All Chapters of ประกาศิตซาตาน: Chapter 1 - Chapter 10

๑แค่สบตาก็ถูกใจ รองเท้าหนังขัดจนเงาก้าวไปตามทางเดินซึ่งเป็นทางไปสู่โรงแรมหรูประจำจังหวัด นครเฟื่องรัตน์ที่สร้างมาหลายสิบปีเป็นกิจการตกทอดจากรุ่นทวดมาสู่รุ่นเหลน ถึงจะมีโรงแรมมากมายผุดเป็นดอกเห็ดก็ไม่อาจสู้กับความเก่าแก่ของสถานที่แห่งนี้ได้ ภายนอกไม่ได้ดูเก่าสักนิดกลับให้ความรู้สึกเหมือนหลุดเข้ามาในนครอันสวยงามของยุคสมัยก่อน ด้านหน้าของโรงแรมถูกออกแบบให้มีความเป็นไทยไม่ว่าจะหลังคาทรงปั้นหยาหรือภาพเก่าที่ติดตามฝาผนังเพื่อต้อนรับแขกโดยเฉพาะ ถัดมาเป็นส่วนล็อบบี้ที่ลูกค้าสามารถนั่งพักได้ มีบริการเครื่องดื่มฟรีตั้งแต่เดินเข้ามา บรรยากาศไม่ได้มืดครึ้มแม้เฟอร์นิเจอร์ส่วนมากเป็นไม้ เพราะผนังเน้นโทนสีสว่างเป็นหลัก กลิ่นหอมมีเอกลักษณ์เฉพาะตัวไม่ได้ให้ความรู้สึกเหมือนเดินเข้าบ้านผีสิงอย่างที่หลายคนนำไปพูดต่อกัน นอกจากโรงแรมยังมีห้างสรรพสินค้าที่เป็นอีกหนึ่งกิจการที่สร้างมาได้เกือบห้าสิบปี ยังคงได้รับความนิยมต่อเนื่องแม้ว่าจะมีห้างใหญ่มาเปิดฝั่งตรงข้ามก็ตาม ห้างเฟื่องรัตน์ยังเป็นที่พูดถึงเสมอและคนนึกถึงเป็นอันดับแรกเมื่อมาเยือนที่จังหวัดแห่งนี้ นามสกุลเฟื่องรัต

ไม่ว่าเธอจะก้าวเดินไปส่วนไหนของเวที สายตาของเขาก็มักจะไปตามไปเสมอ ตนรู้ดีว่าเธอคงไม่ได้มองลงมาข้างล่างหรือโฟกัสจุดใสจุดหนึ่งเพราะต้องตั้งสมาธิกับการแสดง ทว่าลึกลงไปในใจก็อยากให้หยิงสาวมองกันบ้างความรู้สึกมันเกิดขึ้นโดยที่เขาไม่รู้เลยว่าเป็นแบบนี้ได้อย่างไร...แล้วอารมณ์เหล่านี้คืออะไร...“อ้าองค์พระพุทธา ตัวข้าบุษบาขอกราบวิงวอน ข้าสวดมนต์ขอพระพรวิงวอนให้หทัยระเด่นปรานี รักอย่าเคลือบแฝง ดังแสงเทียนริบหรี่ ขอองค์ระเด่นมนตรี โปรดมีจิตนึกเมตตา ขอเทียนที่เสี่ยงทาย ดลให้คนรักข้า รักเพียงแต่ บุษบา ดั่งข้านี้ ตั้งใจ....”การแสดงจบลงไปแล้วโดยที่นางรำยังคงค้างท่าสุดท้ายเอาไว้ ก่อนจะเดินเข้าไปหลังม่านอย่างพร้อมเพรียงสวยงาม โดยไม่รับรู้ถึงสายตาของร่างสูงที่มองไปจนสุดเวทีหวังจะได้เห็นดวงหน้าสวยอีกครั้งกลับพบเพียงความว่างเปล่า จนต้องถอนหายใจนึกเสียดายไม่รู้ว่าเขายืนอยู่ตรงนี้นานเท่าไหร่ เหม่อลอยไปไกลแค่ไหนกระทั่งไม่รับรู้ว่ามารดามายืนอยู่ข้างกายสักพักแล้ว ท่านจึงต้องเป็นฝ่ายเอ่ยเพื่อเรียกสติคนที่กำลังสติหลุดลอยไปไกล หลังจากได้ชมการแสดงสุดพิเศษแววตาง่วงเหงาก็แปรเปลี่ยนเป็นสดชื่นขึ้นมาทันตา

