บทที่ 1

ปัง ปัง เสียงทุบประตูดังขึ้นอย่างเกรี้ยวกราดอีกครั้ง

ภายในห้องสลัว ซูหร่านถูกดันแนบชิดติดบานประตูจนแทบไร้ช่องว่างด้วยอาการตื่นตระหนก

ร่างกายที่ชุ่มเหงื่อจนผิวกายเปียกชื้นพลันสะท้านเฮือก ความเย็นยะเยือกแผ่ซ่านไปทั่วร่าง สองแขนเรียวเนียนนุ่มอ่อนปวกเปียกโอบกอดคล้องลำคอของชายแปลกหน้าตรงหน้าไว้ เงยหน้าขึ้นหอบหายใจแผ่วเบา

“ชอบเล่นอะไรแบบนี้เหรอ? อยากให้ฉันเรียกคนไปกดตัวมันไว้ข้างนอก ให้มันยืนทุบอยู่อย่างนั้นดีไหมล่ะ” วงแขนกำยำมั่นคงโอบประคองสะโพกที่สั่นเทาของเธอเอาไว้ เอ่ยด้วยน้ำเสียงเย้ายวน การเคลื่อนไหววาบหวิว

ซูหร่านเพียงเพราะนึกเจ็บใจและต้องการแก้แค้นเท่านั้น

ทว่าการมาบรรเลงรักกับผู้ชายที่ยังมองหน้าไม่ชัดเจนด้วยซ้ำในห้องปิดตาย ให้คนที่เคยเป็นแฟนกันเมื่อชั่วโมงก่อนยืนฟังเสียงอยู่ข้างนอกโดยมีไม้กระดานกั้นขวางแค่แผ่นเดียว

เธอไม่ได้โรคจิตขนาดนั้น

แต่ผู้ชายตรงหน้ากลับจงใจเคลียคลอหยอกเย้า รอจนเธอทนไม่ไหวส่งเสียงครางตอบรับถึงค่อยขยับต่อ

เจ้าชู้เสเพล มองอย่างไรก็เป็นพวกโชกโชนที่ผ่านศึกมาแล้วหลายครั้ง

เรียวขายาวเนียนของซูหร่านเกี่ยวพันรอบเอวหนาแน่นของชายหนุ่ม เผลอถูไถไปบนหน้าท้องแกร่งร้อนผ่าวอย่างอดไม่ได้ “ไปที่เตียงเถอะ”

ชายหนุ่มดูจะพึงพอใจกับการรุกของเธอไม่น้อย เป่าลมหายใจร้อนผ่าวรดข้างใบหูเธอ “ตรงนี้แหละ น่าสนุกกว่าเยอะ”

ซูหร่านอดไม่ได้ที่จะส่งเสียงครางหวานหยดย้อยออกมา

ท่ามกลางเงาสลัว นัยน์ตาของชายหนุ่มลึกล้ำขึ้นเรื่อย ๆ น้ำเสียงยิ่งทวีความระห่ำและเย้ยหยัน “ต้องเสียงดังกว่านี้หน่อย เขาถึงจะได้ยิน”

คล้ายกับว่าคนนอกประตูจะเงี่ยหูได้ยินเสียงนั้นเข้าแล้ว

เสียงทุบประตูปะทะเข้ามาสะดุดชะงักไปแวบหนึ่ง ก่อนจะทวีความบ้าคลั่งยิ่งกว่าเดิม พร้อมกับเสียงตะคอกด้วยความโกรธเกรี้ยว “แม่งเอ๊ย ออกมาเดี๋ยวนี้”

แค่ได้ยินเสียงของไอ้สารเลวคนนั้น ซูหร่านก็รู้สึกคลื่นไส้แล้ว

ไฟแค้นที่อัดแน่นอยู่ในอกทำให้เธอฝังเขี้ยวลงบนไหล่แกร่งของชายหนุ่มเต็มแรง

ทั้งเจ็บทั้งคัน ทว่ากลับยิ่งปลุกเร้าอารมณ์ดิบเถื่อนของชายหนุ่มให้พุ่งพล่านขึ้นไปอีก “แปะ” เสียงฝ่ามือฟาดลงบนกริ่งอินเตอร์คอมข้างกรอบประตูอย่างแรง

พร้อมกับที่ไมโครโฟนเปิดทำงานและหน้าจอติดสว่างขึ้น เสียงครางทุ้มต่ำหลุดลอดออกมาอย่างไม่คิดจะปิดบัง ตามด้วยเสียงหัวเราะในลำคอด้วยความแหบพร่า “ไสหัวไป”

