Se connecterPartager
บทที่ 6 สมรภูมิแห่งความจริง
Date de publication:
2026-06-30 10:47:23
Dernier chapitre
ปริศนาคลื่นความทรงจำ บทที่ 9 การเปิดเผยความจริง (อวสาน)
แสงสีแดงกะพริบไปทั่วห้อง เสียงไซเรนดังสนั่นหู ดุจดาวกวาดตามองไปรอบ ๆ อย่างตื่นตระหนก หัวใจเต้นระรัว เหงื่อไหลซึมที่ขมับ“ทุกคนหลบ!” เสียงตะโกนของธีร์ดังขึ้น ก่อนที่เขาจะกระโจนเข้ามากอดร่างของเธอ ผลักให้ล้มลงกับพื้นเสียงระเบิดดังสนั่น ตามด้วยเศษซากกระจาย ไปทั่ว ดุจดาวรู้สึกถึงน้ำหนักของธีร์ที่ทับอยู่บนร่าง ปกป้องเธอจากแรงระเบิด“ธีร์!” เธอร้องเรียก “นายไม่เป็นไรใช่ไหม?”ธีร์ค่อย ๆ ยกตัวขึ้น สีหน้าบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวด “ฉัน... ฉันไม่เป็นไร”ดุจดาวลุกขึ้นนั่ง มองไปรอบ ๆ ห้อง เห็นอาทิตย์นอนหมดสติอยู่ไม่ไกล ส่วนดร.วิทยาหายไปไหนไม่รู้“อาจารย์!” เธอร้องเรียก วิ่งเข้าไปหาอาทิตย์ค่อย ๆ ลืมตาขึ้น “ดุจดาว... ระวัง...” เขาพูดเสียงแผ่ว ก่อนจะหมดสติไปอีกครั้ง“เกิดอะไรขึ้นกันแน่?” ธีร์ถามขณะที่เดินโซเซเข้ามาหาดุจดาวส่ายหน้า “ฉันไม่รู้ แต่เราต้องออกไปจากที่นี่ให้ได้”ทันใดนั้น เสียงคำรามต่ำ ๆ ก็ดังมาจากด้านนอก ตามด้วยเสียงฝีเท้าหนัก ๆ ที่ใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ“นั่นมัน...” ธีร์พูดเสียงสั่น“Subject X” ดุจดาวต่อประโยค น้ำเสียงหวาดกลัวทั้งสองหันไปมองประตูห้องที่พังยับเยิน เห็นเงาดำทะมึนปรากฏขึ้
ปริศนาคลื่นความทรงจำ บทที่ 8 ความทรงจำที่หวนคืน
เสียงกิ่งไม้แห้งหักดังกรอบแกรบใต้ฝ่าเท้า ดุจดาวหอบหายใจหนัก พยุงร่างของธีร์ไว้ขณะที่ทั้งสามวิ่งลัดเลาะไปตามป่าทึบ แสงจันทร์ลอดผ่านยอดไม้ลงมาเป็นริ้ว ๆ ส่องให้เห็นเพียงเงาตะคุ่มของต้นไม้ใหญ่รายล้อม เสียงใบพัดเฮลิคอปเตอร์ดังก้องมาแต่ไกล ดุจดาวเหลียวมองไปทางนั้น เห็นลำแสงสาดส่องลงมาจากท้องฟ้า กวาดไปมาราวกับนักล่าที่กำลังตามหาเหยื่อ“เราต้องหาที่ซ่อนตัว” อาทิตย์กระซิบ “ถ้าออกมากลางแจ้งแบบนี้พวกเขาต้องเห็นเราแน่”ดุจดาวพยักหน้า กวาดตามองไปรอบ ๆ จนสายตาหยุดอยู่ที่โขดหินขนาดใหญ่ไม่ไกล“ตรงนั้น!” เธอชี้ไป “น่าจะมีถ้ำหรือซอกหินที่เราซ่อนตัวได้”ทั้งสามรีบมุ่งหน้าไปยังโขดหิน ดุจดาวรู้สึกถึงน้ำหนักของธีร์ที่พิงอยู่กับบ่าเธอ เขายังคงอ่อนแรงจากผลของการถ่ายโอนความทรงจำ“ไหวไหม?” เธอถามเบา ๆธีร์พยักหน้า “ไหว แต่หัวยังมึน ๆ อยู่ ความทรงจำมันยังสับสนไปหมด”เมื่อมาถึงโขดหิน พวกเขาก็พบช่องแคบที่พอจะลอดเข้าไปได้ อาทิตย์ลอดเข้าไปก่อน ตามด้วยดุจดาวที่ช่วยพยุงธีร์ภายในเป็นโพรงหินกว้างพอให้ทั้งสามนั่งได้สบาย ดุจดาวพาธีร์นั่งลงพิงผนัง ก่อนจะทรุดตัวลงนั่งข้าง ๆ เขา เธอสูดหายใจลึก พยายามสงบจิตใจที่เต้นระรัว
ปริศนาคลื่นความทรงจำ บทที่ 7 คลื่นแห่งความคลั่ง
เสียงคลื่นซัดสาดกระทบโขดหินดังก้องในยามเช้าตรู่ ดุจดาวยืนนิ่งอยู่บนชายหาด สายตาจับจ้องไปยังเรือลำเล็กที่จอดอยู่ไม่ไกล ลมทะเลพัดแรงทำให้เรือนผมสีดำสนิทของเธอปลิวสะบัด เธอสูดลมหายใจลึก พยายามสงบจิตใจที่กำลังปั่นป่วน“เราต้องรีบแล้ว” เสียงของอาทิตย์ดังขึ้นจากด้านหลัง “เวลาของเรามีจำกัด”ดุจดาวพยักหน้า หันกลับไปมองอาจารย์ของเธอ อาทิตย์ยืนอยู่ข้างธีร์ ทั้งคู่สีหน้าเคร่งเครียด“ผมยังไม่แน่ใจว่าเราควรทำอย่างไรดี” ธีร์พูดขึ้น น้ำเสียงฉายแววกังวล “เราไม่รู้ว่าสถานการณ์ตอนนี้เป็นยังไงบ้าง”อาทิตย์ยกมือขึ้นกดที่ขมับ “ตามรายงานล่าสุด มีคนจำนวนมากในเมืองใหญ่ทั่วโลกแสดงอาการผิดปกติ พวกเขาดูเหมือนถูกควบคุม เดินไปมาเหมือนซอมบี้ บางคนก็ทำร้ายคนรอบข้าง”“แย่กว่าที่คิด” ดุจดาวพึมพำ“ใช่” อาทิตย์พยักหน้า “และมันกำลังลุกลามไปเรื่อย ๆ เราต้องหยุดมันให้ได้ก่อนที่จะสายเกินไป”ทั้งสามเดินลงไปยังเรือ ธีร์กระโดดขึ้นไปก่อน ยื่นมือมาช่วยดุจดาวขึ้นตาม ขณะที่อาทิตย์สตาร์ทเครื่องยนต์เรือแล่นออกจากชายฝั่งอย่างรวดเร็ว ทิ้งเกาะลับไว้เบื้องหลัง ดุจดาวหันไปมองเกาะที่ค่อย ๆ เล็กลง นึกถึงเหตุการณ์ทั้งหมดที่เพิ่งผ่านพ้นไป
ปริศนาคลื่นความทรงจำ บทที่ 6 สมรภูมิแห่งความจริง
