LOGINตอนที่ 5
“ฉันได้รับคำเชิญ..จากจดหมายฉบับนี้” มือบางดึงจดหมายออกมาจากซองเอกสาร
“ฉันคือทายาทเพียงหนึ่งเดียวของ บ้านแห่งดวงดาว..บ้านหลังนั้น..ที่คุณต้องการซื้อไงล่ะ!”
ราวกับถูกหมัดน็อค ภูผาเคยคิดไว้ว่าเขาจะต้องเล่นงานยัยเด็กแสบนี่ให้ได้! แต่ทำไมเรื่องราวกลับตาลปัตรมาเป็นแบบนี้ไปได้..
อย่างไรเสีย..ซีอีโอหน้ามั่นอย่างภูผาก็ไม่ยอมเสียฟอร์มอยู่วันยังค่ำ..
“ตายจริง! ถ้ายังงั้นผมคงต้องขอโทษที่เสียมารยาทกับคุณวันนั้น ผมนี่..มีตาหามีแววไม่จริงๆเลยนะครับ..”
ใบหน้าหวานกระตุกยิ้มเล็กน้อยๆ เมื่อได้เห็นลีลาสวมหน้ากากแบบนักธุรกิจของภูผา
เปลี่ยนแปลงไวเหลือเกินนะ ..
“ไม่เป็นไรหรอกค่ะ อันที่จริงเป็นฉันเองต่างหากที่เป็นฝ่ายเสียมารยาทกับคุณ..คือ ตรงที่คุณไปยืนส่องบ้านวันนั้น ปกติไม่ค่อยมีคนผ่านไปหรอกค่ะ อาจจะมีบ้าง ก็แต่พวกที่มีเจตนาไม่ดีเสียมากกว่า..” ปากบอกว่าไม่เป็นไร แต่สายตาของเธอฟ้องว่าหมายถึง..เขานั่นแหละ
คือ พวกที่มีเจตนาไม่ดี
ภูผาเริ่มหวั่นๆใจ ว่าการเจรจาครั้งนี้อาจจะไม่ง่าย..อะไรบางอย่างบอกอย่างนั้น
“เอ่อ..ครับ..ถ้างั้น แปลว่าเราหายกันนะครับคุณ..”
“เพียงดาว ศิลาวัชร์..” หญิงสาวร่างเล็กบอกชื่อนามสกุลตัวเองห้วนๆ
“เชิญนั่งก่อนสิครับคุณเพียงดาว..” เขาผายมือเชิญหล่อนให้นั่งลงที่เก้าอี้ฝั่งตรงข้าม
เมื่อภูผาได้มองหล่อนชัด ในระยะประชิดตัวแบบนี้ เขาสังเกตว่านัยน์ตาของเพียงดาวไม่ใช่สีดำนิลแบบคนไทยทั่วไป แต่เป็นสีน้ำตาลอ่อนๆคล้ายสีฮาเซลนัท ในขณะที่จมูกโด่งสวยได้รูปแบบชาวยุโรป ริมฝีปากบางสีชมพูอ่อนเม้มเข้าหากันเบาๆอย่างคนที่ไม่ยอมคน เธอจ้องเขาเขม็งไม่หลบตา
ท่าทางดื้อเอาเรื่องแบบนี้ ทำภูผาใจสั่นไม่ใช่น้อย
“ส่วนผม ภูผา ชาญศิวะกร ดีใจที่เราสองคนจะได้คุยกันเสียทีนะครับ..”
“เอาล่ะค่ะ..” เพียงดาวขยับตัว
“ฉันจะไม่อ้อมค้อม..ที่มาวันนี้คือฉันจะมาบอกว่า ฉันไม่สนใจในข้อเสนออะไรของบริษัทมหาชนอะไรของคุณค่ะ ไม่เคยสนใจว่ากิจการคุณจะก่อตั้งขึ้นมานานแค่ไหน.. วันนี้ฉันมาเพื่อบอกว่า ฉันจะไม่ขายที่ดินของคุณปู่ที่ท่านตั้งใจจะสร้างเป็นโรงเรียนศิลปะ เพื่อไปทำเป็นศูนย์การค้าแม้ว่ามันจะมีค่าทางธุรกิจของคุณมหาศาล จะเกิดการสร้างงาน แต่สิ่งนั้นไม่มีคุณค่าในสายตาของฉันเลย..และ..ฉันขอบอกไว้ ว่าจดหมายของคุณมันสิ่งที่น่าเกลียดที่สุดตั้งแต่ฉันเคยเห็นมา..เอาโครงการพันล้านของคุณคืนไปเถอะค่ะ!”
