ตอนที่2

ลัลนาตั้งหน้าตั้งตาเรียนพยายามเก็บหน่วยกิตให้ครบจะได้จบเร็วๆ ภาคพิเศษที่เธอเรียนใช้เวลาแค่ 2 ปีเพราะเน้นเก็บหน่วยกิตจึงเหมาะสำหรับคนที่ทำงานไปเรียนไปแบบเธอจริงๆ เธอเรียนไม่เก่งหรอกแต่ก็อยากเรียนให้มีปริญญาแบบคนอื่น เธอไม่ได้คิดจะเป็นพนักงานแคชเชียร์ในห้างไปตลอดชีวิตหรอก

"งานที่มอบหมายไว้ส่งครั้งหน้าที่เจอกันนะครับนักศึกษา" อาจารย์หนุ่มขวัญใจนักศึกษาทั้งชายและหญิงแต่ยกเว้นกับลัลนาเอ่ยขึ้น เธอรู้สึกไม่ปลอดภัยทุกครั้งที่เข้าเรียนวิชานี้เพราะรู้สึกเหมือนถูกจ้องมองตลอดเวลา โชคดีที่วิชานี้เรียนแค่สัปดาห์ละ 2 ชั่วโมง ถ้าต้องเรียนสัปดาห์ละ 4 ชั่วโมงแบบวิชาอื่นเธอคงแย่

"แยกย้ายกันได้ครับทุกคน" อาจารย์หนุ่มผู้แสนอ่อนโยนเอ่ยบอกกับนักศึกษาทุกคน

"กลับบ้านปลอดภัยนะคะอาจารย์" นักศึกษาผู้หญิงต่างพากันตอบกลับด้วยความหวังดีและชื่นชม

"ยกเว้นเธอลัลนา คะแนนสอบครั้งที่แล้วเธอได้น้อยสุด อาจารย์ต้องสั่งงานเธอเพิ่มหน่อย"

"ค่ะอาจารย์" เธอรู้สึกหวั่นใจไม่น้อยที่ต้องอยู่ในห้องกับอาจารย์แค่ 2 คน เธอไม่มีเพื่อนมายืนรอกลับบ้านพร้อมกันเหมือนคนอื่น เธออยู่ตัวคนเดียวมาตลอด

"มานั่งตรงนี้สิ เดี๋ยวอาจารย์จะอธิบายงานให้" อาจารย์หนุ่มตบลงที่เก้าอี้ข้างตัวเอง ลัลนาทำใจ ก่อนจะเดินไปนั่งถ้าเธอไม่ทำตามคะแนนของเธออาจจะมีปัญหาและเธอคงต้องลงเรียนวิชานี้ใหม่ทำให้เสียเวลาไปอีก ร่างบางตั้งใจฟังอาจารย์อธิบายเรื่องงาน แต่กลับรู้สึกถึงมือหนาของอีกคนที่เริ่มอยู่ไม่สุข คนที่เรียกตัวเองว่าอาจารย์ลูบไหล่เธอเบาๆ ทำให้เธอขยับตัวออกห่างอย่างกลัวๆ

"หนูเข้าใจแล้วค่ะอาจารย์" ร่างบางรับทราบเรื่องงาน ก่อนจะรีบลุกขึ้นแต่กลับโดนดึงให้นั่งลงดังเดิม

"ที่จริงถ้าอยากผ่านวิชานี้แบบสบายๆ ก็พอมีวิธีอยู่นะ" มือหนาลูบต้นขาเธอขึ้นมาช้าๆ ทำให้คนตัวเล็กยิ่งรู้สึกกลัวและรังเกียจ

"ไม่ดีกว่าค่ะ หนูชอบความลำบาก" ร่างบางปฏิเสธโดยไม่ต้องคิด ก่อนจะปัดมืออีกคนออกแล้วรีบลุกขึ้นยืน

"เสนอทางออกให้ก็ไม่สนใจ"

"ถ้าอาจารย์ยังทำแบบนี้กับหนูอีก หนูจะเอาเรื่องไปบอกอธิการนะคะ" ลัลนาพูดขู่ก่อนจะสะพายกระเป๋าแล้วรีบเดินออกจากห้องด้วยความรวดเร็ว

"ขนลุกเป็นบ้า" ถึงเขาจะหล่อและดูดีแค่ไหน แต่เธอก็ไม่บ้าพอที่จะทำตามข้อเสนอแบบนั้นหรอก แค่คิดก็รู้สึกขนลุกซู่แล้ว

ครืน! ครืน! โทรศัพท์ที่ถูกปิดเสียงกำลังสั่นอยู่ในกระเป๋าผ้าใบโปรดบ่งบอกว่ามีคนโทรมา มือเล็กล้วงหยิบโทรศัพท์มือสองรุ่นกลางเก่ากลางใหม่ขึ้นมา หน้าจอโทรศัพท์แตกละเอียดเพราะทำตกหลายครั้งต่อวันแต่เธอก็ยังสามารถใช้มันได้อยู่

"ค่ะ เจ๊โบวี่" เสียงหวานพูดกับคนในสายที่โทรมา

'คืนนี้ว่างหรือเปล่าลัน'

"ว่างค่ะเจ๊" ร่างบางตอบอย่างไม่ต้องคิดอะไรเลย อะไรที่ได้เงินเธอทำหมด คติประจำตัวของเธอคือ เงินซื้อเธอไม่ได้ถ้าไม่มากพอ

'ที่เดิมนะจ๊ะ หนู 80 เจ๊ 20 เหมือนเดิมนะจ๊ะ' เจ๊โบวี่ ร่างชายแต่ใจหญิงผู้เป็นคนคอยหางานมาให้เธอโดยขอส่วนแบ่งจากงานของเธอเพียงเล็กน้อยเท่านั้น

"ค่ะเจ๊ หนูไปเลยแล้วกัน" ลัลนาไม่อยากกลับเข้าบ้านก่อนเพราะเบื่อสภาพแวดล้อม จึงขึ้นรถประจำทางไปตามสถานที่ที่นัดเอาไว้เลย

เธอทำงานเสริมคือเป็นพริตตี้โชว์รูมรถ แต่เงินก็ไม่ได้ดีเหมือนพริตตี้เงินแสนเงินล้าน เธอเป็นแค่พริตตี้แถวล่างที่อย่างมากก็ได้ไปแจกใบปลิวให้คนที่มาร่วมงาน เธอแค่ทำเป็นงานเสริมเท่านั้นและอีกงานของเธอคืองานถ่ายแบบชุดชั้นในแต่เธอไม่ค่อยได้รับงานนี้บ่อยนักเพราะไม่อยากโชว์รูปร่างของตัวเองสักเท่าไหร่ แต่ถ้าเงินดีเธอก็ไม่ปฏิเสธ

"เจ๊ขา!! หนูมาแล้วค่ะ" เสียงหวานใสตะโกนเสียงดังจนเจ๊โบวี่ต้องหันมามอง

"มาเปลี่ยนเสื้อผ้า" มาถึงไม่ทันได้นั่งพักก็โดนลากไปเปลี่ยนเสื้อผ้าเลย โชคดีที่เธอมาก่อนเวลานัด พอถึงเวลาทำงานหน้าที่ของเธอคือแจกใบปลิวแล้วยิ้มสวยๆ ใครเข้ามาขอถ่ายรูปก็ต้องยิ้มสู้กล้อง แต่น้อยคนที่จะมาขอถ่ายรูปเธออย่างที่บอกเธอไม่ใช่ชั้นแนวหน้ายังห่างไกลจากพริตตี้มืออาชีพอีกเยอะ