Home / มาเฟีย / ปั้นรักมาเฟียร้าย / ตอนที่ 2 ชีวิตที่ไร้ทางเลือก

Share

ตอนที่ 2 ชีวิตที่ไร้ทางเลือก

last update publish date: 2026-06-12 16:21:07

ประมาณครึ่งชั่วโมงต่อมา รถยนต์สีดำก็เลี้ยวผ่านประตูเหล็กบานใหญ่เข้าไปด้านในคฤหาสน์หรู ปั้นหยอมองออกไปนอกหน้าต่างอย่างตกตะลึง พื้นที่กว้างมหาศาลถูกล้อมด้วยกำแพงสูง มีการ์ดติดอาวุธยืนอยู่แทบทุกจุด ที่นี่ดูไม่ต่างจากคุกและเธอกำลังจะถูกขังอยู่ในนั้น

รถจอดสนิทหน้าตัวคฤหาสน์คิรันลงจากรถก่อนจะหันกลับมามองปั้นหยา

“ลงมา”

ปั้นหยายังคงนั่งนิ่งด้วยท่าทางดื้อรั้น

“ฉันจะกลับบ้าน”

“ที่คอนโดเธอตอนนี้ มีคนรออยู่เต็มไปหมด”

หญิงสาวหน้าเสียทันทีเมื่อได้ยินคิรันมองเธออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนพูดต่อด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย

“ถ้าอยากรอด ก็อยู่กับฉัน”

คำพูดนั้นไม่ได้ฟังดูเหมือนการช่วยเหลือ แต่มันเหมือนคำสั่งมากกว่า ปั้นหยากำชายกระโปรงแน่น ดวงตาสั่นไหวขณะมองผู้ชายตรงหน้า เขายืนอยู่ท่ามกลางสายฝนที่ยังโปรยลงมาไม่หยุด เสื้อเชิ้ตสีดำเปียกชื้นเล็กน้อย แต่กลับยิ่งทำให้คิรันดูอันตรายขึ้นกว่าเดิมหลายเท่า

“ฉันไม่เชื่อคุณ”

เสียงเธอเบาจนแทบเป็นกระซิบ คิรันมองเธอนิ่ง ๆ ก่อนเอียงหน้ามองเล็กน้อย

“แล้วเธอมีทางเลือก?”

ปั้นหยานิ่งไปพลางครุ่นคิดคำตอบในหัวประผล ไม่มี เพราะตอนนี้เธอไม่เหลือใครเลยจริง ๆ

หญิงสาวเม้มริมฝีปากแน่น ก่อนค่อย ๆ ก้าวลงจากรถอย่างลังเล ทันทีที่เท้าแตะพื้น ลูกน้องหลายคนก็โค้งศีรษะให้คิรันทันที

“นายครับ”

“อืม”

เขาตอบสั้น ๆ แล้วเดินนำเข้าคฤหาสน์โดยไม่หันกลับมามองว่าเธอจะตามหรือไม่ ปั้นหยาจำใจเดินตามไปเงียบ ๆ ด้านในคฤหาสน์หรูหราจนแทบเหมือนโรงแรมระดับหกดาว พื้นหินอ่อนสีดำสะท้อนแสงแชนเดอเลียร์ระยิบระยับ ทุกอย่างดูแพง ดูสมบูรณ์แบบ แต่กลับไม่มีความอบอุ่นเลยสักนิด

“พาเธอไปห้อง” คิรันสั่งลูกน้อง ก่อนปลดนาฬิกาออกจากข้อมืออย่างเหนื่อยล้า

“เดี๋ยวนะ!” ปั้นหยารีบเรียกเขาไว้ ชายหนุ่มชะงักฝีเท้าเล็กน้อย ก่อนหันกลับมา

“พี่ชายฉันอยู่ไหน”

ดวงตาคมเข้มมองเธออยู่ครู่หนึ่งก่อนให้คำตอบต่อผู้ถาม

“ถ้าฉันเจอมันก่อน เธอจะได้เจอ”

คำตอบนั้นทำให้หัวใจของหญิงสาวจมดิ่งกว่าเดิม คิรันหันกลับ เตรียมเดินขึ้นบันได แต่เสียงเล็ก ๆ ของเธอก็ดังขึ้นอีกครั้ง

“คุณจะขังฉันไว้จริง ๆ เหรอ”

คราวนี้เขาหยุดเดินความเงียบปกคลุมทั่วโถงกว้าง ก่อนที่ชายหนุ่มจะหันกลับมาช้า ๆ

“จะอยากเรียกแบบนั้นก็แล้วแต่”

“ฉันไม่ใช่นักโทษ!”

