Masukหลิวรุ่ยหลินวางกระโถนลงอย่างเชื่องช้า ดวงตาที่เย็นชาของนางกวาดมองไปทั่วห้องที่เต็มไปด้วยความวุ่นวาย จากนั้นนางก็ทรุดตัวลงนั่งบนเตียงอีกครั้ง เนื่องจากร่างกายของเหยาหลิงเจินในตอนนี้ยังไม่สามารถทนต่อการใช้งานที่หนักหน่วงขนาดนั้นได้นาน
การลงโทษสาวใช้ตัวดีทั้งสองสำเร็จอย่างงดงาม แต่นี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้นเท่านั้น ร่างกายนี้ต้องถูกพวกนางเหยียดหยามมาถึงเจ็ดปีเต็ม สิ่งโสโครกเพียงกระโถนเดียวคงไม่พอให้วิญญาณของเหยาหลิงเจินตัวจริงพอใจแน่
เสียงกรีดร้องและเสียงโครมครามที่ดังมาจากห้องนอนด้านใน จนทำให้เหยาปิงที่กำลังจัดข้าวของอยู่ในห้องเก็บของด้านหลังเรือนได้ยิน นางพลันตื่นตระหนก คิดว่าเหยาซานกับเหยาซื่อรังแกคุณหนูอีก นางจึงรีบวิ่งมาที่ห้องของนอนของเหยาหลิงเจินทันที
แต่พอนางเปิดประตูเข้าไป ภาพแรกที่เห็นคือเหยาหลิงเจินนั่งอยู่บนเตียงอย่างสงบ แต่สภาพรอบห้องนั้นเลวร้ายอย่างที่สุด กลิ่นฉุนของปัสสาวะและสิ่งปฏิกูลแทบทำให้นางหายใจไม่ออก
“คุณหนู ท่านถูกสองคนนั้นรังแกหรือ” เหยาปิงรีบวิ่งเข้ามาดู แต่เนื้อตัวของคุณหนูนั้นสะอาดสะอาด นางจึงมองไปรอบๆ ห้องอีกครั้ง จนเห็นร่องรอยน้ำเปียกโชกที่ลากเป็นทางออกไปจากห้อง นางจึงเดินตามไปดู ก็เห็นแผ่นหลังของสาวใช้สองคนวิ่งออกไป
พวกนางทะเลาะกัน เลยเอากระโถนของคุณหนูมาสาดใส่กันหรือ
ไม่ใช่! ต้องมีอะไรมากกว่านั้นแน่
ทันใดนั้น เหยาปิงก็เหมือนจะนึกอะไรขึ้นมาได้ นางหันกลับมาหาเหยาหลิงเจินที่นั่งมองตนเองตาแป๊วอยู่บนเตียง
“สวรรค์! คุณหนูสี่ ท่าน... ท่านลุกขึ้นนั่งเองหรือ แล้ว...” เหยาปิงชี้นิ้วไปทางที่สาวใช้ทั้งสองจากไป “นั่นคือฝีมือคุณหนูหรือเจ้าคะ” เหยาปิงหัวใจเต้นแรง รู้สึกเหมือนกำลังจะเป็นลมให้ได้
หลิวรุ่ยหลินหันมามองเหยาปิงแล้วพยักหน้าน้อยๆ นัยน์ตาของนางไม่ได้เหม่อลอย แต่กลับฉายแววของความสงบและอำนาจชั่วครู่ ก่อนที่นางจะเผยรอยยิ้มออกมา
รอยยิ้มที่สว่างไสวและเต็มไปด้วยสติปัญญา ซึ่งเป็นรอยยิ้มที่ไม่เคยปรากฏบนใบหน้าของเหยาหลิงเจินมานานกว่าเจ็ดปี
รอยยิ้มนั้นเป็นสิ่งที่ยืนยันทุกอย่าง
เหยาปิงสูดหายเข้าใจลึก พลางประคองสติไว้ นางก้มลงคุกเข่าต่อหน้าเหยาหลิงเจินอย่างรวดเร็วด้วยความจงรักภักดีอย่างเต็มเปี่ยม
