ของมีค่าที่หาแทนไม่ได้

[เกวลิน]

ตาโบ๋!!! นี่มันอะไรกันเนี่ย? คนที่ยืนอยู่ในกระจกตอนนี้ใช่คนจริงๆเหรอ? สภาพฉันตอนนี้ไม่ต่างอะไรกับศพเดินได้เลยสักนิด หน้าก็บวม ตาก็โบ๋ปูดโปนจนลืมไม่ขึ้นอยู่แล้ว ใครเห็นก็คงดูออกทั้งนั้นว่าผ่านการร้องไห้มาอย่างหนัก แถมเสื้อผ้าที่ใส่อยู่ก็ยังมีรอยเลือดเลอะเต็มไปหมด ดูเหมือนว่าฉันเพิ่งผ่านการต่อสู้มาอย่างหนักหน่วงเลย พูดถึงเลือดจะว่าไป…

“ใครทำแผลให้ฉันกันนะ?”

ฟึ่บ!! ฉันยกมือของตัวเองที่มีผ้าพันแผลพันไว้อย่างดีขึ้นมาดูใกล้ๆ ตั้งแต่ตื่นมาก็มีเรื่องให้แปลกใจสงสัยไม่พักเลย เรื่องแรก…ฉันขึ้นไปนอนบนเตียงได้ยังไง? ฉันจำได้ว่าเมื่อคืนฉันนั่งกอดเข่าร้องไห้อยู่ข้างๆเตียงจนเผลอหลับไปตอนไหนก็ไม่รู้ด้วยซ้ำ แต่ตอนตื่นกลับเห็นว่าตัวเองนอนอยู่บนเตียงซะงั้น หรือว่า…ละเมอเหรอ? ถ้างั้น…ฉันคงจะละเมอทำแผลให้ตัวเองด้วยงั้นสิ!

“ไม่น่าใช่!!” สภาพผ้าพันแผลมันดูเรียบร้อยเกินกว่าจะเป็นฝีมือของคนละเมอได้ ถ้างั้นแล้ว…ใครมาทำแผลให้ฉันล่ะ?

ติ๊ง!! ในระหว่างที่ฉันกำลังยืนสงสัยอยู่หน้ากระจกในห้องน้ำอยู่นั้น จู่ๆเสียงแจ้งเตือนข้อความในมือถือที่วางอยู่ข้างนอกก็ดังขึ้นมา ฉันเลยต้องรีบวิ่งออกไปดูอย่างไว

‘เกว ยังไม่ลืมใช่มั้ยว่าวันนี้เรามีนัดส่งเอกสารฝึกงานกับอาจารย์ด้วยกัน เจอกันที่มหาลัยนะ …ทิวเขา’

ข้อความที่ส่งมาเป็นข้อความจากทิวเขาเพื่อนที่มหาลัยของฉันเอง จริงสิ! เกือบลืมไปเลยว่าวันนี้มีนัดส่งเอกสารฝึกงานกับอาจารย์ที่ปรึกษา ฉันนัดกับทิวเขาไว้ตอนสิบโมง ตอนนี้ก็เก้าโมงแล้วคงต้องรีบเตรียมตัวแล้วล่ะ

ขวับ!! ฉันเหลือบไปเห็นตัวเองในกระจกอีกครั้ง เฮ้อออ…ฉันจะออกไปสภาพนี้ได้ยังไงเนี่ย?

หลังจากที่อาบน้ำแต่งตัวเสร็จเรียบร้อยแล้ว เอ่อ…ความจริงก็ดูไม่เรียบร้อยเท่าไรหรอก เพราะหมวกแก๊ปสีดำกับแว่นตากันแดดที่ฉันใส่เอาไว้เพื่อปิดบังสภาพหน้าตัวเอง มันดูแปลกสุดๆเลยล่ะ แถมการกระทำการแอบย่องที่ฉันกำลังทำอยู่ตอนนี้ คนอื่นมาเห็นคงคิดว่าฉันเป็นโจรมาปล้นบ้านแน่ๆ แต่ไม่ใช่ซะหน่อย ฉัน…กำลังแอบย่องออกจากบ้านให้เงียบที่สุดเท่าที่จะทำได้ต่างหากล่ะ เพราะไม่อยากบังเอิญไปเจอหน้าอีตาคนเฮงซวยนั่น ฉันถึงต้องแอบย่องออกมาทางหลังบ้านอย่างนี้ไง

กึก!! ฉันหยุดชะงักขึ้นมาทันทีที่เห็นสิ่งที่อยู่ตรงหน้า อะไรกัน? นี่มัน…หนีเสือแล้วมาปะจระเข้ชัดๆ อ่า ฉันลืมไปซะสนิทเลยว่าหลังบ้านมันมีเรือนกระจกอยู่ด้วย เรือนกระจกหลังนี้…สถานที่ที่เกิดเหตุการณ์แย่ๆเมื่อคืน นี่มันแย่ไม่ต่างกับการได้เจอหน้าคนใจร้ายนั่นเลยสักนิด

‘ฉันบอกแล้วไง…เธอไม่คู่ควรกับคำว่าอิสระหรอก เกวลิน’

