LOGIN“สวัสดีค่ะ รับสมัครพนักงานอยู่ชั้นไหนค่ะ” จิรัญญาเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงสุภาพ
“คะ? จะมาสมัครงานใช่ไหมค่ะ กรุณารอสักครู่นะคะ” ไม่นานเกินรอ หลังจากพนักงานสาวของบริษัทคีย์หาข้อมูลเสร็จ “อยู่ชั้น5 ค่ะ ฝ่ายบุคคลค่ะ ว่าแต่จะมาสมัครตำแหน่งอะไรเหรอคะ” “การตลาดค่ะ ฉันเรียนจบทางด้านนี้มาโดยเฉพาะ” จิรัญญาอบด้วยความภูมิใจกว่าที่จะฝ่าฟันเรียนจบคว้าใบปริญญามาได้ไม่ใช่เรื่องง่ายเลย เรียนจบมาในมหาวิทยาลัยประจำจังหวัด แต่ยังได้เกียรตินิยมอันดับหนึ่งพร้อมกับความภาคภูมิใจของครอบครัวอีกด้วย “ตำแหน่งนี้เหรอคะ เมื่อวานได้ยินว่ารับสมัครเต็มจำนวนแล้วนี่ค่ะ”พนักงานตอบพาซื่อ จิรัญญาสลดไปเลยทีเดียว “ค่ะ” จิรัญญาได้แค่รับคำแค่นั้น เดินไปที่ลิฟต์ด้วยจิตใจที่ผิดหวังมากพอควร แต่มาถึงบริษัทนี้แล้วอย่างน้อยก็ได้ส่งใบสมัครก็ดีกว่าที่จะกลับไปมือเปล่า ติ้ง! เสียงลิฟต์ดังขึ้น จิรัญญาตื่นจากห้วงความคิดของตัวเอง แค่นี้จะท้อแล้วเหรอจิรัญญา เธอต้องพิสูจน์ให้ทุกคนเห็นว่าเธอไม่ใช่ลูกแง ให้มันรู้ว่าเรื่องแค่นี้คนอย่างจิรัญญาจะทำไม่ได้ จิรัญญาก้าวขายาวๆด้วยความมั่นใจ ถึงจะไม่ได้ทำงานในบริษัทนี้อย่างน้อยที่สุด เธอก็ได้ทำเติมที่แล้ว “สวัสดีค่ะ ดิฉันมาสมัครงานค่ะ” จิรัญญาเอ่ยทักด้วยใบหน้าที่ยิ้มแย้ม “เชิญกรอกใบสมัคร ถ้าเสร็จแล้วก็กลับได้เลยนะคะ” เพกาเจ้าที่ฝ่ายบุคคลอายุราวสี่สิบปียื่นใบสมัครให้กับจิรัญญา “ไม่ได้สอบสัมภาษณ์เหรอคะ?” “ทางเราจะให้ผู้บริหารเห็นชอบก่อน แล้วค่อยเลือกมาสัมภาษณ์ค่ะ ไม่ต้องสงสัยหรอกค่ะมันเป็นคำสั่งของท่านที่ต้องเลือกพนักงานฝ่ายนี้เอง เพราะเคยมีเจ้าหน้าที่ละหลวมในการรับสมัครงานเพราะต้องการเงินใต้โต๊ะ พอได้มาทำงานก็ทุจริตจนบริษัทเสียหายไปหลายล้านบาท” เพกาบอกหญิงสาวตรงหน้าให้เข้าใจถึงเรื่องราวว่าทำไมผู้บริหารถึงมาสอบสัมภาษณ์ด้วยตัวเอง จิรัญญากรอกใบสมัครอย่างละเอียด หลังจากตรวจดูข้อมูลครบแล้ว เธอก็ยื่นใบสมัครให้กับเพกา “ขอบคุณนะคะ สำหรับคำแนะนำ” “ไม่เป็นไรค่ะ มันคือหน้าที่ของพี่อยู่แล้วค่ะ” เพกากล่าวด้วนสรรพนามที่สนิทสนม