“คุณหนู! นี่เป็นปาฏิหาริย์สินะเจ้าคะ บ่าว... บ่าวจะรีบไปแจ้งท่านโหวและฮูหยินเดี๋ยวนี้” เหยาปิงร้องออกมาด้วยความตื้นตันจนน้ำตาไหลอาบแก้ม นางรีบผุดลุกขึ้นและวิ่งออกไปอย่างไม่คิดชีวิต
ในขณะเดียวกัน เหยาซานและเหยาซื่อในสภาพที่เปียกโชกไปด้วยปัสสาวะและโคลนส่งกลิ่นเหม็นรุนแรงไปทั่วร่าง ก็วิ่งไปถึงเรือนใหญ่ก่อนอย่างขาดสติ
“ท่านโหว ฮูหยิน ผีสิงแล้วเจ้าค่ะ คุณหนูสี่โดนผีร้ายเข้าสิง!” เหยาซื่อตะโกนโหวกเหวกด้วยความหวาดกลัว ขณะที่กลิ่นเหม็นฉุนจากตัวนางคละคลุ้งไปทั่วลานหน้าเรือน เพราะบ่าวที่เฝ้าอยู่ด้านหน้า ไม่ยอมให้พวกนางเข้าไปด้านใน
เหอเหมี่ยวลี่กำลังดื่มชากับเหยาจิ้นทงอยู่ในห้องโถง ครั้นได้ยินเสียงเอะอะก็พากันลุกขึ้นออกมาหน้าเรือน เมื่อเห็นสาวใช้สองคนมีสภาพทั้งเลอะเทอะทั้งเปียกปอน และยังส่งกลิ่นเหม็นจนแทบอาเจียน นางก็ตกใจอย่างมาก
“เกิดอะไรขึ้นกับพวกเจ้า กลิ่นนี่มัน...อะไรเนี่ย” ท่านโหวตะโกนด้วยความรำคาญใจ
“คุณหนูสี่เจ้าค่ะ นางลุกขึ้นยืน แล้วมองพวกเราด้วยตาสายตาน่ากลัว จากนั้น นางก็ราด... ราดกระโถนใส่พวกบ่าวเจ้าค่ะ” เหยาซานร้องไห้ไปเล่าไป พยายามกราบกรานเพื่อขอความช่วยเหลือ
“เหลวไหล! คุณหนูสี่จะลุกขึ้นยืนได้อย่างไร พูดปดมดเท็จเยี่ยงนี้ ไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้วหรือไง” เหยาจิ้นทงรู้สึกกรุ่นโกรธ คิดว่าสาวใช้พวกนี้คงทำอะไรผิดพลาดกับบุตรสาวของเขา แล้วพยายามแต่งเรื่องมาหลอกลวง เพื่อให้รอดพ้นจากการถูกลงโทษมากกว่า แต่ถึงกลับราดกระโถนใส่ตนเองแบบนี้ ก็ออกจะเกินไปหน่อย
“ท่านโหว บ่าวพูดจริงๆ นะเจ้าคะ คุณหนูสี่ลุกมาอาละวาดพวกบ่าวจริงๆ” เหยาซื่อพยายามอธิบาย
แต่กลิ่นเหม็นชวนให้อาเจียนทำให้เหยาจิ้นทงไม่อยากฟังพวกนาง
ทันใดนั้นเอง เหยาปิงก็วิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาอีกคน ด้วยใบหน้าเปื้อนน้ำตา แต่เต็มไปด้วยรอยยิ้มแห่งความสุข นางวิ่งมาหยุดอยู่ตรงท่านโหวและฮูหยินด้วยท่าทีเร่งร้อนที่สุด
“ท่านโหว ฮูหยิน ปาฏิหาริย์เจ้าคะ เป็นปาฏิหาริย์ ตอนนี้คุณหนูสี่... คุณหนูคืนสติแล้วเจ้าคะ” เหยาปิงร้องประกาศก้องไปทั่วจวน
ท่านโหวและฮูหยินมองสาวใช้สามคนสลับกัน สองคนแรกบอกว่าบุตรสาวเขาลุกขึ้นมาอาละวาดเพราะโดนผีสิง แต่อีกหนึ่งคนบอกว่าบุตรสาวคนเล็กคืนสติแล้ว
ตกลงเรื่องราวมันเป็นอย่างไรกันแน่
หรือว่าบุตรสาวจะฟื้นขึ้นมาแล้วจริงๆ
