ตอนที่ 3 หลักประกัน

ปั้นหยาทอดสายตามองหน้าจอโทรศัพท์ที่สว่างวาบขึ้นท่ามกลางความเงียบ คำว่าเมียเก่าที่ปรากฏเด่นหราบนหน้าจอนั้นราวกับเข็มแหลมคมที่ทิ่มแทงเข้ามาในใจ ความรู้สึกบางอย่างจุกเสียดขึ้นมาที่ลำคออย่างไร้สาเหตุ ทั้งที่เธอพร่ำบอกตัวเองซ้ำ ๆ ว่าไม่ควรจะรู้สึกอะไรกับเรื่องของเขาเลยแม้แต่น้อย

เสียงเรียกเข้ายังคงดังต่อเนื่องอย่างไม่ลดละ หญิงสาวเม้มริมฝีปากแน่นจนเป็นเส้นตรง ก่อนจะค่อย ๆ เอื้อมมือที่สั่นเทาไปหยิบมันขึ้นมาด้วยความลังเล ทว่ายังไม่ทันที่ปลายนิ้วจะสัมผัสหน้าจอ น้ำเสียงทุ้มต่ำที่แฝงความนิ่งขรึมอันเป็นเอกลักษณ์ก็ดังขึ้นจากทิศทางประตูห้อง

“เธอชอบยุ่งเรื่องของคนอื่นนักหรือไง”

ปั้นหยาสะดุ้งสุดตัวจนเกือบทำโทรศัพท์หลุดมือ คิรันยืนพิงกรอบประตูอยู่ตรงนั้นตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่ทราบได้ ดวงตาคมเข้มคู่นั้นจ้องเขม็งมาที่โทรศัพท์ในมือเธอด้วยรังสีบางอย่างที่ชวนให้หายใจไม่ออก

“ฉันไม่ได้จะยุ่ง...”

เธอรีบวางมันลงบนโต๊ะราวกับต้องของร้อน ชายหนุ่มสาวเท้าเข้ามาใกล้ก่อนจะหยิบโทรศัพท์เครื่องนั้นขึ้นมาดูเพียงครู่ แล้วกดตัดสายทิ้งไปอย่างไม่ใยดี ปั้นหยาขมวดคิ้วมุ่นด้วยความไม่เข้าใจจึงโพล่งถามออกไป

“ไม่รับล่ะ”

“น่ารำคาญ”

“แฟนเก่าคุณโทรมาทั้งทีนะ”

คิรันเงยหน้าขึ้นสบตาเธอทันที สายตานิ่งลึกที่จ้องมองมานั้นทำให้หญิงสาวเริ่มรู้สึกตัวว่าน้ำเสียงของเธอเมื่อครู่แฝงไปด้วยแววประชดประชัน ทว่าแทนที่เขาจะโกรธเคือง ชายหนุ่มกลับเพียงแค่ยกยิ้มที่มุมปากเล็กน้อยอย่างมีเลศนัย

“หึง?”

“บ้าเหรอ!”

ปั้นหยาสวนกลับทันควัน ใบหน้าหวานเริ่มร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้ ส่วนคิรันกลับหลุดหัวเราะในลำคอเบา ๆ เป็นครั้งแรกที่เธอเห็นเขาดูผ่อนคลายและเข้าถึงง่ายเช่นนี้ ทว่าในความผ่อนคลายนั้นกลับยิ่งดูอันตรายอย่างบอกไม่ถูก

“แล้วทำไมต้องสนใจว่าใครโทรมา”

“ฉันไม่ได้สนใจ!”

“งั้นก็ดี”

เขาเก็บโทรศัพท์ลงกระเป๋ากางเกง ก่อนจะขยับกายเข้ามาใกล้จนเธอสัมผัสได้ถึงไอความร้อนจากร่างกายเขา

“เพราะฉันไม่ชอบผู้หญิงวุ่นวาย”

ปั้นหยายกแขนขึ้นกอดอกแน่น พยายามถอยห่างเพื่อรักษาระยะปลอดภัย

“แล้วฉันก็ไม่ชอบผู้ชายที่ชอบสั่งคนอื่นเหมือนตัวเองเป็นเจ้าชีวิตเหมือนกัน”

“แต่ตอนนี้ฉันเป็น”

“คุณนี่มัน...”

