chapter.4 แค่แหย่ก็แตกได้

Chapter 4 # แค่แหย่ก็แตกได้

 

โต๊ะอาหารที่มีแต่ความอบอุ่นเต็มวันหมดมันทำให้ฉันได้รู้ว่าครอบครัวของพวกเขารักกันมากแค่ไหน ส่วนคุณพ่อๆและคุณแม่ก็น่ารักใจดีจนฉันก็แอบดีใจนะที่ได้เข้ามาเป็นส่วนหนึ่งในครอบครัวนี้ ทุกคนต้อนรับฉันและดูแลฉันดีมากๆ แม้ในเวลาเข้านอนบรรดาสามสาวก็มาส่งเข้านอนเอาจริงๆพวกเธอน่ารักมากนะ ส่วนพี่ควีนก็ทั้งสวยและใจดี

“เฮ้อ! ขอให้ต่อจากนี้ไปมีแต่เรื่องดีๆ เข้ามาเยอะๆนะ” ฉันพึมพำกับตัวเองผ่านหน้ากระจก รอยยิ้มของฉันกว้างขึ้นตั้งแต่ก้าวเข้ามาในบ้านหลังนี้แล้ว เมื่อเริ่มดึกเปลือกตาก็เริ่มปิดสนิท…แจ๊ะ! แจ๊ะ! 

“อื้อ! อื้ม!” เสียงครางเล็ดรอดออกมาจากร่างเล็กที่กำลังนอนแผ่อยู่บนเตียง ท้องน้อยเกร็งบิดเมื่อความรู้สึกวูบวาบแผ่ซ่านไปทั่วตัว

ตาเล็กลืมขึ้นทันทีที่รู้สึกตัวก่อนจะสำรวจตัวเองและสิ่งที่เจอทำเธอแทบช็อกกับร่างสูงตรงหน้าที่นั่งอยู่ระหว่างกลางขาเรียวของเธอ

“นาย! ปล่อยนะเว้ย!” ขาเล็กพยายามถีบร่างหนาแต่เขากลับจับมันกางออกกว้างกว่าเดิม มือเล็กพยายามปัดชกแต่กลับไม่ทันได้ทำอะไรก็ถูกปากหนาพุ่งมาประกบปิดริมฝีปากบางอย่างไม่ทันตัว เธอพยายามต่อต้านแต่ร่างกายมันกลับไม่คิดสู้เมื่อถูกขบดูดบดเบียดริมฝีปากมาอย่างรุนแรงจนเธอรู้สึกเจ็บและชาที่กลีบปากนุ่ม อื้อ! เรียวลิ้นสากสอดแทรกเข้าไปยังโพรงปากหวานเขาลิ้มรสชาติมันอย่างพอใจ มือเล็กบีบจับข้อมือหนาแน่นเมื่อมันกำลังกระแทกกระทั้นเข้ามาไม่หยุด นิ้วยาวทั้งสองรูดขูดกับผนังเนื้อภายในจนร่างเล็กสะดุ้งเมื่อความเสียวเริ่มกระหน่ำรัวมากขึ้น เสียงลามกดังขึ้นปนกับเสียงครางเล็ก ปากเล็กถูกปล่อยให้กอบโกยลมหายใจ นัยน์ตาเล็กสั่นไหวเขากำลังล้อเล่นอะไรกันแน่ ทำเป็นไม่ชอบเธอแต่กลับมาทำแบบนี้กับเธอน่ะเหรอ อ๊อย! แจ๊ะ! แจ๊ะ!

“ยะ หยุดเถอะ อ๊ะ..ฉันไม่ไหวแล้ว อ๊อย..อ๊า!” เสียงครางหวานร้องขอให้เขาหยุด แต่เจ้าของมือหนากลับกระตุกยิ้มร้ายขึ้นบนใบหน้าของเขา เธอไม่สามารถต่อต้านอะไรเขาได้เลย ร่างกายของเธอไม่ตอบสนองเขาเป็นอย่างดี

“แฉะขนาดนี้ยังอยากให้หยุดจริงๆหรอ หื้ม! เสียวมั้ยคะ” เขาเอ่ยก่อนจะถามกลับด้วยน้ำเสียงแผ่วหวาน ‘นายมันบ้าที่สุด!’ เธอได้แต่เงยหน้าขึ้นรับรสชาติความรู้สึกเสียวซ่านนี้ที่กำลังแผ่ไปทั่วร่างกายและไม่นานมือเล็กก็จิกลงยังแบนแกร่ง พร้อมกับร่างเล็กที่กระตุกเกร็งปลดปล่อยน้ำสีใสออกมาจนหมด ร่างเล็กหายใจหอบเหนื่อย นิ้วยาวค่อยๆถอดถอนออกมาจะรูร่องช้าๆ เขามองรูเล็กผ่านแสงไฟสลัวที่ส่องผ่านเข้ามาภายในห้องมันกำลังขมิบตอดถี่ๆ รอยยิ้มเจ้าเล่ห์เผยขึ้นเมื่อพอใจในผลงานของตัวเอง

“แค่แหย่ก็เสร็จได้ด้วย เธอนี้ติดง่ายดีเนอะ หึ!” เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เย้ยหยัน

“ติดง่ายหรอ? ห๊ะ!” ปึก! โครม! เท้าเล็กยันเข้าเต็มอกทำให้ร่างหนาหงายหลังลงไปนอนกองอยู่ข้างเตียง เธอลุกขึ้นดึงชายกระโปรงชุดนอนลงและรีบเดินไปเปิดไฟทันทีเป็นเขาจริงๆ รันเวย์!

“โอ๊ย! ยัยหมาบ้ากล้าถีบฉันหรอ ห๊ะ!” รันเวย์ตะโกนด่าเธอพร้อมกับมือที่ลูบก้นตัวเองไปมา

“เออ! กล้าดียังไงมาลักหลับฉัน ครั้งที่สองแล้วนะไอ้โรคจิต ขอสักทีเถอะ!” ผั๊วะ! ตุบ! หมัดเล็กชกใส่เข้าที่เบ้าตาของเขา พร้อมกับเข่าที่กระแทกใส่หน้าท้องหนาเต็มแรง ร่างสูงทรุดลงไปนั่งกองกับพื้นอีกครั้ง

“ยัยขวัญ! อึก! เธอ..มัน..บ้า!” เสียงเอ่ยติดขัดเมื่อความเจ็บและจุกมันยังคงไม่จางหาย

“ฉันบ้าได้มากกว่านี้อีก จะมีผัวทั้งทีทำไมต้องหื่นขนาดนี้ว่ะ” เธอเอ่ยอย่างหัวเสีย หงุดหงิดกับคนตรงหน้า

“แล้วเสร็จมั้ยล่ะ?”

“เสร็จดิ หื้อ! มันใช่เวลามั้ย ห๊ะ!”

“อยากเป็นเมียฉันแค่นี้ยังทำไมได้ แต่งงานกันไปฉันคงอด หึ้ย! จะมีเมียทั้งทีทำไมต้องเป็นแบบนี้ว่ะ!” รันเวย์เอ่ยก่อนจะพยายามลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แต่มือหนาก็ยังคงกุมหน้าท้องของตัวเองอยู่

“เป็นแบบนี้? แบบไหน?”

“แบบนี้ไงทำตัวเป็นม้าดีดกะโหลก ไม่มีความเป็นผู้หญิงสักนิด จำไว้นะอย่าพลาดก็แล้วกัน”

“ไม่มีทางฉันไม่มีทางพลาดกับคนอย่างนายแน่ๆ”

“นี่ขนาดไม่พลาดนะฉันยังได้เป็นคนแรกของเธอ แม่สาวบริสุทธิ์ แต่เมื่อกี้เธอเสร็จนะ” รอยยิ้มกระตุกขึ้นบนใบหน้าก่อนจะเดินออกไปจากห้องทันที “เชี้ย!” เสียงอุทานของร่างสูงดังขึ้นพร้อมกับท่าทางตกอกตกใจ เมื่อเห็นของขวัญจึงรีบหันกลับมามองหน้าห้องตัวเองทันที

