LOGINตอนที่ 7.
“ฮ่า ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ..คุณภู..”
ภูผาเห็นลูกค้ารุ่นใหญ่หัวเราะ ก็เลยต้องหัวเราะตามไปด้วยอย่างอารมณ์ดี
“ฮ่า ๆ ๆ ๆ ครับผม..”
“ยัง...ยังก่อนคุณภูผา! ตอนนี้ยังไม่เซ็นหรอก!”
มิสเตอร์หว่องตบไหล่เขาดังฉาด!
หัวเราะต่ออย่างสนุกสนาน ราวกับเพิ่งได้ฟังมุกตลกที่ขำที่สุดในรอบปี
“...........”
รอยยิ้มของซีอีโอหนุ่มแข็งค้างอยู่บนใบหน้า ปากกาปลอกทองในมือสั่นระริก...
หูสองข้างเริ่มอื้ออึงเหมือนมีควันร้อน ๆ แทบจะพวยพุ่งออกมาจากหูของซีอีโอหนุ่มด้วยความฟิวส์ขาด
และภูผายังคงยิ้มค้างอยู่
‘ยังไม่เซ็น... แล้วที่กูกินเมนูซ้ำกันมาห้าวันจนหน้าจะกลายเป็นติ่มซำอยู่แล้วนี่คืออะไรวะครับ!!!’
ปัง!
ร่างสูงลุกพรวดขึ้นตบโต๊ะอาหารเสียงดังสนั่นจนถ้วยชาสะเทือน
“เซ็นเดี๋ยวนี้เลยนะไอ้หว่อง! ไม่งั้นมึงตายตรงนี้แหละ!”
..........
“คุณภูผาครับ... คุณภูผาเป็นอะไรหรือเปล่าครับ เห็นนิ่งไป?”
เสียงของมิสเตอร์หว่องปลุกให้ภูผาสะดุ้ง! หลุดออกจากจินตนาการภาพลักษณ์สุดโหดของตัวเองในหัว...
“ค..ครับ..”
ซีอีโอหนุ่มลอบกลืนน้ำลายอึกใหญ่ กระพริบตาปริบ ๆ มองภาพความจริงตรงหน้า ที่เขายังคงนั่งหลังตรง ยิ้มแย้มแจ่มใส มือสองข้างประสานกันอยู่บนตักอย่างสุภาพชน..
“อ๋อ..เปล่าครับมิสเตอร์หว่อง พอดีผมกำลังคิดเรื่องทริปท่องเที่ยวอยู่น่ะครับ คือไม่รู้ว่า ถ้ากินอาหารจีนที่นี่จนเบื่อแล้ว พวกเราจะไปกินต่อที่ไหนดี.. ครับผม..”
ภูผาตอบเสียงนุ่ม ทั้งที่ในใจอยากจะเอาถ้วยชาลายมังกรขว้างใส่หน้าคู่ค้าสักเปรี้ยง..
“แหม...คุณภูผา อย่าเพิ่งทำหน้าเครียดสิครับ!” มิสเตอร์หว่องโบกมือหัวเราะร่าอย่างไม่ทุกข์ร้อน
“ไอ้ที่เลี้ยงผมกับเมียมาห้าวันเนี่ย ไม่ต้องกลัวขาดทุนหรอก เดี๋ยวผมคืนกำไรให้ทบต้นทบดอกแน่นอน!”
“ใช่ค่ะ คุณภูผา อย่าไปซีเรียสซิคะ”
จินนี่ ภรรยาสาวรีบเอ่ยเสริมพลางส่งสายตาวิบวับ
“จินนี่ชอบคุณภูผามากเลยนะ ก็เลยอยากเจอหน้าบ่อย ๆ แหม...หนุ่มไทยนี่หล่อหน้าคมเข้มขยี้ใจจริง ๆ ...ว่าแต่ ตอนนี้คุณภูผามีแฟนหรือยังเอ่ยคะ?”
ภูผาชะงักไปเล็กน้อย รอยยิ้มธุรกิจเริ่มกลับมาประดับบนหน้า
“เอ่อ...ยังครับ ช่วงนี้ผมทุ่มเทเวลาให้แต่งานอย่างเดียวเลยครับ”
“อุ๊ย! ดีเลย!” มิสเตอร์หว่องตบมือฉาดใหญ่ ตาเป็นประกายทันที
“สนใจมาเป็นลูกเขยผมไหมล่ะ? นี่ ๆดูนี่ก่อน มินนี่ลูกสาวผมเอง!”