เพราะหญิงตรงหน้าคงห่างจากเธออยู่มากโข “งั้น จิ๊บกลับก่อนนะคะ” จิรัญญากล่าวลาตามมารยาทในห้องทำงานของนักธุรกิจหนุ่มนั้นอบอวนไปด้วยความโกรธกริ้วของท่านประธานหนุ่ม ที่พึ่งไล่พนักงานออกไปถึงสองคนแล้วในรอบเดือนโทษฐานทำงานสะเพร่าจนเขาต้องเกือบเสียลูกค้ารายใหญ่ไป เขาให้โอกาสหลายครั้งแล้วแต่ก็ยังทำงานผิดพลาดอีก มาครั้งนี้เขาทนไม่ไว้แล้ว ถ้าไม่ใช่เพราะลูกค้าทำธุรกิจมาตั้งแต่รุ่นพ่อของเขา คงจะถอนตัวออกจากบริษัทอย่างง่ายดาย
ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! “เข้ามา” สิงห์กล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบจนคนฟังรับรู้ถึงชะตากรรมที่จะตาม “คือ... ดิฉันเอาใบสมัครมาให้คุณสิงห์พิจารณาน่ะค่ะ”เพการีบวางเอกสารบนโต๊ะของเจ้านายทันทีด้วยรู้ว่านาทีนี้เจ้านายของเธอกำลังอารมณ์เสีย “อ้าว! เสร็จแล้วจะยืนทำอะไรก็ไปทำงานสิ” สิงห์พลางพาลใส่เลขาคู่ใจ จะไม่ให้เขาโกรธได้ยังวันนี้ทั้งวันเจอแต่เรื่องหงุดหงิดทั้งวันเลย เพกาไม่รอให้เจ้านายสั่งอีกรอบ เธอก็รีบออกจากห้องไป ด้วยรู้ว่าเจ้านายเวลาโกรธมักต้องการพื้นที่สวนตัว เวลาปกติสิงห์ มักจะเป็นคนที่รักลูกน้องทุกคน มีความรับผิดชอบซึ่งเป็นตัวอย่างที่ดีให้กับลูกน้องหลายคนเสมอ รวมแม้กระทั้งตัวเธอที่เห็นสิงห์ยังเล็ก เป็นหนุ่มน้อยที่มีเสน่ห์ตั้งแต่วัยเยาว์ ใครเห็นล้วนหลงรัก ซึ่งโตมาเป็นหนุ่มแล้วเสน่ห์ที่มีก็ไม่เคยลดละ มีสาวๆมาคอยวนเวียนอยู่ไม่ห่าง จนเธอต้องปวดหัวที่ต้องเคลียร์สาวๆไม่ให้รถไฟชนกัน ที่เป็นอีกหน้าที่ ที่เพกาต้องทำ เธออยากให้เจ้านายแต่งงานสักที หน้าที่นี้จะไม่ได้เป็นของเธออีกต่อไป“เปล่านะคะ ใครจะไปคิดถึงคนเผด็จการแบบนั้น” จิรัญญาบ่นกลบเกลื้อนความอาย “ขอบคุณค่ะ” เธอกำลังหิวน้ำอยู่พอดี และยกดื่มด้วยความกระหายน้ำ “ไม่ต้องเขินหรอก” เพกาส่ายหน้าก่อนจะนั่งอีกฝั่ง “คุณสิงห์คงดีใจแน่ๆถ้ารู้ว่าจิ๊บมาหาถึงบริษัท” จิรัญญาไม่ตอบได้แต่ส่งยิ้มพร้อมกับมองนาฬิกาอยู่เรื่อย แต่ไม่ทีท่าว่าประธานหนุ่มจะกลับมาสักที “สิงห์เขาจะกลับมากี่โมงคะ” เธอเอ่ยถาม