๒๑ ซาตานกลับใจ (๔)

ชายหนุ่มลงมือรับประทานอาหารอย่างมีความสุข โดยไม่ยอมขยายความอีก เธอเห็นอย่างนั้นก็สงสัยมากกว่าเดิม หรี่ตามองเขาอย่างรู้ทันกลัวว่าอีกฝ่ายจะซื้อทองคำแท่งหรือสร้อยทองให้ตน แต่ถ้าตอบเพชรก็กลัวจะได้เครื่องเพชรชุดใหญ่อีก

            “แต่ไม่เอาซื้อทองให้นะคะ ไม่ต้องเลยนะ” พูดดักเขาไว้ ซึ่งร่างสูงก็ส่ายหน้าอย่างรวดเร็ว

            “ไม่หรอกน่า...พี่ไม่ได้ซื้อทองให้หรอกแค่ถามเฉยๆ” ไม่รู้จะเชื่อใจเขาได้หรือเปล่า แต่เธอก็ไม่ได้ถามต่อเพราะกำลังรับประทานอาหาร เมื่อกินจนอิ่มก็ต่อด้วยของหวานแล้วคิดจะเดินขึ้นห้องเพื่อเก็บเสื้อผ้า กลับถูกเขาคว้ามากอดเอวโดยที่ร่างสูงยังนั่งบนเก้าอี้ ใบหน้าคมจึงซุกที่หน้าท้องนูน จุมพิตด้วยความหมั่นเขี้ยว

            “อัญไปเก็บเสื้อผ้า...”

            “ให้แม่บ้านทำสิ อัญไม่ต้องทำ” เขาไม่ยอมให้เธอห่างกายด้วยซ้ำ ยิ่งภรรยาท้องก็ยิ่งหวงมากกว่าเดิม เธอดูน่ารักน่าใคร่สำหรับเขาเป็นอย่างมาก ยิ่งท้องก็ยิ่งดูสวยจนไม่อยากให้ใครมองด้วยซ้ำ

            “ทำได้ค่ะ เรื่องแค่นี้เองจะให้คนอื่นทำทำไมล่ะ” พูดแล้วก็อมยิ้มกับความช่างอ้อนของร่างสูง

เหมือนเขาจะเปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือ ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่ธนนท์ปภพกลายเป็นคนขี้อ้อน หล่อนเห็นแล้วก็นึกหมั่นเขี้ยวจนอดไม่ได้จะหยิกแก้มสากจนเขาต้องเงยหน้ามอง

            “พี่อยากอยู่กับอัญนี่น่า ไม่อยากให้อัญไปทำอย่างอื่นเลยนอกจากอยู่กับพี่อย่างเดียว” พูดจบก็กอดเธอแน่นแล้วหยอกล้อกับลูกสาวในท้อง เธอเห็นอย่างนั้นก็หัวเราะพลางพูดหยอกเย้าอีกฝ่ายเสียงเบาพอให้ได้ยินกันสองคน

            “เพ้อเจ้อ”

            บ้านหลังใหญ่แต่คนทั้งสองยังไม่ยอมห่างกันเลย อุ้มอัญชิสาด้วยท่าเจ้าหญิงเพื่อเดินขึ้นบนห้อง ส่วนหล่อนก็ยิ้มแย้มให้เขา

            ดวงตาเปี่ยมด้วยรักหมดสิ้นซึ่งความทุกข์...ต่อจากนี้ไม่รู้จะเป็นเช่นไร

            รับรู้เพียงแค่ปัจจุบันมีความสุขก็พอ

            ถึงวันที่ต้องไปรับลูกชายมาบ้านก็รีบไปเร็วกว่าปกติ วันต่อมาช่วยกันตกแต่งห้องของรวิกานต์เพราะทุกวันหยุดจะมาอยู่ที่นี่ แต่คนต้นคิดคือบุตรชายที่ออกแบบเองทั้งหมด ห้องสีขาวจึงกลายเป็นสีน้ำเงินตามความชอบของเจ้าตัว