พูดจบ เจ้าพ่อทุนจีนก็ไถหน้าจอสมาร์ทโฟนราคาแพงยัดใส่มือภูผาอย่างรวดเร็ว ซีอีโอหนุ่มก้มลงมองภาพเด็กสาวตาโตแก้มป่องในชุดนักเรียนมัธยมต้นที่ยืนชูสองนิ้วในรูป
“ปีนี้เพิ่งจะอายุสิบห้าเอง กำลังน่ารักเลยคุณภูผา! รออีกสักสามสี่ปี เรียนจบพอดี เซ็นสัญญาทำธุรกิจเสร็จ พ่วงสัญญาดองเป็นทองแผ่นเดียวกันไปเลย ดีไหมล่ะ ฮ่า ๆ ๆ ๆ”
วิ้งงงงงงง...
สมองระดับอัจฉริยะของซีอีโอวอลเด็น เรียลเอสเตท เกิดอาการแฮงก์กลางอากาศขึ้นมาดื้อ ๆ ระบบความคิดล่มสลายโดยสมบูรณ์
สิบห้า... อายุสิบห้าเนี่ยนะไอ้หว่อง!!! นั่นมันคุก! คุกตารางชัด ๆ !!!
ภาพในหัวของภูผาตัดสลับฉับพลัน...เขาอยากจะเอื้อมมือไปกระชากคอเสื้อของมิสเตอร์หว่อง ลากมันขึ้นมาบนโต๊ะอาหาร แล้วจับหน้าอูมๆของมันกดลงไปคลุกขยำกับเป็ดปักกิ่งตัวที่ห้าให้เนื้อแป้ง ซอสหวาน และหนังเป็ดมันเยิ้มเคลือบไปทั่วหน้ามันให้รู้แล้วรู้รอด!
แต่ในโลกความเป็นจริง... ภูผาทำได้เพียงส่งคืนโทรศัพท์ให้ลูกค้าด้วยมือที่สั่นเทา เค้นรอยยิ้มที่เบี้ยวจนไม่รู้จะเบี้ยวยังไง ตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงแหบแห้ง
“เอ่อ.น้อง..น้องมินนี่น่ารักมากครับ มิสเตอร์หว่อง หึ ๆๆ...สิบห้า...ครับผม...”
เกือบเที่ยงคืน..
ภาพของเจ้านายที่เดินหิ้วกระเป๋ากลับมาด้วยอาการเหม่อลอยคล้ายวิญญาณหลุดจากร่าง ทำเอาสมพงษ์รู้สึกเอ็นดูบวกสงสาร คนมีหน้าการงานใหญ่โตไม่ใช่ว่าจะเลือกอะไรๆได้อย่างใจ เช่น เจ้านายของเขา ที่ไม่รู้ว่าจะต้องทนกินอาหารจีนย่านเยาวราชไปอีกกี่วัน ..
สมพงษ์รีบลงไปเปิดประตูรถให้ พร้อมรับกระเป๋าเอกสารมาถือไว้แทน..
“เป็นยังไงบ้างครับท่าน สำเร็จไหม..” แอบถามอย่างเอาใจช่วย
ถ้านับตามอายุกันจริงๆแล้ว ภูผามีอายุน้อยกว่าสมพงษ์อยู่หลายปี จะเรียกว่าเป็นรุ่นน้องก็ได้ หนำซ้ำยังเป็นคนหนุ่มที่ทุ่มเทในหน้าที่การงานแบบหาคนเทียบยาก..จากที่รับใช้กันมาเนิ่นนาน ทำให้สมพงษ์ลุ้นเอาใจช่วยทุกครั้งที่ภูผามีดีลกับลูกค้ารายใหญ่เช่นวันนี้..
“ในรถมียาแก้ท้องอืดไหมสมพงษ์..” ภูผาถามแทนคำตอบ
“เอ้อ..ครับ มีครับ”
ควานหาหน้ารถอยู่สักครู่ สมพงษ์ก็ยื่นซองยาให้พร้อมกับน้ำเปล่าอีกหนึ่งขวด..
ภูผารับไปกินแล้วนั่งนิ่งสักพักด้วยหน้าตาพะอืดพะอม คนหน้าคมเข้มหลับตาลงด้วยใจที่อ่อนล้าเต็มที..
“จะกลับคอนโดเลยไหมครับท่าน..”
