chapter.5 ชุดที่แม่ออกแบบ

Chapter 5# ชุดที่แม่ออกแบบ

“อุ๊ย! ฮะ เฮียเวย์ทำไมตาเขียวแบบนั้นล่ะคะ?” ควีนเอ่ยทักพี่ชายเมื่อเห็นสภาพเขียวช้ำที่เบ้าตา

“เดินชนประตูมาน่ะค่ะ” เขาตอบน้องสาวก่อนจะถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่

“เดินชนประตูหรือเดินไปชนหมัดใคร?” เสียงเข้มของผู้เป็นพ่อเอ่ยขึ้นพร้อมกับรอยยิ้มที่ดูเหมือนจะสะใจแปลกๆ

“ป๊าเดาถูกซะด้วย” โรมันเอ่ยก่อนจะเดินมานั่งลงข้างๆ น้องชายฝาแฝดเขายกยิ้มก่อนจะปล่อยขำออกมา

“รันเวย์ตาลูกเป็นอะไร?” โรมที่เข้ามาถึงกับต้องเดินมาจับดู

“โอ๊ย! แด๊ดครับผมเจ็บ!” รันเวย์ร้องลั่นเมื่อโรมยื่นไปแตะเบ้าตาที่เขียวช้ำของเขา “หยุดเลยครับ หยุดถามเรื่องเบ้าตาผมสักที” เขารีบเบรกคำถามของผู้ที่กำลังจะเข้ามาใหม่ทันที ทุกคนต่างพากันขำยกโต๊ะอาหารร่วมถึงแม่ตัวดีที่เป็นคนทำ

“ขำอะไรของเธอ อยากโดนลักหลับอีกใช่มั้ย?” เขาหันไปเอ่ยกับของขวัญด้วยท่าทางหงุดหงิด

“เอาซิถ้านายไม่อยากตาเขียวอีกข้าง เจ็บมากมั้ยคะคุณว่าที่สามี น่าฉงฉานจังเยย” ใบหน้ายียวนทำเขาขบกรามแน่น ‘สักวันเธอจะต้องจำนน!’

“ปากดีไปเถอะ!”

“เอาพอๆ กินข้าวก่อนเย็นหมดแล้ว วันนี้หนูขวัญเป็นคนทำทุกอย่างเลยลองชิมดูสิตาเวย์” มินตราเอ่ยปรามก่อนจะบอกลูกชายตัวเองให้ลองชิมฝีมือของว่าที่ลูกสะใภ้

“ท้องเสียแน่ๆ” รันเวย์เอ่ยพร้อมกับส่ายหน้าไปมา

“หื้ม! อร่อยนะพี่ว่าขวัญเปิดร้านได้เลยแหละ” คิงเอ่ยออกมาตาใสพร้อมรอยยิ้มที่ส่งออกไปถึงว่าที่พี่สะใภ้นั่นยิ่งทำให้รันเวย์หมั่นไส้เธอเป็นอย่างมากและแสดงออกมาทางสีหน้าได้อย่างชัดเจนกับปากที่เบะคว่ำ

“ขอบคุณนะคะ ขวัญทำได้แต่อาหารบ้านๆ ที่รสชาติเริดและอร่อยกว่าอาหารราคาแพงแน่นอนค่ะ” เธอเอ่ยขอบคุณพร้อมกับบรรยายออกมาด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้มที่ทุกคนต่างพากันเอ็นดู

จบอาหารมื้อเช้ามินตราก็ได้พารันเวย์และของขวัญออกไปยังร้านเสื้อผ้าที่มีตนเองเป็นเจ้าของแบรนด์ และเอก็เป็นคนออกแบบชุดแต่งงานให้กับทั้งสองด้วยมือของตนเอง

“สวัสดีค่ะคุณมินตรามาด้วยตัวเองเลยหรอคะ” เสียงหวานของพนักงานเอ่ยทักทายเจ้าของร้าน

“ฉันมาดูชุดแต่งงานที่ออกแบบไว้น่ะ ไปถึงไหนแล้วล่ะ?”

“เรียบร้อยค่ะ เสร็จตั้งเมื่อวานว่าจะโทรไปบอกแต่คุณมาก่อนเลยไม่ทันได้โทรไปค่ะ” พนักงานสาวเอ่ยก่อนจะเดินนำเข้าไปยังห้องที่เตรียมชุดไว้ เมื่อเข้ามาถึงตาเป็นประกายของว่าที่เจ้าสาวก็ลุกวาว นัยน์ตาหวานจ้องมองชุดแต่งงานที่สวยงามหรูหรามาก ในช่วงชีวิตที่ใฝ่ฝันคงจะเป็นการได้ใส่ชุดเจ้าสาวแสนสวยเหมือนดั่งเจ้าหญิงในนิทานก่อนนอน

“ชุดสวยนะแต่คงไม่เหมาะกับเธอ!” คำพูดดับฝันของรันเวย์ทำเอาคนตัวเล็กหันหน้ามาถลึงตาใส่ด้วยความหมั่นไส้

“นายหล่อตายแหละ!” ของขวัญตอบโต้ก่อนจะเบะปากใส่เขา รันเวย์ไม่ทันที่จะสวนกลับก็ถูกผู้เป็นแม่เอ่ยขัด

“เป็นยังไงบ้างลูก แม่ออกแบบเองกับมือเลยนะ” รอยยิ้มที่แสนอบอุ่นของผู้หญิงตรงหน้าทำให้ฉันรู้ว่าท่านคือคนที่แสนดีขนาดไหน