“ไอ้บ้าเอ่ย! แกมาทำอะไรตรงนี้ว่ะ?” รันเวย์เอ่ยถามคนตรง ที่ยืนทำหน้านิ่งอยู่ไม่ห่าง

“เฮียโรมาทำอะไรตรงนี้คะ?” เสียงหวานเอ่ยถาม ท่าทางที่ทำตัวเหมือนสาวน้อยของเธอทำให้คนตัวสูงด้านข้างเบะปากอย่างรู้สึกหมั่นไส้ที่กับเขาทำตัวก้าวร้าวเอะอะถีบเอะอะด่า ทีกับพี่ชายฝาแฝดของเขาทำตัวเล็กตัวน้อย

“พอดีพึ่งกลับมาจากข้างนอกได้ยินเสียงเอะอะเลยมาดูน่ะ แล้วแกมาทำอะไรที่นี่” เขาตอบเธอก่อนจะหันมาถามน้องชายของตนเอง เพราะหลังจากทานอาหารเย็นเสร็จเขาก็รีบออกไปทำธุระข้างนอกทันที

“ทำไมฉันจะมาหาว่าที่เมียไม่ได้หรือไง?” รันเวย์ตอบ

“มาปกติจะไม่ว่า” เสียงเล็กบ่นอุบอิบแต่เหมือนจะดังจนทำให้คนทั้งสองได้ยิน

“มันมายังไง?” โรมันเอ่ยถาม

“ก็…มาเหมือนผี”

“ผีผ้าห่มน่ะเหรอ?” โครม! ร่างสูงของรันเวย์ล้มลงไปนอนคว่ำหน้าคะมำ ใบหน้าหล่อหันขวับกลับมามองเธอทันที ก่อนจะถูกพยุงขึ้นด้วยมือของพี่ชายฝาแฝด

“เธอนี่มันไม่มีความเป็นกุลสตรี เธอใช้คำว่าเรียบร้อยได้ประหยัดสุดๆ ยัยขวัญ!” จบประโยคร่างสูงของรันเวย์ก็หันหลังเดินออกไปจากตรงนี้ทันที

“เหนื่อยหน่อยนะ อย่าพึ่งท้อล่ะเพราะเธอคือผู้ที่ถูกเลือก” เหอะๆ ผู้ที่ถูกเลือกให้ตกนรกนะซิไม่ว่า อีขวัญหมดบุญแล้วใช่มั้ยว่ะทำไมถึงได้เจอผู้ชายที่นิสัยแบบนี้ได้นะ ไม่น่าเห็นแก่เงินเลย หึ้ย!!

“เอาเถอะค่ะ ในเมื่อเลือกแล้วก็ต้องเดินไปให้สุดทาง ว่าแต่เฮียไม่สนใจมาเป็นสามีหนูอีกคนจริงๆหรอคะ” แป๊ะ! “เอ๊อะ! ตบอยู่นั้นกับหน้าผากเนี้ย ตบจนหัวเถิกหมดแล้วค่ะ”

“เอารันเวย์ให้อยู่ก่อนเถอะ เพราะเชื่อเถอะเธอไม่สามารถกำราบเสือสองตัวพร้อมกันได้หรอก” เขาตอบก่อนจะกระตุกยิ้มขึ้นที่มุมปาก แหม่! ยังไม่ได้ลองจะรู้ได้ไง ขัดตล๊อด…ขัดจนถลอกหมดแล้ว จะบาปมั้ยหน๊อ!

“แต่หนูเป็นนายพรานนะคะ ควงปืนยิงปังๆ สองนัดก็ติด”

“เธอนี่จริงๆอย่างที่รันเวย์ว่านะ ใช้คำว่าเรียบร้อยได้ประหยัดสุดๆ” จบประโยคร่างสูงก็หันหลังเดินหายลับทะลุไปในความมืดทันที

“ชมใช่มั้ย?” ใบหน้าสวยตกอยู่ในความสงสัยก่อนจะเข้าห้องล็อกประตูทันที