เสียงปืนดังสนั่นไปทั่วห้องใต้ดิน ควันปืนลอยคลุ้ง ผสมกับฝุ่นที่ฟุ้งกระจายจากการระเบิด ดุจดาวหลบอยู่หลังโต๊ะทำงานที่พลิกคว่ำ มือกระชับปืนแน่น เธอโผล่ศีรษะขึ้นมองสถานการณ์ เห็นทหารติดอาวุธหลายนายบุกเข้ามาในห้อง“ธีร์! อาจารย์! พวกคุณปลอดภัยใช่ไหม?” เธอตะโกนถาม“ไม่เป็นไร!” เสียงของธีร์ตอบกลับมาจากอีกฟากของห้อง“ฉันก็เช่นกัน!” อาทิตย์ตะโกนตอบ “แต่เราต้องป้องกันคอมพิวเตอร์ไว้ให้ได้!”ดุจดาวพยักหน้า แม้จะรู้ว่าทั้งสองคนไม่เห็น เธอหันไปมองคอมพิวเตอร์เครื่องหลักที่กำลังถ่ายโอนข้อมูลอยู่ แถบแสดงสถานะยังคงเคลื่อนที่ช้า ๆ'อีกไม่นาน' เธอคิด 'แค่ต้านไว้อีกนิด'ทันใดนั้น ระเบิดควันก็ถูกโยนเข้ามาในห้อง ควัน สีขาวพวยพุ่งออกมา ทำให้การมองเห็นเป็นไปได้ยาก“ระวัง!” อาทิตย์ตะโกนเตือน “อย่าสูดดมควัน!”ดุจดาวรีบปิดปากและจมูก พยายามกลั้นหายใจ เธอได้ยินเสียงฝีเท้าหลายคู่วิ่งเข้ามาในห้อง เธอเล็งปืนไปตามเสียง ยิงออกไปสองนัดเสียงร้องด้วยความเจ็บปวดดังขึ้น ตามด้วยเสียงร่างล้มลงกับพื้น“เจ้าหน้าที่พิเศษดุจดาว” เสียงทุ้มต่ำดังขึ้น “เธอไม่มีทางชนะหรอก ยอมแพ้ซะ แล้วเราจะไม่ทำร้ายพวกเธอ”ดุจดาวกัดฟันแน่น ไม่ตอบโต
ปริศนาคลื่นความทรงจำ บทที่ 5 ความจริงที่ถูกซ่อน
ลมทะเลพัดแรง สาดละอองน้ำเค็มเข้าใส่ใบหน้าของดุจดาวและธีร์ที่ยืนอยู่บนดาดฟ้าเรือ สายตาของทั้งคู่จับจ้องไปที่อาทิตย์ ซึ่งเพิ่งเรียกดุจดาวว่า “ลูกศิษย์”“คุณอาทิตย์ครับ” ธีร์เอ่ยขึ้น เสียงสั่นเครือ “ผมเคยเจอคุณมาก่อนงั้นเหรอ?”อาทิตย์หันมามองธีร์ ดวงตาคมกริบฉายแววประหลาด “แน่นอน ดร.ธีร์ เราเคยร่วมงานกันมาก่อน ในโครงการที่เปลี่ยนแปลงทุกสิ่ง”ธีร์ขมวดคิ้ว พยายามนึกทบทวนความทรงจำที่เลือนราง “ผม... ผมจำไม่ได้”“ไม่แปลกหรอก” อาทิตย์พูดเสียงเรียบ “พวกเขาลบความทรงจำของคุณไปหมดแล้ว เพื่อปกปิดความจริง”ดุจดาวก้าวเข้ามาขวางระหว่างทั้งสอง “อาจารย์คะ ตอนนี้เรากำลังถูกไล่ล่า เราควรไปจากที่นี่ก่อนดีไหมคะ?”อาทิตย์พยักหน้า “เธอพูดถูก เราต้องออกห่างจากฝั่งให้มากที่สุด” เขาหันไปสั่งการลูกเรือ “เร่งเครื่อง! มุ่งหน้าไปทางตะวันออก”เรือแล่นฝ่าคลื่นลมออกสู่ทะเลเปิด ทิ้งชายฝั่งไว้เบื้องหลัง ดุจดาวและธีร์เดินตามอาทิตย์เข้าไปในห้องโดยสารภายในห้องเต็มไปด้วยอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ ล้ำสมัย หน้าจอขนาดใหญ่แสดงแผนที่การเดินเรือและข้อมูลต่าง ๆ มากมาย อาทิตย์เดินไปที่ตู้เย็น หยิบขวดน้ำออกมาส่งให้ทั้งคู่“ดื่มซะ พวกเ
