกว่าควรทำอย่างไรกับชีวิตตอนนี้ หล่อนไม่อยากพูดเรื่องโรงงานของพ่อกับเขา เรายังไม่ได้เคลียร์กันเรื่องฐานะของชายหนุ่ม ซึ่งความจริงตนก็ไม่ได้โกรธเพียงแค่รู้สึกว่าเราอยู่ห่างกันออกไปเรื่อยๆ

            ตนไม่เหมาะสมกับธนนท์ปภพ...

            “ทำหน้าเครียดมาแต่ไกล มีอะไรหรือเปล่า” จมอยู่กับความคิดของตัวเองอยู่นานพอสมควร ก่อนสะดุ้งตัวโยนเมื่อได้ยินเสียงทุ้มที่คุ้นเคยเข้ามาใกล้ พอเงยหน้าขึ้นก็พบกับธนนท์ปภพที่ส่งยิ้มให้กันพอดีแต่เธอไม่ได้อยู่ในอารมณ์จะฝืนยิ้มตอบได้

            ควรพูดเรื่องโรงงานของบิดากับเขาตอนนี้เลยหรือเปล่า คิดในใจอย่างกลัดกลุ้มแล้วเลือกปัดความฟุ้งซ่านเหล่านั้นทิ้ง ยืดเวลาออกไปอีกสักหน่อยเพราะไม่อยากโดนเขาเข้าใจผิดว่าเข้าหาเพราะผลประโยชน์ทั้งที่ความจริงไม่เป็นเช่นนั้น

            “เรื่องเรียนน่ะค่ะ ใกล้จบแล้วอัญไม่รู้ว่าจะเอายังไงต่อกับชีวิตตัวเองดี” เหลือเวลาเพียงเดือนเดียวเท่านั้นเธอก็จะเรียนจบ โปรเจคที่ต้องส่งก่อนจบก็ทำเสร็จแล้ว เรื่องฝึกงานก็เช่นเดียวกัน เหลือเพียงเวลาแค่ไม่ถึงเดือนหล่อนก็จะได้วุฒิการศึกษาเพื่อใช้ในการสมัครงาน

            แต่ไม่รู้ทำไมถึงไม่รู้สึกมีความสุขเลยสักนิด เธอกลัวว่าถ้าเรียนจบอาจถูกจับใส่ตะกร้าให้คนที่บิดาคิดว่าเหมาะสมก็เป็นได้

            ชีวิตของหล่อนไม่ได้มีทางเลือกมากนักหรอก...

            “เรียนต่อปริญญาตรีสิ หรือจะทำงานก่อนไหมล่ะ” เลือกจะเดินมานั่งฝั่งตรงข้ามกับเธอ จ้องใบหน้าสวยที่แววตาเศร้าลงอย่างเห็นได้ชัด จนเขานึกอยากพูดปลอบเพื่อเรียกรอยยิ้มเธอกลับคืนมาอีกครั้ง

            ตอนที่เธอยิ้ม...เหมือนมีดอกไม้เบ่งบานในใจเขาด้วย

            “คงทำงานก่อนค่ะ เก็บเงินส่งตัวเองเรียนไม่อยากรบกวนพ่อแม่” ความคิดของเธอทำให้เขายิ่งนับถือมากกว่าเดิม จ้องเธออยู่อย่างนั้นจนร่างบางเริ่มทำตัวไม่ถูก ยกมือขึ้นเอาผมทัดหูแล้วเสมองทางอื่น บรรยากาศระหว่างเราไม่ได้อึดอัดแต่เพราะเรื่องในใจที่เธอไม่อาจบอกเขาได้ ทำให้หญิงสาวนึกกังวลจนแสดงออกทางสีหน้า

            ไม่เคยตกอยู่ในบรรยากาศแบบนี้ จึงค่อนข้างสับสนพอสมควรว่าตอนนี้ควรพูดอะไรออกไปหรือเปล่า แต่โชคดีที่อีกฝ่ายชวนคุยไม่ให้เงียบจนเกินไป

            “เมื่อวานตอนเที่ยงไปไหนมาเหรอ” นึกย้อนไปถึงเมื่อวานแล้วก็นึกหงุดหงิดทุกครั้งยามถูกชายรุ่นพ่อลวนลาม