พลังกดดันมหาศาลแผ่ซ่าน ชัดเจนว่าเป็นผู้ชายที่คุ้นเคยกับการออกคำสั่งและไม่มีวันยอมให้ใครมาขัดใจแม้แต่น้อย

เสียงทุบประตูดังลั่นอยู่ข้างนอกพลันหยุดชะงักลงทันที บรรยากาศพลันเงียบกริบ

โรงแรมฮวงเฉา คือคลับเฮาส์สไตล์โรงแรมที่หรูหราที่สุดในเมืองจี้เฉิง และชั้นนี้ยังเป็นห้องเพนต์เฮาส์สุดหรู ผู้ที่พักอาศัยอยู่ล้วนแต่สูงศักดิ์และร่ำรวยล้นฟ้า คนข้างนอกย่อมไม่มีปัญญาหาเรื่องใส่ตัว ได้แค่ทุบประตู แต่กลับไม่กล้าทำอะไรเลย

หึ ทั้งเลวทั้งขี้ขลาด

หากเขามีความกล้าสักนิด อย่างน้อยก็คงโทรแจ้งตำรวจเพื่อมาพังบรรยากาศแล้ว

-

รุ่งสางของวันถัดมา ท้องฟ้าเริ่มสว่างราง ๆ ซูหร่านตื่นขึ้นมา ภายในห้องนอนเงียบสงบ มีเพียงเธอนอนอยู่ตามลำพัง

ร่างกายแทบจะแหลกสลาย ขยับตัวเพียงนิดเดียวก็เจ็บแปลบไปหมด

ไอ้ผู้ชายเฮงซวยนั้นมือหนักเสียจริง นอกจากช่วงวินาทีแรกที่รู้ว่าเธอยังบริสุทธิ์ เขาก็อ่อนโยนอยู่แค่สองนาที หลังจากนั้นก็ไม่เคยมีความปรานีถนอมบุปผางามเลยสักนิด

ผ้าปูที่นอนยับยู่ยี่และมีคราบเปื้อนข้างกายเย็นชืดแล้ว คาดว่าอีกฝ่ายคงจะไปได้สักพักใหญ่ ๆ

แบบนี้ก็ดีเหมือนกัน ไม่ต้องเสียเวลามานั่งพูดจาทำนองว่าต่างฝ่ายต่างช่วยเหลือกันและถือว่าเจ๊ากันไป

โทรศัพท์มือถือวางชาร์จแบตอยู่ที่หัวเตียง พอเปิดเครื่อง ข้อความเสียงกว่าร้อยสายก็เด้งรัวขึ้นมาทันที ซึ่งส่วนใหญ่ล้วนมาจากเซวียอี้ แฟนเก่าของเธอนั่นเอง

“เธอจงใจวิ่งหนีขึ้นไปข้างบนใช่ไหม? คิดว่าทำแบบนั้นแล้วจะปีนขึ้นไปเกาะผู้ชายรวย ๆ ได้งั้นสิ? ในสายตาของคนพวกนั้น ผู้หญิงฐานะอย่างเธอก็เป็นได้แค่ของเล่นราคาถูกเท่านั้นแหละ”

“อีร่านเอ๊ย ทำเป็นเล่นตัว ที่แท้ก็กักเก็บความบริสุทธิ์ไว้รอขายราคาสูงให้กับผู้ชายสารเลวสินะ!”

“เตรียมตัวรอรับหมายศาลปิดประกาศยึดโรงงานใกล้เจ๊งของที่บ้านเธอได้เลย”

ซูหร่านสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ หน้าอกข้างซ้ายยังคงเจ็บแปลบขึ้นมาจาง ๆ

ครั้งหนึ่งเธอเคยคิดว่าผู้ชายคนนี้ทั้งสุขุมและพึ่งพาได้ และเคยคิดไว้ว่าชีวิตนี้คงจะฝากไว้ที่เขานี่แหละ ตั้งใจว่าจะหาฤกษ์งามยามดีทำเซอร์ไพรส์เขาเพื่อขยับความสัมพันธ์ไปอีกขั้น

แต่เขากลับใช้บุญคุณมาขู่บังคับ ยื่นคำขาดว่าต้องนอนกับเขาก่อน ถึงจะยอมหาเส้นทางช่วยพาไปพบกับลู่จิ่งซิง

