๒๐ ไม่ยอมเสียเธอ (๓)

หนึ่งชั่วโมงผ่านไปคนที่คุยสนุกก็เริ่มเงียบ ลำคอตั้งไม่ตรงคอยจะเอนไปทางนั้นทีทางนี้ที จนเขาต้องให้ลูกชายนอนบนตัก ขณะที่ภรรยาก็หลับเช่นเดียวกัน ดวงตาคมมองสองแม่ลูกด้วยความรักใคร่ ยิ้มเอ็นดูแล้วเลือกจะหลับตาลงเช่นเดียวกัน

            กลายเป็นการเดินทางกว่าสามชั่วโมงพวกเขาเข้าสู่ห้วงนิทรากันทั้งหมด พอถึงทางเข้าบ้านที่ทอดยาวเหมือนไม่สิ้นสุดก็ทำให้เด็กชายถึงกับมองตกตะลึง ลุ้นว่าเมื่อไหร่จะถึงบ้านสักทีจนต้องถามอีกรอบว่าเป็นบ้านจริงหรือเปล่า

            “เรามาบ้านใครเหรอครับ”

            “บ้านพ่อเอง เราจะไปเจอคุณปู่แล้วก็คุณอาทั้งสามของรวิ” ลูบหัวลูกชายที่ลืมตาตื่นก็ถามทันที เด็กน้อยได้ยินเช่นนั้นก็เบิกตากว้างแล้วหันมาถามด้วยความดีใจ พอจะทราบแล้วว่าต้องมาเจอครอบครัวฝั่งบิดาแต่ไม่คิดว่าจะมาวันนี้ ซึ่งตนอยู่ในชุดขาวที่แสนจะภาคภูมิใจยามใส่เพราะมีแต่คนเอ่ยชื่นชมว่าหล่อเหลา

            “จริงเหรอครับ!”

            ตะโกนถามเสียงดังใบหน้าแย้มยิ้มด้วยความดีใจ เขาเห็นอย่างนั้นก็ยิ่งเอ็นดูลูกชายมากกว่าเดิม พยักหน้าพร้อมกับชี้ให้ดูว่าตอนนี้มีคนมายืนรออยู่หน้าบ้านเป็นที่เรียบร้อยแล้ว เจ้าตัวถึงกับกระโดดโลดเต้นมีความสุข

            “จริงสิ...นั่นไงยืนรออยู่หน้าบ้านแล้ว” พูดจบรถยนต์ก็จอดลงที่หน้ามุข พร้อมการรอคอยของคนที่บ้านซึ่งยินเรียงรายอยากเห็นหน้าหลานชาย

            “มากันแล้วๆ” เสียงของมนัสกรเอ่ยดังฟังชัด

            อัญชิสายังคงเขินอายกับสายตาที่จ้องมาเหมือนเดิม เธอลงจากรถเป็นคนแรกก่อนยกมือไหว้บิดาของเขา พร้อมกับทักทายบรรดาน้องชายน้องสาว ก่อนรวิกานต์จะลงจากรถแล้วปิดท้ายด้วยร่างสูงที่ถูกเมินชัดเจน ทุกความสนใจพุ่งตรงไปยังพี่สะใภ้และหลานชาย

            โดยเฉพาะรวิกานต์ที่หน้าตาหล่อเหลาแถมยังผิวขาวอีกต่างหาก ต่างจากคนเป็นพ่อที่ผิวสีเข้มจากการเล่นกีฬากลางแจ้ง ผิวของเด็กชายได้แม่มาหมด ใบหน้าก็เป็นการผสมผสานระหว่างพ่อแม่อย่างลงตัว ดูดีจนคุณอาทั้งสามนึกเอ็นดู แต่ที่ทำให้ยิ้มมากกว่าเดิมคือนิสัยอ่อนน้อมถ่อมตนจากการถูกสอนมาอย่างดี

            “สวัสดีครับ ผมชื่อรวิครับ” ยืนตัวตรงแล้วยกมือไหว้ตามที่คุณครูสอน สร้างความเอ็นดูให้คนที่บ้านเพิ่มเป็นเท่าตัว โดยเฉพาะคุณปู่ที่ยิ้มแก้มปริ ไม่คิดว่ามีหลานทั้งทีจะโตขนาดนี้ ไหนจะอีกคนในท้องซึ่งกำลังจะคลอดในไม่กี่เดือนข้างหน้า

            ไม่มีใครมีความสุขเท่าท่านแล้ว...

            “อาสองนะครับ” โบกมือแล้วแนะนำตัวกับหลานชาย

            “อาสามครับ” มนัสกรเอ่ยบ้าง ยิ้มให้เด็กน้อยพร้อมชนหมัดกับอีกว่ายเหมือนเป็นการทักทายตามประสาเด็กยุคใหม่

            “อาเล็กค่ะ” หทัยวารินพูดเป็นคนสุดท้าย ความน่ารักของคุณอาผู้หญิงทำให้หลานชายถึงกับยิ้มเขิน ก่อนจะทวนชื่อแต่ละคนอีกครั้งเพื่อให้มั่นใจว่าตัวเองเรียกไม่ผิด ต่อจากนี้จะเป็นครอบครัวเดียวกันแล้ว แค่คิดหัวใจก็พองโตขึ้นมาทันที

            “สวัสดีครับอาสอง อาสาม อาเล็ก” คนที่ถูกเรียกชื่อถึงกับยิ้มหน้าบาน มีความสุขที่ได้พบหลานชายคนแรกของบ้าน

            “ไหนมาให้ปู่กอดหน่อยสิ” อ้าแขนกว้างเมื่อเห็นว่ารวิกานต์ทักทายกับคนอื่นหมดแล้ว เหลือเพียงแค่ท่านคนเดียวยังไม่ได้เอ่ยทัก จึงย่อตัวลงมาเพื่อขอกอดแล้วดูเหมือนเด็กชายจะเต็มใจเป็นอย่างยิ่ง เดินแก้มวิ่งเข้าไปหาท่าน

            “ครับ!”