“แต่เธอเป็นหลักประกัน”

ประโยคนั้นเหมือนมีอะไรหนัก ๆ ทุบลงกลางอก ปั้นหยารู้สึกจุกจนพูดไม่ออก คิรันมองใบหน้าซีดเซียวของเธออยู่พักหนึ่ง ก่อนพูดต่อด้วยน้ำเสียงเรียบ

“อยู่ที่นี่ เธอจะปลอดภัย”

“แล้วถ้าฉันไม่อยากอยู่ล่ะ”

“งั้นก็ลองหนีดู”

สายตาของเขาเย็นเฉียบขึ้นทันที ก่อนเอ่ยประโยคถัดมา

“แต่ฉันเตือนไว้ก่อนข้างนอกนั่นอันตรายกว่าฉันเยอะ”

หลังพูดจบ คิรันก็เดินขึ้นชั้นบนไปทันที ทิ้งให้ปั้นหยายืนนิ่งอยู่ตรงนั้นด้วยความรู้สึกสับสนเวียนวนอยู่ในหัวอย่างปลงไม่ตก

“เชิญครับคุณปั้นหยา”

เสียงลูกน้องดังขึ้นเบา ๆ หญิงสาวสูดหายใจลึก ก่อนเดินตามอีกฝ่ายไปอย่างหมดแรง

ห้องพักของเธออยู่ชั้นสองสุดทางเดิน ทันทีที่ประตูเปิดออก ปั้นหยาก็ชะงัก ห้องกว้างขวางโอ่อ่ากว้างเกินกว่าจะเป็นห้องขัง เตียงขนาดใหญ่ตั้งอยู่กลางห้อง กระจกสูงบานใหญ่เผยให้เห็นวิวเมืองยามค่ำคืน ทุกอย่างหรูหราจนน่าตกใจ แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็ยังรู้สึกเหมือนถูกขังอยู่ดี

“โทรศัพท์ของฉัน”

“นายจะคืนให้เมื่อถึงเวลาครับ”

“แล้วฉันจะติดต่อใครได้ยังไง”

ลูกน้องชายเงียบไปเล็กน้อย ก่อนตอบเสียงเรียบนิ่ง

“ช่วงนี้คุณไม่ควรติดต่อใครครับ”

ปั้นหยาหัวเราะออกมาเบา ๆ อย่างคนใกล้หมดแรง

“แม้แต่สิทธิ์จะใช้ชีวิตตัวเอง ฉันก็ไม่มีแล้วสินะ”

อีกฝ่ายไม่ตอบเพราะทุกคนในบ้านหลังนี้รู้ดีคำพูดของคิรันคือคำสั่งเด็ดขาด เมื่อประตูห้องปิดลง ความเงียบก็เข้าปกคลุมทันที  ปั้นหยาค่อย ๆ ทรุดตัวลงนั่งข้างเตียงก่อนน้ำตาที่กลั้นไว้นานจะไหลออกมาช้า ๆ

เธอไม่รู้ว่าพี่ชายอยู่ไหน ไม่รู้ว่าตัวเองกำลังจะเจอกับอะไร รู้แค่ว่าตั้งแต่วินาทีที่เจอผู้ชายชื่อคิรัน ชีวิตของเธอก็ไม่มีวันกลับไปเหมือนเดิมอีกแล้ว

และในเวลาเดียวกันนั้นเองภายในห้องทำงานชั้นบน คิรันกำลังยืนมองภาพจากกล้องวงจรปิดที่ถ่ายทอดภาพผู้หญิงในห้องพักแบบเรียลไทม์ ดวงตาคมเข้มจับจ้องใบหน้าที่เต็มไปด้วยน้ำตาของปั้นหยาเงียบ ๆ

“นายครับ” ลูกน้องคนสนิทเดินเข้ามา หยุดตรงหน้าผู้เป็นนายแล้วรายงานต่อถึงความเคลื่อนไหว

“เจอร่องรอยพี่ชายเธอแล้ว”

คิรันละสายตาจากจอช้า ๆ แล้วเงยหน้ามองลูกน้องก่อนย้อนถาม

“อยู่ไหน”

“ท่าเรือฝั่งตะวันออกครับ”

ชายหนุ่มยิ้มมุมปากเย็นชาแต่คำพูดถัดมากลับทำให้ลูกน้องชะงักไปเล็กน้อย

“ยังไม่ต้องจับ”

“ครับ?”

