تسجيل الدخولเบรย์เดนจัดการอุ้มคนตัวเล็กที่หลับสนิทด้วยความเพลียมานอนบนเตียงนุ่มอย่างเบามือโดยไม่ลืมที่จะดึงผ้านวมผืนหนามาห่มให้เธอก่อนไปคุยโทรศัพท์กับลูกน้องคนสนิท
"อืม จัดการที เอาเข้าคุกดัดสันดานให้หมดถ้าจะฟ้องมาบอกฉันเลย" เบรย์เดนโทรให้เจมส์จัดการพวกที่ไล่ตามเธอเข้าคุกให้หมดรวมถึงหัวหน้าของกลุ่มเด็กวัยรุ่นเหล่านั้นที่มันบังอาจมาทำแบบนี้กับเธอ เขาไม่สนหรอกว่าเด็กพวกนั้นจะเป็นลูกเต้าเหล่าใครหรือว่าพ่อจะมียศใหญ่สักแค่ไหนถ้าจะฟ้องก็ส่งเรื่องมาเลยเขาพร้อมขึ้นศาล เมื่อคุยโทรศัพท์เสร็จก็เดินมาหาคนที่หลับสบายทีแรกเหมือนเธอจะตกใจจนสลบไปแต่ตอนนี้น่าจะหลับเพราะความเพลียมากกว่า "อยู่ที่นี่กับฉันนะเด็กดี จุ๊บ" ก้มลงไปจูบเบาๆ ที่หน้าผากมนของเธอ ลัลนานอนหลับไม่รู้เรื่องรู้ราวเธอแค่รู้สึกว่าตัวเองปลอดภัยแล้ว เบรย์เดนหยิบกระเป๋าผ้าสีขาวที่ตอนนี้เริ่มจะกลายเป็นสีดำตามสภาพการใช้งานขึ้นมาดูก่อนจะเปิดดูของข้างใน ลัลนาดูจะหวงกระเป๋าใบนี้มากเพราะเธอเล่นกำแน่นไม่ปล่อยแถมยังอุตส่าห์เอามันติดตัวมาด้วยแม้จะเพิ่งเกิดเหตุการณ์เลวร้ายก็ตาม ถ้าเป็นคนปกติคงเอาชีวิตตัวเองรอดไว้ก่อน "ยังจะหวงอีกนะ" ส่ายหน้าให้กับความหวงกระเป๋าของเธอ ก่อนจะหยิบของข้างในออกมาดู มีทั้งเอกสารที่เรียน กระเป๋าสตางค์ใบเล็กที่มีทุกบัตรอยู่ในนั้น และก็มีสมุดบัญชี "ของแบบนี้เอาไว้ที่บ้านก็ได้นี่" เบรย์เดนถือวิสาสะเปิดสมุดบัญชีของเธอดูเพราะคิดว่าที่เธอพกสมุดบัญชีติดตัวคงกำลังจะไปธนาคารหรือเปล่า แต่ยอดถอนครั้งล่าสุดคือเมื่อหลายวันก่อนเท่านั้นไม่มียอดฝากหรือยอดถอนต่อจากนั้นอีกเลยแถมเงินในบัญชีก็แค่หมื่นกว่าบาท ถ้าเป็นเขาคงจะทิ้งมันไว้แล้วเอาตัวเองให้รอดก็พอ ชายหนุ่มเลิกสนใจสิ่งของในกระเป๋าของเธอก่อนจะเก็บทุกอย่างไว้เหมือนเดิม แล้วจัดการอาบน้ำให้ตัวหอมแล้วมานอนกอดเธอคืนนี้ เช้าวันใหม่ลัลนาที่หลับอยู่สะดุ้งตื่นด้วยความระแวงจากเหตุการณ์เมื่อคืน สายตามองรอบๆ ก็พบว่าตัวเองอยู่ที่ไหนไม่รู้ ที่รู้ได้คือนี่ไม่ใช่ที่ที่เธอควรอยู่หรือเธออาจจะตายไปแล้วที่นี่คือสวรรค์แต่คนอย่างเธอจะได้ขึ้นสวรรค์งั้นเหรอ คิดไปคิดมาจนปวดหัว "ตื่นแล้วเหรอ ฉันทำอาหารเช้าให้แล้ว" "คุณบรูค!?" ร่างบางทั้งสับสนทั้งตกใจเธอมาอยู่กับเขาได้ยังไง เมื่อคืนเธอวิ่งหนีเด็กวัยรุ่นพวกนั้นจนเกือบโดนรถชนแล้วภาพก็ตัดไป "ทำไมทำหน้าตื่นขนาดนั้นยังกลัวอยู่เหรอ" เบรย์เดนมานั่งข้างเธอ ก่อนจะลูบหัวของเธอเบาๆ "ไม่ค่ะไม่ได้กลัว แต่หนูมาอยู่กับคุณได้ยังไงคะ แล้วคนพวกนั้นล่ะ แล้วที่นี่ที่ไหนคะ" คำถามยาวเป็นชุด "ลัน ตอนนี้เธอปลอดภัยแล้วเมื่อคืนฉันขับรถผ่านทางนั้นแล้วเธอก็วิ่งออกมาตัดหน้ารถฉันเข้า คงจำไม่ได้ล่ะสิ" "หนูจำไม่ได้" ลัลนาก้มหน้าลงพยายามนึกให้ออก แต่เมื่อคืนตรงนั้นมันมืดมากๆ แถมเธอก็กำลังตกใจกลัวมากๆ อีกด้วย "ไม่เป็นไร รู้แค่ว่าเธอไม่เป็นอะไรแล้วก็พอนะ" "ขอบคุณนะคะที่ช่วยหนูไว้อีกแล้ว" ยกมือไหว้คนอายุมากกว่าที่มาช่วยเธอเป็นครั้งที่สอง "ถ้าพร้อมค่อยเล่าให้ฉันฟังนะ ตอนนี้ไปกินข้าวกันก่อนดีกว่า" เบรย์เดนจูงเธอมานั่งที่โต๊ะอาหารคนตัวเล็กมองซ้ายมองขวาด้วยความสงสัย "อยากถามอะไรก็ถามมา" "นี่บ้านคุณเหรอคะ" "อืม" "ทำไมหรูจังคะ คุณเป็นคนขับรถจริงๆ หรือเปล่า" ลัลนาเริ่มไม่เชื่อเพราะไม่คิดว่าลำพังคนขับรถเงินเดือนคงไม่มากพอที่จะซื้อที่พักแพงๆ แบบนี้ได้ แล้วดูท่าแล้วคนตรงหน้าเธอไม่ใช่คนเลวที่จะทำงานทุจริต "ถ้าบอกว่าไม่ใช่ล่ะ เธอจะโกรธฉันไหม" คนตัวเล็กส่ายหน้ารัวๆ "ไม่ค่ะ ถ้าคุณไม่ได้ไปทำอะไรที่ผิดกฎหมาย" "ที่จริงแล้วฉันเป็นประธานบริษัทและเจ้าของห้างที่เธอทำงานอยู่" เมื่อได้ยินแบบนั้นร่างบางไม่ตอบไม่หือไม่อือ ตอนนี้เหมือนเธอไม่มีวิญญาณอยู่ในร่างอีกแล้ว เธอช่างมีตาหามีแววไม่มองประธานบริษัทเป็นคนขับรถได้ยังไงกัน "หนูไม่ใช่สิ! ดิฉันขอโทษนะคะคือว่าดิฉันไม่ทราบจริงๆ ว่าคุณคือท่านประธาน" คนตัวเล็กเปลี่ยนสรรพนามแทนตัวเองทันทีแถมยังทำหน้ากลัวเขาอีกต่างหาก นี่แหละเขาถึงไม่อยากบอกความจริง "ลัน