“เหยาซาน เหยาซื่อ พวกเจ้าไปอาบน้ำทำความสะอาดร่างกายซะ เสร็จแล้วให้ตามพวกข้าไปที่เรือนคุณหนูสี่ ส่วนเหยาปิง เจ้านำพวกข้าไปเดี๋ยวนี้” ท่านโหวสั่งด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด แล้วหันไปสั่งสาวใช้อีกคนว่า “เจ้าไปตามซื่อจื่อกับคุณชายรองให้ไปที่เรือนคุณหนูสี่ด้วย”
“เจ้าค่ะท่านโหว” สาวใช้รับคำแล้วรีบออกไปทันที
เหยาจิ้นทงหันไปมองเหอเหมียวลี่ที่ยังตกตะลึง แล้วจับมือนางไว้ “ไปกันเถิดฮูหยิน เราต้องไปดูลูกสาวของเราให้เห็นกับตา ไม่ว่าจะเป็นปาฏิหาริย์ หรือผีเข้าสิง”
“เจ้าค่ะท่านพี่” เหอเหมียวลี่น้ำตาคลอ
แล้วเจิ้นหนิงโหวกับฮูหยินก็เดินตามเหยาปิงไปยังเรือนพักของบุตรสาวทันที
เวลาล่วงเลยผ่านไปหลายเดือน ลมฤดูใบไม้ร่วงพัดพาความเย็นสบายมาสู่แคว้นบรรณาการ ต้นไม้ในจวนเว่ยอ๋องผลัดใบเป็นสีส้มทองกว้างใหญ่ ทว่าบรรยากาศภายในจวนกลับอบอวลไปด้วยความหวานชื่นและความตื่นเต้นอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนนั่นเพราะยามนี้ หลิวรุ่ยหลินได้คลอดบุตรสาวตัวน้อย แก้วตาดวงใจของจวนอ๋องออกมาอย่างปลอดภัยแล้วทารกน้อยผู้มีผิวขาวผ่องแก้มชมพูระเรื่อ นามว่า มู่ซินอี๋ นางมีดวงตากลมโตฉลาดเฉลียวเหมือนมารดา และมีรอยยิ้มพราวเสน่ห์เหมือนบิดาไม่มีผิดเพี้ยน ยามที่ชาวบ้านรู้ข่าวว่าพระชายาคลอดท่านหญิง ต่างก็พากันจัดงานฉลองทั่วทั้งเมือง พร้อมทั้งยกย่องว่าทารกน้อยผู้นี้คือ “กุมารีสวรรค์” ที่นำความมั่งคั่งและความสงบสุขมาสู่แคว้นทว่าเบื้องหลังหน้ากากอ๋องเสเพลผู้โชคดี ยามนี้มู่หย่งฉีได้เปลี่ยนสภาพกลายเป็น “บิดาเห่อลูก” ขั้นหนักชนิดที่ไม่มีใครคาดคิด“จิงจื่อ เบาเสียงหน่อย อี๋เอ๋อร์ตัวน้อยของข้าเพิ่งจะหลับไป”เสียงเข้มกระซิบดุของมู่หย่งฉีดังขึ้นภายในเรือนพัก เขากำลังนั่งอยู่ข้างตั่ง อุ้มทารกน้อยตัวนุ่มฟูไว้ในอ้อมแขนอย่างเบามือที่สุด ราวกับกลัวว่าหากลงน้ำหนักมากไปเพียงนิด ร่างน้อยๆ นี้จะแตกสลายไปจิงจื่อถึงกับต
แดดในยามบ่ายของแคว้นเว่ยอบอุ่นกำลังดี สายลมพัดเอากลิ่นหอมของดอกกุ้ยฮวาโชยผ่านกำแพงจวนเว่ยอ๋อง หากมองจากภายนอก จวนแห่งนี้ช่างดูสงบเงียบและเต็มไปด้วยบรรยากาศอันผ่อนคลาย ราวกับเป็นสถานที่พักผ่อนของบุคคลผู้ไร้ซึ่งความทะเยอทะยานโดยแท้และนั่นคือสิ่งที่คนภายนอกรับรู้…ณ หอสุราสดับลม หอสุราที่สูงที่สุดในเมืองหลวงของแคว้นบรรณาการบรรดาขุนนางและสายสืบจากเมืองหลวงที่แฝงตัวมาในคราบพ่อค้า