เธอเหวี่ยงจดหมายข้ามโต๊ะ มาหล่นลงบนตักภูผา ราวกับเป็นสิ่งที่น่าขยะแขยง
“อะไรกันครับ..สู้อุตส่าห์เสียเวลามาถึงที่นี่ จะไม่ฟังข้อเสนอของเราเพิ่มอีกหน่อยหรือครับ คุณผู้หญิง”
ภูผาพยายามโน้มน้าว แม้ว่ากิริยาโอหังของเพียงดาวจะทำให้ฝ่ามือเขาเริ่มสั่น
“ข้อเสนออะไรของคุณคะ แค่การไปส่องบ้านคนอื่นแล้วเสนอซื้อโดยที่ไม่ถามความสมัครใจ ยังไม่ถือว่าไร้มารยาทพออีกเหรอ?” เพียงดาวย้อนถาม พลางจ้องหน้าเขาอย่างเอาเรื่อง
“ไม่เลยครับ การเสนอซื้อที่ดินผืนงามๆแบบนั้น ทางธุรกิจเป็นเรื่องธรรมดามากครับคุณเพียงดาว..ใครๆเขาก็ทำกัน ถ้าคุณไม่พอใจผมจะเพิ่มราคาให้ที่ดินของคุณอีกนิดๆหน่อยๆก็ได้ นับว่าเป็นราคาที่สูงกว่าการประเมินจริงเสียอีก..ลองคิดดูดีๆ คุณมีแต่ได้กับได้นะครับ แล้วอีกอย่าง ผมก็ไม่ได้เร่งให้คุณต้องย้ายออกทันที แต่ทางเราให้เวลาเกือบสองเดือน แถมยังให้ค่าขนย้ายอีก ไม่ทราบว่าคุณยังไม่พอใจตรงไหนอีกล่ะครับ..”
ดวงตากลมโตจ้องคนตรงหน้า..ดูเหมือนเธอกับเขาจะพูดคนละภาษา หรือ ใช้พจนานุกรมคนละเล่มกันตั้งแต่เกิด..มันอาจจะเป็นไปได้นะ
ที่คนเราพูดภาษาไทยเหมือนกัน แต่กลับเข้าใจไปคนละอย่าง..
เพียงดาวถอนหายใจ ส่ายหน้าเบาๆอย่างสิ้นหวัง
“ฉันเสียเวลามากไปแล้วจริงๆ..” เพียงดาวลุกพรวดขึ้นจากเก้าอี้เตรียมตัวจะกลับ เธอมาเพื่อบอกว่า เธอปฏิเสธข้อเสนอของวอลเด็น เรียลเอสเตท อย่างไม่สนใจใยดี แม้เขาจะตีราคาที่ดินนั้นเป็นหลักร้อยล้าน..
ไม่เคยมีใครทำกับภูผาอย่างนี้ ชายหนุ่มหยิบจดหมายนั้นขึ้นมา พยายามสุดความสามารถที่จะข่มอารมณ์ไว้..
“เดี๋ยวก่อน คุณเพียงดาว..”
เพียงดาวชะงักเท้านิดหนึ่ง..เธอหันกลับมา
เพื่อตั้งใจฟัง..
บางทีเขาอาจจะพูดคำขอโทษ..
“ผมรู้มาว่า กิจการของโรงเรียนคุณกำลังอยู่ในภาวะใกล้ล้มละลายเต็มที ผมคิดว่า..เงินทุนของเราก็น่าจะช่วยกอบกู้สถานการณ์ให้คุณได้ ทำไมคุณไม่คิดอย่างนั้นบ้างล่ะ?”
“น ..นี่คุณว่าไงนะ..!!?”
“คำว่า ‘ล้มละลาย’ ไม่ใช่จุดสิ้นสุดหรอกนะ ลองคิดตามสิคุณเพียงดาว คุณเอาเงินไป ทางเราได้ที่ดินมาเพิ่มมูลค่า สรุปคือ วิน-วิน แล้วไปเปิดโรงเรียนใหม่..ที่ไหนก็ได้ไม่ใช่เหรอ..”
