๒๑ ซาตานกลับใจ (๓)

เพราะไม่รู้ว่าวันสุดท้ายจะมาถึงเมื่อไหร่...

            “หายโกรธตั้งแต่เห็นพี่วิ่งมาช่วยอัญคนเดียวแล้ว อย่าทำอีกนะคะ...ไม่ทำแบบนี้แล้วได้ไหมสัญญากับอัญสิคะ ชีวิตของพี่มีค่าอย่าเอาไปเสี่ยงไม่ว่ากับเรื่องไหนก็ตาม” สบโอกาสก็รีบบอกเขาทันที ชายหนุ่มได้ยินอย่างนั้นก็พยักหน้าแล้วโอบกอดเธอเอาไว้เช่นเดียวกัน เขาก้มลงหอมแก้มเธอด้วยความรักพร้อมพึมพำข้างหู

            “ครับ พี่ขอโทษ” เหมือนเธอจะยอมหมดทุกอย่าง ไม่มีการผลักออกจนเขาเริ่มได้ใจ

            “พี่สัญญากับอัญอีกอย่างสิ”

            “สัญญาเรื่อง...” เลิกคิ้วเชิงถาม แล้วเธอก็หันมามองเขาเช่นเดียวกัน หญิงสาวยกมือประคองใบหน้าคมเอาไว้ ดวงตาร้อนผ่าวเพียงแค่คิดว่าต้องจากกันอยู่คนละโลก รู้ดีว่าเป็นตนที่คิดมากไปเองแต่ก็ไม่อาจห้ามความคิดด้านลบได้

            จนต้องโอบกอดเขาเพื่อย้ำกับตัวเองว่าชายหนุ่มยังอยู่ตรงนี้...

            “ห้ามตายก่อน ไม่ว่ายังไงก็ห้ามตายก่อนอัญเด็ดขาด ถ้าพี่ผิดคำพูดอัญจะโกรธพี่ตลอดชีวิต เจอกันชาติหน้าก็จะโกรธจริงด้วย” จ้องเขม็งจนเขานึกขันแต่ก็ไม่กล้าหัวเราะ กลัวว่าหญิงสาวจะโกนธจึงเลือกสัญญาเป็นมั่นเหมาะ

            เพราะอย่างไรก็ไม่มีทางทิ้งเธอเป็นอันขาด...

            “ครับ พี่จะไม่ตายก่อน พี่จะดูแลตัวเองให้ดีเพื่ออยู่กับอัญไปอีกเจ็ดสิบปีเลยดีไหม เราจะอายุยืนเป็นร้อยปีเลย”

            “ค่ะ” แล้วหล่อนก็เอนกายพิงอกกว้างอย่างมีความสุข พูดคุยหัวเราะอย่างสนุกสนาน ทำให้เจตน์ที่จัดการเรื่องของอรสินีเรียบร้อยและจะมารายงานเจ้านายต้องถอยร่นไป ไม่อยากเข้าไปขัดขวางความสุข เลือกยืนอยู่หน้าห้องเพื่อคอยกันไม่ให้คนเข้าไปข้างใน

            ไม่เห็นธนนท์ปภพมีความสุขแบบนี้มานานแล้ว...

            ออกจากโรงพยาบาลเขาก็ให้คนไปขนของออกจากห้องของหล่อน แล้วพามาอยู่บ้านหลังใหญ่ในเมืองหลวงโดยที่อัญชิสาไม่อาจค้านได้ ยอมตามใจสามีแล้วประคองเขาเข้ามาในบ้าน เพิ่งเคยมาครั้งแรกพบว่าบ้านที่กรุงเทพฯ ก็ใหญ่ไม่แพ้ต่างจังหวัด มีแม่บ้านเดินออกมาคอยต้อนรับเจ้านายโดยสวมชุดเดียวกันอย่างเคยเห็นในละคร

            ติดภาพเขาช่วยขายส้มตำจนเกือบลืมไปแล้วว่าชายหนุ่มคือประธานบริษัท...

            “อยู่ห้องเดียวกันเหรอคะ” เลิกคิ้วแล้วถามด้วยความตกใจ เขาเลือกพยักหน้าให้เธอพลางยกมือลูบศีรษะมนอย่างเอ็นดู ขึ้นมาชั้นสองโดยใช้ลิฟต์ไม่อยากให้ข้อเท้าเขาได้รับการกระทบกระเทือนมากนัก ชายหนุ่มเองก็ยอมทำตามคำสั่งเธอหมดทุกอย่าง

            ยกเว้นอย่างเดียวคือการแยกห้อง ข้อนี้เขาคงตามใจหล่อนไม่ได้...