“เฮ้อออ!!” แค่เห็นเรือนกระจกหลังนี้แล้ว คำพูดแย่ๆและการกระทำฉวยโอกาสที่คนๆนั้นทำกับฉันมันก็ผุดขึ้นมาในหัวอย่างชัดเจนอีกครั้ง แล้วพอยิ่งนึกถึง…มันก็ยิ่งรู้สึกเจ็บจี๊ดขึ้นมาที่อกข้างซ้ายอย่างห้ามไม่อยู่ แต่เพราะสิ่งที่คนๆนั้นทำกับฉันเมื่อคืน มันทำให้ฉันตัดสินใจอะไรบางอย่างขึ้นมาได้อย่างไม่ลังเล ต่อจากนี้ไป…ฉันจะหาทางออกไปจากที่นี่ให้ได้ ฉันจะออกไปจากบ้านหลังนี้ ออกไปจากตระกูลนี้ ออกไปจากชีวิตของคนเฮงซวยคนนี้ ฉันจะออกไปมีอิสระอย่างที่ฉันคาดหวังไว้ให้ได้! ไม่ว่าจะด้วยวิธีไหนก็ตาม

“เก็บกวาดเสร็จแล้วก็รีบออกไปกันเถอะค่ะ คุณคิมหันต์เขาไม่ชอบให้ใครไปยุ่งกับเรือนกระจกของเขามากนัก” ฉันได้ยินเสียงของป้ากานดังออกมาจากข้างในเรือนกระจก ก่อนจะเห็นร่างของคนสองคนพากันเดินออกมาจากเรือนกระจกด้วยกัน ซึ่งหนึ่งในนั้นก็คือป้ากานนั่นเอง ส่วนอีกคนก็เป็นผู้ชายวัยกลางคนที่ฉันเองก็ไม่รู้จักเหมือนกัน

พรวด!! ทันทีที่เห็นว่ามีคนกำลังเดินออกมา ฉันรีบวิ่งออกไปซ่อนตัวอยู่หลังพุ่มไม้ข้างๆเรือนกระจกอย่างไว ไม่สิ! ฉันไม่ได้ทำอะไรผิดสักหน่อย ทำไมต้องมาหลบอย่างนี้ด้วยล่ะ?

“เฮ้อออ ไม่รู้ทำไมดอกกุหลาบถึงตกลงมาแตกได้ขนาดนี้นะครับ ปกติคุณคิมหันต์ก็ดูแลทะนุถนอมต้นไม้ทุกต้นในเรือนกระจกอย่างดีเลยนี่ครับ” เรื่องที่ผู้ชายวัยกลางคนคนนั้นพูด บวกกับเศษซากต้นกุหลาบที่อยู่ในมือของชายคนนั้น ทำให้ฉันพอจะเดาได้ว่าเขาคงกำลังพูดถึงดอกกุหลาบที่ฉันทำตกแตกเมื่อคืนแน่ๆ

“เห็นคุณคิมหันต์บอกว่า…เมื่อคืนมีหมาแอบเข้ามาในเรือนกระจกน่ะค่ะ สภาพเลยเละเทะอย่างที่เห็น” เอ๊ะ! เดี๋ยวนะ! หมาเหรอ? เมื่อคืนคนที่เผลอทำกระถางต้นไม้แตกคือฉัน เฮอะ! นี่เขาหาว่าฉันเป็นหมางั้นเหรอ? กล้าดียังไงถึงมาว่าคนอื่นเป็นหมาได้ฮ่ะ! เขานั่นแหละที่เป็นหมา! แถมเป็นหมาบ้าที่กัดไม่ปล่อยด้วย ฮึ่ย!

“แย่จังเลยนะครับ คุณคิมหันต์คงจะเสียใจน่าดูเลย!” เสียใจงั้นเหรอ? คนที่ต้องร้องไห้เสียใจเมื่อคืนคือฉันต่างหากล่ะ ไม่ใช่อีตาหมาบ้านั่นสักหน่อย

“ก็คงจะเสียใจจริงๆนั่นแหละค่ะ เพราะต้นกุหลาบที่แตกเสียหายไป ดันเป็นต้นที่คุณแม่ของคุณคิมหันต์ตั้งใจปลูกเอาไว้ด้วยน่ะสิค่ะ ทั้งเรือนกระจกทั้งต้นไม้แทบจะทุกต้นในเรือนกระจกแห่งนี้ มันเป็นเหมือนของต่างหน้าชิ้นสุดท้ายท่ี่แม่คุณคิมหันต์ทิ้งไว้ให้ เพราะฉะนั้น…มันคงไม่แปลกหรอกค่ะถ้าคุณคิมหันต์จะเสียใจ” ฉันเบิกตาโพลงขึ้นมาทันทีที่ได้ยินสิ่งที่ป้ากานพูดออกมา

ขวับ!! ฉันแอบหันไปชะเง้อมองต้นกุหลาบที่อยู่ในมือของชายวัยกลางคนคนนั้น ดอกกุหลาบนั่น…ดอกกุหลาบที่ฉันเผลอทำมันแตกโดยไม่ได้ตั้งใจนั่น…เป็นของต่างหน้าของแม่เขางั้นเหรอ?

‘หึ! รับผิดชอบงั้นเหรอ? ดอกกุหลาบดอกนั้นมันมีค่ามากกว่าเธอซะอีกรู้มั้ย?’

จู่ๆฉันก็นึกถึงคำพูดของผู้ชายคนนั้นที่พูดกับฉันเมื่อคืนได้ แล้วทันใดนั้น…ความรู้สึกผิดมันก็ก่อเกิดขึ้นมาในใจฉันจนรู้สึกหน่วงไปหมดทั้งใจ เพราะงั้น…เมื่อคืนเขาถึงมีท่าทีโกรธมากขนาดนั้นสินะ เพราะว่าฉัน…ดันไปทำลายของที่มีค่ามากๆของเขา และมันก็เป็นของมีค่าที่ฉันไม่สามารถหามาทดแทนอย่างที่เขาพูดจริงๆด้วย เฮ้ออ…ฉันทำอะไรลงไปเนี่ย เกวลิน!