สายตาของเพียงดาว จ้องภูผาด้วยความเกลียดชังผสมปนเปด้วยความขยะแขยงในความคิดอย่างนายทุน ที่ตีค่าทุกอย่างด้วยเงิน
..นักธุรกิจพวกนี้คิดว่าใครๆก็ต้องการเงินของตน แบบนั้นใช่ไหม..
“คุณกล้าดียังไงมาสืบเรื่องของฉัน? ยิ่งกว่านั้นคุณยังเสนอให้ไปเราสร้างโรงเรียนที่อื่น..แล้วที่อื่นน่ะ ที่ไหน?!!คนอย่างพวกคุณน่ะ..มันมีหัวใจบ้างไหม เคยมีความทรงจำที่เรียกว่า ‘บ้าน’บ้างหรือเปล่า..
รู้ไหมคะ..? ฉันเกิด..ฉันเติบโตมาบนที่ดินที่คุณกำลังกระหายอยากได้นั่น แต่ที่นั่นมีต้นพิกุลต้นยักษ์..ที่ยังส่งกลิ่นหอมอยู่ทุกวัน ยังมีระเบียงที่ฉันเคยนอนนับดาวกันกับคุณปู่..
พวกเราสัญญากันว่า จะปั้นเด็กๆทุกคนให้เป็นดวงดาว
ที่ดินทุกๆตารางนิ้วคือความทรงจำ คือ การเติบโตของฉัน
พวกนายทุนอย่างคุณจะตีค่าความทรงจำพวกนี้เท่าไร.. มีค่าเท่าไร..ตอบมาสิ..!!”
ภูผาชะงักไปเล็กน้อยเมื่อเห็นหยาดน้ำตาคลอหน่วยในดวงตาคู่สวยนั่น แต่ความเห็นอกเห็นใจถูกสัญชาตญาณนักธุรกิจปัดตกไปอย่างรวดเร็ว...
ก็แค่น้ำตาเรียกร้องความเห็นใจ หรือคิดจะอัพราคาเพิ่มขึ้นกันแน่?
ได้...ในเมื่ออยากเล่นเกมโก่งราคา เขาก็จะเล่นด้วยก็ได้..
“เป็นหน้าที่ของคุณที่ต้องเป็นฝ่ายเสนอราคา ไม่ใช่ผม เชิญเสนอมาสิครับคุณผู้หญิง..ผมรอเซ็นเช็คอยู่!”
สิ้นประโยคนั้น ทำให้เพียงดาวก้าวเข้าไปหาซีอีโอหนุ่มอย่างรวดเร็ว แล้วไม่ทันที่ภูผาจะไหวตัวทัน มือเล็กก็หยิบแก้วกาแฟเย็นบนโต๊ะ สาดโครมเข้าไปทั้งแก้ว..
ร่างสูงเปียกโชกไปทั้งตัวด้วยกาแฟแก้วโปรด กลิ่นกาแฟรสนมอัลมอลด์ฟุ้งกระจายไปทั่วห้องทำงาน!
“ฉันไม่ขาย! จำไว้ด้วย ..ฉันไม่ขาย! ไอ้พวกคนไม่มีหัวใจ ถึงฉันจะขาย ก็ไม่ขายให้คนที่เหยียบย่ำหัวใจคนอย่างพวกคุณ..”
เพียงดาวเหวี่ยงแก้วเปล่าลงพื้นอย่างสุดทนกับคำพูดที่ไร้ความเมตตา
ร่างบางก้าวเปิดประตูแล้วเดินออกไปอย่างรวดเร็ว ไม่สนใจเลยว่า นาย ภูผา ชาญศิวะกร ซีอีโอชั้นแนวหน้าคนนี้จะยิ่งใหญ่แค่ไหนในบ้านเมือง..แต่เขาก็ไม่มีสิทธิ์เอาเงินมาเที่ยวฟาดหัวไล่คนอื่นออกจากบ้านของตัวเองแบบนี้ ..
เมื่อออกไปพ้นตึกอันทันสมัย เพียงดาวมองหันหลังกลับมาอย่างสมเพชในความคิด รู้สึกรังเกียจเดียดฉันท์กับอาการหิวกระหายของนักล่าอสังหาฯ เช่นภูผาเหลือเกิน..