            “เราเป็นสามีภรรยากันแล้วนะ จะให้แยกห้องได้ยังไง” มองค้อนเขาแล้วพาอีกฝ่ายเข้ามาในห้องนอน เหมือนร่างสูงจะชอบพูดเหลือเกินว่าเราเป็นสามีภรรยากัน เธอฟังบ่อยก็ใช่ว่าจะไม่เขิน เพียงแต่พยายามกลั้นยิ้มเอาไว้

            “นั่งพักนะคะ” ห้องของเขาดูโล่งมีเพียงแค่เครื่องอำนวยความสะดวก ไม่มีกรอบรูปหรือข้าวของของชายหนุ่มมากนัก เหมือนว่าเป็นเพียงที่พักไม่ค่อยมาอาศัยเท่าไหร่ ทราบว่าบ้านหลังนี้มนัสกรอยู่เป็นหลักเพราะมาเรียนหนังสือตั้งแต่มัธยมศึกษาจนถึงมหาวิทยาลัย

            ต่างจากธนนท์ปภพที่อยู่โรงเรียนประจำ ต่อปริญญาตรีต่างประเทศแล้วทำงานอยู่บ้านเกิด ไม่ค่อยได้มาอยู่ที่นี่เท่าไหร่

            “ครับ”

            “อยากกินอะไรไหม เดี๋ยวอัญ...” เธอถามเขาแล้วจะเดินออกไปหาของกินให้อีกฝ่าย กลับถูกเขาคว้าแขนแล้วดึงให้นั่งตัก หล่อนไม่ได้ขืนตัวออกแต่เลือกจะโอบไหล่กว้างเอาไว้ ยอมนั่งเฉยสบดวงตาคมหลายนาที

            “บอกแม่บ้านเอามาให้ดีกว่า พี่ไม่อยากให้อัญเดินบ่อย นั่งพักให้สบายดีกว่านะครับ” เธอหลุดหัวเราะกับท่าทีของเขาที่ดูท่าจะอยู่ติดกันเหลือเกิน แทบไม่ปล่อยให้เธอห่างกายด้วยซ้ำ แล้วหญิงสาวก็เต็มใจจะอยู่ข้างเขาไม่เกี่ยงงอน

            ชอบเหมือนกันที่เราสองคนได้ใช้เวลาร่วมกัน...

            “เราจะอยู่ที่นี่นานแค่ไหนคะ”

            “ไม่นานหรอก ให้แผลพี่หายดีเราก็กลับบ้านแล้ว ต่อจากนี้อัญต้องเข้ามาอยู่บ้านพี่นะครับ บอกแม่บ้านให้จัดห้องนอนใหม่แล้วล่ะ แล้วก็เตรียมสร้างอีกห้องไว้สำหรับตัวน้อยในท้องโดยเฉพาะ มีห้องของรวิด้วยแต่ต้องให้เขากลับไปตกแต่งเอง” ว่าแล้วก็ลูบหน้าท้องที่นูนออกมาทำให้รู้ว่าหล่อนกำลังตั้งครรภ์ ยิ้มกริ่มยามคิดถึงลูกสาวซึ่งกำลังจะเกิด

            แทบอดใจรอให้ศศิกานต์ออกมาไม่ไหวแล้ว ทุกคนก็รอหลานสาวเช่นเดียวกัน เพราะบ้านหลังนี้มีแต่ผู้ชาย มีหทัยวารินเป็นผู้หญิงคนเดียว ตอนนี้จะมีสมาชิกผู้หญิงมาเพิ่มแล้ว

            “ค่ะ”

            พวกเขานั่งพูดคุยกันสักพัก ก่อนชายหนุ่มจะพาเธอลงไปข้างล่างเพื่อรับประทานอาหาร เขาต้องกินยาตามหมอสั่งจะกินข้างบนก็ไม่ชอบจึงให้แม่บ้านตั้งโต๊ะเอาไว้ เขาทำเป็นเจ็บเท้าแล้วโอบเอวบางเพื่อได้เดินข้างกัน เธอดูเหมือนจะไม่ค่อยเชื่อว่าเขาเจ็บจริง แต่ท่าทีของอีกฝ่ายก็ทำให้คล้อยตามจนได้

            “พี่เกือบลืมถามเลย” ระหว่างรับประทานอาหารก็คิดบางอย่างออก จึงรีบถามหล่อนขึ้นมากลัวว่าตัวเองจะลืม

            “ถามอะไรคะ” เลิกคิ้วเชิงถาม

            “อัญชอบเพชรหรือทอง” ไม่ได้อธิบายแต่ถามเพื่อให้เลือก หล่อนชะงักไปครู่หนึ่งไม่เข้าใจถึงสิ่งที่อีกฝ่ายกำลังจะสื่อ

            “คะ หมายความว่ายังไงคะ”

            “เลือกมาสักอันสิว่าเพชรหรือทอง” เขาไม่ยอมบอกว่าถามทำไม กลับเร่งให้เธอตอบเพราะอยากรู้ว่าเธอชอบอะไรมากกว่า มีแผนบางอย่างผุดขึ้นมาคิดว่าหากบอกจะต้องถูกปฏิเสธอย่างแน่นอน เขาจึงตัดสินใจถามเพื่อเร่งให้หล่อนเลือก

            “ทองก็ได้ค่ะ” เลือกเพื่อตัดปัญหา เขาทราบเช่นนั้นก็พยักหน้าทันที

            “โอเคครับ”