คิรันหยิบบุหรี่ขึ้นมาจุดก่อนพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

“ปล่อยมันหนีไปก่อน”

“แต่ถ้าปล่อยไว้นาน...”

“มันต้องกลับมา”

เขาพ่นควันออกช้า ๆ ก่อนสายตาจะเหลือบกลับไปมองหญิงสาวบนหน้าจออีกครั้ง

“เพราะน้องสาวมันอยู่ที่นี่”

เช้าวันต่อมาปั้นหยาสะดุ้งตื่นเพราะเสียงเคาะประตูห้อง เธอลืมตาขึ้นอย่างงัวเงีย ก่อนจะนึกขึ้นได้ทันทีว่าตัวเองไม่ได้อยู่คอนโด เมื่อคืนเธอแทบไม่ได้นอน เพราะทุกครั้งที่หลับตา ภาพสายตาเย็นชาของคิรันจะลอยเข้ามาในหัวหลอกหลอนเธอซ้ำ ๆ

“คุณปั้นหยาคะ” เสียงผู้หญิงดังขึ้นจากหน้าห้อง

“ฉันเอาเสื้อผ้ามาให้ค่ะ”

ปั้นหยาลุกไปเปิดประตูอย่างระวัง ก่อนพบหญิงวัยกลางคนในชุดแม่บ้านยืนอยู่ด้านนอก

“สวัสดีค่ะ ฉันชื่อป้าแย้มดูแลเรื่องอาหารกับห้องพักในบ้านนี้”

น้ำเสียงอีกฝ่ายอ่อนโยนผิดกับบรรยากาศของคฤหาสน์หลังนี้จนปั้นหยารู้สึกแปลกใจ

“นายให้เอามาให้ค่ะ”

แม่บ้านส่งถุงเสื้อผ้าแบรนด์ดังหลายถุงให้ ปั้นหยามองอย่างอึ้งก่อนเอ่ยปฏิเสธ

“ฉันไม่เอา”

“คะ?”

“ฉันไม่ใช่ผู้หญิงของเขา ฉันไม่จำเป็นต้องใช้ของพวกนี้”

ป้าแย้มหน้าเจื่อนเล็กน้อย

“แต่ถ้าคุณไม่รับ นายอาจไม่พอใจนะคะ”

“เขาจะพอใจหรือไม่ มันก็เรื่องของเขา”

ปั้นหยาพูดเสียงแข็ง ก่อนหันหลังกลับเข้าห้อง แต่ยังไม่ทันปิดประตู มือหนาของใครบางคนก็ผลักประตูไว้เสียก่อน

ปึก! หญิงสาวชะงักทันทีเธอหันกลับไปมองพบคิรันยืนอยู่ตรงนั้น เขาอยู่ในชุดเชิ้ตสีดำกับกางเกงสแล็กเรียบหรู ผมที่เคยยุ่งเมื่อคืนถูกเซ็ตขึ้นเล็กน้อย ทำให้ใบหน้าคมคายนั้นดูเย็นชาและสมบูรณ์แบบจนเกินจริง ดวงตาคมเข้มมองเธอนิ่ง ๆ ก่อนเอ่ย

“ตื่นสาย”

เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นเรียบ ๆ ป้าแย้มรีบก้มหน้าแล้วเดินออกไปทันที เหลือเพียงความเงียบอึดอัดระหว่างคนสองคน ปั้นหยาถอยหลังหนึ่งก้าวโดยอัตโนมัติ เมื่อคิรันค่อย ๆ ก้าวขาเข้ามาใกล้อย่างเนิบนาบ

“คุณเข้าห้องคนอื่นโดยไม่เคาะประตูหรือไง”

“ฉันเคาะแล้ว”

“แต่ฉันไม่ได้อนุญาต”

“ที่นี่ไม่ใช่บ้านเธอ”