เวลาก็ล่วงเลยมานานมากแล้ว “คงไม่นานหรอก เดี๋ยวคุณสิงห์ก็กลับแล้ว” จิรัญญาได้แต่พยักหน้ารับ นั่งรอสิงห์อยู่ในห้องโดยมีเพกาเป็นเพื่อนคุยอยู่ไม่ห่าง จนเวลาล่วงเลยพกค่ำ พนักงานทุกคนกับกันหมดแล้ว เหลือเพียงแต่เพกาเท่านั้นที่อยู่เป็นเพื่อนเธอ “จิ๊บว่าเราสองคนกลับกันเถอะคะ” จิรัญญาเอ่ยชวน “ดีเหมือนกัน แต่แปลกนะปกติการประชุมต้องเสร็จตั้งแต่หกโมง เกือบสองทุ่มแล้วยังไม่เสร็จอีก” เพกาสงสัย เพราะทุกทีเจ้านายหนุ่มก็รีบกลับเสมอ สิงห์รีบออกมาจากห้องประชุมอย่างรีบเร่ง เหลือบมองนาฬิกาข้อมือก็เกือบสองทุ่มแล้ว “คุณสิงห์จะรีบไปไหนอยู่ คุยกันก
เช้าวันต่อมาจากที่ทั้งสองวางแผนกลับไปหาครอบครัว สารภาพความจริงก็ต้องเลื่อนออกไป เมื่อสิงห์มีงานด่วนที่เลี่ยงไม่ได้ และหน้าที่เลขาของเธอก็เริ่มจะหมดลงไปทุกที เพราะเพกากลับมารับตำแหน่งเดิม ทำให้เธอว่างงานกว่าเดิม ทว่าสิงห์มีหน้าที่พิเศษสำหรับเธอโดยเฉพาะ คือเลขาหัวใจ ตำแหน่งพิเศษที่สิงห์มีไว้รองรับเธอ แล้วเธอจะบอกครอบครัวยังว่าเธอมีสามีเป็นลูกชายของคนที่พ่อเธอเกลียดแสนเกลียด “อ้าว! ลืมได้ไงเนี่ย” จิรัญญาอุทาน เห็นเอกสารสำคัญของชายหนุ่มตก เธอส่ายหน้าน้อยๆเป็นเพราะความเร่งรีบ และมัวแต่พิริ้พิไรกับเธอมากเกินไปเสียจนลืมการลืมงาน มันน่าตีจริงๆเลยพ่อคนเนี่ย “สำคัญซะด้วย” ไม่จำเป็นต้องคิดมากจิรัญญารีบนำเอกสารไปให้ชายหนุ่มโดยไม่ลังเล เพราะตอนนี้เขาอาจจะพะวาภวังค์หาเอกสารอยู่ก็ได้ สิงห์ให้เพกากลับมาทำหน้าที่ตามเดิม ถึงเขาจะเป็นถึงประธานบริษัท แต่ก็ต้องเคารพพนักงานด้วยเช่นกัน เพกาทำงานมาตั้งแต่สมัยคุณตา ส่วนจิรัญญาเขาเตรียมหน้าที่พิเศษไว้สำหรับเธอเรียบร้อย รอเป็นแม่ของลูกกับเมียสุดรักก็พอ เขาอยากจะทำทุกอย่างให้ถูกต้อง จำใจต้องเลื่อนเวลาออกไปหาครอบครัวของจิรัญญา