“แล้วแต่เลย..”เสียงตอบแผ่วๆ แล้วเอนตัวลง
รถคันหรูเคลื่อนตัวออกจากหน้าร้านอาหารจีนอย่างเชื่องช้า สมพงษ์เอื้อมมือไปกดเปิดกระจกฝั่งที่นั่งผู้โดยสารด้านหลังลงเล็กน้อย เพื่อให้อากาศบริสุทธิ์ภายนอกเข้ามาถ่ายเทกลิ่นอบอวลของน้ำมันเป็ดและพะโล้ที่คลุ้งอยู่ในรถมาตลอดห้าวัน
ภูผาไม่ได้ว่าอะไร เขายังคงเอนหลังหลับตาอยู่อย่างนั้น ทว่า... บรรยากาศของถนนเยาวราชในยามใกล้เที่ยงคืนกลับเงียบสงบ ไร้ซึ่งความจอแจพลุกพล่านต่างกับช่วงกลางวัน ราวกับเป็นอีกโลกหนึ่งที่เขาไม่เคยรู้จัก
คืนนี้พระจันทร์เต็มดวง สีเหลืองเข้มจัดจนเกือบเป็นสีส้ม ไร้ริ้วเมฆมาบดบัง
พระจันทร์ช่างสวยนัก แต่ภูผามองอย่างไร้อารมณ์
พลัน...สายลมเอื่อยๆ ก็พัดเข้ามาหอบเอากลิ่นควันธูปอ่อน ๆ ลอยมากระทบนาสิก ซีอีโอหนุ่มลืมตาขึ้นปรายสายตามองตามกลิ่นนั้นไป ก่อนจะตื่นเต็มตาแล้วชะโงกหน้าไปดูด้วยความสนใจ
ท่ามกลางความมืดสลัว แสงไฟสีแดงจากโคมจีนดวงใหญ่ส่องสว่างให้เห็นศาลเก่าแก่ตั้งตระหง่านอยู่ริมทาง ป้ายอักษรสีทองจารึกเด่นชัด...ศาลเจ้าพ่อกวนอู และที่แปลกไปกว่านั้นคือ ในเวลาใกล้เที่ยงคืนขนาดนี้ กลับยังมีกลุ่มคนในชุดสูทภูมิฐาน กำธูปควันโขมง ดูเหมือนจะกำลังไหว้ขอพรกันอย่างจริงจังอยู่หน้าแท่นบูชา
ความเก่าแก่คร่ำคร่าของศาลเจ้าและจำนวนผู้คนในยามวิกาล น่าจะบอกถึงความศักดิ์สิทธิ์ได้ไม่มากก็น้อย
‘เที่ยงคืนกว่าเนี่ยนะ... ยังมาไหว้กันอีกเหรอวะ?’
ภูผาคิดในใจพลางขมวดคิ้ว
จังหวะนั้นเอง สมพงษ์ที่แอบเหลือบมองกระจกหลังอยู่ตลอดก็จับสังเกตได้ เขาแสร้งกระแอมเบา ๆ แล้วเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงทีเล่นทีจริง
“ถ้างานดีลมิสเตอร์หว่องมันยากนัก... ลองบอกสิ่งศักดิ์สิทธิ์ให้ช่วยดูสักหน่อยไหมล่ะครับท่าน”
“หึ ๆๆๆ..” เสียงหัวเราะในลำคอแทนคำตอบ บอกเป็นนัยว่า..ไม่เชื่อ
คนอย่างท่านภูผาสนใจแต่เรื่องที่ตาเนื้อสัมผัสได้เท่านั้น
“ผมเคยได้ยินมาว่า มีเจ้าของกิจการรายใหญ่ มักปิดดีลได้ง่ายๆจากการบอกกล่าวสิ่งศักดิ์ที่นี่ก่อนเซ็นสัญญานะครับ..เรื่องนี้คนวงในเขารู้กัน..”
“ยังไงนะ..?”
เมื่อเอ่ยถึง 'คนวงใน' ซีอีโอหนุ่มดีดตัวขึ้นมานั่งตรงเริ่มสนใจขึ้นมาเสียแล้ว..