คำตอบนั้นทำให้หญิงสาวกัดริมฝีปากแน่น คิรันปรายตามองถุงเสื้อผ้าที่ถูกวางทิ้งไว้ ก่อนเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย

“ทำไมไม่เอา”

“ฉันไม่อยากได้”

“ดื้อ”

“ฉันไม่ได้ดื้อ ฉันแค่ไม่อยากรับอะไรจากคุณ”

ชายหนุ่มเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนเดินเข้ามาใกล้ขึ้น ยิ่งเขาเดินเข้ามา ปั้นหยาก็ยิ่งถอย จนสุดท้ายแผ่นหลังบางแนบเข้ากับผนัง เธอไร้หนทางหลีกหนี หัวใจเธอเริ่มเต้นแรงอย่างควบคุมไม่อยู่ คิรันหยุดอยู่ตรงหน้า ก่อนก้มลงเล็กน้อย

“รู้ไหมว่าอะไรคือข้อเสียของคนปากเก่ง”

ลมหายใจอุ่นร้อนของเขาเฉียดผ่านใบหน้าเธอเบา ๆ ปั้นหยาพยายามเมินสายตาของเขา

“ฉันไม่อยากรู้”

“มักจะโดนจัดการก่อนคนอื่น”

“คุณขู่ฉันเหรอ”

“เปล่า”

มุมปากหยักยกขึ้นเล็กน้อยก่อนเอ่ยคำเดียวสั้น ๆ

“เตือน”

หญิงสาวจ้องเขาอย่างไม่ยอมแพ้ แม้ในใจจะเริ่มกลัวก็ตาม

“ต่อให้คุณขังฉันไว้ คุณก็ไม่มีวันบังคับให้ฉันยอมคุณได้”

สิ้นประโยคนั้น บรรยากาศรอบตัวก็เงียบลงทันทีคิรันมองเธอนิ่งมาก นิ่งจนปั้นหยาเริ่มไม่แน่ใจว่าตัวเองพูดแรงเกินไปหรือเปล่า แต่แล้วก็ไม่เป็นดั่งที่เธอจินตนาการ

“ก็ดี”

“…..”

“ฉันชอบอะไรยาก ๆ”

หัวใจเธอกระตุกวูบก่อนจะรีบผลักอกเขาออกเต็มแรง

“ถอยไป!”

คิรันยอมถอยแต่โดยดี ทว่าดวงตาของเขายังจับจ้องเธอไม่ละห่าง

“ลงไปกินข้าว”

“ฉันไม่หิว”

“แต่ฉันไม่ชอบให้คนของตัวเองอดอาหาร”

คำว่าคนของตัวเองทำให้ปั้นหยาหน้าแดงขึ้นมาทันที

“ฉันไม่ใช่คนของคุณ!”

คิรันเงียบไปชั่วครู่ก่อนตอบด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบจนคนฟังขนลุก

“ตอนนี้ใช่”

หลังพูดจบเขาก็เดินออกจากห้องไปทิ้งให้ปั้นหยายืนนิ่ง หัวใจเต้นแรงอย่างห้ามไม่ได้

เธอเกลียดที่ผู้ชายคนนี้ชอบพูดเหมือนทุกอย่างอยู่ในการควบคุมของเขาและที่แย่ที่สุดคือเขาทำให้เธอเริ่มรู้สึกว่ามันเป็นแบบนั้นจริง ๆ

ขณะที่ปั้นหยาพยายามตั้งสติ เสียงโทรศัพท์ของคิรันที่ลืมไว้บนโต๊ะข้างประตูก็ดังขึ้น หญิงสาวชะงักเพราะหน้าจอขึ้นชื่อสายเรียกเข้าเพียงคำเดียวเมียเก่า

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • ปั้นรักมาเฟียร้าย    ตอนที่ 95 จนต้องหลั่งน้ำตา

