พายุในใจ

ปัจจุบัน

บ้านเตชะรัฐ

แก้วในมือเรียวหนาถูกกำแน่น อึดใจต่อมาก็ง้างขึ้นสูงจากนั้นก็ถูกเหวี่ยงลอยว่อนไปกลางอากาศ โดยเจ้าของใส่ความอัดอั้นออกไปเต็มแรง

เมื่อสิ่งเปาะบางร่วงปะทะพื้นแข็ง ๆ ก็ไม่เหลือรูปเดิม และไม่ได้ทำให้คนที่ทุกข์หนักคลายความตึงเครียดลงได้ หากเสียงกระจัดกระจายยิ่งสร้างความโกรธเคืองและหงุดหงิดมากยิ่งขึ้น

“ไอ้เด็กนั้น ที่แท้ก็เป็นลูกไอ้ธานิน เนตรศิริ นี่เอง”

กรามหนาบดเบียด สีหน้าเครียดตึง เมื่อเขาลงทุนว่าจ้างนักสืบ เพื่อหาข้อมูลนักธุรกิจหญิง ธัญกร เทียนเทพ จนรู้เดี๋ยวนี่เองว่าเธอเปลี่ยนมาใช้นามสกุลผู้เป็นแม่ จาก ‘เนตรศิริ’ เป็น ‘เทียนเทพ’ และไม่แปลกใจที่เด็กคนนั้นพูดจาแทงใจดำเข้าเต็ม ๆ หากเขารู้มาก่อนหน้านั้น อย่าหวังว่าจะเดินเข้าไปให้เด็กเมื่อวานซืนถอนหงอกเล่น!

“หากคุณอยากให้บริษัทของคุณอยู่รอด...”  ดวงตากลมใสหากแน่วแน่ ปรายตามองผู้สูงวัย “ก็เอาลูกสาวมาต่อรองสิคะ เผื่อฉันจะสนุกด้วย”

“หมายความว่าไง ทำไมต้องเป็นลูกสาวในเมื่อผลกำไร มันก็คือเงินทั้งนั้น”

คนหัวการค้าพูดเสียงสั่นตกใจ

มุมปากยักกระตุกเพียงนิดแล้วจางหายไป จากนั้นใบหน้าที่ไร้อารมณ์ก็กรีดรอยยิ้มออกมา ดวงตาเปล่งประกายแพรวพราว

คนที่เคยเป็นเสือ แต่กลับไม่เหลือเล็บคมเอาไว้ ทำให้เสือนักล่ารุ่นใหม่ข้ามหน้าไปไกล ไม่ว่าจะเป็นแนวทางในการล่าเหยื่อ หรือกลยุทธเพื่อให้เหยื่อเดินเข้ามาหาเอง ซึ่งมันต่างออกไป ครานี้ผู้สูงวัยนึกขึ้นได้ ข่าวลือมักมีมูลความจริง!

“ทำไมผมต้องทำแบบนั้น”

ชายสูงวัยมองนักธุรกิจรุ่นลูกที่เก่งจนหาตัวจับยากทั้งที่เป็นผู้หญิงด้วยความคลางแคลงใจ

“ก็แล้วแต่คุณ หากไม่อยากให้บริษัทของคุณดำเนินกิจการต่อไปได้... แต่อย่าเพิ่งด่วนตัดสินใจล่ะ ฉันให้เวลาคุณกลับไปคิดหนึ่งอาทิตย์”

ใบหน้ารูปไข่ปัดแต่งไว้อย่างลงตัว สองมือประสานไว้ตรงหน้ามองคนรุ่นพ่อที่มีอาการเหมือนคนน้ำท้วมปาก ด้วยสายตาเย้ยหยัน

“หากคุณยืนยันข้อเสนอเดิม ผมไม่เล่นด้วย”

“หากคุณมีทางเลือกที่ดีกว่าก็เชิญ!”