ต่างพากันจับจองโต๊ะริมหน้าต่างชั้นสาม นั่งจิบชาพลางทอดสายตามองลงไปยังศาลาพักผ่อนริมน้ำนอกกำแพงจวนเว่ยอ๋อง ที่ซึ่งข้ามถนนไปเพียงเล็กน้อยก็มองเห็นได้อย่างชัดเจนที่นั่นปรากฏร่างของ เว่ยอ๋อง มู่หย่งฉี ในชุดผ้าไหมเนื้อดีสีฟ้าอ่อน หลวมกว้าง ร่างสูงโปร่งเอนกายทอดถอนใจอยู่บนตั่งยาวอย่างไม่แคร์สายตาชาวบ้าน ในมือถือพัดขนนกโบกไปมาอย่างเกียจคร้าน ข้างกายมีขันทีคนสนิทอย่างจิงจื่อ คอยพัดวีกระพือลมและป้อนผลไม้ให้อย่างเอาอกเอาใจ“เฮ้อ… ชีวิตช่างว่างเปล่าจริงหนอ” น้ำเสียงเกียจคร้านของมู่หย่งฉีดังลอยขึ้นมาตามลม “จิงจื่อ ให้คนยกสุราดอกท้อชั้นดีมาอีกสองไห วันนี้ข้าจะนอนฟังดนตรีให้สบายใจ”“พ่ะย่ะค่ะ” จิงจื่อขานรับเสียงดังฟังชัด พลา
หลังจากมู่หย่งฉีสั่งการให้บ่าวไพร่แยกย้ายไปทำหน้าที่ของตนเอง เขาก็ประคองหลิวรุ่ยหลินกลับเข้าสู่ห้องนอนส่วนตัวอันกว้างขวางลึกเข้าไปในเรือนชั้นใน เพื่อหลีกหนีจากความวุ่นวายและเปิดอกคุยถึงวันข้างหน้าหลังจากนี้ภายในห้องนอนอันเงียบสงบ มู่หย่งฉีนั่งลงบนเตียงกว้างพลางดึงร่างของภรรยาเข้ามานั่งบนตักหนา เขาซบหน้าลงกับลาดไหล่บางลอบระบายลมหายใจยาวลึก ราวกับต้องการสลัดคราบของเว่ยอ๋องผู้แบกรับภาระหนักอึ้งในเมืองหลวงออกไปจนหมดสิ้น“เจินเจิน... เจ้าล่วงรู้เรื่องที่ข้าเสแสร้งแกล้งทำเป็นอ๋องเสเพลอันดับหนึ่งแล้วใช่หรือไม่” มู่หย่งฉีเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำและจริงจัง“ข้ารู้มานานแล้ว” หลิวรุ่ยหลินพยักหน้ารับแผ่วเบา “ข้ารู้ว่าท่านเป็นคนฉลาดหลักแหลม มีความสามารถในการบริหารบ้านเมืองอย่างหาตัวจับยาก ทว่าที่ต้องแสร้งทำตัวเหลวแหลกไร้สาระ เที่ยวเตร่ไปวันๆ ก็เพื่อหลีกเลี่ยงการเข้าไปพัวพันกับการแย่งชิงอำนาจอันโสมมในราชสำนัก เพื่อปกป้องชีวิตของตนเองและคนที่รัก”มู่หย่งฉียกยิ้มบาง แววตาเต็มไปด้วยความเลื่อมใสในความชาญฉลาดของสตรีในอ้อมกอด อ๋องหนุ่มกระชับอ้อมกอดพลางเอ่ยคำสัญญาสำคัญด้วยน้ำเสียงหนักแน่น“สมกับเป็นภรร
เสียงล้อรถม้าบดไปตามพื้นถนนมุ่งหน้าสู่เมืองหลวงอย่างมั่นคง ทัศนียภาพของขุนเขาและม่านหมอกแห่งสำนักอัสนีเมฆาค่อยๆ เลื่อนลับหายไปเบื้องหลัง บรรยากาศภายในรถม้าคันใหญ่ที่ถูกบุด้วยเบาะขนสัตว์หนานุ่มเต็มไปด้วยไออุ่นแห่งความหวานละมุนอย่างที่ไม่ได้เกิดขึ้นมานาน มู่หย่งฉีที่แม้ใบหน้าจะยังคงมีความซีดเซียวอยู่บ้างจากพิษบาดแผล