ตอนที่ 2 ชีวิตที่ไร้ทางเลือก

ประมาณครึ่งชั่วโมงต่อมา รถยนต์สีดำก็เลี้ยวผ่านประตูเหล็กบานใหญ่เข้าไปด้านในคฤหาสน์หรู ปั้นหยอมองออกไปนอกหน้าต่างอย่างตกตะลึง พื้นที่กว้างมหาศาลถูกล้อมด้วยกำแพงสูง มีการ์ดติดอาวุธยืนอยู่แทบทุกจุด ที่นี่ดูไม่ต่างจากคุกและเธอกำลังจะถูกขังอยู่ในนั้น

รถจอดสนิทหน้าตัวคฤหาสน์คิรันลงจากรถก่อนจะหันกลับมามองปั้นหยา

“ลงมา”

ปั้นหยายังคงนั่งนิ่งด้วยท่าทางดื้อรั้น

“ฉันจะกลับบ้าน”

“ที่คอนโดเธอตอนนี้ มีคนรออยู่เต็มไปหมด”

หญิงสาวหน้าเสียทันทีเมื่อได้ยินคิรันมองเธออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนพูดต่อด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย

“ถ้าอยากรอด ก็อยู่กับฉัน”

คำพูดนั้นไม่ได้ฟังดูเหมือนการช่วยเหลือ แต่มันเหมือนคำสั่งมากกว่า ปั้นหยากำชายกระโปรงแน่น ดวงตาสั่นไหวขณะมองผู้ชายตรงหน้า เขายืนอยู่ท่ามกลางสายฝนที่ยังโปรยลงมาไม่หยุด เสื้อเชิ้ตสีดำเปียกชื้นเล็กน้อย แต่กลับยิ่งทำให้คิรันดูอันตรายขึ้นกว่าเดิมหลายเท่า

“ฉันไม่เชื่อคุณ”

เสียงเธอเบาจนแทบเป็นกระซิบ คิรันมองเธอนิ่ง ๆ ก่อนเอียงหน้ามองเล็กน้อย

“แล้วเธอมีทางเลือก?”

ปั้นหยานิ่งไปพลางครุ่นคิดคำตอบในหัวประผล ไม่มี เพราะตอนนี้เธอไม่เหลือใครเลยจริง ๆ

หญิงสาวเม้มริมฝีปากแน่น ก่อนค่อย ๆ ก้าวลงจากรถอย่างลังเล ทันทีที่เท้าแตะพื้น ลูกน้องหลายคนก็โค้งศีรษะให้คิรันทันที

“นายครับ”

“อืม”

เขาตอบสั้น ๆ แล้วเดินนำเข้าคฤหาสน์โดยไม่หันกลับมามองว่าเธอจะตามหรือไม่ ปั้นหยาจำใจเดินตามไปเงียบ ๆ ด้านในคฤหาสน์หรูหราจนแทบเหมือนโรงแรมระดับหกดาว พื้นหินอ่อนสีดำสะท้อนแสงแชนเดอเลียร์ระยิบระยับ ทุกอย่างดูแพง ดูสมบูรณ์แบบ แต่กลับไม่มีความอบอุ่นเลยสักนิด

“พาเธอไปห้อง” คิรันสั่งลูกน้อง ก่อนปลดนาฬิกาออกจากข้อมืออย่างเหนื่อยล้า

“เดี๋ยวนะ!” ปั้นหยารีบเรียกเขาไว้ ชายหนุ่มชะงักฝีเท้าเล็กน้อย ก่อนหันกลับมา

“พี่ชายฉันอยู่ไหน”

ดวงตาคมเข้มมองเธออยู่ครู่หนึ่งก่อนให้คำตอบต่อผู้ถาม

“ถ้าฉันเจอมันก่อน เธอจะได้เจอ”

คำตอบนั้นทำให้หัวใจของหญิงสาวจมดิ่งกว่าเดิม คิรันหันกลับ เตรียมเดินขึ้นบันได แต่เสียงเล็ก ๆ ของเธอก็ดังขึ้นอีกครั้ง

“คุณจะขังฉันไว้จริง ๆ เหรอ”

คราวนี้เขาหยุดเดินความเงียบปกคลุมทั่วโถงกว้าง ก่อนที่ชายหนุ่มจะหันกลับมาช้า ๆ

“จะอยากเรียกแบบนั้นก็แล้วแต่”

“ฉันไม่ใช่นักโทษ!”