ตอนที่ 10. เช้าวันใหม่...ชีวิตในเมืองใหญ่ เริ่มต้นขึ้นอีกครั้ง เสียงเครื่องยนต์และรถราวิ่งกันขวักไขว่ การจราจรโดยภาพรวมติดขัด รถมอเตอร์ไซค์แถวหน้าสุดเตรียมพุ่งทะยานออกไปทันทีที่สัญญาณไฟเปลี่ยนเป็นสีเขียว...ทุกอย่างดูเหมือนจะดำเนินไปตามปกติเหมือนทุกๆ วันภูผานอนหลับตาพริ้มเพราะวันนี้เป็นวันหยุด หนำซ้ำยังไม่มีนัดกับใคร..ทว่าแปลก ที่เขากลับรู้สึกเจ็บๆ คันๆ ที่แผ่นหลัง ราวกับมีฝูงมดไต่ยั้วเยี้ยอยู่บนเตียงนอนราคาแพง ชายหนุ่มปัดมือไปมาด้วยความรำคาญ แต่ความรู้สึกระคายเคืองนั้นกลับไม่หายไปเสียงจราจรภายนอกดังชัดผิดปกติจนน่าแปลกใจเอี๊ยด!!!เสียงรถเมล์เบรกดัง จนหัวหูอื้ออึงภูผาเริ่มหงุดหงิด คิดว่าตัวเองคงลืมปิดหน้าต่างกระจกสองชั้นกันเสียง แถมแสงแดดที่แผดเผาลงมา ก็จ้าจนสายตาแทบพร่ามัว ทั้งที่คอนโดของเขาติดฟิล์มและผ้าม่านกันแสงยูวีอย่างดีอากาศรอบตัวเริ่มร้อนระอุขึ้นเรื่อยๆ จนเหงื่อซึมตามแผ่นหลัง“เอ๊ะ...! ทำไมมันร้อนขนาดนี้วะ?”หรือนิติบุคคลคอนโดหรูลืมแจ้งไฟดับ? แย่จริง..ถ้ารู้ล่วงหน้าคงสั่งเลขาฯ จองโรงแรมห้าดาวนอนไปแล้ว... ชายหนุ่มคิดสะระตะวนไปเรื่อยเปื่อยทั้งที่ยังคงหลับตาอยู่แบบนั้น“ไม่เ
ตอนที่ 9.จู่ๆ อาแปะก็ยื่นตุ๊กตาเด็กผู้หญิงผมยาว ตาโต ตัวขาวๆมาให้เขาตัวหนึ่ง ภูผาถือไว้ในมือ“ไม่ล่ะครับ ผมไม่ชอบของพวกนี้..ไม่รู้จะเอาไปทำไม” ถึงแม้ปากปฏิเสธแต่ก็ยังไม่คืนให้อาแปะ ยังคงถือไว้เล่นๆอย่างนั้น..“ทำไมมาเสียดึกเชียว..มีอะไรกลุ้มใจหรือ ” ชายชราหยุดทำงานชั่วครู่ เอื้อมมือมารินน้ำชาอุ่นๆลงในถ้วยแล้วส่งให้ภูผา เขารับไว้ยกขึ้นจิบเล็กน้อยรสชาติของชาฝาดเฝื่อนนิดหน่อย แต่ทำให้เขารู้สึกสบายท้องขึ้นมาก“ก็มีบ้างฮะ ตามประสาคนทำงาน แต่ก็คงไม่หนักเกินกำลังผมหรอก..”“ก็นั่นสิ ทำเหตุให้ดี เดี๋ยวผลมันก็ดี ใจร้อนทำไม..” อาแปะว่าเนิบๆ พลางจิบน้ำชากินอย่างไม่รีบร้อน“ก่อนจะหวังอะไร ลื้อดูแลพ่อแม่ดีหรือยัง..” จู่ๆอาแปะก็ถามขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ยภูผามองหน้าแกงงๆ ..มันไม่เห็นจะเกี่ยวกันตรงไหนเลย..“แม่ก็สบายดีนี่ฮะ ผมส่งเงินให้ใช้ทุกเดือนไม่มีขาด”“งั้นก็แล้วไป..คนมักเราพูดดีกับทุกคนนอกบ้าน ยกเว้นพระในบ้าน” พูดจบชายชราก็หัวเราะเบาๆ แต่ภูผากลับรู้สึกร้อนวูบที่ใบหน้าเพราะเขาก็อาจรวมอยู่ในข่ายนั้น นานเหลือเกินแล้วที่เขาไม่ได้กลับบ้าน รวมทั้งไม่ค่อยโทรหาแม่อีกต่างหาก..“รอให้ปิดดีลนี้ได
