สหายร่วมศึกษา 2

เวลาผ่านไปสามปี จ้าวมู่เฉินในวัยสิบแปดปีได้พิสูจน์ให้ทุกคนเห็นถึงความสามารถของเขา เขากลายเป็นอัจฉริยะในกลุ่มสหายร่วมเรียน ได้รับการยกย่องจากอาจารย์ และเพื่อนร่วมเรียน เขาได้รับรางวัลที่หนึ่งในการสอบจอหงวนอย่างง่ายดาย นายท่านจ้าวได้รับการเลื่อนตำแหน่งเป็นขุนนางระดับสาม ชีวิตความเป็นอยู่ของสกุลจ้าวดีขึ้นอย่างมาก ชื่อเสียงเงินทองไหลมาเทมา

อย่างไรก็ตาม จ้าวมู่เฉินยังคงใช้ชีวิตอย่างสมถะ ไม่หลงใหลในลาภยศสรรเสริญ ยิ่งเขาเจริญก้าวหน้ามากเพียงใด เมล็ดพันธุ์แห่งความอิจฉาในใจของจ้าวซื่อเจี๋ยก็ยิ่งเติบโตขึ้นเท่านั้น เขากลายเป็นคนสองบุคลิก ภายนอกเขาเป็นบุตรชายที่เชื่อฟังบิดามารดา เป็นพี่ชายที่แสนดีของน้องชายคนเล็ก แต่ภายในใจกลับเต็มไปด้วยความริษยา และความทะเยอทะยาน มารดาที่เป็นอนุภรรยาของเขาก็ยิ่งยุยงส่งเสริมให้เขาคิดร้ายต่อพี่ชายต่างมารดา

ในคืนเดือนแรม จ้าวซื่อเจี๋ยนั่งอยู่ในห้องของตนเอง แสงเทียนริบหรี่สาดส่องลงบนใบหน้าของเขา ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความแค้นเคือง เขาจ้องมองไปยังเงาของตนเองที่ทาบทับอยู่บนผนัง ราวกับกำลังจ้องมองศัตรู

“สักวันหนึ่ง ข้าจะต้องเป็นผู้ที่ยืนอยู่ตรงนั้น” 

เขากระซิบด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ 

“จ้าวมู่เฉินเจ้าก็เป็นแค่หินรองเท้าของข้าเท่านั้น”

รัชศกเสียนชิง (ค.ศ.656 - 661) ปีที่ 4 จักรพรรดิถังเกาจง (พระนามเดิมหลี่จื้อ) ทรงครองราชปีที่ 11  ทรงเป็นจักรพรรดิพระองค์ที่ 3 ที่ขึ้นครองราชในราชวงศ์ถัง 

ท่ามกลางแสงแดดเจิดจ้าของฤดูร้อน ขบวนราชทูตจากแคว้นถู่ปัวได้เดินทางมาถึงฉางอัน นครหลวงอันยิ่งใหญ่แห่งต้าถัง เสียงแตรและกลองดังกึกก้องไปทั่วท้องถนน ปลุกเร้าความตื่นเต้นให้กับผู้คนสองฝั่งทาง

ขบวนราชทูตยาวเหยียดทอดผ่านประตูเมืองโอ่อ่า ธงทิวสีแดงสดพลิ้วไหวตามแรงลม ประดับประดาด้วยลวดลายมังกรและหงส์ทองคำ ขบวนหน้าเป็นเหล่าทหารองครักษ์ในชุดเกราะหนังสัตว์ ปักขนจามรีสีขาวสะอาด มือถือหอกยาวและดาบโค้งงอ วาดลวดลายดุดันตามจังหวะก้าวเดิน ม้าศึกสีน้ำตาลเข้มกำยำล่ำสัน สวมเครื่องประดับเงินและหยกส่งประกายวาววับ