“แต่เธอเป็นหลักประกัน”

ประโยคนั้นเหมือนมีอะไรหนัก ๆ ทุบลงกลางอก ปั้นหยารู้สึกจุกจนพูดไม่ออก คิรันมองใบหน้าซีดเซียวของเธออยู่พักหนึ่ง ก่อนพูดต่อด้วยน้ำเสียงเรียบ

“อยู่ที่นี่ เธอจะปลอดภัย”

“แล้วถ้าฉันไม่อยากอยู่ล่ะ”

“งั้นก็ลองหนีดู”

สายตาของเขาเย็นเฉียบขึ้นทันที ก่อนเอ่ยประโยคถัดมา

“แต่ฉันเตือนไว้ก่อนข้างนอกนั่นอันตรายกว่าฉันเยอะ”

หลังพูดจบ คิรันก็เดินขึ้นชั้นบนไปทันที ทิ้งให้ปั้นหยายืนนิ่งอยู่ตรงนั้นด้วยความรู้สึกสับสนเวียนวนอยู่ในหัวอย่างปลงไม่ตก

“เชิญครับคุณปั้นหยา”

เสียงลูกน้องดังขึ้นเบา ๆ หญิงสาวสูดหายใจลึก ก่อนเดินตามอีกฝ่ายไปอย่างหมดแรง

ห้องพักของเธออยู่ชั้นสองสุดทางเดิน ทันทีที่ประตูเปิดออก ปั้นหยาก็ชะงัก ห้องกว้างขวางโอ่อ่ากว้างเกินกว่าจะเป็นห้องขัง เตียงขนาดใหญ่ตั้งอยู่กลางห้อง กระจกสูงบานใหญ่เผยให้เห็นวิวเมืองยามค่ำคืน ทุกอย่างหรูหราจนน่าตกใจ แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็ยังรู้สึกเหมือนถูกขังอยู่ดี

“โทรศัพท์ของฉัน”

“นายจะคืนให้เมื่อถึงเวลาครับ”

“แล้วฉันจะติดต่อใครได้ยังไง”

ลูกน้องชายเงียบไปเล็กน้อย ก่อนตอบเสียงเรียบนิ่ง

“ช่วงนี้คุณไม่ควรติดต่อใครครับ”

ปั้นหยาหัวเราะออกมาเบา ๆ อย่างคนใกล้หมดแรง

“แม้แต่สิทธิ์จะใช้ชีวิตตัวเอง ฉันก็ไม่มีแล้วสินะ”

อีกฝ่ายไม่ตอบเพราะทุกคนในบ้านหลังนี้รู้ดีคำพูดของคิรันคือคำสั่งเด็ดขาด เมื่อประตูห้องปิดลง ความเงียบก็เข้าปกคลุมทันที  ปั้นหยาค่อย ๆ ทรุดตัวลงนั่งข้างเตียงก่อนน้ำตาที่กลั้นไว้นานจะไหลออกมาช้า ๆ

เธอไม่รู้ว่าพี่ชายอยู่ไหน ไม่รู้ว่าตัวเองกำลังจะเจอกับอะไร รู้แค่ว่าตั้งแต่วินาทีที่เจอผู้ชายชื่อคิรัน ชีวิตของเธอก็ไม่มีวันกลับไปเหมือนเดิมอีกแล้ว

และในเวลาเดียวกันนั้นเองภายในห้องทำงานชั้นบน คิรันกำลังยืนมองภาพจากกล้องวงจรปิดที่ถ่ายทอดภาพผู้หญิงในห้องพักแบบเรียลไทม์ ดวงตาคมเข้มจับจ้องใบหน้าที่เต็มไปด้วยน้ำตาของปั้นหยาเงียบ ๆ

