ตอนที่ 8 ยืนรออะไร

          ฟู่หรงซินกวาดตามองสาวใช้อีกครั้ง ชาติก่อนนางไม่มีสาวใช้ข้างกาย เมื่อเข้าไปตำหนักบูรพาแล้วก็มีแต่คนของหยางเซิน  หากจำไม่ผิด...วันหนึ่งมีสาวใช้ผู้หนึ่งเสี่ยงตายมาขวางเส้นทางที่นางจะไปไหว้พระขอพรตามคำขอร้องของของหยางเซิน  สาวใช้ผู้นั้นพยายามบอกนางว่าในจวนโหวเกิดเรื่องแล้ว แต่ยังไม่ได้ทันได้ซักถาม สาวใช้ก็สิ้นใจไปก่อน หากนางจำไม่ผิดชื่อของสาวใช้คือเสี่ยวสือ

            “ไม่จำเป็นต้องทำงานดี ไม่ต้องเอาอกเอาใจประจบประแจง ขอเพียงซื่อสัตย์กับข้าและสกุลฟู่ก็พอ”  ฟู่หรงซินกล่าวย้ำกับสาวใช้คนใหม่

            “เจ้าค่ะ”  เสี่ยวสือเอ่ยตอบ นางเป็นกำพร้าถูกบิดาขายเป็นสาวใช้ ตั้งแต่อายุเพียงสิบสี่ นางอยู่ที่จวนเจิ้งกั๋วโหวจนตอนนี้นางอายุสิบหกปีแล้ว  ความเป็นอยู่ที่นี่แตกต่างจากที่บ้านเกิดยิ่งนัก แม้มีฐานะเป็นเพียงสาวใช้แต่ก็ได้กินอิ่มนอนหลับ มีเสื้อผ้าใหม่ให้ทุกปี ทุกคนใช้ชีวิตอย่างสงบสุขไม่แก่งแย่งหรือมีเรื่องปีนขึ้นเตียงผู้เป็นนาย อาจเพราะรู้ว่าสกุลฟู่นั้นเข้มงวดเรื่องกฎเกณฑ์มาก หากทำผิดย่อมได้รับโทษไม่มีผ่อนปรน   นางจึงรักจวนเจิ้งกั๋วโหวนี้มากกว่าบ้านเกิดที่มีบิดาทุบตีด่าทอสารพัด

          “ท่านพ่อบ้าน! ท่านพ่อบ้านขอรับ!” 

            บ่าวชายส่งเสียงเรียกร้อนรนอยู่หลังบ้านประตู  พ่อบ้านสีหน้าหงุดหงิดที่บ่าวไพร่ไร้มารยาทไม่สมกับอยู่จวนโหวที่ผู้คนนับหน้าถือตา  เขาลอบมองแม่ทัพน้อยที่พยักหน้าให้จึงส่งเสียงตอบอนุญาตให้เข้ามาได้

            “สำรวมกิริยาหน่อย ประเดี๋ยวผู้อื่นจะคิดว่าจวนโหวไม่สั่งสอนบ่าวไพร่”  พ่อบ้านตำหนิและอาจเพราะเป็นชายวัยห้าสิบจึงทำให้ใบหน้าดูดุดันจนคนถูกดุหดคอด้วยความกลัว “เอ้า!  พูดมา!”

            “ขะ..ขอรับ คือ...คือว่า รัชทายาทเสด็จมารอที่ห้องโถงแล้วขอรับ ต้องการเข้าพบแม่ทัพน้อยให้ได้”

            “เขามาแล้วหรือ?”   ฟู่หรงซินไม่นึกแปลกใจที่หยางเซินบุกมาเช่นนี้ “พ่อบ้านออกไปต้อนรับ ย้ำว่าข้าเจ็บป่วยหนัก ไม่ต้อนรับเขาได้ หากเขาเต็มใจพบก็ให้เชิญเข้ามาได้”

            พ่อบ้านอู่ซึ่งอยู่จวนโหวมานานกว่ายี่สิบห้าปี เขาเคยเป็นทหารที่บาดเจ็บหนักจากสนามรบ แต่สกุลก็ไม่ทอดทิ้งและยังรับเขาที่ไร้ญาติมาดูแลและทำงานที่เป็นพ่อบ้านแห่งนี้  แม้บางครั้งไม่เข้าใจว่าความคิดของแม่ทัพน้อย แต่เมื่อนางสั่ง เขาย่อมทำตาม

            “ทราบแล้วขอรับ” 

            แม่ทัพหญิงมองแผ่นหลังของพ่อบ้านและบ่าวชายเดินออกไปแล้วจึงสั่งการ “อาจั่ว เจ้าไปเฝ้าด้านนอกรั้งรัชทายาทไว้ก่อน”

            “ขอรับ”  อาจั่วกระโจนแผ่วออกไปอย่างรวดเร็ว

            “เสี่ยวสือไปจุดกำยาน”

