ตอนที่1

บ้านไม้ชั้นเดียวผสมสังกะสีในซอยสลัม หญิงสาวในชุดนักศึกษากำลังเตรียมตัวไปเรียน แต่กลับต้องหยุดชะงักลงเมื่อมีคนเรียก

"อีลัน! กูบอกว่าให้วางเงินค่าเช่าบ้านมาด้วยไง" เสียงเรียกจิกกบาลแบบนี้ไม่มีใครนอกจากป้าของเธอเอง แม่ส่งเธอมาอยู่กับป้าตั้งแต่ห้าขวบแล้วแม่ก็ไปไหนไม่รู้ ส่วนพ่อเธอน่ะเหรอไม่เคยมีไม่เคยเห็นและแม่ก็ไม่เคยพูดถึง

"หนูยังไม่มี เพิ่งจ่ายค่าหน่วยกิตไป" ร่างบางตอบกลับ เธอต้องส่งตัวเองเรียนมาตั้งแต่มัธยมต้นเพราะป้าให้เธอเลิกเรียนตั้งแต่จบประถม

"กูบอกแล้วว่าอย่าเรียน เรียนจบมึงก็ไปเป็นลูกจ้างคนอื่นอยู่ดี" คนที่เรียกตัวเองว่าป้าไม่เคยสนับสนุนให้เธอเรียนเลยแม้แต่ครั้งเดียว

"แค่สองปีหนูก็จบแล้ว หนูจะรีบหางานประจำทำจะได้มีเงินเยอะๆ ไง" ร่างบางพูดเกลี้ยกล่อมป้าแบบนี้มาตั้งแต่มัธยมเพราะป้าของเธอเห็นเงินดีกว่าอะไรทั้งนั้น

"จะจบหรือเปล่าเถอะ ไม่ใช่มึงมีผัวแล้วท้องไม่มีพ่อเหมือนแม่มึงอีก กูไม่เลี้ยงหลานให้มึงหรอกนะ" เธอคงเป็นภาระสำหรับทุกคนใช่ไหม แม่ก็ทิ้ง ป้าก็ไม่เคยเห็นใจส่วนพ่อตอนนี้ยังมีชีวิตอยู่หรือเปล่าก็ไม่รู้

"หนูไปก่อนนะจ๊ะ วันพรุ่งนี้จะรีบวางเงินไว้ให้นะ" ลำพังเงินค่าจ้างที่ทำงานในห้างก็แทบไม่พอยาไส้ ป้าของเธอชอบตั้งวงเล่นไพ่กับเพื่อนในหมู่บ้านจนเงินที่เธอใช้จ่ายค่าเช่าบ้านหมดทุกที ส่วนลูกชายของป้าน่ะเหรอ ไม่ทำอะไรนอกจากเอาเงินของเธอไปแต่งรถออกไปซิ่งกับเพื่อนๆ ให้ชาวบ้านเขารำคาญเล่น ทั้งบ้านมีแค่เธอที่หาเงินอยู่คนเดียว

"ให้ไปส่งไหมลัลนาคนสวย!" ผู้เป็นลูกชายของป้าบิดรถเสียงดังแล้วตะโกนถามเธอตั้งแต่ปากซอย

"ไอ้แบงค์ ฉันเป็นพี่แกตั้งสามปีนะหัดเคารพกันบ้างสิ" ลัลนาตะโกนกลับ ลูกชายของป้าอายุแค่สิบแปดปีเป็นน้องเธอตั้งสามปี แต่ไม่เคยเรียกเธอว่าพี่เลยสักครั้ง

"กูไม่นับถือ ตกลงจะไปไหม" แบงค์ตะโกนแข่งกับเสียงรถ

"ไม่ไป! รถบ้ารถบออะไรน่ารำคาญ" ร่างบางตะโกนกลับ ก่อนจะเดินดุ่มๆ ไปอีกทาง

"เสียเวลานักแข่งจริง ไปเว้ยพวกมึงซิ่งต่อ" แบงค์หัวโจกเด็กแว้นหันไปชวนเพื่อนอีกประมาณสิบกว่าคันบิดรถกันเสียงดังแล้วขับไปด้วยความเร็ว

"เป็นภาระพ่อแม่ไม่พอ ยังจะเป็นภาระสังคมอีก" ลัลนาบ่นอย่างเหนื่อยใจให้เด็กกลุ่มนั้นอายุแต่ละคนยังไม่ถึงยี่สิบด้วยซ้ำ บางคนก็ไม่ยอมเรียนต่อให้จบทิ้งอนาคตมาเป็นเด็กแว้น

"ไปท่ารถเมล์จ้ะพี่" ร่างบางสวมกระโปรงพลีทเหนือเข่าขึ้นนั่งวินมอเตอร์ไซค์ ก่อนจะบอกคนขับไปป้ายรถประจำทาง ไปกับพี่วินมอเตอร์ไซค์ชีวิตยังดูปลอดภัยกว่าไอ้พวกนั้น ลัลนาคิดในใจอย่างเหนื่อยอ่อน เงินที่ทำงานทุกวันหวังจะซื้อของที่อยากได้กลับต้องเอามาให้ไอ้เด็กที่มองไม่เห็นอนาคตนั่นไปแต่งรถซิ่งแข่งกับเพื่อน

[มหาวิทยาลัย]

ร่างบางมาถึงมหาวิทยาลัยด้วยสภาพหัวฟูเพราะนั่งรถเมล์ให้ลมโกรกหน้ามาตลอดทาง ขาเรียวเล็กตรงดิ่งไปยังห้องการเงินนำเงินที่ซ่อนไว้ในกระเป๋ามาจ่ายค่าเทอมทันที ลัลนาลงเรียนมหาวิทยาลัยของรัฐบาลแห่งหนึ่งที่เปิดโอกาสให้คนที่ทำงานได้เรียนวันเสาร์อาทิตย์และที่สำคัญอยู่ไม่ไกลจากบ้านของเธอด้วย

"จ่ายช้าอีกแล้วนะนักศึกษา จะขึ้นเทอมใหม่แล้วนะ" เจ้าหน้าที่การเงินที่หน้าตาไม่ค่อยรับแขกราวกับใครไปบังคับให้มาทำงานเอ่ยกับเธอ

"ขอโทษค่ะ พอดีเงินหนูเพิ่งออกค่ะ" ร่างบางหัวเราะแห้งๆ จะเถียงกลับก็ไม่ได้เพราะเธอทำเรื่องผ่อนผันค่าเทอมแล้วตั้งหลายครั้ง ชื่อเธอไม่พ้นสภาพนักศึกษาก็บุญแค่ไหนแล้ว เธอจำเป็นต้องโกหกป้าว่าจ่ายไปแล้วไม่งั้นป้าของเธอก็จะขโมยเงินไปเล่นไพ่อีก เธอจะไม่ได้จ่ายค่าเทอมและค่าหน่วยกิต คราวนี้ได้พ้นสภาพนักศึกษาของจริง