ตอนที่ 8“หึ ๆๆๆ..” เสียงหัวเราะในลำคอแทนคำตอบ บอกเป็นนัยว่า..ไม่เชื่อคนอย่างท่านภูผาสนใจแต่เรื่องที่ตาเนื้อสัมผัสได้เท่านั้น “ผมเคยได้ยินมาว่า มีเจ้าของกิจการรายใหญ่ มักปิดดีลได้ง่ายๆจากการบอกกล่าวสิ่งศักดิ์ที่นี่ก่อนเซ็นสัญญานะครับ..เรื่องนี้คนวงในเขารู้กัน..”“ยังไงนะ..?”เมื่อเอ่ยถึงคนวงใน ซีอีโอหนุ่มดีดตัวขึ้นมานั่งตรงเริ่มสนใจขึ้นมาเสียแล้ว..“เอาง่ายๆว่า แม้แต่คู่แข่งของวอลเดน ก็ยังมาไหว้กันตอนดึกๆเลยครับท่าน โลกนี้มันมีอะไรแน่นอนบ้างล่ะครับ ..อย่างน้อยนะ ผมว่าก็ยังดีกว่าท่านต้องกินหมูหัน เป็ดปักกิ่ง ต่อไปอีกหลายสัปดาห์นะครับ..”“งั้นจอดข้างหน้าเลย ลองลงไปดู..มันจะเป็นไปได้เหรอวะ”“ครับท่าน..”สมพงษ์ยิ้มมุมปากเบาๆ ก่อนจะตบไฟเลี้ยวซ้าย เพื่อเข้าไปหาที่จอดรถ..บรรยากาศภายในศาลแห่งเทพกวนอู มีร่องรอยของการถวายของแก้บนอยู่ตรงหน้าแท่นบูชา มีทั้งพวงมาลัย ดอกกุหลาบ หัวหมู มีแม้กระทั่งพิซซ่าและไก่ทอด..เดี๋ยวนี้ก็บ่นอะไรกันแปลกๆนะ..ภูผาคิดในใจ..ร่างสูงของภูผาค่อยๆเดินเข้าไปภายในอาคารเก่าแก่ อย่างคนที่ไม่คุ้นเคยกับสถานที่แบบนี้ .. ซีอีโอหนุ่มเดินตามคนอื่นๆไปตามทางเดินที่ปูด้วยกระเบื้อ
ตอนที่ 7.“ฮ่า ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ..คุณภู..”ภูผาเห็นลูกค้ารุ่นใหญ่หัวเราะ ก็เลยต้องหัวเราะตามไปด้วยอย่างอารมณ์ดี“ฮ่า ๆ ๆ ๆ ครับผม..”“ยัง...ยังก่อนคุณภูผา! ตอนนี้ยังไม่เซ็นหรอก!”มิสเตอร์หว่องตบไหล่เขาดังฉาด!หัวเราะต่ออย่างสนุกสนาน ราวกับเพิ่งได้ฟังมุกตลกที่ขำที่สุดในรอบปี“...........”รอยยิ้มของซีอีโอหนุ่มแข็งค้างอยู่บนใบหน้า ปากกาปลอกทองในมือสั่นระริก...หูสองข้างเริ่มอื้ออึงเหมือนมีควันร้อน ๆ แทบจะพวยพุ่งออกมาจากหูของซีอีโอหนุ่มด้วยความฟิวส์ขาดและภูผายังคงยิ้มค้างอยู่‘ยังไม่เซ็น... แล้วที่กูกินเมนูซ้ำกันมาห้าวันจนหน้าจะกลายเป็นติ่มซำอยู่แล้วนี่คืออะไรวะครับ!!!’ ปัง!ร่างสูงลุกพรวดขึ้นตบโต๊ะอาหารเสียงดังสนั่นจนถ้วยชาสะเทือน“เซ็นเดี๋ยวนี้เลยนะไอ้หว่อง! ไม่งั้นมึงตายตรงนี้แหละ!”..........“คุณภูผาครับ... คุณภูผาเป็นอะไรหรือเปล่าครับ เห็นนิ่งไป?”เสียงของมิสเตอร์หว่องปลุกให้ภูผาสะดุ้ง! หลุดออกจากจินตนาการภาพลักษณ์สุดโหดของตัวเองในหัว...“ค..ครับ..” ซีอีโอหนุ่มลอบกลืนน้ำลายอึกใหญ่ กระพริบตาปริบ ๆ มองภาพความจริงตรงหน้า ที่เขายังคงนั่งหลังตรง ยิ้มแย้มแจ่มใส มือสองข้างประสานกันอยู่บนตักอย