            “เจ้าค่ะ”  สาวใช้ยกชายกระโปรงเร่งเดินไปจัดการตามคำสั่ง เพียงนางหันหลังให้ก็รู้สึกเหมือนมีลมวูบหนึ่งพัดผ่าน เมื่อหันไปมองก็พบว่าแม่ทัพหญิงสะบัดเสื้อนอกออกอย่างรวดเร็ว หมุนตัวไม่กี่ครั้งก็สวมชุดนอนตัวหลวมเรียบร้อย ปลายนิ้วเรียวงามดึงปิ่นปักผมออกปล่อยเส้นผมยาวสลวยทิ้งสยายเต็มแผ่นหลัง การเคลื่อนไหวไร้ที่ติทุกอย่างเกิดขึ้นรวดเร็วจนนางได้แต่อ้าปากค้าง

            “ยืนรออะไร”

            “เจ้าค่ะๆ”  เสี่ยวสือรีบสาวเท้าไปจุดกำยานให้ห้อง สาวใช้เดินกลับมาอีกครั้งก็พบว่าแม่ทัพน้อยนอนอยู่บนเตียงแล้ว เดิมทีแม่ทัพน้อยก็รูปโฉมงดงามไม่เป็นรองผู้ใด เพียงแค่นางประจำการอยู่ค่ายทหารเป็นส่วนใหญ่ นางสวมชุดทหารมากกว่าชุดนอนเสียด้วยซ้ำ เรื่องที่จะแต่งกายงดงามอวดโฉมเช่นสตรีทั่วไปจึงไม่เคยเกิดขึ้น ทว่ายามนี้แม่ทัพหญิงปล่อยผมยาวสยาย สีหน้าราวคนเพิ่งตื่นนอนดูเปราะบางจนใจสั่น แม้นางเป็นหญิงยังรู้สึกหวั่นไหว

            ฟู่หรงซินได้ยินเสียงการเคลื่อนไหวด้านนอก นางตวัดมือเพียงครั้งเดียวม่านมุ้งก็ถูกปลดลง บดบังร่างงามที่ทิ้งตัวนอนอย่างรวดเร็ว

            “ข้าคิดว่าเจ้ารู้ว่าสิ่งใดควรพูดไม่ควรพูด”

            “เจ้าค่ะ บ่าวเป็นสาวใช้สกุลฟู่ ย่อมต้องซื่อสัตย์กับสกุลฟู่”

            “ดี”  นางกระแอมไอแล้วออกคำสั่งด้วยน้ำเสียงแหบเครือ “เชิญรัชทายาทเข้ามาได้”

            เสี่ยวสือพยักหน้างึกหงัก นางเดินไปเปิดประตูก็ต้องตกใจที่เห็นชายหนุ่มรูปงามยืนรออยู่ก่อนแล้ว นางบังคับสายตาให้หลุบลง ทั้งๆ ที่ยังไม่มีคนรายงานแต่แม่ทัพกลับรู้ว่ารัชทายาทมาถึงแล้ว

            “ซินเอ๋อร์เป็นอย่างไร”

            “แม่ทัพน้อย...พักผ่อนอยู่เจ้าค่ะ”

            “ข้าจะเข้าไปเยี่ยมนาง”

            “แต่ชายหญิงไม่ควรใกล้ชิดกัน และยามนี้แม่ทัพน้อยล้มป่วยอยู่เกรงว่าจะไม่เหมาะสมขอรับ”  อาจั่วพยายามรั้งไว้

            “ข้าเป็นคู่หมั้นนาง ท่านโหวยังไม่ห้ามแล้วพวกเจ้าเป็นตัวอะไร!”

            น้ำเสียงที่ตวาดออกมาทำเอาบรรดาบ่าวไพร่ต่างพาคุกเข่าลงทันที อย่างไรก็เป็นถึงรัชทายาท พวกเขาแค่มดปลวกไม่กล้าต่อกร รวมทั้งอาจั่วแต่แววตาของเขาเข้มขึ้น เขาไม่คุกเข่าให้ผู้ใดแต่ที่ทำไปเพราะรู้ว่าแม่ทัพน้อยต้องการให้เป็นเช่นนี้

            เสียงไอแค่กๆ ดังขึ้นสองสามครั้งก่อนเสียงแผ่วเบาจะดังขึ้น

            “หากพี่หยางเซินไม่รังเกียจก็เข้ามาเถิด”

            อี้หยางเซินสะบัดแขนเสื้อแล้วก้าวยาวๆ เข้าไปในเรือนทันที  พ่อบ้านอู่ อาจั่วและเสี่ยวสือจึงค่อยๆ ถอนหายใจเบาๆ เสี่ยวสือชะเง้อมองไปด้านในแม้จะไม่เห็นอะไรก็ตามแต่ใจนางก็เป็นกังวลไม่น้อย

            “แม่ทัพน้อยรับมือได้ เราแค่รอฟังคำสั่งก็พอ”  อาจั่วเอ่ยบอก ภายนอกดูเป็นคนเหลาะแหละแต่แท้จริงเขาก็เป็นยอดฝีมือผู้หนึ่ง ไม่เช่นนั้นจะติดตามแม่ทัพน้อยได้อย่างไร

            “เจ้าค่ะ  ข้าเชื่อฟังพี่อาจั่ว”

            “แค่กๆๆ” อาจั่วสำลักน้ำลายตัวเอง ได้ยินเสียงใสเรียกพี่อาจั่วแล้วพลันคันยุบยิบในหัวใจชอบกล

พ่อบ้านอู่ส่ายหน้าไปมา เห็นทีเขาต้องอบรมบ่าวไพรในจวนครั้งใหญ่แล้ว