            พวกเขาให้ลูกชายออกความคิดในห้องของตนเต็มที่ ทุกอย่างเสร็จภายในวันเดียวจึงได้มาดูผลงาน แล้วพบว่าห้องเปล่าสีขาวถูกตกแต่งจนกลายเป็นห้องสีน้ำเงินเหมือนอยู่ริมชายหาดตามความชอบของเด็กชาย

            “ห้องผมสวยไหมครับ” ถามด้วยความภาคภูมิใจ คนเป็นแม่เห็นก็พยักหน้าทันที

            “สวยมากลูก”

            “ผมแต่งเองเลยนะ อาสองช่วยเลือกด้วยว่าจะเอาอันไหนไว้ตรงไหน” พอได้ยินคำชมยิ่งมีความสุขมากกว่าเดิม เด็กชายแทบจะวิ่งไปรอบห้องเพราะเพิ่งมีห้องเป็นของตัวเอง แถมยังได้ตกแต่งตามใจชอบอีกต่างหาก

            “แล้วห้องน้องอยู่ไหนครับ” เพิ่งคิดได้ว่าตัวเองมีห้องแต่น้องสาวยังไม่มี ด้วยความเป็นพี่จึงรีบเข้าไปถาม

            “ห้องน้องอยู่ข้างล่าง น้องยังไม่โตขึ้นบันไดไม่ได้” พอได้ยินอย่างนั้นก็พยักหน้ารับทราบ แต่ยังคงทำหน้าที่พี่ชายเหมือนเดิม

            “ผมจะช่วยแต่งห้องของน้องให้เอง” ยิ้มกว้างขณะพูด จนคนที่ฟังรับรู้ถึงความจริงใจแล้วยังแววตามีความสุขเมื่อตัวเองกำลังจะเป็นพี่ชาย เข้าไปกอดมารดาแน่นอย่างมีความสุข

            “ดีเลย น้องต้องชอบแน่ๆ”

            พูดคุยกันอย่างสนุกสนานแล้วเดินออกจากห้องนอนไปยังรถยนต์ที่จอดคอยท่าอยู่ข้างหน้า ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าเขาจะพาไปไหน

            เลือกจะพาเธอมาเดินซื้อของอยู่ห้างสรรพสินค้า แย้มยิ้มมีความสุขยามเดินเคียงกันโดยมีลูกชายคั่นตรงกลางระหว่างพ่อแม่ ก่อนเขาจะหยุดทักทายเพื่อนที่รู้จักมักคุ้นกันเป็นอย่างดี

            กว่าจะปลีกตัวมาได้ก็ใช้เวลาพักใหญ่ เขาจึงตัดสินใจพาเธอไปยังสถานที่แห่งหนึ่งเพราะยังไม่ได้บอกเล่าเรื่องราวของหล่อนต่อบุพการีผู้ล่วงลับ จึงไม่รอช้าจะพาไปยังวัดประจำจังหวัดที่ครอบครัวเฟื่องรัตน์ภักดีทำนุบำรุงหมดมาตลอด

            ก้าวมายังเจดีย์เก็บอัฐิที่มีดอกไม้ล้อมรอบ เป็นปลูกหญ้าสีเขียวชอุ่มดูสดชื่นตลอดเวลา เพียงแค่ก้าวเท้าเข้ามาก็รับรู้ถึงลมพัดเย็นสบาย ชวนให้สงบอย่างน่าประหลาด ยิ่งมองภาพของท่านก็เหมือนเจอผู้ใหญ่ใจดีกำลังส่งยิ้มให้ตัวเอง

            “ไปไหว้แม่แนะนำตัวให้ท่านรู้จักหน่อยสิ รู้ไหมว่าแม่เคยช่วยพี่เรื่องอัญด้วยนะ” เขาหันมาชวนเธอคุยระหว่างที่นั่งลงตรงหน้าเจดีย์เก็บอัฐิ

หล่อนถึงกับถามกลับด้วยความสงสัย ไม่เคยเห็นตัวจริงท่านเลยสักครั้ง รู้จักผ่านทางรูปถ่ายมากกว่า

            “จริงเหรอคะ”

            “ครับ”

            ลูกชายมองพ่อแม่สลับกันแล้วหันไปสนใจรูปถ่ายของคุณย่าที่ยังดูสาวและสวยกว่าที่คิดเอาไว้ เห็นอย่างนั้นก็หันไปถามบิดาทันที