“นายครับ” ลูกน้องคนสนิทเดินเข้ามา หยุดตรงหน้าผู้เป็นนายแล้วรายงานต่อถึงความเคลื่อนไหว

“เจอร่องรอยพี่ชายเธอแล้ว”

คิรันละสายตาจากจอช้า ๆ แล้วเงยหน้ามองลูกน้องก่อนย้อนถาม

“อยู่ไหน”

“ท่าเรือฝั่งตะวันออกครับ”

ชายหนุ่มยิ้มมุมปากเย็นชาแต่คำพูดถัดมากลับทำให้ลูกน้องชะงักไปเล็กน้อย

“ยังไม่ต้องจับ”

“ครับ?”

คิรันหยิบบุหรี่ขึ้นมาจุดก่อนพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

“ปล่อยมันหนีไปก่อน”

“แต่ถ้าปล่อยไว้นาน...”

“มันต้องกลับมา”

เขาพ่นควันออกช้า ๆ ก่อนสายตาจะเหลือบกลับไปมองหญิงสาวบนหน้าจออีกครั้ง

“เพราะน้องสาวมันอยู่ที่นี่”

เช้าวันต่อมาปั้นหยาสะดุ้งตื่นเพราะเสียงเคาะประตูห้อง เธอลืมตาขึ้นอย่างงัวเงีย ก่อนจะนึกขึ้นได้ทันทีว่าตัวเองไม่ได้อยู่คอนโด เมื่อคืนเธอแทบไม่ได้นอน เพราะทุกครั้งที่หลับตา ภาพสายตาเย็นชาของคิรันจะลอยเข้ามาในหัวหลอกหลอนเธอซ้ำ ๆ

“คุณปั้นหยาคะ” เสียงผู้หญิงดังขึ้นจากหน้าห้อง

“ฉันเอาเสื้อผ้ามาให้ค่ะ”

ปั้นหยาลุกไปเปิดประตูอย่างระวัง ก่อนพบหญิงวัยกลางคนในชุดแม่บ้านยืนอยู่ด้านนอก

“สวัสดีค่ะ ฉันชื่อป้าแย้มดูแลเรื่องอาหารกับห้องพักในบ้านนี้”

น้ำเสียงอีกฝ่ายอ่อนโยนผิดกับบรรยากาศของคฤหาสน์หลังนี้จนปั้นหยารู้สึกแปลกใจ

“นายให้เอามาให้ค่ะ”

แม่บ้านส่งถุงเสื้อผ้าแบรนด์ดังหลายถุงให้ ปั้นหยามองอย่างอึ้งก่อนเอ่ยปฏิเสธ

“ฉันไม่เอา”

“คะ?”

“ฉันไม่ใช่ผู้หญิงของเขา ฉันไม่จำเป็นต้องใช้ของพวกนี้”

ป้าแย้มหน้าเจื่อนเล็กน้อย

“แต่ถ้าคุณไม่รับ นายอาจไม่พอใจนะคะ”

“เขาจะพอใจหรือไม่ มันก็เรื่องของเขา”

ปั้นหยาพูดเสียงแข็ง ก่อนหันหลังกลับเข้าห้อง แต่ยังไม่ทันปิดประตู มือหนาของใครบางคนก็ผลักประตูไว้เสียก่อน

ปึก! หญิงสาวชะงักทันทีเธอหันกลับไปมองพบคิรันยืนอยู่ตรงนั้น เขาอยู่ในชุดเชิ้ตสีดำกับกางเกงสแล็กเรียบหรู ผมที่เคยยุ่งเมื่อคืนถูกเซ็ตขึ้นเล็กน้อย ทำให้ใบหน้าคมคายนั้นดูเย็นชาและสมบูรณ์แบบจนเกินจริง ดวงตาคมเข้มมองเธอนิ่ง ๆ ก่อนเอ่ย

“ตื่นสาย”

เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นเรียบ ๆ ป้าแย้มรีบก้มหน้าแล้วเดินออกไปทันที เหลือเพียงความเงียบอึดอัดระหว่างคนสองคน ปั้นหยาถอยหลังหนึ่งก้าวโดยอัตโนมัติ เมื่อคิรันค่อย ๆ ก้าวขาเข้ามาใกล้อย่างเนิบนาบ