“สวยมากค่ะคุณแม่ แต่มันจะเข้ากับหนูหรอคะ?” ฉันถามออกไปเมื่อรู้สึกว่ามันดูหรูหราเกินไปแทบจะไม่เหมาะกับผู้หญิงอย่างฉันเลยก็ว่าได้

“ของขวัญหนูเหมาะกับชุดนี้ที่สุดแล้วลูก แม่เป็นคนออกแบบเพื่อหนูนะอย่าคิดว่าตัวเองไม่เหมาะกับสิ่งดีๆ สิลูก หนูยิ้มมันออกมาเยอะนะแม่ชอบเห็นรอยยิ้มที่สดใสของหนูมากกว่านะคะ” ประโยคที่ฉันแทบจะไม่เคยได้รับจากใครมันทำให้ฉันรู้สึกว่าตัวเองมีค่ามากแค่ไหน ฉันรีบโผลเข้ากอดคุณแม่ทันทีมันอบอุ่นมากจริงๆ สำหรับเด็กที่ไม่เคยได้รับสิ่งดีๆ จากใครเลยแต่ตอนนี้ฉันได้รับมันแล้ว

“ขอบคุณมากๆ นะคะที่ดีกับหนูมากขนาดนี้” ผมฉันถูกลูบเบากับความรู้สึกที่อ่อนโยน “หนูไม่เคยได้รับมันเลย หนูสัญญาจะทำตัวให้ดี ให้สมกับที่คุณแม่รักและเอ็นดูหนูค่ะ สัญญาด้วยเกียรติของลูกผู้หญิงคนนี้ค่ะ”

“แม่รู้แล้วอย่าร้องนะรีบไปลองชุดเร็วลูก ลูกด้วยนะเวย์ไปพร้อมน้อง”

“ครับ” ฉันหันไปสบตาเขาอย่างไม่ได้ตั้งใจไม่รู้ว่าเพราะอะไรฉันถึงได้รู้สึกแปลกๆ กับนัยน์ตาที่เขาจ้องมองมาก็ไม่รู้มันดูอ่อนลงจนฉันสัมผัสได้

ฉันเข้ามาอยู่ภายในห้องลองชุด มันเหมือนฝันเลยจริงๆ มือของฉันไล่ลูบเนื้อผ้าอย่างหลงใหลก่อนจะจัดการถอดเสื้อผ้าของตัวเองออกจนหมดและสวมใส่ชุดเจ้าสาวทันที ฉันมองตัวเองผ่านกระจกพร้อมกับรอยยิ้มที่ส่งผ่านกับตัวเอง

“สวยจังของขวัญ ทำไมฉันถึงได้สวยขนาดนี้นะ” ฉันเอ่ยชมตัวเองก่อนจะพาตัวเองเดินออกมาหาทุกคนที่รออยู่

“มาแล้วค่ะ” สิ้นเสียงของพนักงานสาวร่างสูงที่อยู่ในชุดเจ้าบ่าวรีบหมุนตัวหันไปมองร่างบางอรชรที่สวมใส่ชุดเจ้าสาวอยู่ ‘เธอสวยจัง สวยมากๆ เลย’ ความคิดของเขามาส่งออกมาจากใจจริงๆ ก่อนจะเผลอยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว

“สวยใช่มั้ยล่ะ?” เสียงของผู้เป็นแม่ทำให้เขารีบสลัดความคิดภายในหัวออกทันที

“ก็ดูเป็นคนขึ้นมานิดนึงครับ” เขาตอบด้วยใบหน้านิ่ง แต่อีกคนกลับหงอยลงทันทีทั้งที่เธอควรได้รับคำชมจากเขาแต่กลับเป็นคำชมที่เล่นเอาใจแป๋วกันเลยทีเดียว เพราะในใจเธอก็ชมว่าเขาดูดีมากเวลาใส่ชุดนี้เขาดูหล่อมากกว่าเดิมแต่คำพูดเขากลับทำให้เธอหงุดหงิดเป็นบ้า!

“เหอะ! ปากไม่ตรงกับใจเมื่อกี้แม่ยังเห็นยิ้มอยู่เลยที่งี้มาทำเป็นพูด” มินตราเอ่ยแซะลูกชายตัวเอง

“ผมก็ไม่ได้ว่าอะไรสักหน่อยนี่ครับ ก็บอกว่าดูดีขึ้นมา สวยก็ได้เอา!” รันเวย์ผู้ที่ไม่รู้จะหาหนทางไหนมาตอบโต้ก็ต้องยอมจำนน

ฉันอาจจะไม่ได้รู้สึกชอบหรือรักเขาในตอนนี้ แต่ยิ่งมองนานๆ ยิ่งได้อยู่ใกล้ๆ เขาก็เป็นผู้ชายที่หล่อคนหนึ่ง มีความสามารถ ดูมีเสน่ห์ และคารมที่ชวนหลงใหลไม่แปลกเลยที่ผู้หญิงจะติดกับดักของเขา แต่ความเจ้าชู้ของเขามันจะหยุดได้ตอนไหนอันนี้ก็ยังไม่สามารถพูดออกมาได้เต็มปาก อีกสองวันก็จะได้เวลาแล้วสินะที่ฉันจะได้เป็นเจ้าสาวและภรรยาของเขา….