            “นี่เหรอครับคุณย่า”

            “ใช่ครับ นี่แหละย่าของรวิ”

เขาตอบก่อนจะนำดอกไม้ที่ท่านชอบจัดใส่แจกัน มีคนคอยดูแลรอบบริเวณให้จึงสะอาดและงามตา เขาไม่ค่อยได้มาหามารดาเท่าไหร่เพราะงานยุ่ง แต่เมื่อครบรอบวันจากไปก็มักจะมาทำบุญพร้อมหน้าคนในครอบครัวเสมอ

            “สวัสดีครับคุณย่า ผมชื่อรวินะครับเป็นลูกของพ่อหนึ่งกับแม่อัญ คุณย่าสวยมากเลยครับ” เจ้าตัวเล็กลุกขึ้นแล้วยกมือไหว้อย่างสวยงาม แนะนำตัวเองเสร็จสรรพจนผู้ใหญ่ยิ้มด้วยความเอ็นดู เขาเห็นอย่างนั้นก็เป็นฝ่ายพูดขึ้นมาบ้าง

            ไม่รู้ว่าแม่ยังจำเธอได้หรือเปล่า...

            แต่ท่านน่าจะเคยเห็นหน้าหญิงสาวบ้างแล้ว เพราะอัญชิสาคือนางบุษบาที่เขาหลงใหล

            “แม่ครับ ผมพาภรรยากับลูกมาหา คนที่แม่เคยบอกให้ผมลองสู้สักตั้ง ทำตามหัวใจตัวเองให้รู้จักคำว่ารักและเจ็บปวดในคราวเดียวกัน แต่ตอนนี้ผมมีความสุขแล้วนะครับ มีความสุขมากเลย...แม่ไม่ต้องเป็นห่วงผมแล้วนะ” พูดไปพลางหันมองหล่อนสื่อความหมายแห่งรักและความพยายามกว่าจะได้มาครอบครอง

            โดยที่เธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเขาต้องทำสิ่งใดมากมายเพื่อตน...

            “อัญสัญญาว่าจะดูแลพี่หนึ่งให้ดีที่สุดค่ะ” หันไปบอกท่านแววตามุ่งมั่นน้ำเสียงฉะฉาน

            ใช้เวลาอยู่คุยกับบุคคลผู้ล่วงลับสักพักก็พากันกลับจากวัด แต่ระหว่างทางเขาดันพาเธอแวะสถานที่หนึ่งก่อน เป็นร้านทองที่ชื่อเหมือนหล่อนซึ่งตนไม่ได้ติดใจสงสัยอะไร เดินเข้ามาข้างในโดยที่พนักงานยกมือไหว้นอบน้อม

            “ร้านทองเหรอคะ...พี่จะซื้อทองเหรอ” ไม่เข้าใจว่าสามีพามาที่นี่ทำไมจึงได้ถาม

            “อัญบอกว่าชอบทองไม่ใช่เหรอครับ” พอเขาถามกลับใบหน้าหวานก็ยังมีความสงสัย ไม่เข้าใจว่าอีกฝ่ายต้องการสื่ออะไรกันแน่

            “ค่ะ...ทำไมคะ”

            หันมองเขาแล้วเห็นถึงรอยยิ้มที่ไม่ค่อยน่าไว้ใจของสามี เธอเริ่มมองรอบร้านอีกครั้งก่อนพบว่าทุกอย่างเป็นชื่อเธอกระทั่งถุงผ้าหรือกล่องใส่ทอง

            ร้านทองอัญชิสา...อย่าบอกนะว่า...

            “ร้านนี้...เป็นร้านของอัญ”

            “คะ!”

            “พี่ซื้อร้านทองให้อัญครับ ถือเป็นการต้อนรับในฐานะภรรยา”

            “พี่หนึ่ง!”

            ลมแทบจับไม่คิดว่าการคืนดีครั้งนี้สามีจะให้ร้านทองแก่เธอ แล้วเพิ่งรู้ทีหลังว่าไม่ได้ให้แค่ร้านเดียว แต่มีมากถึงสามสาขาด้วยกัน!

…จบบริบูรณ์...