บทที่ 1 เจอคู่อริในวันเด็กอีกครั้ง 1

รุ่งเช้าจิรัญญาเตรียมพร้อมสำหรับการสัมภาษณ์ครั้งแรก ในที่สุดก็มีบริษัทที่เห็นความสามารถของเธอแล้ว จิรัญญาตื่นเต้นจนแทบนอนไม่หลับต้องลุกขึ้นมาหาข้อมูลในการสัมภาษณ์ เธอหวังว่าการหาข้อมูลมาอย่างดีส่งผลให้เธอผ่านและได้ทำงานตามที่หวัง

            จิรัญญารีบอาบน้ำแต่งตัวคัดสรรชุดให้เหมาะกับงาน จิรัญญาเลือกที่จะเรียกแท็กซี่เพราะรวดเร็วและไม่ต้องคอยรถเมล์นานๆ ถ้าเป็นอย่างนั้นเธอกลัวว่าจะชวดงานนี้ไปแน่ๆเลย ไม่นานรถแท็กซี่คันที่จิรัญญานั่งก็มาถึงตึกที่สูงระฟ้าตามที่เธอต้องการแล้ว จิรัญญาเดินเข้าไปด้วยท่าทีที่ไม่ค่อยมั่นใจ เมื่อมีสายตาหลายคู่จ้องมองมาที่เธอ ทำให้อดประหม่าไม่ได้เลย

            “สวัสดีค่ะ มาสัมภาษณ์เหรอคะ?” พนักงานคนหนึ่งเอ่ยทักจิรัญญาด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม

            “ค่ะ”

            “เชิญทางนี้เลยค่ะ” จิรัญญาเดินตามพนักงานคนนั้นอย่างงุนงง  แม้ในใจจะอดคิดไม่ได้ว่าทำไมคนในบริษัทถึงมองเธอแปลกๆ  จากนั้นจิรัญญาก็ถูกพามาหยุดที่หน้าห้องหนึ่งที่เธอคิดว่าคงเป็นห้องระดับผู้บริหารแน่นอน

            “เชิญเลยค่ะ คุณสิงห์รอคุณอยู่ในห้องแล้ว”จิรัญญาสูดลมหายใจเข้าลึกๆเพื่อเรียกกำลังใจให้ตัวเอง มือเรียวยืนบิดไปจับคันโยกเบาๆก็ทำให้ประตูเปิดอย่างง่ายดาย

            จิรัญญาถึงกับตกตะลึงกับห้องทำงานใหญ่ระดับผู้บริหารครั้งแรก เป็นห้องที่ใหญ่มากเทียบได้กับห้องสูทระดับโรงแรมห้าดาว จิรัญญามองสิ่งต่างๆรอบๆเสียเพลิน จนลืมว่ามีสายตาพิฆาตมองเธอผ่านกระจกใสของผนัง 

            “เธอจะมองอีกนานไหม” ร่างใหญ่หมุนเก้าอี้นั่งหันมาทางหญิงสาวทันที เมื่อทนกับเจ้าหล่อนไม่ไว้แล้ว มัวแต่ตะลึกกับสิ่งต่างๆอยู่ได้คงจะลืมแล้วมั้งว่าตนเองมาสัมภาษณ์

            “นี่...นาย” จิรัญญาถึงกับพูดไม่ออก เมื่อพบกับชายหนุ่มที่ตนได้ทำร้ายเมื่อวาน มิน่าล่ะคนในบริษัทถึงมองราวกับจะกินเลือดกินเนื้อเธออย่างนั้น  ‘จะทำยังล่ะ ยัยจิ๊บดันไปทำร้ายประธานของบริษัท ต้องโดนไล่ออกตั้งแต่ยังไม่ได้สัมภาษณ์’

