สหายร่วมศึกษา 1

แสงแดดอ่อนยามบ่ายสาดส่องลงมากระทบหลังคากระเบื้องสีเขียวไข่กาของเรือนไผ่ขาว เงาของต้นหลิวที่ปลูกเรียงรายอยู่ริมสระน้ำโบกไหวตามแรงลม จ้าวมู่เฉินในวัยสิบห้าปีนั่งสงบนิ่งอยู่บนเสื่อลำแพน มือขวาถือพู่กันจรดลงบนกระดาษขีดเขียนตัวอักษรอย่างพลิ้วไหว บทกวีที่เขาแต่งขึ้นถูกถ่ายทอดลงบนแผ่นกระดาษด้วยลายมือที่งดงาม และเฉียบคม

สามวันหลังจากกลับจากตำหนักเหอผิง  เสียงจอแจของเหล่าชาวบ้านที่ออกมามุงดูเรื่องมงคลหน้าจวนสกุลจ้าว บรรดาบ่าวไพร่ต่างก้มกราบหน้าผากแนบพื้นรอรับพระราชโองการ ทว่าใบหน้าล้วนฉายแววปิติยินดี แม้จะพยายามก้มหน้าหลบซ่อนความรู้สึก แต่รอยยิ้มกลับเผยออกมาอย่างปิดไม่อยู่ การได้รับพระราชโองการจากฝ่าบาทเช่นนี้ นับเป็นเกียรติใหญ่หลวงต่อจวนสกุลจ้าว

ขบวนเชิญพระราชโองการมาถึง รถม้าหรูหราเคลือบทองอร่าม ลากโดยม้าศึกสี่ตัวที่ถูกฝึกฝนมาอย่างดี ขันทีในวังยกหีบแพรพรรณ เงินทอง เครื่องประดับ และสี่สิ่งวิเศษสำหรับนักปราชญ์ออกมาตั้งเรียงรายเบื้องหน้าจ้าวมู่เฉิน สิ่งของล้ำค่าเหล่านี้บ่งบอกถึงพระมหากรุณาธิคุณของฝ่าบาทอย่างชัดเจน

กงกงวัยกลางคนที่เป็นผู้อ่านราชโองการลอบพิจารณาจ้าวมู่เฉินอยู่เงียบ ๆ ดรุณีหนุ่มตรงหน้ามีอายุเพียงสิบห้าปี ทว่าในการรับพระราชโองการครั้งแรกของชีวิต กลับสามารถสำรวมกายได้ดีถึงเพียงนี้ กิริยาสุขุม สายตานิ่งสงบ ค้อมกายรับราชโองการอย่างถูกต้องไร้ที่ติ ทำให้เขาอดประหลาดใจมิได้ หากเป็นบุตรขุนนางอื่น คงยากจะปกปิดความตื่นเต้นดีใจไว้ได้

แม้จะสงบนิ่งเพียงใด แต่จ้าวมู่เฉินก็ยังเป็นเพียงดรุณหนุ่ม แววตาลึกเร้นสั่นไหวยินดีอยู่บ้าง แม้จะเก็บซ่อนความรู้สึกได้ดีเพียงใด ก็ยังไม่อาจปิดบังตนเองได้สนิท ในใจพลันคิดขึ้นมาอย่างเงียบงัน

‘อาจเป็นเพราะข้าต้องเสียสละอนาคตการสร้างครอบครัวของตนเองให้แก่ราชวงศ์ ฝ่าบาทจึงตอบแทนโดยการมอบโอกาสทางการศึกษาแก่ข้า’

เขาลอบถอนหายใจอยู่ในใจ แม้ว่าตัวเขาจะไม่ได้มีความปรารถนาในทางโลกเช่นบุรุษทั่วไป แต่ถึงกระนั้น การแบกรับภาระนี้ตั้งแต่อายุยังน้อยก็ทำให้รู้สึกหนักหน่วงไม่น้อย แต่เมื่อคิดว่าภายภาคหน้า เขาอาจจะเป็นกำลังสำคัญให้แก่ราชสำนักได้ ความรู้สึกนั้นก็ค่อย ๆ จางลง เขาค้อมกายรับราชโองการอีกครา น้ำเสียงหนักแน่นแต่เปี่ยมไปด้วยความเคารพ

“ขอบพระทัยฝ่าบาทที่ทรงพระเมตตา”

จ้าวมู่เฉินได้รับพระราชโองการให้เข้าศึกษาในวังหลวง ในฐานะสหายร่วมเรียนขององค์รัชทายาท เหล่าองค์ชาย และบุตรหลานขุนนางชั้นสูง การได้รับโอกาสอันสูงเกียรติเช่นนี้สร้างความปลาบปลื้มให้กับคนในจวนสกุลจ้าวเป็นอย่างยิ่ง บิดาของเขา นายท่านจ้าว ถึงกับจัดงานเลี้ยงเฉลิมฉลองเป็นการใหญ่ มารดาของเขาก็ยิ้มแย้มแจ่มใส ดวงตาเป็นประกายด้วยความภาคภูมิใจ

ทว่า ความยินดีของคนในจวน กลับกลายเป็นเมล็ดพันธุ์แห่งความอิจฉาในใจของจ้าวซื่อเจี๋ย น้องชายต่างมารดาของจ้าวมู่เฉิน จ้าวซื่อเจี๋ยเป็นบุตรชายของอนุภรรยาของนายท่านจ้าว เขาเติบโตมาภายใต้ร่มเงาของพี่ชาย ได้เห็นจ้าวมู่เฉินได้รับแต่สิ่งดีๆ ทั้งการเอาใจใส่จากบิดามารดา และชื่อเสียงเกียรติยศที่สั่งสมมาตั้งแต่เยาว์วัย

เดิมทีจ้าวมู่เฉินก็ได้รับการศึกษาอย่างดีอยู่แล้วที่สำนักศึกษาหลวงในลั่วหยาง ซึ่งเป็นสำนักศึกษาที่ก่อตั้งโดยจักรพรรดิถังไท่จง พระจักรพรรดิพระองค์ก่อน บัดนี้การที่เขาได้รับพระราชโองการให้เป็นสหายร่วมศึกษาของเชื้อพระวงศ์ และชนชั้นสูง ยิ่งทำให้ความริษยาในใจของจ้าวซื่อเจี๋ยทวีความรุนแรงขึ้น

ในช่วงแรกของการศึกษาในวังหลวง จ้าวมู่เฉินต้องเผชิญกับการกีดกันและดูถูกจากเหล่าองค์ชาย และบุตรหลานขุนนางผู้สูงศักดิ์ พวกเขาต่างมองว่าเขาเป็นเพียงบุตรชายของขุนนางระดับต่ำ ไม่คู่ควรที่จะมาอยู่ร่วมกับพวกเขา มีเพียงองค์รัชทายาท หลี่เสียน ที่มองเห็นความสามารถ และคุณธรรมในตัวจ้าวมู่เฉิน พระองค์ทรงปฏิบัติต่อเขาอย่างให้เกียรติ และให้กำลังใจเขาเสมอ

ในขณะที่จ้าวมู่เฉินกำลังต่อสู้กับความอคติในวังหลวง เฉินซูเหรินก็ถูกองค์หญิงชิงเหอส่งตัวกลับไปยังหมู่บ้านหวยเต๋อ เมืองจื่อหยาง เพื่อไปอาศัยอยู่กับท่านปู่ของนางที่นั่น การส่งนางกลับไปในครั้งนี้มีจุดประสงค์เพื่อดัดนิสัยดื้อรั้น และเอาแต่ใจของนาง