ตอนที่3

ร่างบางตัวเล็กกะทัดรัดใส่ชุดเดรสเกาะอกรัดรูปโชว์เนินหน้าอกขาวที่พยายามโกยจนสุดฤทธิ์ก็ยังได้ไม่เท่าพริตตี้แนวหน้า ลัลนาเดินยิ้มสวยๆ แจกใบปลิวให้กับแขกที่มาร่วมงานซึ่งส่วนใหญ่จะเป็นเหล่าไฮโซคนดังมาเลือกรถไปใช้ตามประสาคนมีเงิน

"ขอถ่ายรูปหน่อยครับ" ร่างบางหันไปยิ้มหวานให้กล้อง ก่อนจะเดินยิ้มโปรยให้ทุกคน แม้จะต้องยิ้มจนเหงือกแห้งเธอก็ต้องยิ้มต่อไปเรื่อยๆ

ผู้คนพลุกพล่านเพราะวันนี้มีพริตตี้เงินล้านชื่อดังปรากฏตัวในงานด้วย ไม่รู้สึกแปลกใจเลยที่จะมีคนมาร่วมงานเยอะขนาดนี้ เพราะหวังจะได้เจอพริตตี้คนดังเป็นผลพลอยได้ในการมาดูรถในวันนี้

"ใบปลิวค่ะ" ร่างบางยื่นใบปลิวให้แขกที่มาร่วมงานโดยไม่ได้เงยหน้าขึ้นมอง ก่อนจะเดินเลยไป กลิ่นกายหอมๆ ของเธอยังคงติดอยู่ที่ปลายจมูก ใบหน้าได้รูปสวยผิวพรรณดียังคงตราตรึงจนลืมไม่ลง

ตึกตัก! ตึกตัก! ตึกตัก! เสียงหัวใจเต้นแรงจนแทบจะกระเด็นออกมาข้างนอก คนตัวสูงหันขวับจนคอแทบหักเพื่อหันไปมองคนที่แจกใบปลิวเมื่อสักครู่

"หายไปไหนแล้ว" แต่เมื่อหันไปก็เจอแต่ฝูงชนมากมายที่พากันรุมถ่ายภาพพริตตี้เงินล้านชื่อดัง แต่กลับไร้เงาหญิงสาวที่ทำให้หัวใจของเขาเต้นรัว

"อะไรครับนาย" ลูกน้องพ่วงตำแหน่งเลขาถามผู้เป็นนายอย่างสงสัย

"เปล่า ไม่มีอะไร" ชายหนุ่มนึกเสียดายไม่น้อยที่หาเธอคนนั้นไม่เจอแล้ว คนที่ทำให้หัวใจชายหนุ่มวัยเลข 3 เต้นรัวจนแทบหัวใจวาย

"คุณบรูคได้เวลาเปิดงานแล้วครับ" เบรย์เดนพยักหน้ารับรู้ เขามางานนี้ในฐานะหุ้นส่วนใหญ่ เจ้าของงานจึงเชิญนักธุรกิจพันล้านอย่างเขาขึ้นเปิดงาน

"ลัน กลับได้แล้วแหละที่เหลือให้มืออาชีพเขาทำกัน นี่เงินฉันหักเปอร์เซ็นต์เรียบร้อย" เจ๊โบวี่ยื่นซองเงินค่าตัวให้เธอเสร็จสรรพ

"ขอบคุณค่ะเจ๊" ลัลนารับซองมาเปิดดูแล้วยิ้มหวานที่เห็นแบงก์สีเทาหลายใบ แต่ไม่ถึง 10ใบแค่นี้ก็ทำให้เธอยิ้มออกแล้ว ร่างบางรีบวิ่งเข้าไปเปลี่ยนชุดเป็นชุดนักศึกษาเหมือนเดิมแล้วออกจากงานทางประตูหลัง เพื่อขึ้นรถประจำทางเที่ยวสุดท้ายกลับบ้านที่อาศัยอยู่ตั้งแต่เด็ก