ทว่าแววตาของเขาในยามนี้กลับส่องประกายระยิบระยับลึกซึ้ง แขนแกร่งโอบประคองร่างบางของหลิวรุ่ยหลินเอาไว้ในอ้อมอกราวกับกำลังกกกอดแก้วตาดวงใจอันแสนเปราะบาง“หย่งฉี ท่านประคองข้าแน่นเกินไปแล้ว ข้ามิใช่ตุ๊กตากระเบื้องเคลือบเสียหน่อย บาดแผลของท่านเองก็ยังสมานตัวไม่ดี หากขยับแรงจะอักเสบเอาได้” หลิวรุ่ยหลินเอ่ยทัดทานเสียงเบา ใบหน้าหวานขึ้นสีระเรื่อเมื่อเขาคอยเอาแต่จัดแจงท่านั่ง ประคบประหงม และป้อนน้ำป้อนขนมนางไม่หยุดหย่อนตลอดทาง“ไม่ได้... เจินเจินของข้าลำบากตรากตรำ นั่งเฝ้าข้าที่เรือนโอสถจนร่างกายซูบเซียวไปถึงเพียงนี้ ข้าเป็นสามีย่อมต้องดูแลเจ้าให้ดี” มู่หย่งฉีกระซิบเสียงนุ่ม พลางก้มลงฝังจมูกโด่งสันลงบนแก้วนวลเนียนของภรรยาฟอดใหญ่อย่างแสนรัก “บาดแผลของข้าแค่นี้ไกลหัวใจนัก ได้ยาดีจากหมอ
วันต่อมาหลังจากอาการบาดเจ็บของมู่หย่งฉีเริ่มทรงตัวและพอจะขยับลุกนั่งได้บ้างโดยมีหลิวรุ่ยหลินคอยประคองดูแลอยู่ไม่ห่าง เว่ยอ๋องก็ตัดสินใจให้หวงเชียนเล่อไปเชิญตัวรองเจ้าสำนักเซี่ยมู่หยางเข้ามาพบภายในห้องรักษาหลัก เพื่อสะสางเรื่องราวทุกอย่างให้กระจ่างแจ้งและสมเกียรติครืด...บานประตูเลื่อนออกพร้อมกับร่างสูงสง่าในชุดไว้อาลัยสีขาวของเซี่ยมู่หยางที่ก้าวเข้ามา แววตาของรองเจ้าสำนักยามนี้ยังคงมีความหม่นแสงทว่ากลับดูสงบนิ่งและปล่อยวางขึ้นมาก ชายหนุ่มกวาดสายตามองคนทั้งสองบนเตียงรักษา ก่อนจะหยุดลงที่มู่หย่งฉี“เห็นท่านฟื้นขึ้นมาได้เช่นนี้ ข้าก็เบาใจ” เซี่ยมู่หยางเอ่ยเสียงเรียบ “บาดแผลของท่านเกิดจากคนของสำนักเรา ข้าย่อมต้องรับผิดชอบ”มู่หย่งฉียกยิ้มบาง ทว่าแววตาของอ๋องหนุ่มกลับเปี่ยมด้วยรังสีน่าเกรงขามอันสูงส่ง ชายหนุ่มขยับกายพิงหัวเตียง พลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำทว่าทรงอำนาจ “ท่านรองเจ้าสำนักเซี่ย เกรงใจไปแล้ว บาดแผลนี้เกิดจากกลุ่มกบฏและคนทรยศ หาใช่ความผิดของท่านไม่ อีกอย่าง... ยามนี้เรื่องราวคลี่คลายลงด้วยดี ข้าย่อมต้องขอบคุณท่านที่ช่วยปกป้องฮูหยินของข้าเอาไว้”คำว่า ‘ฮูหยินของข้า’ ทำเอาเซี่ยมู