    ตอนที่ 95จนต้องหลั่งน้ำตาสามสัปดาห์ผ่านไปแบบแทบไม่ได้นอน โรงแรมหรูถูกเนรมิตเป็นสถานที่จัดงานวิวาห์ตลบอบอวลด้วยดอกไม้สีขาวและครีมสุดอลังการ ทุกอย่างสมบูรณ์แบบราวนิยาย ทว่าเบื้องหลังคือสภาพศพเดินได้ของทีมงานคีร์นั่งหมดสภาพบนเก้าอี้ เสื้อผ้าและผมเผ้ายุ่งเหยิง ขอบตาคล้ำดำเป็นแพนด้า"กูประกาศเลย... ชาตินี้กูจะไม่จัดงานแต่งให้ใครอีกแล้ว"ซิ่วอิงที่สภาพยับเยินไม่แพ้กันพิงโซฟาหลับตาแน่น"เห็นด้วย... ครั้งเดียวพอ"ส่วนมิ้นท์กับทีมงานนอนแผ่หราอยู่มุมฮอลล์"ฉันปวดหลังมาก""ฉันปวดไปหมด""ฉันเห็นดอกไม้แล้วจะร้องไห้" เสียงบ่นดังระงมปั้นหยาหัวเราะเบา ๆ มองทุกคนด้วยแววตาซาบซึ้ง"ขอบคุณทุกคนมากจริง ๆ นะคะที่เหนื่อยเพื่อฉันขนาดนี้""หยุดเลยยัยปั้น!"ทีมงานรีบสวน "งานอลังการขนาดนี้ พวกหนูเอาไปเล่าได้ทั้งชีวิต!""จริง! ถึงจะใกล้ตายก็ยอม!"เสียงหัวเราะดังขึ้นอีกครั้ง จังหวะนั้นคิรันที่เพิ่งวางสายก็เดินเข้ามา ว่าที่เจ้าบ่าวยังดูหล่อเนี้ยบเป๊ะราวกับไม่เคยผ่านนรกสามสัปดาห์มาเลยสักนิด คีร์มองแล้วหมั่นไส้"มึงไม่รู้จักเหนื่อยบ้างหรือไงวะ""เหนื่อย" คิรันตอบนิ่ง ๆ "...แต่คุ้ม"ปั้นหยาหน้าแดงก่ำ ส่วนคีร์ได้แ

  • ปั้นรักมาเฟียร้าย    ตอนที่ 94 งานระดับชาติ

    ตอนที่ 94งานระดับชาติช่วงเย็นวันเดียวกัน ณ คฤหาสน์หรูหลังงามของคิรัน บรรยากาศในห้องนั่งเล่นอบอวลด้วยเสียงหัวเราะของปั้นหยากับมิ้นท์ที่เพิ่งกลับจากทริปช้อปปิ้ง ถุงสินค้าแบรนด์เนมวางเรียงรายระเกะระกะเต็มโซฟา จนป้าแย้มเดินผ่านมาเห็นแล้วต้องส่ายหน้าด้วยความเอ็นดู"คุณคิรันคะ นี่พากันไปเหมาทั้งห้างเลยหรือเปล่าเนี่ย""ของลูกผมน่ะครับป้าแย้ม" คิรันตอบหน้าตายปั้นหยาหันขวับไปมองค้อนทันควัน "ลูกยังไม่ทันจะปฏิสนธิเกิดมาเลยนะคะคุณคิรัน!""ก็ต้องเตรียมการไว้ล่วงหน้าสิ""คุณคิรัน!"มิ้นท์หลุดหัวเราะคิก "ฉันว่านะปั้นหยา พอน้องเกิดมาเมื่อไหร่ ต้องโดนคุณคิรันสปอยล์จนเสียคนแน่ ๆ""ก็ลูกผมนี่" คิรันตอบเสียงเรียบราวกับเป็นเรื่องธรรมดาที่สุดในโลก ปั้นหยายยกมือขึ้นกุมขมับทันทีทว่ายังไม่ทันจะได้เถียงอะไรต่อ เสียงแจ้งเตือนข้อความในโทรศัพท์มือถือก็ดังประสานกันขึ้นหลายเครื่องคีร์ที่นั่งไขว่ห้างเล่นมือถืออยู่ฝั่งตรงข้ามเลิกคิ้วสูง "ไลน์กลุ่ม?"ซิ่วอิงก้มมองหน้าจอแล้วอ่านออกเสียงตามตัวอักษร"พวกมึงมาที่บ้านกูด่วน มีเรื่องสำคัญจะแจ้ง"คีร์เงยหน้าสบตากับคิรันทันที"ไอ้คิรัน ตัวมึงนั่งหัวโด่อยู่ตรงนี้กับพวกกูเ