คนฟังได้แต่กัดฟันกรอดเมื่อโดนเด็กรุ่นลูกตบหน้าด้วยข้อเสนอพิลึกพิลั่นและยังยืนกรานคำเดิม

         “ที่ผมมานี่ ไม่ใช่มาเสนอข้อตกลงแบบนี้ และเป็นไปไม่ได้ ที่ผมจะเอาลูกสาวของผมมาเล่นกับเรื่องพวกนี้”

ชายสูงเอ่ยอย่างผิดหวัง และพยายามกดอารมณ์ไว้ ทั้งนี้ก็เพื่อความอยู่รอดของอาชีพรับเหมาก่อสร้างที่ขาดทุนไปหลายครั้ง จนทางบริษัทขาดสภาพคล่อง

 ...เมื่องบหมดและสร้างไม่เสร็จตามกำหนด และนั่นหมายถึงอีกฝ่ายจะต้องเรียกร้องค่าเสียหาย!

วิธีไหนที่พอจะยื้อบริษัทไว้ได้ เขาจึงทำทุกอย่าง และนั่นหมายถึงคนในครอบครัวด้วย ที่จะอยู่อย่างสุขสบายต่อไป

         เสียงฮึในลำคอถูกส่งออกมาเบาๆ หากแต่คนที่นั่งอยู่ใกล้ได้ยินชัดเจน

         “แค่มาเสนอให้ช่วยถือหุ้นครึ่งหนึ่ง ในบริษัทที่ใกล้จะล่ม มันไม่เป็นความคิดที่ทำให้สนใจหรอกคุณปิยะ เตชะรัฐ” น้ำเสียงราบเรียบหากหนักแน่น เอ่ยเรียกอีกคนเต็มยศ

ท่าทางจองหองไม่ยอมใครของ ธัญกร เทียนเทพ วัยสามสิบปี ที่เคยฟังจากเพื่อนนักธุรกิจด้วยกัน ซึ่งการทำงานรุ่งเรืองข้ามหน้าข้ามตานักธุรกิจรุ่นก่อน ๆ ไปหลายก้าว อีกทั้งแนวการตลาดส่งออกอิเล็กทรอนิกส์และเครื่องประดับไปยังต่างประเทศ ทำรายได้เป็นกอบเป็นกำ ทำให้ธุรกิจขยายสู่วงกว้าง เป็นคนละเอียดไม่ยอมเสียเปรียบให้ใคร ทุกคนมองว่าเป็นนักธุรกิจใจแคบและเหลี่ยมจัด...

เป็นความจริงทุกอย่าง! แต่ปิยะยอมรับ แต่ไม่ได้ชื่นชมหรือเยินยอ หากแต่แค้นเคืองผู้หญิงตรงหน้าที่สุด

“ว่าไง...” ธัญกรถามซ้ำเมื่อคนสูงวัยเงียบไป “หากคุณไม่สนใจข้อเสนอก็ไปหาที่อื่น เพราะธุรกิจของเรารายได้ดีอยู่แล้ว จึงไม่จำเป็นต้องหาอย่างอื่นเข้ามาทำให้ยุ่งยาก”

         คำพูดนั้น ทำให้ผู้สูงวัยถึงกับหันหลังให้หญิงสาวรุ่นลูกทันที โดยคิดว่าประตูห้องทำงานห้องนี้ คือทางออกที่ผู้สูงวัยอย่างเขาจะกลับไปตั้งหลักใหม่ โดยไม่หวนกลับมาที่นี่อีกเป็นอันขาด

         ให้ตาย เขาก็ไม่ให้ลูกสาวคนเดียวมารับรู้เรื่องนี้เด็ดขาด..!    ปิยะ ย้ำกับตัวเอง

“เช่นนั้นฉันก็พูดไว้ตรงนี้ หากไม่มีลูกของคุณมาด้วย ก็ไม่ต้องเหยียบมาที่นี่อีก...”

คำพูดทิ้งทายยังก้องตามหลังให้เจ็บใจ...

บ้านเตชะรัฐในห้องทำงานตอนนี้...คำพูดนั้น ตามมาตอกย้ำอยู่ในโสตประสาททุกคำพูด ทุกสีหน้าและท่าทางของหญิงสาวรุ่นลูกรวมทั้งคำพูดถากถาง สร้างความเจ็บช้ำจนยากที่จะลืม ใบหน้าผู้สูงวัยที่เคยเต็มไปด้วยความสุข ไม่เหลือร่องรอยเค้าเดิมไว้ให้เห็น เมื่อความทุกข์และปัญหา เป็นบ่อเกิดของความทุกข์สะสม มารวมตัวกันกดดันให้เขาต้องรีบหาทางออกให้เร็วที่สุด