๒มีใจให้กันหรือยัง ความสัมพันธ์ของพวกเราขยับจากคนแปลกหน้าเป็นพี่น้องโดยที่ชายหนุ่มไม่ทันตั้งตัวด้วยซ้ำ การทำงานแต่ละวันที่เคยผ่านไปอย่างไร้จุดหมาย ตอนนี้กลับกลายเป็นว่าเขามีจุดมุ่งหมายคือการพบกับนางบุษบาของตัวเอง เธอมักจะมาทำพาร์ทไทม์ช่วงเย็นหลังเลิกเรียน ไม่ได้มาทุกวันแต่ก็ค่อนข้างบ่อยจนชายหนุ่มรู้ตารางงานของหล่อน จึงได้ปรับเปลี่ยนตารางงานของตัวเองเช่นเดียวกัน เขาทำหลายอย่างโดยที่ไม่คิดว่าชีวิตนี้ตัวเองจะต้องมาทำ จอดรถเพื่อรอส่งเธอให้กลับบ้าน เก็บดอกกุหลาบขาวไว้อย่างดีในห้องนอน นำแบงค์พันใส่กรอบพร้อมเก็บไว้ในสมุดบันทึกที่เขียนถึงเรื่องราวความประทับใจของเรา หรือความจริงอาจเป็นเขาเพียงคนเดียวที่ประทับใจก็เป็นได้ ย้อนกลับไปคิดถึงเมื่อไหร่ก็นึกขำตัวเองเหมือนกัน ไม่เคยคิดว่าการตกหลุมรักเพียงแรกพบมีอยู่จริง จนกระทั่งได้พบกับเธอทำให้รู้ว่ามันเกิดขึ้นกับตัวเองแล้ว ธนนท์ปภพพยายามจะไม่แสดงออกมาเกินไปถึงความรู้สึกของตัวเอง ยังคงไว้ท่าทีอยู่บ้างถึงแม้ความจริงจะชอบหล่อนมากแค่ไหนก็ตาม อย่างตอนนี้ที่เขาเลิกงานและเพิ่งชมการแสดงของหล่อนจบ จึงได้ออกมานั

อัญชิสาพยายามทำตามคำสั่งของบุพการีทุกอย่างเพื่อจะได้เป็นลูกรักเหมือนน้องบ้าง แต่ไม่ว่าจะพยายามแค่ไหนกลับเหมือนว่าถูกผลักให้ห่างมากกว่าเดิม หล่อนจึงทำได้แค่ภาวนาให้ตัวเองได้รับความรักในสักวัน “พี่หนึ่งพอจะติวให้อรได้ไหมคะ อรไม่ค่อยเก่งวิชาคณิตเท่าไหร่ไม่รู้ว่าจะชอบติดหรือเปล่า พี่หนึ่งช่วยอรหน่อยนะคะ” เข้ามานั่งในห้องรับแขกก็ถูกขนาบข้างด้วยหญิงสาวที่พยายามจะตีสนิท ทั้งที่ใบหน้าของเขานิ่งเฉยแววตาไม่รับแขก แต่ก็ยังตอบไปตามมารยาท “ถ้าว่างนะครับ...” เจ้าของบ้านถึงกับนำน้ำมาเสิร์ฟเอง แต่เขากลับไม่เห็นหญิงสาวที่ตนมาส่งถึงบ้าน เธอไม่ได้ขึ้นไปชั้นบนแต่ได้ยินเสียงทำอาหารคาดว่าคงอยู่ในครัว ชายหนุ่มหยิบน้ำขึ้นจิบแก้กระหายแล้วตอบคำถามของคุณปวัต อนันต์เมษบ้าง ทราบว่าครอบครัวนี้ทำโรงงานผลิตของใช้ตามออเดอร์ ซึ่งส่วนมากก็เป็นโรงแรมหรือบริษัทห้างร้านที่มาสั่งทำ ทว่าโรงแรมของเขามีโรงงานที่ใช้งานอยู่แล้ว จึงไม่ได้สนใจจะร่วมงานกับท่านแต่คุณปวัตรก็ยังพยายามจะบอกว่าอยากร่วมงานจนนึกรำคาญ เขาอยากคุยกับอัญชิสามากกว่า... “ผมขอเข้าห้องน้ำหน่อยนะครับ” สบ

เขาชอบผู้หญิงผิวขาวแล้วที่คบมาส่วนใหญ่ก็ขาวทั้งนั้น... “แต่ผู้หญิงที่มึงชอบนี่ขาวทั้งนั้นเลยนะ” “มึงรู้เหรอกูชอบแบบไหน” เพื่อนซี้สบตาเป็นอันรู้กัน พอดีกับที่อาหารทยอยมาเสิร์ฟจึงหันไปสนใจมื้อเที่ยงแล้วหยิบตะเกียบพร้อมสำหรับรับประทานอาหาร ไตรเตชินกินด้วยความอร่อยแล้วพูดคุยกับคนที่ไม่ได้เจอกันนานนม “ไม่รู้ เห็นควงแต่แหม่มนี่หว่า ไปอยู่ลอนดอนเป็นไงบ้างล่ะ เรียนก็เรียนเล่นก็เล่นเต็มที่เชียวนะมึง” ทราบข่าวจากเพื่อนอีกคนเพราะเห็นธนนท์ปภพควงสาวต่างชาติเข้าห้อง ซึ่งเป็นเรื่องปกติสำหรับพวกเขา หากไม่มีพันธะก็ยังสามารถสนุกสนานได้ อายุเท่านี้จะรีบมีแฟนไปไหน ไตรเตชินเองก็ครองโสดมาหลายปีแล้ว ส่วนใหญ่แค่คุยหรือตกลงขึ้นเตียงเท่านั้น “ธรรมดาป่ะวะ คนเราก็ต้องผ่อนคลายบ้าง” ไหวไหล่เล็กน้อยแล้วเริ่มรับประทานอาหารเช่นเดียวกัน พวกเขาคุยกันอย่างออกรสไม่สนใจสิ่งรอบข้าง ทำให้หนุ่มนักบริหารไม่เห็นว่ามีคนรู้จักนั่งทานข้าวอยู่ในร้านเดียวกัน “ตรวจโรคบ้าง” “กูป้องกันตลอด แล้วก็ตรวจสุขภาพประจำตรวจโรคทุกอย่าง...มึงอ่ะตรวจบ้าง” นึกหมั่น