ซูหร่านเป็นคนหัวรั้นมาตั้งแต่ไหนแต่ไร

ต่อให้ต้องอดตายก็ไม่มีวันขายเรือนร่าง เว้นเสียแต่ว่าเธอจะเต็มใจเอง

หึ ถ้าไม่ใช่เพราะเขาอยากได้จนตัวสั่นแล้วแอบวางยาเธอลับหลัง มีหรือที่เธอจะหนีตายอย่างไร้ทิศทาง จนต้องวิ่งไปขอความช่วยเหลือจากผู้ชายคนเมื่อคืนที่อ้างว่าโดนวางยาเหมือนกัน ก่อนจะถูกกระชากตัวเข้าไปในห้องที่ปิดไฟมืด แล้วพากันดิ่งจมลงสู่ห้วงอารมณ์ไปพร้อมกันแบบนั้น

ยิ่งคิดซูหร่านก็ยิ่งโมโห นิ้วมือที่ยังคงอ่อนแรงเล็กน้อยกดเปิดแถบบันทึกเสียง แล้วจงใจตอบกลับไปว่า “ผู้ชายเมื่อคืนคือลู่จิ่งซิง ถึงจะแก่แต่ก็แรงดีไม่มีตก นอกจากนั้นยังรู้จักเอาอกเอาใจอีก แถมฝีมือยังเด็ดดวง หุ่นแซ่บสุด ๆ อีกต่างหาก เขายังรับปากจะลงทุนให้อีกด้วย ผู้ชายทุเรศอย่างนายน่ะ ลงนรกไปซะเถอะ”

พอส่งข้อความเสร็จ เธอก็จัดการบล็อกเบอร์ทันที

ในใจรู้สึกโล่งอกขึ้นมาไม่น้อย เธอกำลังจะลุกขึ้นเดินไปหาเสื้อผ้าที่กระจัดกระจายอยู่แถวประตู แต่พอเงยหน้าขึ้นก็ต้องชะงัก เพราะร่างสูงโปร่งในชุดสูทเนี๊ยบกริบกำลังยืนไขว่ขาพิงกรอบประตูอยู่ครึ่งหนึ่งด้วยท่าทีเย็นชาเคร่งขรึม นัยน์ตาสีเข้มรูปทรงงดงามหรี่ลงเล็กน้อย จ้องมองมาที่เธอราวกับกำลังพิจารณา

ฝ่ายหนึ่งสวมสูทผูกไทสมบูรณ์แบบ แต่อีกฝ่ายกลับมีเพียงผ้าห่มพันกายไว้หมิ่นเหม่ บรรยากาศภายในห้องพลันคุกรุ่นไปด้วยกลิ่นอายความวาบหวิวและความกระอักกระอ่วนใจที่น่าประดักประเดิดขึ้นมาอย่างฉับพลัน

ซูหร่านเผลอกำผ้าห่มที่ห่อหุ้มร่างกายไว้แน่นโดยสัญชาตญาณ คล้ายกับถูกนักล่าจ้องมองจนรู้สึกกระสับกระส่าย แต่ซูหร่านก็ยังแสร้งทำเป็นใจดีสู้เสือ เงยหน้าขึ้นมองตอบเขา

ชายหนุ่มยกมุมปากขึ้นยิ้มแล้วค่อย ๆ ก้าวเดินเข้ามาใกล้ ในมือของเขายังถือชุดชั้นในลูกไม้สีดำคุ้นตาที่เธอจำได้แม่น

“ถึงจะแก่แต่แรงดีไม่มีตกงั้นเหรอ? ถือว่าเป็นคำชมก็แล้วกัน”

โดนจับได้คาหนังคาเขาว่ากำลังพูดจาเกินจริง ทำเอาซูหร่านรู้สึกร้อน ๆ หนาว ๆ อยู่บ้าง “ขอโทษทีค่ะ ฉันแค่อยากจะยั่วโมโหไอ้ผู้ชายสารเลวนั้น ก็เลยสุ่ม ๆ พูดไปน่ะค่ะ”

ชายหนุ่มทิ้งตัวลงนั่งเคียงข้างซูหร่านด้วยท่วงท่าสง่างาม กลิ่นอายอบอุ่นเจือจางของไม้จันทน์หอมลอยกรุ่นมาพร้อมกับแรงกดดันอันน่าเกรงขาม

ปลายนิ้วเรียวนุ่มแกล้งไล้เบา ๆ บนลาดไหล่เนียนขาวเปลือยเปล่าของเธอ น้ำเสียงทุ้มต่ำเจือแววหยอกเย้า “คุณเนี่ยสุ่มเก่งเหมือนกันนะเนี่ย”