ปริศนาคลื่นความทรงจำ บทที่ 4 เงาในความมืด
เสียงหอนของสุนัขไล่ล่าดังก้องป่า ดุจดาวและธีร์วิ่งฝ่าความมืด กิ่งไม้เกี่ยวรั้งเสื้อผ้า แต่ไม่มีใครสนใจความเจ็บปวด สายตาจับจ้องไปข้างหน้า หูเงี่ยฟังเสียงไล่ล่าที่ดังใกล้เข้ามาทุกที“ทางนี้!” ดุจดาวตะโกน ดึงธีร์เลี้ยวซ้ายอย่างฉับพลันพวกเขาวิ่งลงเนินชัน ก้อนหินและดินร่วนทำให้การทรงตัวยากลำบาก ธีร์ลื่นล้ม ร่างกระเด็นกลิ้งลงไป ดุจดาวรีบวิ่งตามลงไป“คุณไม่เป็นไรนะ?” เธอถาม ช่วยธีร์ลุกขึ้นธีร์ส่ายหน้า ใบหน้ามีรอยถลอก “ไม่เป็นไร เราต้องรีบไป”เสียงฝีเท้าและเสียงตะโกนดังใกล้เข้ามา แสงไฟฉายสาดส่องผ่านยอดไม้ดุจดาวกวาดตามองไปรอบ ๆ สายตาหยุดอยู่ที่ โขดหินขนาดใหญ่“ตามฉันมา”พวกเขาวิ่งไปที่โขดหิน ดุจดาวคลำหาช่องว่างระหว่างก้อนหิน“ช่วยฉันเลื่อนหินนี่หน่อย”ธีร์ช่วยออกแรง หินค่อย ๆ เลื่อนออก เผยให้เห็นโพรงมืดด้านใน“เข้าไป เร็ว!”ทั้งสองรีบมุดเข้าไปในโพรง ดุจดาวเลื่อนหินกลับ ที่เดิม ปิดทางเข้าจนสนิท ความมืดมิดปกคลุมไปทั่ว ได้ยินเพียงเสียงหายใจหอบของทั้งคู่ กลิ่นอับชื้นโชยมา“ที่นี่ที่ไหน?” ธีร์กระซิบถาม“อุโมงค์ลับ” ดุจดาวตอบ “มันเชื่อมต่อกับระบบถ้ำใต้ดิน เราน่าจะปลอดภัยชั่วคราว”เสียงฝีเท้าแ
Vous vous intéresseriez aussi à
ฤาจันทราเร้นรัก
rasita_suin2.0K Vuesฉันนี่แหละนักเลงขนมหวาน "ฟันน้ำนม" แห่งพระนครยุค 2500
เฟยเทียน / เงาจันทราสีหมึก / กัญญ์ญาภัค2.6K Vuesเกิดใหม่มีสามีตาบอด
กัญจารีย์4.2K Vuesวาจาแช่งชักของสตรีร้ายกาจ ดันกลายเป็นคำทำนายศักดิ์สิทธิ์
ซูเล่อเหยียน1.9K Vuesสตรีชั่วช้าอันดับหนึ่ง คือฉายาที่ข้าปั้นแต่ง
ซูเล่อเหยียน4.2K Vuesแม่ม่ายจำยอมพร้อมกับกระพรวนสมบัติ
กัญจารีย์4.0K Vuesช่วยด้วย! ข้าถูกตัวร้ายปักธงเข้าให้แล้ว
เฟยเทียน / เงาจันทราสีหมึก / กัญญ์ญาภัค9.7K Vuesหมอครับผมรัก(ลัก)หมอ
เรืองรัสมิ์201 Vues