“ลงไปกินข้าว”

คิรันตัดบทอย่างไร้เยื่อใย หญิงสาวจ้องมองเขาเขม็งด้วยความขัดใจที่ทำอะไรไม่ได้ สุดท้ายก็จำต้องเดินฟัดเหวี่ยงตามเขาลงไปยังชั้นล่าง

โต๊ะอาหารขนาดใหญ่ถูกจัดเตรียมไว้อย่างหรูหราอลังการ อาหารเลิศรสหลากหลายเมนูวางเรียงรายเต็มพื้นที่จนดูราวกับงานเลี้ยงฉลอง ทั้งที่มีเพียงเขากับเธอแค่สองคนเท่านั้น ปั้นหยานั่งลงฝั่งตรงข้ามกับคิรันด้วยความเงียบเชียบ บรรยากาศรอบตัวอึดอัดเสียจนเธอรู้สึกว่าการกลืนอาหารแต่ละคำเป็นเรื่องยากลำบาก

“กินซะ” เสียงเข้มสั่งขึ้นเมื่อเห็นเธอนั่งนิ่งไม่ยอมขยับช้อน

“ฉันกินเองได้ ไม่ต้องมาสั่ง”

“งั้นก็รีบกิน”

หญิงสาวนึกอยากจะเถียงกลับไปให้เจ็บแสบ ทว่าเสียงท้องที่ร้องประท้วงกลับหักหน้าเธอเสียก่อน คิรันปรายตามองท่าทางนั้นเล็กน้อย ก่อนจะยกแก้วกาแฟขึ้นจิบด้วยท่าทีสงบนิ่ง

“เมื่อคืนร้องไห้จนไม่หิว ตอนนี้คงเริ่มหิวแล้วล่ะสิ”

ปั้นหยาชะงักงันไปชั่วครู่ ก่อนจะถามกลับด้วยความระแวง “คุณรู้ได้ยังไง”

“คิดว่าห้องนั้นไม่มีคนเฝ้าหรือไง”

เคร้ง! เสียงช้อนในมือเธอกระทบจานดังลั่น

“คุณติดกล้องในห้องฉันเหรอ?!”

“เฉพาะทางเดิน”

“งั้นคุณจะรู้ได้ยังไงว่าฉันร้องไห้!”

คิรันนิ่งไปเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบไร้อารมณ์

“ฉันเดาเอา”

แม้คำตอบจะฟังดูเป็นปกติ แต่ปั้นหยากลับรู้สึกถึงความไม่ชอบมาพากลบางอย่าง ราวกับเขากำลังปกปิดความจริงบางเรื่องไว้ และก่อนที่เธอจะได้ซักไซ้ต่อ เสียงรองเท้าส้นสูงที่กระทบพื้นหินอ่อนก็ดังแว่วมาจากทางเข้าด้านหน้า

กึก กึก กึก...

หญิงสาวโฉมสะคราญคนหนึ่งเดินเข้ามาในคฤหาสน์ด้วยท่าทีที่ดูคุ้นเคยราวกับเป็นเจ้าของบ้านอีกคน เธอสวยสง่าในชุดเดรสรัดรูปสีแดงเพลิงที่ขับเน้นส่วนเว้าส่วนโค้งอย่างชัดเจน ใบหน้าคมเข้มเต็มไปด้วยความมั่นใจ ทว่าทันทีที่สายตาของเธอปะทะเข้ากับปั้นหยาที่นั่งอยู่ตรงข้ามคิรัน รอยยิ้มมาดมั่นบนใบหน้านั้นก็ค่อย ๆ เลือนหายไป

“คิรัน” น้ำเสียงหวานใสเรียกชื่อเขาเบา ๆ ก่อนจะตวัดสายตาคมกริบมามองปั้นหยาตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า

“นี่ใครคะ”

บรรยากาศบนโต๊ะอาหารพลันเงียบสงัดลงในทันที ปั้นหยามองผู้หญิงตรงหน้าด้วยความระมัดระวังตัวโดยสัญชาตญาณ อีกฝ่ายสวยโดดเด่นจนน่าใจหาย เป็นความสวยของผู้หญิงที่รู้ซึ้งถึงอำนาจและอิทธิพลของตนเองที่มีต่อเพศตรงข้าม และที่สำคัญ... เธอเรียกชื่อคิรันด้วยความสนิทสนมจนน่าประหลาดใจ คิรันวางแก้วกาแฟลงช้า ๆ ก่อนจะเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบ

“ปั้นหยา”

สั้นและห้วน... ไม่มีการอธิบายขยายความ ไม่มีสถานะที่ชัดเจน หรือแม้แต่คำว่าแขกก็ไม่มีหลุดออกมาจากปากเขา ผู้หญิงคนนั้นเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะหันกลับมามองปั้นหยาอีกครั้งด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป

“อ้อ...” เธอละลากเสียงยาวราวกับเข้าใจทุกอย่างในทันที ก่อนจะคลี่ยิ้มบาง ๆ ที่ดูไม่น่าไว้วางใจ “เด็กใหม่สินะ”

ปั้นหยาขมวดคิ้วมุ่นด้วยความไม่พอใจ “ฉันไม่ใช่...”