  • ปั้นรักมาเฟียร้าย    ตอนที่ 93 ไม่รีบ ไม่เร่ง เดี๋ยวให้เรียนรู้เอง

    ตอนที่ 93ไม่รีบ ไม่เร่ง เดี๋ยวให้เรียนรู้เองคีร์หมุนตัวเดินกลับไปทรุดนั่งลงบนเก้าอี้ทำงาน ทอดสายตามองตรงมาด้วยประกายตาเอ็นดูระคนขบขัน"อยากจะลงเล่นสนุกบทไหน เชิญตามสบายเลยครับ ผมพร้อมเปิดทางให้คุณอาละวาดได้เต็มที่"ก้อนเนื้อในอกซ้ายของมิ้นท์กระตุกไหวให้กับน้ำเสียงทุ้มต่ำที่แฝงความตามใจอย่างถึงที่สุด หญิงสาวแสร้งกระแอมกลบเกลื่อนความเขิน"ถ้าอย่างนั้น... ช่วยซัพพอร์ตฉันหน่อยนะคะคุณคีร์""ได้เสมอครับ" คีร์สวนกลับทันควัน "อยากได้ระดับความรุนแรงเบอร์ไหนดีล่ะ"มิ้นท์จุดรอยยิ้มร้ายกาจที่มุมปาก"เอาแบบ... เจ็บลึกจนไม่มีวันลืมเลยค่ะ"คีร์หลุดหัวเราะในลำคอ "โหมดนี้ก็น่ากลัวใช่ย่อยแฮะ""ก็แค่อยากเปลี่ยนมาลองสวมบทผู้ล่าดูบ้าง" หญิงสาวหันไปสบตากับชายหนุ่ม "เชิญตัวแทนจากไอวาร่า ครีเอทีฟ เข้ามาได้เลยค่ะ"คีร์เอื้อมมือไปกดอินเตอร์คอมต่อสายหาเลขาฯ หน้าห้องทันทีเพียงไม่กี่นาทีต่อมา บานประตูห้องทำงานก็ถูกผลักเปิดออก ผู้จัดการหนุ่มใหญ่แห่งไอวาร่าก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าตึงเครียดและหวาดวิตกจนปิดไม่มิด ทว่าทันทีที่เห็นว่าภายในห้องไม่ได้มีเพียงแค่คีร์ ร่างทั้งร่างก็ชะงักกึกตาค้าง"มิ้นท์?!"หญิงสาวไม่มีแม้แต

  • ปั้นรักมาเฟียร้าย    ตอนที่ 92 การเอาคืนที่สะใจ

    ตอนที่ 92การเอาคืนที่สะใจทว่าหลังจากก้าวขึ้นมานั่งประจำที่บนรถสปอร์ตได้ไม่นาน มิ้นท์ก็เริ่มขมวดคิ้วมุ่น เมื่อสังเกตเห็นทิศทางเส้นทางบนท้องถนน“เดี๋ยวค่ะคุณคีร์... นี่มันไม่ใช่เส้นทางที่จะไปร้านอาหารนี่นา”“อือ” คีร์พยักหน้ารับสั้น ๆ“แล้วคุณกำลังจะพาฉันไปไหนเนี่ย”“ไปบริษัท”“หา?!” หญิงสาวหันขวับมามองตาโตทันที “บริษัทอะไรอีกคะ!”“บริษัทที่ทำงานของผมเอง” เขาตอบกลับด้วยน้ำเสียงสบาย ๆ ราวกับกำลังพึมพำเรื่องดินฟ้าอากาศมิ้นท์อึ้งค้างเติ่งไปพักใหญ่ ก่อนจะเริ่มเกิดอาการระแวดระวังภัย“คุณคิดจะวางแผนทำอะไรแปลก ๆ อีกแน่ ๆ”“ก็บอกแล้วไงว่าจะพาไปกินข้าว”“แล้วทำไมต้องถ่อไปกินถึงบริษัทของคุณด้วยฮะ”“ก็เพราะว่าผมยังเคลียร์สงานของตัวเองไม่เสร็จน่ะสิ” คีร์หันมาโปรยรอยยิ้มกรุ้มกริ่มตรงมุมปาก“และที่สำคัญคือ อยากพาคุณไปอยู่ข้าง ๆ ด้วย”ก้อนเนื้อในอกซ้ายของมิ้นท์สะดุดกึกอีกหน ทว่าหญิงสาวต้องรีบดึงสติกลับมาจากภวังค์หวานนั้น“ฉันไม่ใช่เลขาฯ ส่วนตัวของคุณซะหน่อย”“ก็ลองย้ายมาเป็นดูสิ”“คุณคีร์!”ชายหนุ่มระเบิดเสียงหัวเราะชอบใจทันควัน ก่อนจะบังคับรถสปอร์ตหรูเลี้ยวผ่านป้อมยามเข้าสู่เขตอาคารสำนักงานใหญ่ของ