ถัดมาเป็นเหล่าขุนนางถู่ปัวในชุดผ้าไหมหลากสีสัน ปักลวดลายดอกไม้และสัตว์ป่าตามแบบฉบับถู่ปัว หมวกทรงสูงประดับขนนกและลูกปัดแก้ว เดินตามหลังด้วยท่าทางสง่างาม บนรถลากไม้แกะสลักอย่างวิจิตรตระการตา บรรทุกของขวัญและบรรณาการมากมายสำหรับจักรพรรดิถัง

ของขวัญล้ำค่าถูกจัดเรียงอย่างเป็นระเบียบ ทั้งผ้าไหมทอทองคำ เครื่องเงินและเครื่องทองคำ แก้วหินสีต่างๆ และของหายาก เช่น เขาจามรี งาช้าง และสมุนไพรจากที่ราบสูงทิเบต ไฮไลท์ของบรรณาการคือม้าพันธุ์ดีสีขาวบริสุทธิ์ ขนเรียบลื่นดุจแพรไหม นัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนฉายแววเฉลียวฉลาด

ด้านหลังขบวนบรรณาการ เป็นเกี้ยวไม้แกะสลักปิดทอง ประดับด้วยอัญมณีล้ำค่า ภายในคือราชทูตถู่ปัว ใบหน้าคมเข้ม ดวงตาฉายแววเฉลียวฉลาด สวมชุดผ้าไหมปักลวดลายมังกรทองแสดงถึงฐานะอันสูงส่ง เสียงดนตรีบรรเลงจากเครื่องดนตรีทองเหลืองและกลองหนัง ควบคู่ไปกับการเต้นรำของหญิงสาวชาวถู่ปัวในชุดผ้าไหมสีสันสดใส ส่งเสียงหัวเราะคิกคัก ดึงดูดสายตาของผู้คน

การมาเยือนของราชทูตถู่ปัวในครั้งนี้ เป็นไปเพื่อเจริญสัมพันธไมตรีระหว่างสองแคว้น และถวายบรรณาการแด่จักรพรรดิถังตามธรรมเนียมปฏิบัติ ทุกครั้งที่มีการเยือนเช่นนี้ ราชสำนักต้าถังจะจัดงานเลี้ยงต้อนรับอย่างยิ่งใหญ่ และจัดการแข่งขันระหว่างเยาวชนของทั้งสองแคว้น เพื่อกระชับความสัมพันธ์ และแสดงถึงความสามารถของรุ่นเยาว์

ปีนี้มีการจัดการแข่งขันสี่ประเภท ได้แก่ ดนตรี หมากรุก (มากล้อม) การคำนวณ และตีคลี ซึ่งเป็นการแข่งขันที่ได้รับความสนใจมากที่สุด องค์รัชทายาท หลี่เสียน ทรงเป็นหัวหน้าทีมตีคลีของต้าถัง แข่งขันกับทีมของเยาวชนทางการทหารจากแคว้นถู่ปัว การประลองตีคลีครั้งนี้จึงเป็นที่จับตามองของผู้คนในฉางอันเป็นอย่างยิ่ง

ทั่วทั้งนครฉางอันต่างตกอยู่ในบรรยากาศแห่งความครื้นเครง เทศกาลงานเชื่อมสัมพันธ์ระหว่างแคว้นถู่ปัว และต้าถังกลายเป็นหัวข้อสนทนาที่ถูกกล่าวถึงทุกหนแห่ง เหล่าขุนนาง ข้าราชบริพาร และชาวเมืองต่างเฝ้ารอคอยการประลองความสามารถระหว่างเยาวชนของทั้งสองแคว้น

ภายในตำหนักศึกษาหลวง บรรยากาศกลับเงียบสงัดผิดปกติ ห้องเรียนที่เคยเต็มไปด้วยนักศึกษาบัดนี้กลับว่างเปล่า มีเพียงจ้าวมู่เฉินที่นั่งอ่านตำราอยู่เพียงลำพัง แม้แต่องค์ชาย และเหล่าบุตรขุนนางผู้สูงศักดิ์ก็ยังละทิ้งการศึกษาเพื่อไปชมการแข่งขัน อาจารย์ผู้สอนในวันนี้เหลือเพียงอาจารย์เว่ย บุตรชายของราชเลขาเว่ย ผู้ที่ถูกกล่าวขานว่าเป็นไม้เบื่อไม้เมาของจักรพรรดิองค์ก่อน

อาจารย์เว่ยมีนิสัยคล้ายบิดา อารมณ์ฉุนเฉียว และเอาแต่ใจ เมื่อเห็นว่าห้องเรียนว่างเปล่า เขาจึงตวาดใส่จ้าวมู่เฉินด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ

“เจ้ายังนั่งทำอะไรอยู่ที่นี่..! ในเมื่อไม่มีใครมาเรียน ก็ไม่มีประโยชน์ที่จะสอน กลับไปทบทวนบทเรียนที่จวนของเจ้าเสีย..!”

จ้าวมู่เฉินลุกขึ้นคารวะอาจารย์เว่ย ก่อนจะเดินออกจากห้องเรียนด้วยท่าทางสงบ เขาเข้าใจดีว่าอาจารย์เว่ยไม่พอใจที่ไม่มีใครมาเรียน แต่วิธีการของอาจารย์เว่ยก็ช่างกระด้างไร้เหตุผล

ระหว่างที่เดินผ่านกำแพงที่ประดับด้วยภูเขาจำลอง จ้าวมู่เฉินได้ยินเสียงสนทนาแผ่วเบา เขาชะงักฝีเท้า และแอบฟังอย่างระมัดระวัง

“ท่านแม่ทัพมั่นใจได้อย่างไร ว่าแผนการของเราจะสำเร็จ..?” เสียงทุ้มต่ำของชายผู้หนึ่งเอ่ยขึ้น

“ไม่ต้องห่วงองค์ชาย เรามีแคว้นถู่ปัวให้การสนับสนุน หากพวกมันร่วมมือกับเรา แผนการย่อมสำเร็จอย่างแน่นอน” 

เสียงอีกเสียงตอบกลับมา

จ้าวมู่เฉินจำเสียงแรกได้ดี เขาคือองค์ชายใหญ่ หลี่ซวน แต่เสียงที่สองกลับไม่คุ้นเคย เขามองลอดช่องว่างระหว่างภูเขาจำลอง เห็นบุรุษวัยกลางคนในชุดขุนนางบู๊กำลังยืนหันหลังให้เขา

“แต่ฝ่าบาททรงโปรดปรานองค์รัชทายาท หากพวกเรารีบร้อน...” เสียงองค์ชายใหญ่เอ่ยอย่างลังเล

“ความเมตตาของฝ่าบาทกำลังทำให้แผ่นดินลุกเป็นไฟ รีบรวบรวมกำลังของเราเสีย ก่อนที่ทุกอย่างจะสายเกินไป” 

เสียงบุรุษวัยกลางคนเอ่ยอย่างหนักแน่น

จ้าวมู่เฉินรับรู้ได้ถึงอันตราย เขาจำเสียง และรูปร่างขององค์ชายใหญ่ได้ แต่บุรุษวัยกลางคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าเขาคือใครกันแน่..? เขาพยายามจดจำลักษณะท่าทางของบุรุษผู้นั้นให้ได้มากที่สุด ก่อนที่จะค่อยๆ ถอยออกไปจากที่ซ่อนอย่างเงียบเชียบ

ภายในใจของจ้าวมู่เฉินเต็มไปด้วยความกังวล แผนการก่อกบฏที่เขาได้ยินมานั้นเป็นเรื่องใหญ่ หากองค์ชายใหญ่ และบุรุษผู้นั้นร่วมมือกับแคว้นถู่ปัว สงครามกลางเมืองอาจเกิดขึ้นได้ทุกเมื่อ เขาจะต้องรีบแจ้งเรื่องนี้ให้บิดา และองค์รัชทายาททราบโดยเร็วที่สุด