            นอกจากกอดแล้วยังอุ้มหลานชายคนแรกด้วยความภาคภูมิใจ มอบที่ดินกว่าสิบไร่และกำลังสร้างบ้านพักสำหรับรวิกานต์โดยเฉพาะ เป็นของขวัญต้อนรับเข้าบ้านซึ่งทุกคนก็เห็นพ้องต้องกัน มอบบ้านหลังน้อยในการพักผ่อนให้หลานชาย

            “พูดเสียงดังฟังชัด หน้าตาก็หล่อเหมือนปู่...” มองใบหน้าแล้วเอ่ยชม ทำให้มนัสกรที่ยืนฟังรีบแก้ไขคำพูดของคุณอวัชรวดเร็ว

            “โห ต้องหล่อเหมือนพี่หนึ่งสิครับพ่อ”

            “หนึ่งไม่หล่อ พ่อหล่อกว่า...รวิอยากเหมือนใคร ปู่หรือพ่อ” ตอบลูกชายเสร็จก็หันมาถามหลาน เจ้าตัวถึงกับนิ่งค้างแล้วทำหน้านิ่งเหมือนใช้ความคิด ไม่นานก็ตอบเสียงดังฟังชัดไม่ยอมเลือกกลัวว่าฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งจะน้อยใจ

            ขอเหมือนทั้งสองเลยดีกว่า!

            “อยากเหมือนทั้งปู่ทั้งพ่อเลยครับ” คนฟังหัวเราะร่วนมีความสุข

            “ฮ่าๆ อยู่เป็นนะเรา เข้าไปข้างในกันเถอะปู่ให้คนเตรียมกับข้าวไว้เยอะเลย ถือเป็นการต้อนรับลูกสะใภ้กับหลาน ไว้คลอดเมื่อไหร่ค่อยคิดเรื่องแต่งงานนะ”

            “ครับพ่อ”

            พูดคุยกันอย่างสนุกสนานก็พากันเดินเข้าไปในบ้าน คุณปู่ไม่ยอมห่างหลานชายขณะที่หทัยวารินก็เดินกอดแขนพี่สะใภ้แล้วชวนคุยอย่างออกรส ครอบครัวกลับมามีเสียงหัวเราะเมื่อคนทั้งสองเข้ามาเป็นสมาชิกใหม่ พี่ชายหน้าขรึมแววตากุก็อ่อนโยนขึ้นอย่างไม่น่าเชื่อ

            การมาของอัญชิสาสร้างความสุขให้พวกตนเป็นอย่างมาก...

            “ท้องใหญ่ขึ้นกว่าเดิมอีกนะคะพี่อัญ” หันมองแล้วอดไม่ได้ที่จะทัก ได้ยินอย่างนั้นเจ้าตัวก็ยกมือลูบท้องแล้วพูดคุยกับอีกฝ่ายโดยมีรอยยิ้มแต้มมุมปากอยู่เสมอ

            “เข้าเดือนที่ห้าแล้วค่ะ คิดว่าน่าจะใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ”

            “พี่หนึ่งดูแลพี่อัญดีใช่ไหมคะ ถ้าไม่ดีบอกเล็กเลยนะเดี๋ยวจัดการพี่ชายให้เองค่ะ” พูดแล้วก็ชะโงกหน้าไปมองพี่ชายเหมือนต้องการคาดโทษ เขาเห็นอย่างนั้นก็พยายามจะพูดแก้ตัวว่าไม่มีทางทำหล่อนเสียใจอย่างแน่นอน กลับถูกแม่ของลูกพูดขึ้นเสียก่อน

            “พี่คิดว่า...พี่จัดการได้ค่ะ” น้องสาวถึงกับยิ้มกว้างแล้วหัวเราะเสียงดังเมื่อได้ยินเช่นนั้น

            จากการที่สามารถทำให้ธนนท์ปภพลางานแล้วไปเสิร์ฟอาหารได้ พี่สะใภ้ของหล่อนก็ไม่ใช่เล่นแล้ว ทำเอาพี่ชายผู้ไม่เคยยอมลงให้ใครลงให้ได้ขนาดนี้

            “เยี่ยมไปเลยค่ะพี่สะใภ้” ยกนิ้วชื่นชมแล้วเดินกอดแขนอีกฝ่ายเข้ามาในบ้าน

            การต้อนรับสะใภ้ใหญ่และหลานชายคนแรกเต็มไปด้วยความสุข อาหารเต็มโต๊ะแล้วยังมีของขวัญมากมาย เด็กชายแกะออกมาก็ร้องดีใจยกใหญ่สร้างบรรยากาศสุขสันต์ให้คนที่บ้าน ใบหน้าประดับรอยยิ้มกันทุกคน โดยที่อัญชิสาก็มองภาพแห่งความสุขด้วยหัวใจอิ่มเอม         

            ดีใจเหลือเกินที่ได้เข้ามาอยู่ในครอบครัวนี้...