            “ตกใจมากเลยเหรอที่เป็นฉัน” จิรัญญาก้มหน้าไม่กล้าแม้แต่สบตาของชายหนุ่มตรงหน้า สิงห์เลิกคิ้วสงสัยหญิงสาวตรงหน้าอย่างมากเมื่อวานเจ้าหล่อนเล่นเขาจนเกือบจะสูญพันธุ์มาวันนี้กลับมาทำท่าทางเหมือนเหมือนกลัวเขาเสียด้วย

            “สวัสดีค่ะ” จิรัญญาพูดพลางยกมือไหว้ตามมารยาทอย่างไม่เต็มใจเท่าไรนัก

            “วันนี้พูดเพราะเชียวนะ ถ้าเป็นเมื่อวานคงต้องใช้กำลังสิท่า” สิงห์พูดกระตุ้นอารมณ์หญิงสาวตรงหน้า เขารู้จุดอ่อนของยายคนนี้ดี และก็ได้ผลตามคาด

            “ก็ใครใช้ให้คุณเที่ยวโปรยเสน่ห์ให้คนนั้นทีคนนี้ที่ทำไม สมน้ำหน้า” จิรัญญาตอบกลับชายหนุ่มได้อย่างเจ็บแสบ

            “นี่เธอ มันจะมากเกินไปแล้วนะ เธอมาสมัครงานควรพูดดีๆกับนายจ้างสิ”  สิงห์โต้กลับด้วยความโกธร หน่อยแนะเขารึอุตส่าห์เรียกเธอมาสอบสัมภาษณ์เพราะเห็นว่าเคยเป็นคนรู้จักกันมาก่อน “ก็อย่างว่าแหละเธอมันดีแต่หาเรื่องคนอื่น รู้ว่าทำผิดแล้วไม่ยอมขอโทษอีก”

            “ฉันขอโทษกับคนที่ฉันควรขอโทษ อย่างนายนะเหรอไม่มีวันหรอกที่ฉันจะขอโทษ” จิรัญญากำลังเดินออกจากห้องก็ต้องหยุดชะงักเพราะ...

            “ใครกันน่า? ที่ถือดอกไม้มาสารภาพฉันตอนอายุเจ็ดขวบ พอถูกฉันปฏิเสธก็ร้องไห้ขี้มูกโป้งวิ่งแจ้นไปฟ้องพ่อ”สิงห์ไม่เพียงพูดอย่างเดียวกลับทำท่าทางล้อเลียนหญิงสาวตรงหน้า

            “นายยย...” จิรัญญาอ้าปากค้างกับเรื่องราวในวัยเด็กที่ถูกล้อเลียน

            “ใช่ ฉันเอง สิงห์คนที่เธอแอบชอบเมื่อตอนยังเด็ก” หญิงสาวเหลียวมองหน้าชายหนุ่มคนที่ขุดเรื่องในอดีตมาล้อ ทำไมถึงรู้สึกคุ้นหน้านายคนนี้แปลกๆ แต่ตอนนี้ชัดเลยว่าคือนายสิงห์คู่อริของเธอนั้นเอง ที่พี่เพกาบอกว่าเรียกเธอมาสัมภาษณ์เพียงคนเดียวก็เพราะเหตุนี้สินะ

            สิงห์มองหญิงสาวที่กำลังเม้มปากตัวเองเน้นด้วยความโกธร ช่วยไม่ได้ใครใช้ให้เธอไม่ยอมขอโทษเขาเองทำไม ใจจริงเขาอยากดูท่าทีของจิรัญญาก่อนว่าเธอจะเป็นอย่างไร แล้วค่อยให้เธอรู้ว่าเจ้านายของตนคือคู่อริที่ตั้งแต่ยังเด็ก คงจะน่าขำน่าดู

            “หยุดเดียวนี้เลยนะ ก่อนที่ฉันจะโมโหไปมากกว่านี้” จิรัญญาพยามนับหนึ่งถึงสิบอยู่ในใจของที่เธอจะสติแตกเพราะผู้ชายคนนี้ และรีบเดินไปที่ประตูรวดเร็ว แต่ก็ยังไม่ทันร่างใหญ่มีมายืนขว้างประตูเป็นยักษ์วัดแจ้ง