“คุณเข้าห้องคนอื่นโดยไม่เคาะประตูหรือไง”

“ฉันเคาะแล้ว”

“แต่ฉันไม่ได้อนุญาต”

“ที่นี่ไม่ใช่บ้านเธอ”

คำตอบนั้นทำให้หญิงสาวกัดริมฝีปากแน่น คิรันปรายตามองถุงเสื้อผ้าที่ถูกวางทิ้งไว้ ก่อนเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย

“ทำไมไม่เอา”

“ฉันไม่อยากได้”

“ดื้อ”

“ฉันไม่ได้ดื้อ ฉันแค่ไม่อยากรับอะไรจากคุณ”

ชายหนุ่มเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนเดินเข้ามาใกล้ขึ้น ยิ่งเขาเดินเข้ามา ปั้นหยาก็ยิ่งถอย จนสุดท้ายแผ่นหลังบางแนบเข้ากับผนัง เธอไร้หนทางหลีกหนี หัวใจเธอเริ่มเต้นแรงอย่างควบคุมไม่อยู่ คิรันหยุดอยู่ตรงหน้า ก่อนก้มลงเล็กน้อย

“รู้ไหมว่าอะไรคือข้อเสียของคนปากเก่ง”

ลมหายใจอุ่นร้อนของเขาเฉียดผ่านใบหน้าเธอเบา ๆ ปั้นหยาพยายามเมินสายตาของเขา

“ฉันไม่อยากรู้”

“มักจะโดนจัดการก่อนคนอื่น”

“คุณขู่ฉันเหรอ”

“เปล่า”

มุมปากหยักยกขึ้นเล็กน้อยก่อนเอ่ยคำเดียวสั้น ๆ

“เตือน”

หญิงสาวจ้องเขาอย่างไม่ยอมแพ้ แม้ในใจจะเริ่มกลัวก็ตาม

“ต่อให้คุณขังฉันไว้ คุณก็ไม่มีวันบังคับให้ฉันยอมคุณได้”

สิ้นประโยคนั้น บรรยากาศรอบตัวก็เงียบลงทันทีคิรันมองเธอนิ่งมาก นิ่งจนปั้นหยาเริ่มไม่แน่ใจว่าตัวเองพูดแรงเกินไปหรือเปล่า แต่แล้วก็ไม่เป็นดั่งที่เธอจินตนาการ

“ก็ดี”

“…..”

“ฉันชอบอะไรยาก ๆ”

หัวใจเธอกระตุกวูบก่อนจะรีบผลักอกเขาออกเต็มแรง

“ถอยไป!”

คิรันยอมถอยแต่โดยดี ทว่าดวงตาของเขายังจับจ้องเธอไม่ละห่าง

“ลงไปกินข้าว”

“ฉันไม่หิว”

“แต่ฉันไม่ชอบให้คนของตัวเองอดอาหาร”

คำว่าคนของตัวเองทำให้ปั้นหยาหน้าแดงขึ้นมาทันที

“ฉันไม่ใช่คนของคุณ!”

คิรันเงียบไปชั่วครู่ก่อนตอบด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบจนคนฟังขนลุก

“ตอนนี้ใช่”

หลังพูดจบเขาก็เดินออกจากห้องไปทิ้งให้ปั้นหยายืนนิ่ง หัวใจเต้นแรงอย่างห้ามไม่ได้

เธอเกลียดที่ผู้ชายคนนี้ชอบพูดเหมือนทุกอย่างอยู่ในการควบคุมของเขาและที่แย่ที่สุดคือเขาทำให้เธอเริ่มรู้สึกว่ามันเป็นแบบนั้นจริง ๆ

ขณะที่ปั้นหยาพยายามตั้งสติ เสียงโทรศัพท์ของคิรันที่ลืมไว้บนโต๊ะข้างประตูก็ดังขึ้น หญิงสาวชะงักเพราะหน้าจอขึ้นชื่อสายเรียกเข้าเพียงคำเดียวเมียเก่า