“อือ เจ็บนะ” เสียงครางเปล่งออกจาริมฝีปากอวบอิ่ม ทั้งเจ็บระคนเสียวซ่านในเวลาเดียวกัน แต่เพียงครู่เดียวเมื่อความซ่านสยิวบอกกับความหฤหรรษ์จู่โจมร่างบางอย่างกระชั้นชิด เธอตอบสนองจังหวะของสิงห์ได้อย่างเร่าร้อนเช่นกัน หนุ่มสาวร่วมบรรเลงบทเพลงรักเพลงสวาทอย่างร้อนระอุไปทั่วทั้งห้องแทบลุกเป็นไฟ หลังจากที่คลื่นสวาทพัดผ่านไปสิงห์ยังใช้เวลากับการกกกอดหญิงผู้เป็นที่รักไม่ห่าง พลันความหึงหวงแล่นมาในหัวทันที เมื่อนึกถึงเมื่อช่วงเย็นที่รับข้อความจากเบอร์ที่เขาไม่คุ้นสักนิด แต่นั้นไม่สำคัญเท่ากับภาพที่ส่งมาให้เขาคือภาพจิรัญญากำลังเลือกซื้อของกับไอ้หน้าละอ่อนนั้น “อือ..” ร่างบางขยับกายอย่างเมื่อยล้า แต่สิงห์พยายามยื้อหยุดเอาไว้เมื่อร่างอรชรทำท่าทางจะหลุดออกจากอ้อมแขนเขาไป “อย่าขยับ ไม่งั้นจับปล้ำอีกแน่” สิงห์ขู่ หลิ่วตามองสาวน้อยในอ้อมกอดที่กำลังแกล้งหลับ “คนหื่นกาม!” จิรัญญาอยากจะร้องกรี๊ดดังๆกับความหื่นกามไม่มีใครเกินเขาเลยคนนี้ อยากจะเฉือนเจ้านั่นให้เป็ดเสียรู้แล้วรู้รอด “ปล่อยนะ เสร็จธุระแล้วก็กลับไปซะ” “แหม พอได้ผมแล้วก็ไล
“ไปไหนมา ถึงกลับมาเอาปานนี้” พอเข้าห้องเธอปุ๊บ เธอก็เจอคำถามจากคนหน้าบึ้งทันที พร้อมกับลุกจากโซฟามาแย่งข้าวของจากเธอ “ก็ไปซื้อของกับจีจี้นั่นแหละ แล้วมันก็ยังไม่ได้ดึกด้วย” จิรัญญาส่ายหน้ากับความเอาแต่ใจของชายหนุ่ม “ไม่ต้องมาหน้าบึ้งเลยนะ มาคุยให้รู้เรื่องงเดี๋ยวนี้เลย” จิรัญญาเรียกชายหนุ่มที่วางข้าวของเสร็จก็เดินเข้าห้องอย่างรวดเร็วเหมือนเธอไปทำอะไรผิดมาอย่างนั่นแหละ “ไม่รู้ไม่สน ทิ้งให้ผมรออยู่ตั้งนาน” เสียงบ่นงึมงำในห้องน้ำไม่เบานัก เหมือนจงใจให้เธอได้ยินด้วยเช่นกัน “ก็คุณเป็นคนบอกฉันเองว่าไม่ว่าง แล้วบอกให้ฉันไปชวนจีจี้เองนะ” จิรัญญาตะโกนบอกหนุ่มขี้งอนที่อยู่ในห้องน้ำ “แล้วก็ยอมออกมาซะดีๆ” เธอเริ่มขู่ “แล้วนี่ใครละ แม่ตัวดี” จิรัญญาอึ้งเมื่อเห็นภาพตัวเองกำลังรติกำลังเลือกซื้อของบนมือถือของชายหนุ่มหลังจากโผล่ตัวออกมาจากห้องน้ำ นี่สินะที่ทำให้สิงห์งอนเธอ “คุณไปเอาภาพนี้มาจากไหน” จิรัญญาร้องถามพยายามแย่งโทรศัพท์จากมือหนา “ตอบมาก่อนว่าไปเจอไอ้หน้าละอ่อนนั้นได้อย่างไง” คนขี้หึงยังไม่ยอมง่ายๆ พยายามเ