  • ปั้นรักมาเฟียร้าย    ตอนที่ 91 ความวุ่นวายสุดน่ารัก

    ตอนที่ 91ความวุ่นวายสุดน่ารักเช้าวันต่อมาภายในคฤหาสน์หลังงามของคิรันค่อนข้างวุ่นวาย ป้าแย้มพร้อมด้วยกลุ่มแม่บ้านอีกหลายชีวิตกำลังช่วยกันจัดวางอาหารมื้อเช้าอย่างพิถีพิถันสุดฝีมือ หลังจากเมื่อคืนนี้ท่านประธานคิรันรัวสั่งเพิ่มเมนูพิเศษสำหรับคนท้องยาวเหยียดจนทุกคนแทบจำไม่หวาดไม่ไหว‘ห้ามรสจัดห้ามหวานเกินไป ห้ามของมัน ของดิบทุกชนิดห้ามเด็ดขาด แล้วผลไม้ต้องคัดสดใหม่ทุกวัน น้ำดื่มต้องอุ่นพอดี กาแฟงด ชางด น้ำเย็นงด ส่วนพวกของหมักของดองห้ามเอาเข้ามาใกล้รั้วบ้าน’น้ำเสียงทุ้มต่ำเฉียบขาดของคิรันเมื่อคืนยังคงดังก้องวนเวียนอยู่ในหัวป้าแย้มจนสลัดไม่หลุด แม่บ้านบางคนถึงกับแอบขยับมากระซิบกระซาบปนขำขัน“คุณคิรันดูตื่นเต้นยิ่งกว่าคนท้องเองอีกนะคะป้า”“นั่นสิ เมื่อคืนป้ายังเห็นคุณเขานั่งหน้าเครียดอ่านข้อมูลเรื่องคนท้องในแท็บเล็ตอยู่เลยจนถึงตีสองนู่น” ป้าแย้มหลุดหัวเราะเอ็นดู “คุณเขาเห่อลูกมากจริง ๆ”จังหวะนั้นเอง เสียงฝีเท้าก้าวสม่ำเสมอก็ดังแว่วมาจากทางโถงบันได ทุกสายตาหันไปมองเป็นจุดเดียวทันที ปั้นหยาค่อย ๆ ก้าวเดินลงมาช้า ๆ ในชุดเดรสเนื้อนุ่มสีอ่อนสบายตา ฝ่ามือน้อยเกาะกุมราวบันไดไว้หลวม ๆ ใบหน้าหวาน