ผิวเนื้ออุ่นจัดสะท้านวาบยามถูกปลายนิ้วเย็นเฉียบแตะผ่าน ซูหร่านรู้สึกซ่าแปลบไปทั่วแผ่นหลัง แต่ก็ยังเชิดหน้าเถียงกลับอย่างไม่ยอมแพ้ “ต่างคนต่างก็พอกันแหละค่ะ”

ชายหนุ่มหัวเราะในลำคอด้วยรอยยิ้มกวน ๆ นิ้วเรียวเคลื่อนไหวอย่างไร้ความเกรงใจ ลากไล้ตามแนวไหปลาร้าของซูหร่านลงมาเรื่อย ๆ ก่อนจะเกี่ยวชายผ้าห่มไว้แล้วชำเลืองมองเข้าไปข้างใน “ให้ช่วยใส่ไหม? ผมหัดปลดตะขอเป็นแล้วนะ”

ซูหร่านถึงกับพูดไม่ออก

ต่อให้เทคนิคบนเตียงจะแพรวพราวและมีลูกเล่นสารพัด แต่เขากลับถอดตะขอชุดชั้นในไม่เป็น

เมื่อคืนเล่นกระชากดึงออกเหมือนเสื้อกล้ามซะอย่างนั้น

แน่นอนว่าเธอไม่ได้คิดไปเองหรอกนะว่าเขาเป็นคนไร้เดียงสาใสซื่ออะไร แค่นาฬิกาไสตล์ทำมือเรือนที่อยู่บนข้อมือของเขาเรือนเดียว ก็มีมูลค่ามากกว่าโรงงานอาหารของที่บ้านเธอรวมกันทั้งหมดเสียอีก

ผู้ชายที่อยู่บนจุดสูงสุดของห่วงโซ่อาหารแบบนี้ เวลาที่มีผู้หญิงวิ่งเข้าหา ย่อมเป็นฝ่ายถอดเสื้อผ้าเปลื้องผ้าให้เขาอยู่แล้ว คงไม่มีความจำเป็นต้องให้เขาลงมือถอดให้ด้วยซ้ำ

ซูหร่านอดไม่ได้ที่จะเหน็บแนมกลับด้วยความหมั่นไส้ “ยินดีด้วยนะคะ ที่คุณมีทักษะเพิ่มขึ้นมาอีกหนึ่งอย่างแล้ว”

มือใหญ่วางทาบทับอยู่บนเนื้อผ้าลูกไม้ ก่อนจะเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงจริงจังราวกับกำลังตรวจเช็กตัวเลขในรายงานงบการเงิน “ใหญ่กว่ากำปั้นผมอยู่รอบหนึ่ง แบบนี้เขาเรียกว่าคัพอะไร?”

ซูหร่านนึกอยากจะฝังเขี้ยวลงบนตัวเขาอีกสักสองที ทางที่ดีน่าจะกัดริมฝีปากเขาให้ช้ำไปเลย จะได้ไม่พูดจาพล่อย ๆ แบบนี้

เมื่อเห็นใบหน้าบึ้งตึงของเธอ ชายหนุ่มก็ยิ่งนึกสนุก แสร้งถามด้วยน้ำเสียงเอื่อยเฉื่อย “สนใจจะลองใหม่อีกสักรอบไหม?”

คำพูดตอกกลับอันสวยหรูที่เตรียมไว้จุกแน่นอยู่ที่อก “คุณใส่เสื้อผ้าดูเข้าตากว่าเยอะเลยนะคะ”

ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้นครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้ารับว่าแบบนั้นก็น่าสนุกไปอีกแบบ

นัยน์ตาสีดำสนิทเจือประกายปรารถนา สายตาคมกริบล็อคอยู่ที่ริมฝีปากบวมเจ่อของเธอเต็มไปด้วยความยั่วยวน“งั้นผมใส่แค่เสื้อก็แล้วกัน”

พวงแก้มสีพีชของซูหร่านร้อนผ่าวขึ้นมาในฉับพลัน เธอแกล้งเบือนหน้าหนีไปอีกทางทั้งที่ใจเต้นไม่เป็นส่ำ “ไม่เอาค่ะ”

ชายหนุ่มใช้ปลายนิ้วเกี่ยวลำคอของเธอไว้ บังคับให้หันกลับมาสบตาตรง ๆ “ไม่อยากรู้เหรอว่าผมเป็นใคร? แลกกับการมีความสุขด้วยกันหนึ่งครั้ง แล้วได้ล่วงรู้ความลับไปหนึ่งอย่าง คุ้มยิ่งกว่าคุ้ม”