ตอนที่11 (2)

"โถ่นายครับ ผมก็แค่ยิ้มให้กับความน่ารักของเธอก็เท่านั้นเอง" เจมส์บอกไปตามความจริง สเปกของเขาไม่ใช่คนที่เด็กกว่าหลายปีแบบนี้

"แกไม่มีสิทธิ์มาชมแม่สาวน้อยของฉัน ฉันชมเธอได้คนเดียว" ออกอาการหวงตั้งแต่ยังไม่ได้เป็นอะไรกัน

"ครับๆ ไม่ชมแล้วก็ได้ ว่าแต่นี่มันเรื่องอะไรครับทำไมจู่ๆ ผมไปเป็นเจ้านายได้ล่ะครับ"

"ก็ฉันดันไปโกหกเธอว่าเป็นคนขับรถน่ะสิ"

"ห๊า! คนขับรถ?"

"เออ! เรื่องมันยาวเอาไว้จะเล่าให้ฟังแล้วกัน" เบรย์เดนตัดบทแล้วเดินล้วงกระเป๋าเตรียมตัวไปทำงานของตัวเองอย่างอารมณ์ดี

"อากาศวันนี้ดีจังเลย" เจมส์เงยหน้ามองท้องฟ้าที่ไม่มีแดดแม้แต่น้อยเพราะฝนตั้งท่าจะตกในไม่ช้า แต่เจ้านายเขากลับบอกว่าอากาศดี สงสัยท่าทางจะเพี้ยน

ลัลนาพอถึงแผนกก็รีบตอกบัตรเข้าทำงานทันที วันนี้เธอมัวแต่ทะเลาะกับป้าเลยสายทำให้ไม่มีเวลาไปกินข้าวที่โรงอาหาร

"นายครับจะตามดูเธออีกนานไหมครับ" เจมส์สะกิดผู้เป็นนายที่มานั่งมองหญิงสาวที่กำลังทำงานตั้งแต่เช้าจนถึงตอนเที่ยง

"นั่งเงียบๆ ไปซะ" หันไปดุใส่ลูกน้องก่อนจะนั่งจ้องเธอต่อ เบรย์เดนลากเจมส์มาร้านอาหารเพื่อที่เขาจะมานั่งมองเธอทำงาน

"นั่นจะไปไหนล่ะ" เบรย์เดนชะเง้อมองร่างบางที่กำลังเดินไปอีกทางกับผู้หญิงอีกคนที่เข้ามาหา ซึ่งเขาจำได้ว่าทั้งคู่เคยหอมแก้มกัน

"เวลาแบบนี้คงไปพักกันมั้งครับ" เจมส์มองนาฬิกาข้อมือถึงรู้ว่าเป็นเวลาพักของพนักงาน

"งั้นเหรอ เดี๋ยวนะ! นั่นไอ้แดนมันมาทำอะไร" เบรย์เดนต้องหันกลับมาดูอีกรอบเพราะเห็นเพื่อนสนิทนั่งอยู่ร้านกาแฟฝั่งตรงข้ามร้านอาหารที่เขากับเจมส์อยู่ตอนนี้

"อย่างกับมาตามหาใครอย่างนั้นแหละครับ" เจมส์เอ่ยขึ้นเพราะท่าทางของแดเนียลไม่ต่างกับเจ้านายของตัวเองเวลานี้เลย

"แล้วมันมาหาใคร อย่าบอกนะว่าจะเป็นแม่สาวน้อยของฉัน" เจมส์ที่ได้ยินอยากจะเอาหัวกระแทกโต๊ะให้สลบเสียตอนนี้ เจ้านายของตนเองนับวันยิ่งไปกันใหญ่

"คุณแดเนียลอาจจะมาทำธุระก็ได้ครับนาย"

"ไอ้แดนวันๆ มีงานกับคนอื่นที่ไหนล่ะ" เบรย์เดนชักเริ่มตงิดใจเพราะแดเนียลมอบอำนาจหุ้นที่มีอยู่ให้เบรย์เดนตัดสินใจนานครั้งที่แดเนียลจะเข้าร่วมประชุม เบรย์เดนนั่งจ้องเพื่อนที่อยู่ในร้านตรงข้ามอีกสักพักจนอีกฝ่ายหันมาสบตากัน

"ไอ้เวร! ตกใจหมด" ชายหนุ่มยกมือทาบอก เขาตกใจที่แดเนียลหันมาเห็นตนเองแล้วทำหน้าตกใจ เป็นอันว่าทั้งเบรย์เดนและแดเนียลต่างตกใจกันเอง โดยเจมส์ที่เป็นผู้เห็นเหตุการณ์ได้แต่ส่ายหัวอย่างเหนื่อยใจ

"แกลงมาทำอะไร?" แดเนียลเป็นฝ่ายเดินมาหา ก่อนจะเอ่ยถามทันทีอย่างไม่รีรอ

"แกนั่นแหละมาทำอะไร?"