อย่าทำแบบนี้สิ" "แบบไหนคะท่านประธาน" "ก็แบบที่เธอกำลังทำนี่แหละ พูดเหมือนเดิมเถอะนะฉันขอร้อง" เขาไม่อยากให้เธอรู้สึกห่างเหินไปมากกว่านี้ความสัมพันธ์ของเขากับเธอกำลังไปได้ดี "จะดีเหรอคะ หนูเป็นแค่พนักงานนะคะ คุณเป็นถึงประธานให้ใช้คำพูดธรรมดาคงไม่ดีแน่ๆ" เธอเผลอแทนตัวเองว่าหนูด้วยความเคยชิน "ฉันเป็นเจ้านายเธอ เพราะฉะนั้นนี่คือคำสั่งที่เธอต้องทำตาม" เบรย์เดนใช้ข้ออ้างการเป็นประธานมาใช้กับเธอแทนที่คนตัวเล็กจะกลัวแต่เธอกลับยิ้มให้เขาอย่างจริงใจ "คุณเป็นคนดีจริงๆ สินะคะ" "แล้วใครบอกว่าฉันเป็นคนไม่ดีล่ะ" "หลังจากนี้หนูไว้ใจคุณได้ใช่ไหมคะ" เธอถามเขาออกไปเพราะรอบตัวเธอไม่มีใครที่ไว้ใจไว้สักคน ยกเว้นเพื่อนสนิทของเธออย่างกัญนิฐา "ได้สิ เชื่อใจฉันได้เลยฉันจะไม่ทำเธอผิดหวัง" "คุณพูดอย่างกับกำลังจีบสาวอย่างงั้นแหละค่ะ" "แล้วเธอจะให้ฉันจีบเธอไหมล่ะ" เบรย์เดนไม่รีรอรุกเธอในทันทีทำให้คนตรงหน้าเขินจนหน้าแดงทำอะไรไม่ถูก "คือ...หนูหิวแล้วขะ..ขอกินก่อนนะคะ" รีบเปลี่ยนเรื่องก่อนจะหยิบช้อนขึ้นมาตักอาหารในจานของตัวเองโดยไม่สนใจคนที่นั่งจ้องอยู่ เบรย์เดนนั่งมองเธอไปยิ้มไปเขาคิดไม่ผิดจริงๆ ที่รักเธอตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอเบรย์เดนจัดการอุ้มคนตัวเล็กที่หลับสนิทด้วยความเพลียมานอนบนเตียงนุ่มอย่างเบามือโดยไม่ลืมที่จะดึงผ้านวมผืนหนามาห่มให้เธอก่อนไปคุยโทรศัพท์กับลูกน้องคนสนิท"อืม จัดการที เอาเข้าคุกดัดสันดานให้หมดถ้าจะฟ้องมาบอกฉันเลย" เบรย์เดนโทรให้เจมส์จัดการพวกที่ไล่ตามเธอเข้าคุกให้หมดรวมถึงหัวหน้าของกลุ่มเด็กวัยรุ่นเหล่านั้นที่มันบังอาจมาทำแบบนี้กับเธอเขาไม่สนหรอกว่าเด็กพวกนั้นจะเป็นลูกเต้าเหล่าใครหรือว่าพ่อจะมียศใหญ่สักแค่ไหนถ้าจะฟ้องก็ส่งเรื่องมาเลยเขาพร้อมขึ้นศาล เมื่อคุยโทรศัพท์เสร็จก็เดินมาหาคนที่หลับสบายทีแรกเหมือนเธอจะตกใจจนสลบไปแต่ตอนนี้น่าจะหลับเพราะความเพลียมากกว่า"อยู่ที่นี่กับฉันนะเด็กดี จุ๊บ" ก้มลงไปจูบเบาๆ ที่หน้าผากมนของเธอ ลัลนานอนหลับไม่รู้เรื่องรู้ราวเธอแค่รู้สึกว่าตัวเองปลอดภัยแล้ว เบรย์เดนหยิบกระเป๋าผ้าสีขาวที่ตอนนี้เริ่มจะกลายเป็นสีดำตามสภาพการใช้งานขึ้นมาดูก่อนจะเปิดดูของข้างในลัลนาดูจะหวงกระเป๋าใบนี้มากเพราะเธอเล่นกำแน่นไม่ปล่อยแถมยังอุตส่าห์เอามันติดตัวมาด้วยแม้จะเพิ่งเกิดเหตุการณ์เลวร้ายก็ตาม ถ้าเป็นคนปกติคงเอาชีวิตตัวเองรอดไว้ก่อน
แควก!! เสียงเสื้อนักศึกษาตัวโคร่งถูกฉีกออกจนกระดุมกระเด็นไปคนละทาง"สวยมาก กูพลาดไปได้ไงวะ" ชายหนุ่มก้มลงซุกไซร้ที่หน้าอกขนาดพอดีมือที่มีชั้นในกอบกุมความสวยงามเอาไว้ คนตัวเล็กนอนนิ่งไม่ขยับตัวแม้แต่น้อย แต่สายตาเหลือบไปเห็นบนหัวนอนมีที่เขี่ยบุหรี่ที่ทำจากกระเบื้อง ซึ่งดูแล้วน่าจะหนักพอควร"ไหนดูข้างล่างหน่อยสิ" พูดจบก็ค่อยๆ เลื่อนใบหน้าลงไปที่ส่วนล่างมือหนาสอดใต้กระโปรงพลีทก่อนจะค่อยๆ สัมผัสเนินอูมเบาๆ ลัลนาไม่มีวี่แววว่าจะรู้สึกดีแม้แต่น้อยเพราะกำลังหาทางหยิบที่เขี่ยบุหรี่ที่มองอยู่ลงมาให้ได้"ถอดหน่อยนะคนสวย""เดี๋ยวสิคะ ทำไมไม่ถอดของพี่ก่อนล่ะคะ" คนตัวเล็กเริ่มคิดอะไรดีๆ ออก จึงจับมือของอีกคนไว้ก่อนที่ชั้นในของเธอจะถูกถอดออก"อยากให้ฉันถอดก่อนใช่ไหมได้เลยคนสวย" ชายหนุ่มเริ่มพอใจที่เหยื่อยอมเชื่องง่ายๆ ลัลนายิ้มหวานให้อีกคนแต่ในใจแทบจะจับมาเชือดคอ"ถอดกางเกงด้วยสิคะ" มือเล็กลูบไล้หน้าอกของตัวเองให้อีกคนตื่นตัวเล่นๆ มารยาหญิงที่เธอแกล้งทำไม่อยากเชื่อว่าจะได้ผล"ได้เลยคนสวย เร้าใจมาก..ซี้ด" นี่ขนาดยังไม่ทันเริ่มแม่เหยื่อ
กลุ่มแก๊งนักบิดกสามสิบกว่าคนรวมตัวกันเพื่อไปแข่งตามท้องถนนแบบที่เคยทำกัน หนึ่งในกลุ่มนั้นก็มีน้องชายของลัลนาอยู่ด้วย"ไอ้แบงค์ เมื่อไหร่กูจะได้แดกพี่สาวมึงสักที" หัวหน้ากลุ่มที่อายุมากที่สุดและเป็นที่เคารพนับถือของเด็กวัยรุ่นกลุ่มนี้เอ่ยถามแบงค์ซึ่งเป็นลูกชายของป้าลัลนา"จะเอาจริงเหรอพี่โต" แบงค์เด็กหนุ่มวัยสิบแปดที่ไม่ค่อยจะได้เรื่องได้ราวเท่าไหร่ถามลูกพี่ของตัวเองเพราะไม่คิดว่าจะยังสนใจในตัวลัลนาอยู่"จริงสิวะ กูอยากลองจัดพี่สาวมึงสักทีสองที มึงบอกเองนี่ว่าพี่มึงขายตัว""ก็เห็นแม่พูดแบบนั้นแต่อาจจะไม่ใช่หรอกครับ" เด็กหนุ่มเริ่มกลัวๆ กับสิ่งที่อีกคนคิดเขาพูดไปก็เพราะได้ยินมาจากผู้เป็นแม่เท่านั้น"กูไม่เอาพี่มึงฟรีหรอกไอ้แบงค์ กูจะให้เงินมึงถ้ามึงพาพี่มึงมาหากูวันอาทิตย์นี้""แต่วันอาทิตย์ลันไปเรียนนะครับ""ก็หลังพี่มึงเลิกเรียนสิวะ จัดในชุดนักศึกษามันเร้าใจกูจริงๆ" หัวหน้ากลุ่มทำหน้าตาเคลิบเคลิ้มพลางคิดถึงเสียงหวานๆ ของหญิงสาวหน้าตาน่ารักอย่างลัลนามาครางใต้ร่างของตนเอง"แต่พี่โต...""ไอ้แบงค์ ถ้ามึงไม่
เบรย์เดนตื่นแต่เช้าฉีดน้ำหอมจนฟุ้งเพื่อไปรับหญิงสาวที่หน้าบ้านของเธอ เขาต้องทำตัวเป็นคนขับรถไปก่อนรอถึงเวลาค่อยบอกความจริงกับเธอ อย่างน้อยก็ถือว่าพิสูจน์เธอไปในตัวว่าจะชอบเขาในแบบที่เป็นคนขับรถหรือแบบที่เป็นท่านประธาน"อรุณสวัสดิ์คนสวย" เบรย์เดนเอ่ยทักคนที่เดินเหม่อลอยจนอีกฝ่ายสะดุ้งตกใจ"ตกใจหมดเลยค่ะคุณบรูค" ร่างบางเอามือทาบอกเธอกำลังคิดอะไรเพลินๆ ไม่ทันได้มองว่าเขามาหน้าหมู่บ้านเธออีกแล้ว"เหม่ออะไรอยู่ เดี๋ยวก็โดนรถชนหรอก""เปล่าค่ะ คุณมาทำอะไรคะ""มารับเธอไง" เบรย์เดนยื่นใบหน้าเข้าไปใกล้เธอจนลมหายใจของเขารดที่หน้าผากของเธอ ลัลนาหน้าแดงเมื่อจู่ๆ เรื่องเมื่อคืนที่เธอทำก็แวบเข้ามา เธอจะมองหน้าเขาลงได้ยังไงแอบไปจินตนาการทะลึ่งกับเขา"ไม่ต้องหรอกค่ะหนูไปเองได้""ผู้ใหญ่ชวนห้ามปฏิเสธสิเด็กน้อย""หนูไม่ใช่เด็กสามขวบนะคะ" คนตัวเล็กเถียงกลับ เบรย์เดนอยากจะจับเธอมาจูบเสียให้เข็ดจะได้เถียงไม่ได้"ยังไงก็เด็กกว่าฉันอยู่ดี ไปขึ้นรถ""ไม่เป็นไรค่ะ หนูจะไปเอง""ถ้าไม่ขึ้นดีๆ ฉันอุ้มนะ" ชายหนุ่มท
หลังจากนั่งมองสาวที่หมายปองมาหลายชั่วโมง ในที่สุดก็ถึงเวลาเลิกงานของพวกเธอ แดเนียลไม่รอช้ารีบก้าวฉับๆ ตามกัญนิฐาโดยไม่ให้เธอรู้ตัว ร่างบางเดินออกมาหน้าห้างเพื่อมารอรถประจำทางเหมือนใครหลายๆ คน แต่ความสวยของเธอทำเอาแดเนียลละสายตาไม่ได้"อื้ม!" เขาแอบมองเธอจากไกลๆ แล้วแอบเอาไปจินตนาการว่าได้ร่วมรักกับเธอ ถ้ามันเกิดขึ้นจริงได้คงจะดีไม่น้อยเลยทีเดียว"ไอ้แดนมันท่าจะบ้าใหญ่แล้ว" เบรย์เดนมองตามเพื่อนสนิทที่หลับตาพริ้มดูก็รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่"ดูท่าแม่สาวน้อยของฉันคงสนิทกับแม่ของลูกแกน่าดูเลยนะ""ทำไมคิดงั้นวะ" แดเนียลหันมาถามด้วยความสงสัยก็พอรู้ว่าสองสาวสนิทกัน แต่สีหน้าเบรย์เดนเหมือนจะไปรู้อะไรที่ตัวเองไม่รู้มา"ก็วันก่อนฉันเห็นพวกเธอหอมแก้มกัน" เบรย์เดนตัดสินใจบอกกับเพื่อน เพราะเขาเองก็อึดอัดเรื่องนี้แต่ก็พยายามคิดว่าอาจจะแค่เพื่อนหยอกล้อกัน"แกเห็นผิดคนหรือเปล่า" แดเนียลถามอย่างหวั่นๆ เพราะเขาไม่อยากเชื่อว่าแม่ของลูกในอนาคตจะชอบผู้หญิง ถึงหน้าตาของเธอจะดูแรงๆ แต่เธอมีความน่ารักที่แดเนียลมองเห็นในตัวเธอ"เริ่มแรกก็คิดว่าไม่
"โถ่นายครับ ผมก็แค่ยิ้มให้กับความน่ารักของเธอก็เท่านั้นเอง" เจมส์บอกไปตามความจริง สเปกของเขาไม่ใช่คนที่เด็กกว่าหลายปีแบบนี้"แกไม่มีสิทธิ์มาชมแม่สาวน้อยของฉัน ฉันชมเธอได้คนเดียว" ออกอาการหวงตั้งแต่ยังไม่ได้เป็นอะไรกัน"ครับๆ ไม่ชมแล้วก็ได้ ว่าแต่นี่มันเรื่องอะไรครับทำไมจู่ๆ ผมไปเป็นเจ้านายได้ล่ะครับ""ก็ฉันดันไปโกหกเธอว่าเป็นคนขับรถน่ะสิ""ห๊า! คนขับรถ?""เออ! เรื่องมันยาวเอาไว้จะเล่าให้ฟังแล้วกัน" เบรย์เดนตัดบทแล้วเดินล้วงกระเป๋าเตรียมตัวไปทำงานของตัวเองอย่างอารมณ์ดี"อากาศวันนี้ดีจังเลย" เจมส์เงยหน้ามองท้องฟ้าที่ไม่มีแดดแม้แต่น้อยเพราะฝนตั้งท่าจะตกในไม่ช้า แต่เจ้านายเขากลับบอกว่าอากาศดี สงสัยท่าทางจะเพี้ยนลัลนาพอถึงแผนกก็รีบตอกบัตรเข้าทำงานทันที วันนี้เธอมัวแต่ทะเลาะกับป้าเลยสายทำให้ไม่มีเวลาไปกินข้าวที่โรงอาหาร"นายครับจะตามดูเธออีกนานไหมครับ" เจมส์สะกิดผู้เป็นนายที่มานั่งมองหญิงสาวที่กำลังทำงานตั้งแต่เช้าจนถึงตอนเที่ยง"นั่งเงียบๆ ไปซะ" หันไปดุใส่ลูกน้องก่อนจะนั่งจ้องเธอต่อ เบรย์เดนลากเจมส์มาร้านอา






![เจ้าสาวใคร่ราคะ [NC30+] + [PWP]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)