“ฉันจะไม่มีวันกลับมาเหยียบที่นี่อีก! ”เพียงดาวบอกตัวเอง
ตอนที่ 10. เช้าวันใหม่...ชีวิตในเมืองใหญ่ เริ่มต้นขึ้นอีกครั้ง เสียงเครื่องยนต์และรถราวิ่งกันขวักไขว่ การจราจรโดยภาพรวมติดขัด รถมอเตอร์ไซค์แถวหน้าสุดเตรียมพุ่งทะยานออกไปทันทีที่สัญญาณไฟเปลี่ยนเป็นสีเขียว...ทุกอย่างดูเหมือนจะดำเนินไปตามปกติเหมือนทุกๆ วันภูผานอนหลับตาพริ้มเพราะวันนี้เป็นวันหยุด หนำซ้ำยังไม่มีนัดกับใคร..ทว่าแปลก ที่เขากลับรู้สึกเจ็บๆ คันๆ ที่แผ่นหลัง ราวกับมีฝูงมดไต่ยั้วเยี้ยอยู่บนเตียงนอนราคาแพง ชายหนุ่มปัดมือไปมาด้วยความรำคาญ แต่ความรู้สึกระคายเคืองนั้นกลับไม่หายไปเสียงจราจรภายนอกดังชัดผิดปกติจนน่าแปลกใจเอี๊ยด!!!เสียงรถเมล์เบรกดัง จนหัวหูอื้ออึงภูผาเริ่มหงุดหงิด คิดว่าตัวเองคงลืมปิดหน้าต่างกระจกสองชั้นกันเสียง แถมแสงแดดที่แผดเผาลงมา ก็จ้าจนสายตาแทบพร่ามัว ทั้งที่คอนโดของเขาติดฟิล์มและผ้าม่านกันแสงยูวีอย่างดีอากาศรอบตัวเริ่มร้อนระอุขึ้นเรื่อยๆ จนเหงื่อซึมตามแผ่นหลัง“เอ๊ะ...! ทำไมมันร้อนขนาดนี้วะ?”หรือนิติบุคคลคอนโดหรูลืมแจ้งไฟดับ? แย่จริง..ถ้ารู้ล่วงหน้าคงสั่งเลขาฯ จองโรงแรมห้าดาวนอนไปแล้ว... ชายหนุ่มคิดสะระตะวนไปเรื่อยเปื่อยทั้งที่ยังคงหลับตาอยู่แบบนั้น“ไม่เ
ตอนที่ 9.จู่ๆ อาแปะก็ยื่นตุ๊กตาเด็กผู้หญิงผมยาว ตาโต ตัวขาวๆมาให้เขาตัวหนึ่ง ภูผาถือไว้ในมือ“ไม่ล่ะครับ ผมไม่ชอบของพวกนี้..ไม่รู้จะเอาไปทำไม” ถึงแม้ปากปฏิเสธแต่ก็ยังไม่คืนให้อาแปะ ยังคงถือไว้เล่นๆอย่างนั้น..“ทำไมมาเสียดึกเชียว..มีอะไรกลุ้มใจหรือ ” ชายชราหยุดทำงานชั่วครู่ เอื้อมมือมารินน้ำชาอุ่นๆลงในถ้วยแล้วส่งให้ภูผา เขารับไว้ยกขึ้นจิบเล็กน้อยรสชาติของชาฝาดเฝื่อนนิดหน่อย แต่ทำให้เขารู้สึกสบายท้องขึ้นมาก“ก็มีบ้างฮะ ตามประสาคนทำงาน แต่ก็คงไม่หนักเกินกำลังผมหรอก..”“ก็นั่นสิ ทำเหตุให้ดี เดี๋ยวผลมันก็ดี ใจร้อนทำไม..” อาแปะว่าเนิบๆ พลางจิบน้ำชากินอย่างไม่รีบร้อน“ก่อนจะหวังอะไร ลื้อดูแลพ่อแม่ดีหรือยัง..” จู่ๆอาแปะก็ถามขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ยภูผามองหน้าแกงงๆ ..มันไม่เห็นจะเกี่ยวกันตรงไหนเลย..“แม่ก็สบายดีนี่ฮะ ผมส่งเงินให้ใช้ทุกเดือนไม่มีขาด”“งั้นก็แล้วไป..คนมักเราพูดดีกับทุกคนนอกบ้าน ยกเว้นพระในบ้าน” พูดจบชายชราก็หัวเราะเบาๆ แต่ภูผากลับรู้สึกร้อนวูบที่ใบหน้าเพราะเขาก็อาจรวมอยู่ในข่ายนั้น นานเหลือเกินแล้วที่เขาไม่ได้กลับบ้าน รวมทั้งไม่ค่อยโทรหาแม่อีกต่างหาก..“รอให้ปิดดีลนี้ได