"ดื่มกาแฟไง แกล่ะ"

"กินมื้อกลางวันไงก็เห็นๆ อยู่"

"งั้นเหรอ ใส่แว่นดำในร้านอาหารฉันคิดว่าแกมาแอบส่องใคร"

"เปล๊า! แค่แสงมันแยงตา" สองเพื่อนซี้ถกเถียงกันไปมาเพราะรู้นิสัยของกันและกันดี เจมส์ที่นั่งมองแสงในร้านแล้วได้แต่สงสัยว่าแสงไฟหลอดไหนมันไปแยงตาเจ้านาย ทั้งที่ร้านนี้เป็นร้านสไตล์มินิมอลไม่ได้เปิดไฟแสงจ้าเลยสักนิด

"งั้นเหรอ" สองเพื่อนซี้ทำสงครามประสาทกันอยู่พักใหญ่ จนแดเนียลยอมรับว่าตนเองมาซุ่มดูแม่ของลูกในอนาคตอยู่ เบรย์เดนได้แต่ภาวนาให้เป็นคนละคนกับเขาไม่งั้นคงต้องมีการตัดเพื่อนเกิดขึ้นแน่ๆ

"นายครับ มาแล้วครับ" เจมส์นั่งเป็นหูเป็นตาให้เจ้านาย พอหญิงสาวที่นายหมายปองเดินมากับเพื่อนจึงรีบเรียกเจ้านาย แดเนียลหันไปมองตามก็เห็นหญิงสาวที่หมายปองเป็นแม่ของลูกกำลังเดินกลับมาเช่นเดียวกัน

"ไอ้บรูคอย่าบอกนะว่า..." แดเนียลหันไปกระชากคอเสื้อเพื่อนสนิทมาถามให้แน่ใจ เบรย์เดนก็ไม่ยอมเช่นกันกระชากคอเสื้อแดเนียลกลับ วันนี้เขาอาจจะได้ตัดเพื่อนกับแดเนียลจริงๆ ถ้าเป้าหมายของเพื่อนตรงกับของตัวเอง

"ของแกคนไหน?"

"ของแกล่ะ?" ชายหนุ่มสองคนจ้องตากันถลน แทบจะฆ่ากันเอง

"แกตอบก่อน" แดเนียลโยนให้เบรย์เดนตอบก่อนถ้าขืนเป็นคนเดียวกับเขาความสัมพันธ์เพื่อนได้จบแน่ๆ

"ไม่แกก่อน" เบรย์เดนเถียงกลับ

"งั้นพร้อมกัน นับสามเจมส์นายนับ" แดเนียลหันไปบอกเจมส์ที่กำลังนั่งทำหน้าเอือมๆ

"หนึ่ง...สอง...สาม" สิ้นสุดเสียงของเจมส์ทั้งสองหนุ่มก็ตอบขึ้นมาพร้อมกัน

"ทางซ้าย / ทางขวา" เสียงทุ้มเอ่ยอย่างมั่นใจก่อนจะค่อยๆ ปล่อยคอเสื้อของอีกฝ่ายออก

"ค่อยยังชั่ว" แดเนียลถอนหายใจโล่งอกที่เพื่อนสนิทไม่ได้ชอบคนเดียวกับตัวเอง

"พอใจหรือยัง" เบรย์เดนเอ่ยถามเพื่อนสนิททั้งที่เขาเองก็รู้สึกพอใจกับคำตอบของเพื่อนอย่างน้อยความสัมพันธ์ของตนกับเพื่อนก็ยังไปต่อได้

"เออ! พอใจแล้ว" แดเนียลกลับมาทำหน้ายิ้มระรื่นต่อ สองเพื่อนซี้กลับมากอดคอกันอีกครั้ง เจมส์ที่เห็นเหตุการณ์ตั้งแต่ต้นได้แต่กุมขมับทำงานทั้งวันยังไม่เหนื่อยเท่ากับเห็นสองคนนี้ทะเลาะกันในเรื่องไร้สาระแบบนี้ ทั้งคู่ทำตัวไม่จากเด็กประถมแย่งของเล่นกันถ้าใครมาเห็นมีหวังได้หัวเราะจนท้องแข็งเป็นแน่