“จีน” เสียงเข้มของคิรันดังแทรกขึ้นมาทันควัน ผู้หญิงที่ชื่อจีนหันไปมองเขาด้วยแววตาตัดพ้อ

“อะไรคะ”

“อย่าพูดจาไร้สาระ” น้ำเสียงของเขานิ่งสนิททว่าแฝงไปด้วยความกดดันที่ทำให้อีกฝ่ายต้องเงียบเสียงลงทันที

ปั้นหยามองคนทั้งคู่สลับกันไปมาด้วยความสับสนมึนตง ผู้หญิงคนนี้คือใครกันแน่ แฟนเก่า? คนรัก? หรือมีความสัมพันธ์ที่ลึกซึ้งยิ่งกว่านั้น จีนหัวเราะเบา ๆ ก่อนจะเดินเข้าไปนั่งลงข้างคิรันอย่างเป็นธรรมชาติ

“แหม แค่ล้อเล่นนิดเดียวเอง ทำไมต้องดุด้วยล่ะคะ” เธอเอื้อมมือไปแตะต้นแขนเขาเบา ๆ อย่างสนิทสนม และภาพนั้นก็ทำให้ปั้นหยารู้สึกหน่วงในอกอย่างบอกไม่ถูก

คิรันปรายตามองมือที่วางอยู่บนแขนตนเอง ก่อนจะดึงแขนออกอย่างเงียบเชียบและไร้เยื่อใย

“มีอะไร”

“ก็คิดถึงนี่คะ” จีนตอบกลับทันทีพร้อมรอยยิ้มหวานหยด “เมื่อคืนโทรหาก็ไม่รับสาย”

“ยุ่ง”

“ยุ่งกับเธอคนนี้เหรอคะ” สายตาของจีนตวัดกลับมาทางปั้นหยาอีกครั้ง คราวนี้มันไม่ใช่สายตาที่แฝงความขี้เล่นอีกต่อไป แต่มันคือสายตาของศัตรูที่กำลังประเมินคู่แข่ง

ปั้นหยารู้สึกได้ถึงรังสีคุกคามที่แผ่ออกมาในทันที

“เธอชื่อปั้นหยาใช่ไหม”

หญิงสาวชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้าตอบรับเบา ๆ

“ระวังตัวไว้หน่อยก็ดีนะ”

“...”

“ผู้ชายคนนี้น่ะ... อันตรายกว่าที่เธอคิดไว้เยอะ”

ปั้นหยานิ่งอึ้งไป แม้คำพูดนั้นจะฟังดูเหมือนคำเตือน แต่น้ำเสียงและแววตากลับบอกชัดว่ามันคือการข่มขวัญ คิรันวางช้อนลงกระทบจานเสียงดังจนบรรยากาศยิ่งตึงเครียด

“พูดจบหรือยัง”

จีนถอนหายใจออกมาอย่างเบื่อหน่าย “โอเค ๆ ไม่กวนก็ได้ค่ะ”

เธอลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก่อนจะโน้มตัวลงไปใกล้ชิดคิรันจนแทบไม่มีช่องว่าง ใกล้เสียจนปั้นหยาเผลอกำช้อนในมือแน่นโดยไม่รู้ตัว

“คืนนี้ว่างไหมคะ”

“ไม่”

“ตอบเร็วเสียจนเหมือนกลัวใครบางคนจะเข้าใจผิดเลยนะ”

“ฉันรำคาญ”

จีนหัวเราะร่าออกมาอย่างชอบใจ ก่อนจะปรายตามองปั้นหยาด้วยรอยยิ้มที่ดูแคลน “น่ารักดีนะ”

“...”

“เข้าใจแล้วล่ะว่าทำไมนายถึงเก็บไว้”

คำพูดนั้นทำให้ปั้นหยาหน้าเสียไปในทันที ‘เก็บไว้’ งั้นเหรอ? เธอไม่ใช่สิ่งของหรือสัตว์เลี้ยงที่จะให้ใครมาเก็บไว้เสียหน่อย ทว่าก่อนที่เธอจะได้โต้ตอบอะไร คิรันก็ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง

“กลับไปได้แล้วจีน”

น้ำเสียงของเขาเริ่มเข้มขึ้นและแฝงไปด้วยความกดดันอย่างชัดเจน หญิงสาวชุดแดงยักไหล่อย่างไม่ยี่หระ ก่อนจะหยิบกระเป๋าขึ้นมาถือไว้

“โอเคค่ะ คุณคิรัน”

เธอเน้นชื่อเขาด้วยน้ำเสียงประชดประชันเล็ก ๆ ก่อนจะเดินผ่านปั้นหยาไป ทว่าในจังหวะที่เดินสวนกันนั้นเอง จีนกลับหยุดฝีเท้าลงแล้วก้มลงกระซิบที่ข้างหูของปั้นหยาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาที่สั่นประสาท

“อย่าเผลอไปรักเขาเข้าล่ะ” หัวใจของปั้นหยากระตุกวูบด้วยความรู้สึกชาวาบ “เพราะสุดท้าย... คนที่ต้องเจ็บปางตายก็คือเธอเอง”