บทนำ 2

“สวัสดีค่ะ รับสมัครพนักงานอยู่ชั้นไหนค่ะ” จิรัญญาเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงสุภาพ

            “คะ? จะมาสมัครงานใช่ไหมค่ะ กรุณารอสักครู่นะคะ” ไม่นานเกินรอ หลังจากพนักงานสาวของบริษัทคีย์หาข้อมูลเสร็จ “อยู่ชั้น5 ค่ะ ฝ่ายบุคคลค่ะ ว่าแต่จะมาสมัครตำแหน่งอะไรเหรอคะ”

            “การตลาดค่ะ ฉันเรียนจบทางด้านนี้มาโดยเฉพาะ” จิรัญญาอบด้วยความภูมิใจกว่าที่จะฝ่าฟันเรียนจบคว้าใบปริญญามาได้ไม่ใช่เรื่องง่ายเลย เรียนจบมาในมหาวิทยาลัยประจำจังหวัด แต่ยังได้เกียรตินิยมอันดับหนึ่งพร้อมกับความภาคภูมิใจของครอบครัวอีกด้วย

            “ตำแหน่งนี้เหรอคะ เมื่อวานได้ยินว่ารับสมัครเต็มจำนวนแล้วนี่ค่ะ”พนักงานตอบพาซื่อ จิรัญญาสลดไปเลยทีเดียว

            “ค่ะ” จิรัญญาได้แค่รับคำแค่นั้น เดินไปที่ลิฟต์ด้วยจิตใจที่ผิดหวังมากพอควร แต่มาถึงบริษัทนี้แล้วอย่างน้อยก็ได้ส่งใบสมัครก็ดีกว่าที่จะกลับไปมือเปล่า

            ติ้ง! เสียงลิฟต์ดังขึ้น จิรัญญาตื่นจากห้วงความคิดของตัวเอง  แค่นี้จะท้อแล้วเหรอจิรัญญา เธอต้องพิสูจน์ให้ทุกคนเห็นว่าเธอไม่ใช่ลูกแง ให้มันรู้ว่าเรื่องแค่นี้คนอย่างจิรัญญาจะทำไม่ได้

            จิรัญญาก้าวขายาวๆด้วยความมั่นใจ ถึงจะไม่ได้ทำงานในบริษัทนี้อย่างน้อยที่สุด เธอก็ได้ทำเติมที่แล้ว “สวัสดีค่ะ ดิฉันมาสมัครงานค่ะ” จิรัญญาเอ่ยทักด้วยใบหน้าที่ยิ้มแย้ม

            “เชิญกรอกใบสมัคร ถ้าเสร็จแล้วก็กลับได้เลยนะคะ” เพกาเจ้าที่ฝ่ายบุคคลอายุราวสี่สิบปียื่นใบสมัครให้กับจิรัญญา

            “ไม่ได้สอบสัมภาษณ์เหรอคะ?”

            “ทางเราจะให้ผู้บริหารเห็นชอบก่อน แล้วค่อยเลือกมาสัมภาษณ์ค่ะ ไม่ต้องสงสัยหรอกค่ะมันเป็นคำสั่งของท่านที่ต้องเลือกพนักงานฝ่ายนี้เอง เพราะเคยมีเจ้าหน้าที่ละหลวมในการรับสมัครงานเพราะต้องการเงินใต้โต๊ะ พอได้มาทำงานก็ทุจริตจนบริษัทเสียหายไปหลายล้านบาท” เพกาบอกหญิงสาวตรงหน้าให้เข้าใจถึงเรื่องราวว่าทำไมผู้บริหารถึงมาสอบสัมภาษณ์ด้วยตัวเอง

            จิรัญญากรอกใบสมัครอย่างละเอียด หลังจากตรวจดูข้อมูลครบแล้ว เธอก็ยื่นใบสมัครให้กับเพกา “ขอบคุณนะคะ สำหรับคำแนะนำ”

            “ไม่เป็นไรค่ะ มันคือหน้าที่ของพี่อยู่แล้วค่ะ” เพกากล่าวด้วนสรรพนามที่สนิทสนม เพราะหญิงตรงหน้าคงห่างจากเธออยู่มากโข

            “งั้น จิ๊บกลับก่อนนะคะ” จิรัญญากล่าวลาตามมารยาท

             ในห้องทำงานของนักธุรกิจหนุ่มนั้นอบอวนไปด้วยความโกรธกริ้วของท่านประธานหนุ่ม ที่พึ่งไล่พนักงานออกไปถึงสองคนแล้วในรอบเดือนโทษฐานทำงานสะเพร่าจนเขาต้องเกือบเสียลูกค้ารายใหญ่ไป เขาให้โอกาสหลายครั้งแล้วแต่ก็ยังทำงานผิดพลาดอีก มาครั้งนี้เขาทนไม่ไว้แล้ว ถ้าไม่ใช่เพราะลูกค้าทำธุรกิจมาตั้งแต่รุ่นพ่อของเขา คงจะถอนตัวออกจากบริษัทอย่างง่ายดาย

            ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!

            “เข้ามา” สิงห์กล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบจนคนฟังรับรู้ถึงชะตากรรมที่จะตาม

            “คือ... ดิฉันเอาใบสมัครมาให้คุณสิงห์พิจารณาน่ะค่ะ”เพการีบวางเอกสารบนโต๊ะของเจ้านายทันทีด้วยรู้ว่านาทีนี้เจ้านายของเธอกำลังอารมณ์เสีย

            “อ้าว! เสร็จแล้วจะยืนทำอะไรก็ไปทำงานสิ” สิงห์พลางพาลใส่เลขาคู่ใจ จะไม่ให้เขาโกรธได้ยังวันนี้ทั้งวันเจอแต่เรื่องหงุดหงิดทั้งวันเลย

            เพกาไม่รอให้เจ้านายสั่งอีกรอบ เธอก็รีบออกจากห้องไป ด้วยรู้ว่าเจ้านายเวลาโกรธมักต้องการพื้นที่สวนตัว  เวลาปกติสิงห์ มักจะเป็นคนที่รักลูกน้องทุกคน มีความรับผิดชอบซึ่งเป็นตัวอย่างที่ดีให้กับลูกน้องหลายคนเสมอ รวมแม้กระทั้งตัวเธอที่เห็นสิงห์ยังเล็ก เป็นหนุ่มน้อยที่มีเสน่ห์ตั้งแต่วัยเยาว์ ใครเห็นล้วนหลงรัก ซึ่งโตมาเป็นหนุ่มแล้วเสน่ห์ที่มีก็ไม่เคยลดละ มีสาวๆมาคอยวนเวียนอยู่ไม่ห่าง จนเธอต้องปวดหัวที่ต้องเคลียร์สาวๆไม่ให้รถไฟชนกัน ที่เป็นอีกหน้าที่ ที่เพกาต้องทำ เธออยากให้เจ้านายแต่งงานสักที หน้าที่นี้จะไม่ได้เป็นของเธออีกต่อไป