  • ปั้นรักมาเฟียร้าย    ตอนที่ 90 น่าจะใช่

    ตอนที่ 90 น่าจะใช่มิ้นท์ถึงกับนิ่งอึ้งสนิทของจริง คราวนี้อุณหภูมิความร้อนเริ่มแล่นริ้วขึ้นมาบนใบหน้าจนร้อนผ่าว ส่วนคนจุดชนวนระเบิดก็ยังคงบังคับรถหน้าตาเฉย ราวกับไม่ได้เพิ่งโยนระเบิดลูกใหญ่ใส่หัวใจของใครบางคน หญิงสาวรีบหันหน้ากลับไปมองวิวข้างทางด้านนอกทันควัน พึมพำเสียงอุบอิบในลำคอ“คนเจ้าชู้...”คีร์แว่วได้ยินคำประนามนั้นชัดเจน เขาหัวเราะในลำคออย่างอารมณ์ดี และนี่นับเป็นครั้งแรกที่การร่วมทางกลับบ้านของคนทั้งคู่ ไม่ได้มีเพียงแค่ความวุ่นวาย และเสียงทะเลาะเบาะแว้งเหมือนทุกครั้งที่ผ่านมารถสปอร์ตสีดำเคลื่อนตัวฝ่าความมืดของถนนยามวิกาลอย่างเงียบ ๆ ภายในห้องโดยสารมีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศ และเสียงเพลงสากลคลอเคลียแผ่วเบา มิ้นท์ยังคงนั่งกอดกระเป๋าคู่ใจไว้แน่น พยายามจับจ้องออกไปนอกหน้าต่างเพื่อหลบหนีสายตาของคนข้าง ๆ หลังจากโดนอีกฝ่ายหยอดคำหวานจนใจเต้นไม่เป็นจังหวะมาตลอดทาง ส่วนคีร์ก็ยังคงขับรถด้วยท่าทีผ่อนคลายสบายใจจู่ ๆ เสียงสัญญาณโทรศัพท์ของมิ้นท์ก็แผดเสียงดังขึ้น หญิงสาวรีบกดปุ่มรับสายทันที“ค่ะพี่...”ทว่าเพียงไม่กี่วินาทีถัดมา สีหน้าหวานก็แปรเปลี่ยนไปในทันใด“ตอนนี้เลยเหรอคะ... ค่ะ ๆ

  • ปั้นรักมาเฟียร้าย    ตอนที่ 11 หนีไม่พ้น

    หัวใจของปั้นหยาสั่นสะท้านจนแทบควบคุมไม่ได้ ความใกล้ชิดในระดับที่ลมหายใจอุ่นของคิรันปะทะเข้ากับผิวแก้วนั้น รุนแรงและจู่โจมความรู้สึกเธออย่างหนักหน่วง ใกล้เสียจนเธอรู้ดีว่านาทีนี้ เธอหนีหัวใจตัวเองไม่พ้นอีกแล้ว“คุณพูดเหมือนคนคลั่งรักฉันงั้นแหละ”ปั้นหยาพยายามเค้นเสียงให้ดูเป็นปกติที่สุด ทว่ามันกลับแ

  • ปั้นรักมาเฟียร้าย    ตอนที่ 10  เสียใจไหม?

    คิรันจ้องมองเธอเนิ่นนานโดยไม่เอ่ยคำใด ก่อนจะค่อย ๆ โน้มตัวลงดึงร่างอรชรเข้าหาตัวอย่างช้า ๆ อ้อมกอดครั้งนี้ปราศจากความดุดันหรือการบังคับขู่เข็ญ มีเพียงความเงียบงันและไออุ่นที่โอบล้อมกายเธอไว้ คล้ายเป็นที่พักพิงเดียวท่ามกลางพายุ“เสียใจไหม” เสียงทุ้มต่ำถามชิดใบหู ปั้นหยาหลับตาลงอย่างอ่อนแรง ใจหนึ่งเธ

  • ปั้นรักมาเฟียร้าย    ตอนที่ 9 มีเวลาทั้งชีวิต

    ทั่วทั้งโกดังตกอยู่ในความเงียบงันอย่างสมบูรณ์ ปั้นหยาเบิกตากว้างด้วยความคาดไม่ถึง“คิรัน”“ฉิบหายแล้ว” พี่ชายของเธอกลับสบถออกมาแผ่วเบาเขาย้ำคำนั้นออกมาอย่างหมดแรง ส่วนปั้นหยาในตอนนี้สมองขาวโพลนจนคิดอะไรไม่ออก เธอมองผู้ชายที่อยู่ตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่บรรยายไม่ถูก“คุณพูดอะไรออกมารู้ตัวไหม”“รู้”

  • ปั้นรักมาเฟียร้าย    ตอนที่ 8 ไม่มีวันปล่อย

    ปัง!ประตูโกดังถูกกระแทกจนระเบิดออก ชายชุดดำกรูเข้ามาพร้อมกับพายุขวากหนามของกระสุนปืนที่ดังระงมไปทั่วพื้นที่ ปั้นหยาใจหายวูบเมื่อร่างของลูกน้องที่คุมตัวเธออยู่ถูกยิงล้มพับลงข้างกาย เหตุการณ์ทุกอย่างชุลมุนวุ่นวายจนประสาทสัมผัสของเธอประผลตามไม่ทัน และท่ามกลางกลุ่มควันและเสียงปืนนั้นเอง... เธอเห็นเขา

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status