หลังจากชำระสินค้าเรียบร้อย รติก็เอ่ยปากชวนหญิงสาวไปดื่มกาแฟด้วยกัน เนื่องจากไม่ได้เจอกันนาน แต่เธอบอกว่าจีจี้รออยู่ที่ร้านเสื้อ รติก็ไม่ขัดที่จะพาเพื่อนของเธอไปทานด้วยกัน “แล้วนี่คุณสิงห์ เขาไม่มากับจิ๊บด้วยเหรอ” รติเอ่ยถามเมื่อมีโอกาส ถึงเขาจะพอรู้มาบ้างว่าสิงห์คิดอย่างไรกับจิรัญญา เขามองออก “ติดธุระ สิงห์เขายุ่งๆน่ะ” จิรัญญาตอบสั้นๆก่อนที่เธอจะพูดกับสาวน้อยที่กำลังรอเธออยู่ “จีจี้ รอพี่นานไหม” จิรัญญาถามสาวน้อยที่กำลังนั่งรอเธอ “ไม่นานหรอกค่ะ ว่าแต่นี่ใครกันคะ” จีจี้ลุกขึ้นจากเก้าอี้ มองชายหนุ่มที่มากับจิรัญญาด้วยความสงสัย “นี่รติ เพื่อนพี่เอง ส่วนจีจี้” จิรัญญาแนะนำทั้งสองคนให้รู้จัก ก่อนจะไปดื่มกาแฟตามที่รติชวน บรรยากาศในร้านดูครึกครื้นเป็นพิเศษ เพราะเป็นวันหยุดทำให้หลายคนใช้เวลาในการพักผ่อน พาครอบครัวมาเที่ยวนอกบ้าน หลังจากทานกาแฟเสร็จแล้วเธอกับจีจี้ก็ขอตัวกลับบ้าน แต่เพื่อนแสนดีของเธอจะอาสาไปส่งซะงั้น แถมยังยกข้ออ้างต่างๆนาๆไม่ให้เธอปฏิเสธไม่ได้อีก “จะกลับแท็กซี่เหรอ มันอันตรายนะ เดี๋ยวนี้
เป็นเรื่องปกติไปแล้วสำหรับพนักงานหลายคนที่เห็นท่านประธานหนุ่มควงคู่มากับเลขาสาวคู่ใจ แต่มีเพียงจิรัญญาที่ยังไม่ชินกับการไปไหนมาไหนกับสิงห์ ความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับเขายังคงคลุมเครือ เธอลำบากใจเหลือเกินเวลาที่ชายหนุ่มของพบครอบครัวของเธอ ร่ำๆจะพาเธอไปกราบครอบครัวเขาเช่นกัน ด้วยความที่งานยุ่งทำให้วันหยุด สิงห์ไม่สามารถพาจิรัญญาไปทานอาหารเที่ยงไม่ได้ แต่สิงห์ว่าเธอจะเหงาโทร.หาจีจี้ มาเป็นเพื่อนหญิงสาว เธอเข้าใจเหตุผลของเขาดีและไม่อิดออดแต่อย่างใด ไม่นานจีจี้มาตรงเวลาแป๊ะ ไม่ขาดไม่เกินโดยทั้งสองเลือกนั่งแท็กซี่จะได้ไม่เป็นการรบกวนสิงห์มากเกินไป จิรัญญาไม่ขัดแต่อย่างใดเมื่อสาวน้อยเลือกร้านอาหาร หลังจากที่สองสาวทานอาหารจนอิ่มแปล้แล้ว สาวน้อยชวนเธอไปดูหนังแก้เหงาต่อ จากนั้นจิรัญญาต้องการซื้อของใช้ส่วนตัว โดยเลือกห้างสรรพสินค้าใกล้ๆซึ่งก็อยู่ชั้นล่างของศูนย์การค้าพอดี ส่วนจีจี้ที่เดินผ่านร้านเสื้อผ้าไม่ได้เป็นต้องขอแวะ “จีจี้ เลือกเสื้อผ้ารออยู่ร้านนี้นะ อย่างพึ่งไปไหนล่ะ” จิรัญญาย้ำกับสาวน้อย “ค่ะ ไม่มาดูด้วยกันเหรอคะ” จี