เบรย์เดนพูดกล่าวเปิดงานแต่สายตาสอดส่องหาคนที่ทำให้หัวใจเขาเต้นแรง คิดว่าอยู่บนเวทีแล้วจะมองหาได้ง่ายแต่ก็เปล่าประโยชน์ คนในงานเยอะแยะไปหมดจนตาลาย แขกทุกคนจับตามองมาที่นักธุรกิจหนุ่มพันล้าน ผู้หญิงอายุมากน้อยพากันจ้องมาอย่างไม่วางตา ในแวดวงไฮโซ ดารา เซเลบไม่มีใครไม่รู้จักเขา 'เบรย์เดน วิริยะจันทรวัฒิ' ประธานบริษัท เจ้าของห้างสรรพสินค้าชื่อดัง แม้จะอายุขึ้นเลข 3 แล้ว แต่ความหล่อเหลายังคงเดิมราวกับอายุ 20 ต้นๆ หญิงสาวหลายคนวาดฝันที่จะได้ขึ้นเตียงกับเขา คนที่ได้ขึ้นเตียงกับเขาจะเล่าสู่กันฟังถึงความแซ่บแบบถึงพริกถึงขิงของนักธุรกิจพันล้านคนนี้

"นายจะกลับเลยมั้ยครับ"

"อืม งานมันน่าเบื่อ" เบรย์เดนตอบคนสนิทแล้วเดินหน้านิ่งออกจากงานไป เขาไม่ค่อยชอบงานที่มีคนเยอะ แล้วอีกอย่างเขากำลังวุ่นวายใจที่หาเธอคนนั้นไม่เจอ ซึ่งไม่รู้ว่าชาตินี้จะได้เจอกันอีกหรือเปล่า ทำไมตอนนั้นเขาไม่คว้าแขนเธอเอาไว้นะ เบรย์เดนนึกแล้วได้แต่เสียดาย

ลัลนายิ้มแก้มปริเมื่อลงจากรถประจำทางกำลังจะเดินเข้าหมู่บ้านของตนเอง วันไหนที่มีงานเสริมก็มักจะมีเงินเพิ่ม มือเล็กแกะซองหยิบแบงก์สีเทา 4 ใบเหน็บไว้ในชุดชั้นใน นี่คือวิธีที่เธอซ่อนเงินไม่ให้ป้าเจอเพราะกลับบ้านไปป้าของเธอต้องค้นกระเป๋าเธอแน่นอน

"อีลัน! กลับดึกดื่น ส่งกระเป๋ามึงมา" เสียงที่คุ้นเคยเอ่ยเรียก โดยไม่มีการห่วงว่าเธอกลับดึกแต่ห่วงว่าจะไม่ได้เงินมากกว่า ลัลนาทำหน้าเอือมระอาก่อนจะส่งกระเป๋าให้ผู้เป็นป้าอย่างว่าง่าย

"ไปรับงานมาล่ะสินังนี่ อย่าพาโรคมาบ้านกูแล้วกัน" ถึงปากจะด่าแต่มือก็ค้นกระเป๋าไม่เลิกรา ป้าคิดว่าเธอขายตัวเพราะกลับบ้านดึกดื่น เธอไม่อยากอธิบายเพราะพูดไปก็เข้าหูซ้ายทะลุหูขวาปล่อยให้ป้าเข้าใจไปแบบนั้นจะได้จบ ยังไงป้าของเธอก็ต้องการแค่เงินอยู่ดี

"ได้เยอะนี่หว่า" จำนวนเงินที่เหลือในกระเป๋ามีแบงก์พันแค่ 3 ใบ แต่สำหรับคนจนในหมู่บ้านสลัมมันดูเยอะมาก และเธอเชื่อว่าเงิน 3 พันพรุ่งนี้ก็หมดเพราะป้าเธอคงเตรียมตัวตั้งวงไพ่อีกตามเคย