โชคยังเข้าข้างที่ภูผามีชุดทำงานสำรองติดห้องไว้สี่ห้าชุด แม้จะไม่หรูหราเท่าสูทอามานี่ตัวเดิมที่ยัยเด็กแสบทำเปียกเป็นครั้งที่สอง แต่ก็น่าจะดีพอสำหรับดินเนอร์กับมิสเตอร์จอนนี่ หว่อง ในค่ำนี้..เจอกันครั้งแรก...เธอสาดน้ำใส่เขาส่วนครั้งที่สอง... ก็สาดกาแฟ“ครั้งที่สามจะเป็นอะไรดีล่ะ...ยัยเพียงดิน!”ภูผากัดฟันกรอดพลางขยับปมเนคไทให้เข้าที่อยู่หน้ากระจกแปลกชะมัด...ความจริงเขาน่าจะโกรธจนไม่อยากเห็นแก่หน้าอินทร์หน้าพรหมที่ไหนอีก แต่ลึกๆ ภูผากลับมีความรู้สึกท้าทายว่า หากตื๊อเพิ่มอีกนิดต้องสำเร็จแน่!ทว่า...กุญแจสำคัญอยู่ตรงไหนกันล่ะ เขาต้องทำอย่างไร ยัยเด็กดื้อคนนั้นถึงจะยอมใจอ่อนเซ็นสัญญาให้เขาแต่โดยดี เสียงโทรศัพท์บนโต๊ะดังขึ้นอีกครั้ง! คราวนี้เป็นสายจากสมพงษ์ คนขับรถคู่ใจของเขาเอง ได้เวลาที่เขาต้องกลับไปสวมบทบาทนักธุรกิจใหญ่ ผู้แสนจะเพลิดเพลินกับการเลี้ยงรับรองลูกค้า ทั้งที่ในใจอยากจะปิดดีลให้จบๆ ไปสักที “ท่านภูผาครับ...ผมวนรถมารออยู่หน้าลิฟต์แล้วครับ” สมพงษ์รายงานเสียงสุภาพ ร่างสูงรวบเอกสารสำคัญลงกระเป๋า ก้าวเดินออกไปพลางปรายสา
ตอนที่ 5“ฉันได้รับคำเชิญ..จากจดหมายฉบับนี้” มือบางดึงจดหมายออกมาจากซองเอกสาร“ฉันคือทายาทเพียงหนึ่งเดียวของ บ้านแห่งดวงดาว..บ้านหลังนั้น..ที่คุณต้องการซื้อไงล่ะ!”ราวกับถูกหมัดน็อค ภูผาเคยคิดไว้ว่าเขาจะต้องเล่นงานยัยเด็กแสบนี่ให้ได้! แต่ทำไมเรื่องราวกลับตาลปัตรมาเป็นแบบนี้ไปได้..อย่างไรเสีย..ซีอีโอหน้ามั่นอย่างภูผาก็ไม่ยอมเสียฟอร์มอยู่วันยังค่ำ..“ตายจริง! ถ้ายังงั้นผมคงต้องขอโทษที่เสียมารยาทกับคุณวันนั้น ผมนี่..มีตาหามีแววไม่จริงๆเลยนะครับ..”ใบหน้าหวานกระตุกยิ้มเล็กน้อยๆ เมื่อได้เห็นลีลาสวมหน้ากากแบบนักธุรกิจของภูผาเปลี่ยนแปลงไวเหลือเกินนะ ..“ไม่เป็นไรหรอกค่ะ อันที่จริงเป็นฉันเองต่างหากที่เป็นฝ่ายเสียมารยาทกับคุณ..คือ ตรงที่คุณไปยืนส่องบ้านวันนั้น ปกติไม่ค่อยมีคนผ่านไปหรอกค่ะ อาจจะมีบ้าง ก็แต่พวกที่มีเจตนาไม่ดีเสียมากกว่า..” ปากบอกว่าไม่เป็นไร แต่สายตาของเธอฟ้องว่าหมายถึง..เขานั่นแหละคือ พวกที่มีเจตนาไม่ดีภูผาเริ่มหวั่นๆใจ ว่าการเจรจาครั้งน