ตอนที่ 8“หึ ๆๆๆ..” เสียงหัวเราะในลำคอแทนคำตอบ บอกเป็นนัยว่า..ไม่เชื่อคนอย่างท่านภูผาสนใจแต่เรื่องที่ตาเนื้อสัมผัสได้เท่านั้น “ผมเคยได้ยินมาว่า มีเจ้าของกิจการรายใหญ่ มักปิดดีลได้ง่ายๆจากการบอกกล่าวสิ่งศักดิ์ที่นี่ก่อนเซ็นสัญญานะครับ..เรื่องนี้คนวงในเขารู้กัน..”“ยังไงนะ..?”เมื่อเอ่ยถึงคนวงใน ซีอีโอหนุ่มดีดตัวขึ้นมานั่งตรงเริ่มสนใจขึ้นมาเสียแล้ว..“เอาง่ายๆว่า แม้แต่คู่แข่งของวอลเดน ก็ยังมาไหว้กันตอนดึกๆเลยครับท่าน โลกนี้มันมีอะไรแน่นอนบ้างล่ะครับ ..อย่างน้อยนะ ผมว่าก็ยังดีกว่าท่านต้องกินหมูหัน เป็ดปักกิ่ง ต่อไปอีกหลายสัปดาห์นะครับ..”“งั้นจอดข้างหน้าเลย ลองลงไปดู..มันจะเป็นไปได้เหรอวะ”“ครับท่าน..”สมพงษ์ยิ้มมุมปากเบาๆ ก่อนจะตบไฟเลี้ยวซ้าย เพื่อเข้าไปหาที่จอดรถ..บรรยากาศภายในศาลแห่งเทพกวนอู มีร่องรอยของการถวายของแก้บนอยู่ตรงหน้าแท่นบูชา มีทั้งพวงมาลัย ดอกกุหลาบ หัวหมู มีแม้กระทั่งพิซซ่าและไก่ทอด..เดี๋ยวนี้ก็บ่นอะไรกันแปลกๆนะ..ภูผาคิดในใจ..ร่างสูงของภูผาค่อยๆเดินเข้าไปภายในอาคารเก่าแก่ อย่างคนที่ไม่คุ้นเคยกับสถานที่แบบนี้ .. ซีอีโอหนุ่มเดินตามคนอื่นๆไปตามทางเดินที่ปูด้วยกระเบื้อ
ตอนที่ 7.“ฮ่า ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ..คุณภู..”ภูผาเห็นลูกค้ารุ่นใหญ่หัวเราะ ก็เลยต้องหัวเราะตามไปด้วยอย่างอารมณ์ดี“ฮ่า ๆ ๆ ๆ ครับผม..”“ยัง...ยังก่อนคุณภูผา! ตอนนี้ยังไม่เซ็นหรอก!”มิสเตอร์หว่องตบไหล่เขาดังฉาด!หัวเราะต่ออย่างสนุกสนาน ราวกับเพิ่งได้ฟังมุกตลกที่ขำที่สุดในรอบปี“...........”รอยยิ้มของซีอีโอหนุ่มแข็งค้างอยู่บนใบหน้า ปากกาปลอกทองในมือสั่นระริก...หูสองข้างเริ่มอื้ออึงเหมือนมีควันร้อน ๆ แทบจะพวยพุ่งออกมาจากหูของซีอีโอหนุ่มด้วยความฟิวส์ขาดและภูผายังคงยิ้มค้างอยู่‘ยังไม่เซ็น... แล้วที่กูกินเมนูซ้ำกันมาห้าวันจนหน้าจะกลายเป็นติ่มซำอยู่แล้วนี่คืออะไรวะครับ!!!’ ปัง!ร่างสูงลุกพรวดขึ้นตบโต๊ะอาหารเสียงดังสนั่นจนถ้วยชาสะเทือน“เซ็นเดี๋ยวนี้เลยนะไอ้หว่อง! ไม่งั้นมึงตายตรงนี้แหละ!”..........“คุณภูผาครับ... คุณภูผาเป็นอะไรหรือเปล่าครับ เห็นนิ่งไป?”เสียงของมิสเตอร์หว่องปลุกให้ภูผาสะดุ้ง! หลุดออกจากจินตนาการภาพลักษณ์สุดโหดของตัวเองในหัว...“ค..ครับ..” ซีอีโอหนุ่มลอบกลืนน้ำลายอึกใหญ่ กระพริบตาปริบ ๆ มองภาพความจริงตรงหน้า ที่เขายังคงนั่งหลังตรง ยิ้มแย้มแจ่มใส มือสองข้างประสานกันอยู่บนตักอย
โชคยังเข้าข้างที่ภูผามีชุดทำงานสำรองติดห้องไว้สี่ห้าชุด แม้จะไม่หรูหราเท่าสูทอามานี่ตัวเดิมที่ยัยเด็กแสบทำเปียกเป็นครั้งที่สอง แต่ก็น่าจะดีพอสำหรับดินเนอร์กับมิสเตอร์จอนนี่ หว่อง ในค่ำนี้..เจอกันครั้งแรก...เธอสาดน้ำใส่เขาส่วนครั้งที่สอง... ก็สาดกาแฟ“ครั้งที่สามจะเป็นอะไรดีล่ะ...ยัยเพียงดิน!”ภูผากัดฟันกรอดพลางขยับปมเนคไทให้เข้าที่อยู่หน้ากระจกแปลกชะมัด...ความจริงเขาน่าจะโกรธจนไม่อยากเห็นแก่หน้าอินทร์หน้าพรหมที่ไหนอีก แต่ลึกๆ ภูผากลับมีความรู้สึกท้าทายว่า หากตื๊อเพิ่มอีกนิดต้องสำเร็จแน่!ทว่า...กุญแจสำคัญอยู่ตรงไหนกันล่ะ เขาต้องทำอย่างไร ยัยเด็กดื้อคนนั้นถึงจะยอมใจอ่อนเซ็นสัญญาให้เขาแต่โดยดี เสียงโทรศัพท์บนโต๊ะดังขึ้นอีกครั้ง! คราวนี้เป็นสายจากสมพงษ์ คนขับรถคู่ใจของเขาเอง ได้เวลาที่เขาต้องกลับไปสวมบทบาทนักธุรกิจใหญ่ ผู้แสนจะเพลิดเพลินกับการเลี้ยงรับรองลูกค้า ทั้งที่ในใจอยากจะปิดดีลให้จบๆ ไปสักที “ท่านภูผาครับ...ผมวนรถมารออยู่หน้าลิฟต์แล้วครับ” สมพงษ์รายงานเสียงสุภาพ ร่างสูงรวบเอกสารสำคัญลงกระเป๋า ก้าวเดินออกไปพลางปรายสา
ตอนที่ 5“ฉันได้รับคำเชิญ..จากจดหมายฉบับนี้” มือบางดึงจดหมายออกมาจากซองเอกสาร“ฉันคือทายาทเพียงหนึ่งเดียวของ บ้านแห่งดวงดาว..บ้านหลังนั้น..ที่คุณต้องการซื้อไงล่ะ!”ราวกับถูกหมัดน็อค ภูผาเคยคิดไว้ว่าเขาจะต้องเล่นงานยัยเด็กแสบนี่ให้ได้! แต่ทำไมเรื่องราวกลับตาลปัตรมาเป็นแบบนี้ไปได้..อย่างไรเสีย..ซีอีโอหน้ามั่นอย่างภูผาก็ไม่ยอมเสียฟอร์มอยู่วันยังค่ำ..“ตายจริง! ถ้ายังงั้นผมคงต้องขอโทษที่เสียมารยาทกับคุณวันนั้น ผมนี่..มีตาหามีแววไม่จริงๆเลยนะครับ..”ใบหน้าหวานกระตุกยิ้มเล็กน้อยๆ เมื่อได้เห็นลีลาสวมหน้ากากแบบนักธุรกิจของภูผาเปลี่ยนแปลงไวเหลือเกินนะ ..“ไม่เป็นไรหรอกค่ะ อันที่จริงเป็นฉันเองต่างหากที่เป็นฝ่ายเสียมารยาทกับคุณ..คือ ตรงที่คุณไปยืนส่องบ้านวันนั้น ปกติไม่ค่อยมีคนผ่านไปหรอกค่ะ อาจจะมีบ้าง ก็แต่พวกที่มีเจตนาไม่ดีเสียมากกว่า..” ปากบอกว่าไม่เป็นไร แต่สายตาของเธอฟ้องว่าหมายถึง..เขานั่นแหละคือ พวกที่มีเจตนาไม่ดีภูผาเริ่มหวั่นๆใจ ว่าการเจรจาครั้งน