เว่ยอ๋องมู่หย่งฉีหาได้สนใจคำเตือนของนาง ข้าวของเงินทองหรือแม้กระทั่งชีวิตของตนเองเขาก็มิได้นำพา ยามนี้ท่านอ๋องกระชับมือเรียวบางของภรรยาไว้แน่นหนา ราวกับกลัวว่าหากปล่อยมือเพียงเสี้ยววินาที นางจะอันตรธานหายไปดั่งภาพฝัน แววตาของอ๋องเสเพลอันดับหนึ่งยามนี้ไม่มีแววหยอกเย้าเหลืออยู่ มีเพียงความสำนึกผิดและความรักอันท่วมท้นที่กักเก็บไว้ไม่ไหวอีกต่อไป“เจินเจิน... ฟังข้าให้ดีนะ ข้าขอโทษ...” เว่ยอ๋องเอ่ย น้ำเสียงสั่นเครือเล็กน้อย ดวงตาคมเริ่มแดงระเรื่อ “ความจริงแล้ว... ในตอนนั้นข้ากำลังจะสั่งปล่อยตัวเจ้าจากการกักบริเวณอยู่แล้ว ข้าหาได้ตั้งใจจะกักขังเจ้าไว้ชั่วชีวิตไม่”หลิวรุ่ยหลินชะงักไปเล็กน้อย หัวใจกระตุกวาบเมื่อได้ยินประโยคที่คาดไม่ถึงจากปากสามี น้ำตาที่พยายามสะกดกลั้นไว้จวนเจียนจะหยาดร่วง แต่เมื่อเห็นใบหน้าซีดเซียวของเขา นางจึงแสร้งทำเป็นดุเพื่อกลบเกลื่อนความหวั่นไหว“เรื่องนั้นเอาไว้ก่อนเถอะ ท่านบาดเจ็บอยู่นะ”“ไม่ได้ ข้าต้องบอกเจ้าเดี๋ยวนี้” เว่ยอ๋องสูดหายใจเข้าลึก ข่มกลั้นความเจ็บปวดในอกและเล่าความจริงที่ติดค้างอยู่ให้ฟังอย่างละเอียด “หลังจากข้าได้ฟังคำให้การจากเหล่าสาวใช้ และเรื่องราวใน
ท่ามกลางความครึกครื้นของงานเลี้ยงน้ำชายามบ่าย แสงแดดส่องสะท้อนเครื่องประดับบนมวยผมของเหล่าคุณหนูจนดูระยิบระยับไปทั่วทั้งสวนหลวง มู่หย่งฉีนั่งเอนกายจิบสุราผลไม้อย่างสุนทรีย์อยู่ในฝั่งงานเลี้ยงบุรุษ ท่าทางเสเพลเกียจคร้านดูเป็นธรรมชาติเสียจนไม่มีใครเอะใจว่าเขากำลังจดจ่ออยู่กับสิ่งใด
นอกจากไม่โกรธแล้ว มูหย่งฉียังระเบิดหัวเราะออกมาอย่างชอบใจ แววตาที่มองนางนั้นเต็มไปด้วยความขบขันเขาโน้มหน้าลงมาจนลมหายใจอุ่นๆ เป่ารดข้างแก้มนาง แววตาสุนัขจิ้งจอกพราวระยับ “ในเมื่อเจินเอ๋อร์บอกว่าเปิ่นหวางน่ากินถึงเพียงนี้... เจ้าอยากจะลอง ‘กิน’ เปิ่นหวางจริงๆ สักคำหรือไม่เล่า”‘ไอ้คนหน้าหนา ใครเขาถ
มู่หย่งฉีประคองร่างเล็กของเหยาหลิงเจินเดินเลี่ยงออกมาจากความวุ่นวาย มุ่งหน้าไปยังศาลาหกเหลี่ยมที่ตั้งตระหง่านอยู่ท่ามกลางดงดอกโบตั๋นเมื่อถึงที่หมาย เขาไม่ได้พานางไปนั่งที่ม้านั่งหินเย็นชืด แต่ให้นั่งบนเบาะรองนั่งที่ให้คนมาวางเตรียมไว้แล้ว ก่อนจะบรรจงประคองร่างของแม่นางน้อ
ภายในห้องหนังสือของจวนแม่ทัพฉีหลิง กลิ่นหมึกและกระดาษเก่าเคล้าไปกับกลิ่นกำยานอ่อนๆ หวงเชียนเล่อนั่งจ้องพู่กันในมือนิ่งอยู่นานราวกับกำลังใช้ความคิดอย่างหนัก แม้ภายนอกเขาจะดูสุขุมเยือกเย็นประหนึ่งขุนเขาตามวิสัยแม่ทัพ ทว่าภายในใจกลับมีความกังวลบางอย่างเกี่ยวกับสถานการณ์ของกัวรั่วชิงที่ไม่อาจสลัดทิ้งไป







